ਯਃ ਸਹਸ੍ਰਸਹਸ੍ਤ੍ਵੇਕਃ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਦੇਵਾਨਪੋਥਯਤ੍। ਤਂ ਜਘਾਨ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯਂ ਹਯਗ੍ਰੀਵਂ ਮਹਾਬਲਮ੍
ਜੋ ਇਕਲਾ ਹੀ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਢਾਹ ਦਿੱਤੇ ਸਨ; ਉਸ ਮਹਾਨ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਹਯਗ੍ਰੀਵ ਨੂੰ ਵੀ ਉਸ ਨੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਅਪਾਰਤੇਜਾ ਦੁਰ੍ਧਰ੍षਃ ਸਰ੍ਵਯਾਦਵਨਨ੍ਦਨਃ।। ਮਧ੍ਯੇ ਲੋਹਿਤਗਙ੍ਗਾਯਾਂ ਭਗਵਾਨ੍ਦੇਵਕੀਸੁਤਃ
ਅਜਿਹੇ ਬੇਅੰਤ ਤੇਜ ਵਾਲੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੋਈ ਵੀ ਨਹੀਂ ਜਿੱਤ ਸਕਦਾ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਯਾਦਵਾਂ ਲਈ ਡਰ ਦਾ ਕਾਰਨ ਸਨ—ਉਹ ਭਗਵਾਨ, ਦੇਵਕੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਲਾਲ ਗੰਗਾ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ।
ਔਦਕਾਯਾਂ ਵਿਰੂਪਾਕ੍ਸ਼ਂ ਜਘਾਨ ਮਧੁਸੂਦਨਃ। ਤਤਃ ਪ੍ਰਾਗ੍ਜ੍ਯੋਤਿषਂ ਨਾਮ ਦੀਪ੍ਯਮਾਨਮਿਵ ਸ਼੍ਰਿਯਾ। ਪੁਰਮਾਸਾਦਯਾਮਾਸ ਤਤ੍ਰ ਯੁਦ੍ਧਮਵਰ੍ਤਤ
ਮਧੁਸੂਦਨ ਨੇ ਔਦਕ ਵਿੱਚ ਵਿਰੂਪਾਖਸ਼ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ ਸ਼ਾਨ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਗਜ੍ਯੋਤਿਸ਼ ਨਾਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਜੰਗ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈ।
ਤਦ੍ਯੁਦ੍ਧਮਭਵਦ੍ਘੋਰਂ ਤੇਨ ਭੌਮੇਨ ਭਾਰਤ। ਕੁਣ੍ਡਲਾਰ੍ਥੇ ਸੁਰੇਸ਼ਸ੍ਯ ਨਰਕੇਣ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ
ਉਹ ਜੰਗ ਬਹੁਤ ਭਿਆਨਕ ਸੀ, ਹੇ ਭਾਰਤ, ਭਉਮ ਅਤੇ ਨਰਕ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਕੰਨਿਆਂ ਲਈ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ।
ਮੁਹੂਰ੍ਤਂ ਲਾਲਯਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਨਰਕਂ ਮਧੂਸੂਦਨਃ। ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਚਕ੍ਰਂ ਚਕ੍ਰੇਣ ਪ੍ਰਮਮਾਥ ਬਲਾਦ੍ਬਲੀ
ਮਧੁਸੂਦਨ ਨੇ ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਨਰਕ ਨੂੰ ਝੱਲਿਆ, ਫਿਰ ਘੁੰਮਦੇ ਚੱਕਰ ਨਾਲ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਮਾਰ ਸੁੱਟਿਆ।
ਚਕ੍ਰਪ੍ਰਮਥਿਤਂ ਤਸ੍ਯ ਪਪਾਤ ਸਹਸਾ ਭੁਵਿ। ਉਤ੍ਤਮਾਙ੍ਗਂ ਹਤਾਙ੍ਗਸ੍ਯ ਵृਤ੍ਰੇ ਵਜ੍ਰਹਤੇ ਯਥਾ
ਚੱਕਰ ਦੀ ਚੋਟ ਨਾਲ ਉਸਦਾ ਸਿਰ ਅਚਾਨਕ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਵਜਰ ਨਾਲ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦਾ ਸਿਰ ਵੱਢਿਆ ਗਿਆ ਸੀ।
ਭੂਮਿਸ੍ਤੁ ਪਤਿਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪ੍ਰਾਯਚ੍ਛਤ੍ਕੁਣ੍ਡਲੇ ਸੁਤਮ੍। ਪ੍ਰਦਾਯ ਚ ਮਹਾਬਾਹੁਮਿਦਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਡਿੱਗਿਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਭੂਮੀ ਨੇ ਕੰਨਿਆਂ ਦੇ ਦਿੱਤੇ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਬਲਵਾਨ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਦੇ ਕੇ ਇਹ ਬੋਲਿਆ।
ਸृष੍ਟਸ੍ਤ੍ਵਯੈਵ ਮਧੁਹਂਸ੍ਤ੍ਵਯੈਵ ਵਿਨਿਪਾਤਿਤਃ। ਯਥੇਚ੍ਛਸਿ ਤਥਾ ਕ੍ਰੀਡਾ ਪ੍ਰਜਾਸ੍ਤਸ੍ਯਾਨੁਪਾਲਯ
ਤੂੰ ਆਪ ਮਧੁ ਨੂੰ ਬਣਾਇਆ ਤੇ ਆਪ ਹੀ ਮਾਰਿਆ; ਹੁਣ ਜਿਵੇਂ ਤੇਰੀ ਮਰਜ਼ੀ, ਖੇਡ ਜਾ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰਜਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ।
ਦੇਵਾਨਾਂ ਚ ਮੁਨੀਨਾਂ ਚ ਪਿਤॄਣਾਂ ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾਮ੍। ਉਦ੍ਵੇਜਨੀਯੋ ਭੂਤਾਨਾਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਦ੍ਵਿਦ੍ ਪੁਰੁषਾਧਮਃ
ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਨਿੰਦਿਆ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਨੀਚ ਮਨੁੱਖ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਪਿਤਰਾਂ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਚਿੰਤਾ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਲੋਕਦ੍ਵਿष੍ਟਃ ਸੁਤਸ੍ਤੇ ਤੁ ਦੇਵਾਰਿਰ੍ਲੋਕਕਣ੍ਟਕਃ। ਸਰ੍ਵਲੋਕਨਮਸ੍ਕਾਰ੍ਯਾਮਦਿਤਂ ਬਾਧਯਦ੍ਵਲੀ
ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਸੰਸਾਰ ਵਲੋਂ ਨਫ਼ਰਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਦੁਸ਼ਮਣ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਮੁਸੀਬਤ ਸੀ; ਉਹ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰਦਾ ਸੀ ਜੋ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਆਦਰਯੋਗ ਹਨ।
ਕੁਣ੍ਡਲੇ ਹृਤਵਾਨ੍ਦਰ੍ਪਾਤ੍ਤਤਸ੍ਤੇ ਨਿਹਤਃ ਸੁਤਃ। ਨੈਵ ਮਨ੍ਯੁਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਕਾਰ੍ਯੋ ਯਤ੍ਕृਤਂ ਮਯਿ ਭਾਮਿਨਿ
ਗਰੂਰ ਕਰਕੇ ਕੰਨਿਆਂ ਲੈ ਲਏ ਗਏ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ; ਹੇ ਸੋਹਣੀਏ, ਮੇਰੇ ਕੀਤੇ ਉੱਤੇ ਤੂੰ ਗੁੱਸਾ ਨਾ ਕਰ।
ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਭਾਵਾਚ੍ਚ ਤੇ ਪੁਤ੍ਰੋ ਲਬ੍ਧਵਾਨ੍ਗਤਿਮੁਤ੍ਤਮਾਮ੍। ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਗਚ੍ਛ ਮਹਾਭਾਗੇ ਭਾਰਾਵਤਰਣਂ ਕृਤਮ੍
ਤੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਪਾ ਲਈ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਹੁਣ ਤੂੰ ਚਲੀ ਜਾ, ਭਾਰ ਹਟ ਗਿਆ ਹੈ।
ਨਿਹਤ੍ਯ ਨਰਕਂ ਭੌਮਂ ਸਤ੍ਯਭਾਮਾਸਹਾਯਵਾਨ੍। ਸਹਿਤੋ ਲੋਕਪਾਲੈਸ਼੍ਚ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਨਰਕਾਲਯਮ੍
ਨਰਕਾ ਭਉਮ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਸਤ੍ਯਭਾਮਾ ਨਾਲ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਨਰਕਾ ਦਾ ਮਹਿਲ ਵੇਖਿਆ।
ਅਥਾਸ੍ਯ ਗृਹਮਾਸਾਦ੍ਯ ਨਾਰਕਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। ਦਦਰ੍ਸ਼ ਧਨਮਕ੍ਸ਼ਯ੍ਯਂ ਰਤ੍ਨਾਨਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ
ਫਿਰ, ਮਹਾਨ ਨਰਕਾ ਦੇ ਘਰ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਅਖੁੱਟ ਧਨ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਰਤਨ ਵੇਖੇ।
ਮਣਿਮੁਕ੍ਤਾਪ੍ਰਵਾਲਾਨਿ ਵੈਡੂਰ੍ਯਵਿਕृਤਾਨਿ ਚ। ਵਿਸ੍ਤਾਰਾਲ੍ਪਾਂਸ਼੍ਚਾਰ੍ਕਮਣੀਨ੍ਵਿਪੁਲਾਨ੍ਸ੍ਫਾਟਿਕਾਨਪਿ
ਉਸ ਨੇ ਮੋਤੀ, ਲਾਲ, ਮੂੰਗਾ, ਬਦਲੇ ਹੋਏ ਬੈਰਲ, ਛੋਟੇ-ਵੱਡੇ ਸੂਰਜ ਰਤਨ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਸਫੈਦ ਪੱਥਰ ਵੀ ਵੇਖੇ।
ਜਾਮ੍ਬੂਨਦਮਯਾਨ੍ਯੇਵ ਸ਼ਾਤਕੁਮ੍ਭਮਯਾਨਿ ਚ। ਪ੍ਰਦੀਪ੍ਤਜ੍ਵਲਨਾਭਾਨਿ ਸ਼ੀਤਰਸ਼੍ਮਿਪ੍ਰਭਾਣਿ ਚ
ਉਥੇ ਜਾਮਬੂਨਦ ਸੋਨੇ ਅਤੇ ਖ਼ਾਲਿਸ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਵਸਤਾਂ ਸਨ, ਜੋ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀਆਂ ਤੇ ਚੰਨਣੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਾਲੀਆਂ ਸਨ।
ਹਿਰਣ੍ਯਵਰ੍ਣਂ ਰੁਚਿਰਂ ਸ਼੍ਵੇਤਮਭ੍ਯਨ੍ਤਰਂ ਗृਹਮ੍। ਤਦਕ੍ਸ਼ਯ੍ਯਂ ਗृਹੇ ਦृष੍ਟਂ ਨਰਕਸ੍ਯ ਧਨਂ ਬਹੁ
ਉਹ ਘਰ ਸੁਨਹਿਰੀ ਰੰਗ ਦਾ, ਸੋਹਣਾ ਤੇ ਅੰਦਰੋਂ ਚਿੱਟਾ ਸੀ; ਉਸ ਘਰ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੇ ਨਰਕਾ ਦਾ ਅਖੁੱਟ ਧਨ ਵੇਖਿਆ।
ਨ ਹਿ ਰਾਜ੍ਞਃ ਕੁਬੇਰਸ੍ਯ ਤਾਵਦ੍ਧਨਸਮੁਚ੍ਛ੍ਰਯਃ। ਦृष੍ਟਪੂਰ੍ਵਃ ਪੁਰਾ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਭਵਨੇष੍ਵਪਿ
ਕਦੇ ਵੀ ਇੰਨਾ ਧਨ ਇਕੱਠਾ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਨਾ ਹੀ ਰਾਜਾ ਕੁਬੇਰ ਜਾਂ ਮਹਿੰਦਰ ਦੇ ਮਹਲਾਂ ਵਿੱਚ।
ਹਤੇ ਭੌਮੇ ਨਿਸ਼ੁਮ੍ਭੇ ਚ ਵਾਸਵਃ ਸਗਣੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਦਾਸ਼ਾਰ੍ਹਪਤਿਮਾਸੀਨਮਾਹृਤ੍ਯ ਮਣਿਕੁਣ੍ਡਲੇ
ਭਉਮ ਤੇ ਨਿਸ਼ੁੰਭ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਬੈਠੇ ਹੋਏ ਦਾਸਾਰ੍ਹਾ ਦੇ ਮੁਖੀ ਕੋਲ ਮਣੀ ਵਾਲੇ ਕੰਨਿਆਂ ਲੈ ਕੇ ਆਇਆ।
ਹੇਮਸੂਤ੍ਰਾ ਮਹਾਕਕ੍ਸ਼੍ਯਾਸ੍ਤੋਮਰੈਰ੍ਵੀਰ੍ਯਸ਼ਾਲਿਨਃ। ਵਿਮਲਾਨਿ ਪਤਾਕਾਨਿ ਵਾਸਾਂਸਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ
ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਲੜੀਆਂ, ਵੱਡੀਆਂ ਪੱਟੀਆਂ, ਬਹਾਦਰੀ ਵਾਲੇ ਹਥਿਆਰ, ਚਿੱਟੀਆਂ ਝੰਡੀਆਂ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮ ਦੇ ਕੱਪੜੇ ਵੀ ਸਨ।
ਭੀਮਰੂਪਾਸ਼੍ਚ ਮਾਤਙ੍ਗਾਃ ਪ੍ਰਵਾਲਵਿਕृਤਾਃ ਕੁਥਾਃ। ਤੇ ਚ ਵਿਂਸ਼ਤਿਸਾਹਸ੍ਰਾ ਦ੍ਵਾਸ੍ਤਾਵਤ੍ਯਃ ਕਰੇਣਵਃ
ਉਥੇ ਡਰਾਉਣੇ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਹਾਥੀ ਵੀ ਸਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਲਾਲ ਤੇ ਵਿਗੜੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਉਹ ਦੋ ਦੰਦ ਵਾਲੇ ਹਾਥੀ ਵੀਹ ਹਜ਼ਾਰ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਸਨ।
ਅष੍ਟੌ ਸ਼ਤਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਦੇਸ਼ਜਾਸ਼੍ਚੋਤ੍ਤਮਾ ਹਯਾਃ। ਗੋਭਿਸ਼੍ਚਾਵਿਕृਤੈਰ੍ਯਾਵਤ੍ਕਾਮਾਤ੍ਤਵ ਜਨਾਰ੍ਦਨ
ਉਥੇ ਅਠ ਸੌ ਹਜ਼ਾਰ ਚੰਗੇ ਘੋੜੇ, ਜੋ ਇਥੋਂ ਦੇ ਹੀ ਸਨ, ਮੌਜੂਦ ਸਨ। ਤੇ ਜਿੰਨੀ ਚੰਗੀਆਂ ਗਾਂਵਾਂ ਤੂੰ ਚਾਹਵੇਂ, ਓਨੀ ਉਥੇ ਸਨ, ਜਨਾਰਦਨ।
ਏਤਤ੍ਤੇ ਪ੍ਰਾਪਯਿष੍ਯਾਣਿ ਵृष੍ਣ੍ਯਾਵਾਸਮਰਿਨ੍ਦਮ। ਵਸੁ ਯਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਧਰ੍ਮੇਣਾਵਰ੍ਜਿਤਂ ਤ੍ਵਯਾ
ਇਹ ਸਾਰਾ ਧਨ, ਜੋ ਤੂੰ ਧਰਮ ਨਾਲ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਕਮਾਇਆ ਹੈ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਦੇ ਸਰਦਾਰ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਭੇਜਾਂਗਾ।
ਦੇਵਗਨ੍ਧਰ੍ਵਰਤ੍ਨਾਨਿ ਦੈਤੇਯਾਸੁਰਜਾਨਿ ਚ। ਯਾਨਿ ਸਨ੍ਤਿ ਹਿਰਣ੍ਯਾਨਿ ਨਰਕਸ੍ਯ ਨਿਵੇਸ਼ਨੇ
ਦੇਵਤਿਆਂ, ਗੰਧਰਵਾਂ, ਦੈਤਿਆਂ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਖਜ਼ਾਨੇ, ਤੇ ਜੋ ਵੀ ਸੋਨਾ ਨਰਕ ਦੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰਾ—
ਏਤਤ੍ਤੁ ਗਰੁਡੇ ਸਰ੍ਵਂ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਮਾਰੋਪ੍ਯ ਵਾਸਵਃ। ਦਾਰ੍ਸ਼ਾਰ੍ਹਪਤਿਨਾ ਸਾਰ੍ਧਮੁਪਾਯਾਨ੍ਮਣਿਪਰ੍ਵਤਮ੍
ਇਹ ਸਾਰਾ ਧਨ ਵਾਸਵ ਨੇ ਗਰੁੜ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਦਾਸ਼ਾਰ੍ਹਾ ਦੇ ਪਤੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਮਣੀ ਪਹਾੜ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਚਿਤ੍ਰਗ੍ਰਥਿਤਮੇਘਾਭਃ ਪ੍ਰਬਭੌ ਮਣਿਪਰ੍ਵਤਃ। ਹੇਮਚਿਤ੍ਰਵਿਤਾਨੈਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਾਸਾਦੈਰੁਪਸ਼ੋਭਿਤਃ
ਮਣੀ ਪਹਾੜ ਸੁੰਦਰ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਜਾਪ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਛਤਾਂ ਤੇ ਮਹਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ।
ਹਰ੍ਮ੍ਯਾਣਿ ਚ ਵਿਸ਼ਾਲਾਨਿ ਮਣਿਸੋਪਾਨਵਨ੍ਤਿ ਚ। ਤਤ੍ਰਸ੍ਥਾ ਵਰਵਰ੍ਣਿਨ੍ਯੋ ਦਦृਸ਼ੁਰ੍ਮਧੁਸੂਦਨਮ੍
ਉਥੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਮਹਲ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸੀੜ੍ਹੀਆਂ ਮਣੀਆਂ ਨਾਲ ਬਣੀਆਂ ਸਨ, ਖੜੀਆਂ ਸਨ। ਉਥੇ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀਆਂ ਸੋਹਣੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨੇ ਮਧੁਸੂਦਨ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਸੁਰਮੁਖ੍ਯਾਨਾਂ ਪ੍ਰਿਯਾ ਦੁਹਿਤਰਸ੍ਤਦਾ। ਤ੍ਰਿਵਿष੍ਟਪਸਮੇ ਦੇਸ਼ੇ ਤਿष੍ਠਨ੍ਤਮਪਰਾਜਿਤਮ੍
ਉਸ ਸਮੇਂ ਗੰਧਰਵਾਂ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਮੁੱਖੀਆਂ ਦੀਆਂ ਪਿਆਰੀਆਂ ਧੀਆਂ, ਜੋ ਸੁਰਗ ਵਰਗੇ ਥਾਂ 'ਤੇ ਰਹਿ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਅਜੈਤੂ ਨੂੰ ਖੜਾ ਵੇਖ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਪਰਿਵਵ੍ਰੁਰ੍ਮਹਾਬਾਹੁਮੇਕਵੇਣੀਧਰਾਃ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ। ਪਰ੍ਵਾਃ ਕਾषਾਯਵਾਸਿਨ੍ਯਃ ਸਰ੍ਵਾਸ਼੍ਚ ਨਿਯਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਃ
ਇਕ ਚੋਟੀ ਵਾਲੀਆਂ, ਕੇਸਰੀ ਰੰਗ ਦੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੀਆਂ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ 'ਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖਣ ਵਾਲੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨੇ ਮਹਾਬਲੀ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ।
ਵ੍ਰਤਸਨ੍ਤਾਪਜਃ ਸ਼ੋਕੇ ਨਾਤ੍ਰ ਕਸ਼੍ਚਿਦਪੀਡਯਤ੍। ਅਰਜਾਂਸਿ ਚ ਵਾਸਾਂਸਿ ਬਿਭ੍ਰਤ੍ਯਃ ਕੌਸ਼ਿਕਾਨ੍ਯਪਿ
ਉਥੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵੀ ਉਪਵਾਸ ਜਾਂ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਈ ਪੀੜ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਉਹ ਸਾਫ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੀਆਂ, ਕੁਝ ਨੇ ਰੇਸ਼ਮੀ ਕਪੜੇ ਵੀ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਸਨ।