ਭੀਮਰੂਪਾਸ਼੍ਚ ਮਾਤਙ੍ਗਾਃ ਪ੍ਰਵਾਲਵਿਕृਤਾਃ ਕੁਥਾਃ। ਤੇ ਚ ਵਿਂਸ਼ਤਿਸਾਹਸ੍ਰਾ ਦ੍ਵਾਸ੍ਤਾਵਤ੍ਯਃ ਕਰੇਣਵਃ
ਉਥੇ ਡਰਾਉਣੇ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਹਾਥੀ ਵੀ ਸਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਲਾਲ ਤੇ ਵਿਗੜੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਉਹ ਦੋ ਦੰਦ ਵਾਲੇ ਹਾਥੀ ਵੀਹ ਹਜ਼ਾਰ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਸਨ।
ਅष੍ਟੌ ਸ਼ਤਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਦੇਸ਼ਜਾਸ਼੍ਚੋਤ੍ਤਮਾ ਹਯਾਃ। ਗੋਭਿਸ਼੍ਚਾਵਿਕृਤੈਰ੍ਯਾਵਤ੍ਕਾਮਾਤ੍ਤਵ ਜਨਾਰ੍ਦਨ
ਉਥੇ ਅਠ ਸੌ ਹਜ਼ਾਰ ਚੰਗੇ ਘੋੜੇ, ਜੋ ਇਥੋਂ ਦੇ ਹੀ ਸਨ, ਮੌਜੂਦ ਸਨ। ਤੇ ਜਿੰਨੀ ਚੰਗੀਆਂ ਗਾਂਵਾਂ ਤੂੰ ਚਾਹਵੇਂ, ਓਨੀ ਉਥੇ ਸਨ, ਜਨਾਰਦਨ।
ਏਤਤ੍ਤੇ ਪ੍ਰਾਪਯਿष੍ਯਾਣਿ ਵृष੍ਣ੍ਯਾਵਾਸਮਰਿਨ੍ਦਮ। ਵਸੁ ਯਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਧਰ੍ਮੇਣਾਵਰ੍ਜਿਤਂ ਤ੍ਵਯਾ
ਇਹ ਸਾਰਾ ਧਨ, ਜੋ ਤੂੰ ਧਰਮ ਨਾਲ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਕਮਾਇਆ ਹੈ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਦੇ ਸਰਦਾਰ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਭੇਜਾਂਗਾ।
ਦੇਵਗਨ੍ਧਰ੍ਵਰਤ੍ਨਾਨਿ ਦੈਤੇਯਾਸੁਰਜਾਨਿ ਚ। ਯਾਨਿ ਸਨ੍ਤਿ ਹਿਰਣ੍ਯਾਨਿ ਨਰਕਸ੍ਯ ਨਿਵੇਸ਼ਨੇ
ਦੇਵਤਿਆਂ, ਗੰਧਰਵਾਂ, ਦੈਤਿਆਂ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਖਜ਼ਾਨੇ, ਤੇ ਜੋ ਵੀ ਸੋਨਾ ਨਰਕ ਦੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰਾ—
ਏਤਤ੍ਤੁ ਗਰੁਡੇ ਸਰ੍ਵਂ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਮਾਰੋਪ੍ਯ ਵਾਸਵਃ। ਦਾਰ੍ਸ਼ਾਰ੍ਹਪਤਿਨਾ ਸਾਰ੍ਧਮੁਪਾਯਾਨ੍ਮਣਿਪਰ੍ਵਤਮ੍
ਇਹ ਸਾਰਾ ਧਨ ਵਾਸਵ ਨੇ ਗਰੁੜ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਦਾਸ਼ਾਰ੍ਹਾ ਦੇ ਪਤੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਮਣੀ ਪਹਾੜ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਚਿਤ੍ਰਗ੍ਰਥਿਤਮੇਘਾਭਃ ਪ੍ਰਬਭੌ ਮਣਿਪਰ੍ਵਤਃ। ਹੇਮਚਿਤ੍ਰਵਿਤਾਨੈਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਾਸਾਦੈਰੁਪਸ਼ੋਭਿਤਃ
ਮਣੀ ਪਹਾੜ ਸੁੰਦਰ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਜਾਪ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਛਤਾਂ ਤੇ ਮਹਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ।
ਹਰ੍ਮ੍ਯਾਣਿ ਚ ਵਿਸ਼ਾਲਾਨਿ ਮਣਿਸੋਪਾਨਵਨ੍ਤਿ ਚ। ਤਤ੍ਰਸ੍ਥਾ ਵਰਵਰ੍ਣਿਨ੍ਯੋ ਦਦृਸ਼ੁਰ੍ਮਧੁਸੂਦਨਮ੍
ਉਥੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਮਹਲ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸੀੜ੍ਹੀਆਂ ਮਣੀਆਂ ਨਾਲ ਬਣੀਆਂ ਸਨ, ਖੜੀਆਂ ਸਨ। ਉਥੇ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀਆਂ ਸੋਹਣੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨੇ ਮਧੁਸੂਦਨ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਸੁਰਮੁਖ੍ਯਾਨਾਂ ਪ੍ਰਿਯਾ ਦੁਹਿਤਰਸ੍ਤਦਾ। ਤ੍ਰਿਵਿष੍ਟਪਸਮੇ ਦੇਸ਼ੇ ਤਿष੍ਠਨ੍ਤਮਪਰਾਜਿਤਮ੍
ਉਸ ਸਮੇਂ ਗੰਧਰਵਾਂ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਮੁੱਖੀਆਂ ਦੀਆਂ ਪਿਆਰੀਆਂ ਧੀਆਂ, ਜੋ ਸੁਰਗ ਵਰਗੇ ਥਾਂ 'ਤੇ ਰਹਿ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਅਜੈਤੂ ਨੂੰ ਖੜਾ ਵੇਖ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਪਰਿਵਵ੍ਰੁਰ੍ਮਹਾਬਾਹੁਮੇਕਵੇਣੀਧਰਾਃ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ। ਪਰ੍ਵਾਃ ਕਾषਾਯਵਾਸਿਨ੍ਯਃ ਸਰ੍ਵਾਸ਼੍ਚ ਨਿਯਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਃ
ਇਕ ਚੋਟੀ ਵਾਲੀਆਂ, ਕੇਸਰੀ ਰੰਗ ਦੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੀਆਂ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ 'ਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖਣ ਵਾਲੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨੇ ਮਹਾਬਲੀ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ।
ਵ੍ਰਤਸਨ੍ਤਾਪਜਃ ਸ਼ੋਕੇ ਨਾਤ੍ਰ ਕਸ਼੍ਚਿਦਪੀਡਯਤ੍। ਅਰਜਾਂਸਿ ਚ ਵਾਸਾਂਸਿ ਬਿਭ੍ਰਤ੍ਯਃ ਕੌਸ਼ਿਕਾਨ੍ਯਪਿ
ਉਥੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵੀ ਉਪਵਾਸ ਜਾਂ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਈ ਪੀੜ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਉਹ ਸਾਫ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੀਆਂ, ਕੁਝ ਨੇ ਰੇਸ਼ਮੀ ਕਪੜੇ ਵੀ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਸਮੇਤ੍ਯ ਯਦੁਸਿਂਹਸ੍ਯ ਚਕ੍ਰੁਰਸ੍ਯਾਞ੍ਜਲਿਂ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ। ਊਚੁਸ਼੍ਚੈਨਂ ਹृषੀਕੇਸ਼ਂ ਸਰ੍ਵਾਸ੍ਤਾਃ ਕਮਲੇਕ੍ਸ਼ਣਾਃ
ਉਹ ਔਰਤਾਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋ ਕੇ ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ। ਸਾਰੀਆਂ ਕਮਲ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਨੇ ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਨਾਰਦੇਨ ਸਮਾਖ੍ਯਾਤਮਸ੍ਮਾਕਂ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮ। ਆਗਮਿष੍ਯਤਿ ਗੋਵਿਨ੍ਦਃ ਸੁਰਕਾਰ੍ਯਾਰ੍ਥਸਿਦ੍ਧਯੇ
ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਪੁਰਖ, ਨਾਰਦ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਸੀ ਕਿ ਗੋਵਿੰਦ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਕੰਮ ਲਈ ਜਲਦੀ ਆਵੇਗਾ।
ਸੋऽਸੁਰਂ ਨਰਕਂ ਹਤ੍ਵਾ ਨਿਸ਼ੁਮ੍ਭਂ ਮੁਰਮੇਵ ਚ। ਭੌਮਂ ਚ ਸਪਰੀਵਾਰਂ ਹਯਗ੍ਰੀਵਂ ਚ ਦਾਨਵਮ੍
ਉਹ ਨਰਕਾ ਅਸੁਰ, ਨਿਸ਼ੁੰਭ, ਮੁਰਾ, ਭੌਮ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ, ਅਤੇ ਹਯਗ੍ਰੀਵ ਦਾਨਵ ਨੂੰ ਮਾਰੇਗਾ।
ਤਥਾ ਪਞ੍ਚਜਨਂ ਚੈਵ ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਤੇ ਧਨਮਕ੍ਸ਼ਯਮ੍। ਸੋऽਚਿਰੇਣੈਵ ਕਾਲੇਨ ਯੁष੍ਮਨ੍ਮੋਕ੍ਤਾ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਉਹ ਪੰਚਜਨ ਨੂੰ ਵੀ ਹਰਾ ਦੇਵੇਗਾ, ਤੇ ਅਖੂਤ ਧਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੇਗਾ। ਜਲਦੀ ਹੀ ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਆਜ਼ਾਦ ਕਰੇਗਾ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾਗਮਦ੍ਧੀਰੋ ਦੇਵਰ੍षਿਰ੍ਨਾਰਦਸ੍ਤਥਾ। ਤ੍ਵਾਂ ਚਿਨ੍ਤਯਾਨਾਃ ਸਤਤਂ ਤਪੋ ਘੋਰਮੁਪਾਸ੍ਮਹੇ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਨਾਰਦ ਰਿਸ਼ੀ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਅਸੀਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੈਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਕਠੋਰ ਤਪ ਕਰਦੇ ਰਹੇ।
ਕਾਲੇऽਤੀਤੇ ਮਹਾਬਾਹੁਂ ਕਦਾ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮ ਮਾਧਵਮ੍। ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਹृਦਿ ਸਙ੍ਕਲ੍ਪਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਪੁਰੁषਸਤ੍ਤਮ। ਤਪਸ਼੍ਚਰਾਮ ਸਤਤਂ ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਮਾਣਾ ਹਿ ਦਾਨਵੈਃ
ਕਦੋਂ ਸਮਾਂ ਲੰਘੇਗਾ ਤੇ ਅਸੀਂ ਮਹਾਬਲੀ ਮਾਧਵ ਨੂੰ ਵੇਖਾਂਗੇ? ਇਹ ਸੋਚ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਪੁਰਖ, ਅਸੀਂ ਦਾਨਵਾਂ ਦੀ ਰਖਵਾਲੀ ਹੇਠ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤਪ ਕਰਦੇ ਰਹੇ।
ਤਤੋऽਸ੍ਮਤ੍ਪ੍ਰਿਯਕਾਮਾਰ੍ਥਂ ਭਗਵਾਨ੍ਮਾਰੁਤੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਯਥੋਕ੍ਤਂ ਨਾਰਦੇਨਾਥ ਨ ਚਿਰਾਤ੍ਤਦ੍ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਫਿਰ ਸਾਡੀ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰੀ ਇੱਛਾ ਲਈ, ਭਗਵਾਨ ਮਾਰੁਤ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਜਿਵੇਂ ਨਾਰਦ ਨੇ ਦੱਸਿਆ, ਉਹ ਜਲਦੀ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।'
ਤਾਸਾਂ ਪਰਮਨਾਰੀਣਾਮृषਭਾਕ੍ਸ਼ਂ ਪੁਰਃ ਸ੍ਥਿਤਮ੍। ਦਦृਸ਼ੁਰ੍ਦੇਵਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾ ਗृष੍ਟੀਨਾਮਿਵ ਗੋਪਤਿਮ੍
ਉਹ ਉਤਮ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਸਾਂਡ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਸੀ। ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਗਊਆਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਵਾਂਗ ਵੇਖਿਆ।
ਤਸ੍ਯ ਚਨ੍ਦ੍ਰੋਪਮਂ ਵਕ੍ਤ੍ਰਮੁਦੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਮੁਦਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਃ। ਸਮ੍ਪ੍ਰਹृष੍ਟਾ ਮਹਾਬਾਹੁਮਿਦਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰੁਵਨ੍
ਉਸ ਦਾ ਚੰਨ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾ ਚਿਹਰਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ। ਉਹ ਸਭ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਉਸ ਮਹਾਂਬਾਹੂ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਸਤ੍ਯਵ੍ਰਤ ਪੁਰਾ ਵਾਯੁਰਿਦਮਸ੍ਮਾਨਿਹਾਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਸਰ੍ਵਭੂਤਹਿਤਜ੍ਞਸ਼੍ਚ ਮਹਰ੍षਿਰਪਿ ਨਾਰਦਃ
ਸਤ੍ਯਵ੍ਰਤ, ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਯੂ ਨੇ ਇੱਥੇ ਸਾਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨਾਰਦ ਨੇ ਵੀ।
ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਨਾਰਾਯਣੋ ਦੇਵਃ ਸ਼ਙ੍ਖਚਕ੍ਰਗਦਾਸਿਭृਤ੍। ਸ ਭੌਮਂ ਨਰਕਂ ਹਤ੍ਵਾ ਭਰ੍ਤਾ ਵੋ ਭਵਿਤਾ ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਵਿਸ਼ਨੂ, ਨਾਰਾਯਣ ਦੇਵ, ਜੋ ਸ਼ੰਖ, ਚੱਕਰ, ਗਦਾ ਤੇ ਤਲਵਾਰ ਧਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਉਹ ਧਰਤੀ ਦੇ ਨਰਕਾ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਤੁਹਾਡਾ ਪਤੀ ਬਣੇਗਾ।
ਦਿष੍ਟ੍ਯਾ ਤਸ੍ਯਰ੍षਿਮੁਖ੍ਯਸ੍ਯ ਨਾਰਦਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। ਵਚਨਾਦੇਵ ਸਤ੍ਯਂ ਨੋ ਭਰ੍ਤਾ ਭਵਿਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਉਸ ਮਹਾਨ ਨਾਰਦ ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਬਚਨ ਦੀ ਬਦੌਲਤ, ਇਹ ਨਿਸਚਿਤ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਸਾਡਾ ਪਤੀ ਬਣੇਗਾ।
ਯਤ੍ਪ੍ਰਿਯਂ ਬਤ ਪਸ਼੍ਯਾਮ ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਪ੍ਰਿਯਮਰਿਨ੍ਦਮ। ਦਰ੍ਸ਼ਨੇਨ ਕृਤਾਰ੍ਥਾਃ ਸ੍ਮੋ ਵਯਮਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਹੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਸਾਡੀ ਕਿਸਮਤ ਚੰਗੀ ਹੈ ਕਿ ਅਸੀਂ ਉਹ ਵੇਖ ਰਹੇ ਤੇ ਸੁਣ ਰਹੇ ਹਾਂ ਜੋ ਸਾਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੈ। ਇਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਸਾਡਾ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਉਵਾਚ ਹਿ ਯਦੁਸ਼੍ਰੇष੍ਠਃ ਸਰ੍ਵਾਸ੍ਤਾ ਜਾਤਮਨ੍ਮਥਾਃ। ਯਥਾ ਬ੍ਰੂਤ ਵਿਸ਼ਾਲਾਕ੍ਸ਼੍ਯਸ੍ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਵੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਫਿਰ ਯਾਦਵਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਨੇ, ਉਹਨਾਂ ਸਭ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਜੋ ਪ੍ਰੇਮ ਵਿਚ ਡੁੱਬੀਆਂ ਸਨ, ਆਖਿਆ: 'ਹੇ ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀਆਂ, ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਚਾਹੋ, ਉਹ ਸਭ ਤੁਹਾਡਾ ਹੋਵੇਗਾ।'
ਤਤਸ੍ਤਾ ਗਰੁਡੇ ਸਰ੍ਵਾਃ ਸਰਤ੍ਨਧਨਸਞ੍ਚਯਾਃ। ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਮਾਰੋਪਯਾਞ੍ਚਕ੍ਰੇ ਭਗਵਾਨ੍ਦੇਵਕੀਸੁਤਃ
ਫਿਰ ਭਗਵਾਨ ਦੇਵਕੀ ਪੁੱਤਰ ਨੇ, ਉਹਨਾਂ ਸਭ ਨੂੰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰਤਨਾਂ ਤੇ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਸਮੇਤ, ਗਰੁੜ ਤੇ ਚੜਾ ਦਿੱਤਾ।
ਸਪਕ੍ਸ਼ਿਗਣਮਾਤਙ੍ਗਂ ਸਵ੍ਯਾਲਮृਗਪਨ੍ਨਗਮ੍। ਸ਼ਾਖਾਮृਗਗਣੈਰ੍ਜੁष੍ਟਂ ਸਪ੍ਰਸ੍ਤਰਸ਼ਿਲਾਤਲਮ੍
ਉਹ ਥਾਂ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ, ਹਾਥੀ, ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ, ਸੱਪ, ਡਾਲੀਆਂ ਤੇ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਜਾਨਵਰ, ਪੱਥਰ ਤੇ ਚਟਾਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਨ੍ਯਙ੍ਕੁਭਿਸ਼੍ਚ ਵਰਾਹੈਸ਼੍ਚ ਰੁਰੁਭਿਸ਼੍ਚ ਨਿषੇਵਿਤਮ੍। ਸਪ੍ਰਪਾਤਮਹਾਸਾਨੁਂ ਵਿਚਿਤ੍ਰਸ਼ਿਖਿਸਙ੍ਕੁਲਮ੍
ਉਹ ਥਾਂ ਸੂਰ, ਕਾਲਾ, ਹਿਰਣ, ਵੱਡੀਆਂ ਢਲਾਨਾਂ ਤੇ ਖੱਡਾਂ, ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੰਖਾਂ ਵਾਲੇ ਮੋਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਸ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਾਨੁਜਃ ਸ਼ੌਰਿਸ਼੍ਚਕਾਰ ਗੁਰੁਡੋਪਰਿ। ਪਸ਼੍ਯਤਾਂ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਮੁਤ੍ਪਾਟ੍ਯ ਮਣਿਪਰ੍ਵਤਮ੍
ਉਹ ਮਹਿੰਦਰ ਦਾ ਛੋਟਾ ਭਰਾ, ਸ਼ੌਰੀ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਮਣੀ ਪਰਬਤ ਨੂੰ ਉਖਾੜ ਕੇ ਗਰੁੜ ਉੱਤੇ ਰੱਖਿਆ।
ਉਪੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਬਲਦੇਵਂ ਚ ਵਾਸਵਂ ਚ ਮਹਾਬਲਮ੍। ਸ੍ਵਪਕ੍ਸ਼ਬਲਵਿਕ੍ਸ਼ੇਪੈਰ੍ਮਹਾਦ੍ਰਿਸ਼ਿਖਰੋਪਮਃ
ਉਪੇਂਦਰ, ਬਲਦੇਵ ਅਤੇ ਮਹਾਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਇੰਦਰ, ਆਪਣੇ ਪੰਖਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਵੱਡੇ ਪਰਬਤਾਂ ਦੇ ਚੋਟੀ ਵਰਗੇ ਹੋ ਗਏ।
ਦਿਕ੍ਸ਼ੁ ਸਰ੍ਵਾਸੁ ਸਂਰਾਵਂ ਸ ਚਕ੍ਰੇ ਗਰੁਡੋ ਵਹਨ੍। ਆਰੁਜਨ੍ਪਰ੍ਵਤਾਗ੍ਰਾਣਿ ਪਾਦਪਾਂਸ਼੍ਚ ਸਮੁਤ੍ਕ੍ਸ਼ਿਪਨ੍
ਗਰੁੜ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ, ਸਭ ਦਿਸਾਵਾਂ ਵਿਚ ਵੱਡਾ ਸ਼ੋਰ ਕੀਤਾ, ਪਰਬਤਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਉਖਾੜੀਆਂ ਤੇ ਦਰੱਖਤ ਚੁੱਕ ਲਏ।