ਕੁਣ੍ਡਲੇ ਹृਤਵਾਨ੍ਦਰ੍ਪਾਤ੍ਤਤਸ੍ਤੇ ਨਿਹਤਃ ਸੁਤਃ। ਨੈਵ ਮਨ੍ਯੁਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਕਾਰ੍ਯੋ ਯਤ੍ਕृਤਂ ਮਯਿ ਭਾਮਿਨਿ
ਗਰੂਰ ਕਰਕੇ ਕੰਨਿਆਂ ਲੈ ਲਏ ਗਏ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ; ਹੇ ਸੋਹਣੀਏ, ਮੇਰੇ ਕੀਤੇ ਉੱਤੇ ਤੂੰ ਗੁੱਸਾ ਨਾ ਕਰ।
ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਭਾਵਾਚ੍ਚ ਤੇ ਪੁਤ੍ਰੋ ਲਬ੍ਧਵਾਨ੍ਗਤਿਮੁਤ੍ਤਮਾਮ੍। ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਗਚ੍ਛ ਮਹਾਭਾਗੇ ਭਾਰਾਵਤਰਣਂ ਕृਤਮ੍
ਤੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਪਾ ਲਈ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਹੁਣ ਤੂੰ ਚਲੀ ਜਾ, ਭਾਰ ਹਟ ਗਿਆ ਹੈ।
ਨਿਹਤ੍ਯ ਨਰਕਂ ਭੌਮਂ ਸਤ੍ਯਭਾਮਾਸਹਾਯਵਾਨ੍। ਸਹਿਤੋ ਲੋਕਪਾਲੈਸ਼੍ਚ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਨਰਕਾਲਯਮ੍
ਨਰਕਾ ਭਉਮ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਸਤ੍ਯਭਾਮਾ ਨਾਲ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਨਰਕਾ ਦਾ ਮਹਿਲ ਵੇਖਿਆ।
ਅਥਾਸ੍ਯ ਗृਹਮਾਸਾਦ੍ਯ ਨਾਰਕਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। ਦਦਰ੍ਸ਼ ਧਨਮਕ੍ਸ਼ਯ੍ਯਂ ਰਤ੍ਨਾਨਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ
ਫਿਰ, ਮਹਾਨ ਨਰਕਾ ਦੇ ਘਰ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਅਖੁੱਟ ਧਨ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਰਤਨ ਵੇਖੇ।
ਮਣਿਮੁਕ੍ਤਾਪ੍ਰਵਾਲਾਨਿ ਵੈਡੂਰ੍ਯਵਿਕृਤਾਨਿ ਚ। ਵਿਸ੍ਤਾਰਾਲ੍ਪਾਂਸ਼੍ਚਾਰ੍ਕਮਣੀਨ੍ਵਿਪੁਲਾਨ੍ਸ੍ਫਾਟਿਕਾਨਪਿ
ਉਸ ਨੇ ਮੋਤੀ, ਲਾਲ, ਮੂੰਗਾ, ਬਦਲੇ ਹੋਏ ਬੈਰਲ, ਛੋਟੇ-ਵੱਡੇ ਸੂਰਜ ਰਤਨ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਸਫੈਦ ਪੱਥਰ ਵੀ ਵੇਖੇ।
ਜਾਮ੍ਬੂਨਦਮਯਾਨ੍ਯੇਵ ਸ਼ਾਤਕੁਮ੍ਭਮਯਾਨਿ ਚ। ਪ੍ਰਦੀਪ੍ਤਜ੍ਵਲਨਾਭਾਨਿ ਸ਼ੀਤਰਸ਼੍ਮਿਪ੍ਰਭਾਣਿ ਚ
ਉਥੇ ਜਾਮਬੂਨਦ ਸੋਨੇ ਅਤੇ ਖ਼ਾਲਿਸ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਵਸਤਾਂ ਸਨ, ਜੋ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀਆਂ ਤੇ ਚੰਨਣੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਾਲੀਆਂ ਸਨ।
ਹਿਰਣ੍ਯਵਰ੍ਣਂ ਰੁਚਿਰਂ ਸ਼੍ਵੇਤਮਭ੍ਯਨ੍ਤਰਂ ਗृਹਮ੍। ਤਦਕ੍ਸ਼ਯ੍ਯਂ ਗृਹੇ ਦृष੍ਟਂ ਨਰਕਸ੍ਯ ਧਨਂ ਬਹੁ
ਉਹ ਘਰ ਸੁਨਹਿਰੀ ਰੰਗ ਦਾ, ਸੋਹਣਾ ਤੇ ਅੰਦਰੋਂ ਚਿੱਟਾ ਸੀ; ਉਸ ਘਰ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੇ ਨਰਕਾ ਦਾ ਅਖੁੱਟ ਧਨ ਵੇਖਿਆ।
ਨ ਹਿ ਰਾਜ੍ਞਃ ਕੁਬੇਰਸ੍ਯ ਤਾਵਦ੍ਧਨਸਮੁਚ੍ਛ੍ਰਯਃ। ਦृष੍ਟਪੂਰ੍ਵਃ ਪੁਰਾ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਭਵਨੇष੍ਵਪਿ
ਕਦੇ ਵੀ ਇੰਨਾ ਧਨ ਇਕੱਠਾ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਨਾ ਹੀ ਰਾਜਾ ਕੁਬੇਰ ਜਾਂ ਮਹਿੰਦਰ ਦੇ ਮਹਲਾਂ ਵਿੱਚ।
ਹਤੇ ਭੌਮੇ ਨਿਸ਼ੁਮ੍ਭੇ ਚ ਵਾਸਵਃ ਸਗਣੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਦਾਸ਼ਾਰ੍ਹਪਤਿਮਾਸੀਨਮਾਹृਤ੍ਯ ਮਣਿਕੁਣ੍ਡਲੇ
ਭਉਮ ਤੇ ਨਿਸ਼ੁੰਭ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਬੈਠੇ ਹੋਏ ਦਾਸਾਰ੍ਹਾ ਦੇ ਮੁਖੀ ਕੋਲ ਮਣੀ ਵਾਲੇ ਕੰਨਿਆਂ ਲੈ ਕੇ ਆਇਆ।
ਹੇਮਸੂਤ੍ਰਾ ਮਹਾਕਕ੍ਸ਼੍ਯਾਸ੍ਤੋਮਰੈਰ੍ਵੀਰ੍ਯਸ਼ਾਲਿਨਃ। ਵਿਮਲਾਨਿ ਪਤਾਕਾਨਿ ਵਾਸਾਂਸਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ
ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਲੜੀਆਂ, ਵੱਡੀਆਂ ਪੱਟੀਆਂ, ਬਹਾਦਰੀ ਵਾਲੇ ਹਥਿਆਰ, ਚਿੱਟੀਆਂ ਝੰਡੀਆਂ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮ ਦੇ ਕੱਪੜੇ ਵੀ ਸਨ।
ਭੀਮਰੂਪਾਸ਼੍ਚ ਮਾਤਙ੍ਗਾਃ ਪ੍ਰਵਾਲਵਿਕृਤਾਃ ਕੁਥਾਃ। ਤੇ ਚ ਵਿਂਸ਼ਤਿਸਾਹਸ੍ਰਾ ਦ੍ਵਾਸ੍ਤਾਵਤ੍ਯਃ ਕਰੇਣਵਃ
ਉਥੇ ਡਰਾਉਣੇ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਹਾਥੀ ਵੀ ਸਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਲਾਲ ਤੇ ਵਿਗੜੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਉਹ ਦੋ ਦੰਦ ਵਾਲੇ ਹਾਥੀ ਵੀਹ ਹਜ਼ਾਰ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਸਨ।
ਅष੍ਟੌ ਸ਼ਤਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਦੇਸ਼ਜਾਸ਼੍ਚੋਤ੍ਤਮਾ ਹਯਾਃ। ਗੋਭਿਸ਼੍ਚਾਵਿਕृਤੈਰ੍ਯਾਵਤ੍ਕਾਮਾਤ੍ਤਵ ਜਨਾਰ੍ਦਨ
ਉਥੇ ਅਠ ਸੌ ਹਜ਼ਾਰ ਚੰਗੇ ਘੋੜੇ, ਜੋ ਇਥੋਂ ਦੇ ਹੀ ਸਨ, ਮੌਜੂਦ ਸਨ। ਤੇ ਜਿੰਨੀ ਚੰਗੀਆਂ ਗਾਂਵਾਂ ਤੂੰ ਚਾਹਵੇਂ, ਓਨੀ ਉਥੇ ਸਨ, ਜਨਾਰਦਨ।
ਏਤਤ੍ਤੇ ਪ੍ਰਾਪਯਿष੍ਯਾਣਿ ਵृष੍ਣ੍ਯਾਵਾਸਮਰਿਨ੍ਦਮ। ਵਸੁ ਯਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਧਰ੍ਮੇਣਾਵਰ੍ਜਿਤਂ ਤ੍ਵਯਾ
ਇਹ ਸਾਰਾ ਧਨ, ਜੋ ਤੂੰ ਧਰਮ ਨਾਲ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਕਮਾਇਆ ਹੈ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਦੇ ਸਰਦਾਰ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਭੇਜਾਂਗਾ।
ਦੇਵਗਨ੍ਧਰ੍ਵਰਤ੍ਨਾਨਿ ਦੈਤੇਯਾਸੁਰਜਾਨਿ ਚ। ਯਾਨਿ ਸਨ੍ਤਿ ਹਿਰਣ੍ਯਾਨਿ ਨਰਕਸ੍ਯ ਨਿਵੇਸ਼ਨੇ
ਦੇਵਤਿਆਂ, ਗੰਧਰਵਾਂ, ਦੈਤਿਆਂ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਖਜ਼ਾਨੇ, ਤੇ ਜੋ ਵੀ ਸੋਨਾ ਨਰਕ ਦੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰਾ—
ਏਤਤ੍ਤੁ ਗਰੁਡੇ ਸਰ੍ਵਂ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਮਾਰੋਪ੍ਯ ਵਾਸਵਃ। ਦਾਰ੍ਸ਼ਾਰ੍ਹਪਤਿਨਾ ਸਾਰ੍ਧਮੁਪਾਯਾਨ੍ਮਣਿਪਰ੍ਵਤਮ੍
ਇਹ ਸਾਰਾ ਧਨ ਵਾਸਵ ਨੇ ਗਰੁੜ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਦਾਸ਼ਾਰ੍ਹਾ ਦੇ ਪਤੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਮਣੀ ਪਹਾੜ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਚਿਤ੍ਰਗ੍ਰਥਿਤਮੇਘਾਭਃ ਪ੍ਰਬਭੌ ਮਣਿਪਰ੍ਵਤਃ। ਹੇਮਚਿਤ੍ਰਵਿਤਾਨੈਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਾਸਾਦੈਰੁਪਸ਼ੋਭਿਤਃ
ਮਣੀ ਪਹਾੜ ਸੁੰਦਰ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਜਾਪ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਛਤਾਂ ਤੇ ਮਹਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ।
ਹਰ੍ਮ੍ਯਾਣਿ ਚ ਵਿਸ਼ਾਲਾਨਿ ਮਣਿਸੋਪਾਨਵਨ੍ਤਿ ਚ। ਤਤ੍ਰਸ੍ਥਾ ਵਰਵਰ੍ਣਿਨ੍ਯੋ ਦਦृਸ਼ੁਰ੍ਮਧੁਸੂਦਨਮ੍
ਉਥੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਮਹਲ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸੀੜ੍ਹੀਆਂ ਮਣੀਆਂ ਨਾਲ ਬਣੀਆਂ ਸਨ, ਖੜੀਆਂ ਸਨ। ਉਥੇ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀਆਂ ਸੋਹਣੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨੇ ਮਧੁਸੂਦਨ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਸੁਰਮੁਖ੍ਯਾਨਾਂ ਪ੍ਰਿਯਾ ਦੁਹਿਤਰਸ੍ਤਦਾ। ਤ੍ਰਿਵਿष੍ਟਪਸਮੇ ਦੇਸ਼ੇ ਤਿष੍ਠਨ੍ਤਮਪਰਾਜਿਤਮ੍
ਉਸ ਸਮੇਂ ਗੰਧਰਵਾਂ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਮੁੱਖੀਆਂ ਦੀਆਂ ਪਿਆਰੀਆਂ ਧੀਆਂ, ਜੋ ਸੁਰਗ ਵਰਗੇ ਥਾਂ 'ਤੇ ਰਹਿ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਅਜੈਤੂ ਨੂੰ ਖੜਾ ਵੇਖ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਪਰਿਵਵ੍ਰੁਰ੍ਮਹਾਬਾਹੁਮੇਕਵੇਣੀਧਰਾਃ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ। ਪਰ੍ਵਾਃ ਕਾषਾਯਵਾਸਿਨ੍ਯਃ ਸਰ੍ਵਾਸ਼੍ਚ ਨਿਯਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਃ
ਇਕ ਚੋਟੀ ਵਾਲੀਆਂ, ਕੇਸਰੀ ਰੰਗ ਦੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੀਆਂ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ 'ਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖਣ ਵਾਲੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨੇ ਮਹਾਬਲੀ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ।
ਵ੍ਰਤਸਨ੍ਤਾਪਜਃ ਸ਼ੋਕੇ ਨਾਤ੍ਰ ਕਸ਼੍ਚਿਦਪੀਡਯਤ੍। ਅਰਜਾਂਸਿ ਚ ਵਾਸਾਂਸਿ ਬਿਭ੍ਰਤ੍ਯਃ ਕੌਸ਼ਿਕਾਨ੍ਯਪਿ
ਉਥੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵੀ ਉਪਵਾਸ ਜਾਂ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਈ ਪੀੜ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਉਹ ਸਾਫ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੀਆਂ, ਕੁਝ ਨੇ ਰੇਸ਼ਮੀ ਕਪੜੇ ਵੀ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਸਮੇਤ੍ਯ ਯਦੁਸਿਂਹਸ੍ਯ ਚਕ੍ਰੁਰਸ੍ਯਾਞ੍ਜਲਿਂ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ। ਊਚੁਸ਼੍ਚੈਨਂ ਹृषੀਕੇਸ਼ਂ ਸਰ੍ਵਾਸ੍ਤਾਃ ਕਮਲੇਕ੍ਸ਼ਣਾਃ
ਉਹ ਔਰਤਾਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋ ਕੇ ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ। ਸਾਰੀਆਂ ਕਮਲ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਨੇ ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਨਾਰਦੇਨ ਸਮਾਖ੍ਯਾਤਮਸ੍ਮਾਕਂ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮ। ਆਗਮਿष੍ਯਤਿ ਗੋਵਿਨ੍ਦਃ ਸੁਰਕਾਰ੍ਯਾਰ੍ਥਸਿਦ੍ਧਯੇ
ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਪੁਰਖ, ਨਾਰਦ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਸੀ ਕਿ ਗੋਵਿੰਦ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਕੰਮ ਲਈ ਜਲਦੀ ਆਵੇਗਾ।
ਸੋऽਸੁਰਂ ਨਰਕਂ ਹਤ੍ਵਾ ਨਿਸ਼ੁਮ੍ਭਂ ਮੁਰਮੇਵ ਚ। ਭੌਮਂ ਚ ਸਪਰੀਵਾਰਂ ਹਯਗ੍ਰੀਵਂ ਚ ਦਾਨਵਮ੍
ਉਹ ਨਰਕਾ ਅਸੁਰ, ਨਿਸ਼ੁੰਭ, ਮੁਰਾ, ਭੌਮ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ, ਅਤੇ ਹਯਗ੍ਰੀਵ ਦਾਨਵ ਨੂੰ ਮਾਰੇਗਾ।
ਤਥਾ ਪਞ੍ਚਜਨਂ ਚੈਵ ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਤੇ ਧਨਮਕ੍ਸ਼ਯਮ੍। ਸੋऽਚਿਰੇਣੈਵ ਕਾਲੇਨ ਯੁष੍ਮਨ੍ਮੋਕ੍ਤਾ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਉਹ ਪੰਚਜਨ ਨੂੰ ਵੀ ਹਰਾ ਦੇਵੇਗਾ, ਤੇ ਅਖੂਤ ਧਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੇਗਾ। ਜਲਦੀ ਹੀ ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਆਜ਼ਾਦ ਕਰੇਗਾ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾਗਮਦ੍ਧੀਰੋ ਦੇਵਰ੍षਿਰ੍ਨਾਰਦਸ੍ਤਥਾ। ਤ੍ਵਾਂ ਚਿਨ੍ਤਯਾਨਾਃ ਸਤਤਂ ਤਪੋ ਘੋਰਮੁਪਾਸ੍ਮਹੇ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਨਾਰਦ ਰਿਸ਼ੀ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਅਸੀਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੈਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਕਠੋਰ ਤਪ ਕਰਦੇ ਰਹੇ।
ਕਾਲੇऽਤੀਤੇ ਮਹਾਬਾਹੁਂ ਕਦਾ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮ ਮਾਧਵਮ੍। ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਹृਦਿ ਸਙ੍ਕਲ੍ਪਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਪੁਰੁषਸਤ੍ਤਮ। ਤਪਸ਼੍ਚਰਾਮ ਸਤਤਂ ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਮਾਣਾ ਹਿ ਦਾਨਵੈਃ
ਕਦੋਂ ਸਮਾਂ ਲੰਘੇਗਾ ਤੇ ਅਸੀਂ ਮਹਾਬਲੀ ਮਾਧਵ ਨੂੰ ਵੇਖਾਂਗੇ? ਇਹ ਸੋਚ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਪੁਰਖ, ਅਸੀਂ ਦਾਨਵਾਂ ਦੀ ਰਖਵਾਲੀ ਹੇਠ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤਪ ਕਰਦੇ ਰਹੇ।
ਤਤੋऽਸ੍ਮਤ੍ਪ੍ਰਿਯਕਾਮਾਰ੍ਥਂ ਭਗਵਾਨ੍ਮਾਰੁਤੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਯਥੋਕ੍ਤਂ ਨਾਰਦੇਨਾਥ ਨ ਚਿਰਾਤ੍ਤਦ੍ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਫਿਰ ਸਾਡੀ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰੀ ਇੱਛਾ ਲਈ, ਭਗਵਾਨ ਮਾਰੁਤ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਜਿਵੇਂ ਨਾਰਦ ਨੇ ਦੱਸਿਆ, ਉਹ ਜਲਦੀ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।'
ਤਾਸਾਂ ਪਰਮਨਾਰੀਣਾਮृषਭਾਕ੍ਸ਼ਂ ਪੁਰਃ ਸ੍ਥਿਤਮ੍। ਦਦृਸ਼ੁਰ੍ਦੇਵਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾ ਗृष੍ਟੀਨਾਮਿਵ ਗੋਪਤਿਮ੍
ਉਹ ਉਤਮ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਸਾਂਡ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਸੀ। ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਗਊਆਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਵਾਂਗ ਵੇਖਿਆ।
ਤਸ੍ਯ ਚਨ੍ਦ੍ਰੋਪਮਂ ਵਕ੍ਤ੍ਰਮੁਦੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਮੁਦਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਃ। ਸਮ੍ਪ੍ਰਹृष੍ਟਾ ਮਹਾਬਾਹੁਮਿਦਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰੁਵਨ੍
ਉਸ ਦਾ ਚੰਨ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾ ਚਿਹਰਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ। ਉਹ ਸਭ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਉਸ ਮਹਾਂਬਾਹੂ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਸਤ੍ਯਵ੍ਰਤ ਪੁਰਾ ਵਾਯੁਰਿਦਮਸ੍ਮਾਨਿਹਾਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਸਰ੍ਵਭੂਤਹਿਤਜ੍ਞਸ਼੍ਚ ਮਹਰ੍षਿਰਪਿ ਨਾਰਦਃ
ਸਤ੍ਯਵ੍ਰਤ, ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਯੂ ਨੇ ਇੱਥੇ ਸਾਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨਾਰਦ ਨੇ ਵੀ।