ਨਖੇਨ ਗਜਮੇਕੇਨ ਕੂਰ੍ਮਮੇਕੇਨ ਚਾਕ੍ਸ਼ਿਪਤ੍। ਸਧੁਤ੍ਪਪਾਤ ਚਾਕਾਸ਼ਂ ਤਤ ਉਚ੍ਚੈਰ੍ਵਿਹਙ੍ਗਮਃ
ਇੱਕ ਨਖ ਨਾਲ ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਫੜਿਆ, ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਕਛੂਏ ਨੂੰ, ਤੇ ਵੱਡਾ ਪੰਛੀ ਉੱਚੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਉਡ ਗਿਆ।
ਸੋऽਲਮ੍ਬਂ ਤੀਰ੍ਥਣਾਸਾਦ੍ਯ ਦੇਵਵृਕ੍ਸ਼ਾਨੁਪਾਗਮਤ੍। ਤੇ ਭੀਤਾਃ ਸਮਕਮ੍ਪਨ੍ਤ ਤਸ੍ਯ ਪਕ੍ਸ਼ਾਨਿਲਾਹਤਾਃ
ਉਹ ਇੱਕ ਥਾਂ ਤੇ ਪਹੁੰਚਿਆ ਤੇ ਦਿਵਿਆ ਰੁੱਖਾਂ ਦੇ ਨੇੜੇ ਗਿਆ; ਉਸ ਦੇ ਪੰਖਾਂ ਦੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਰੁੱਖ ਡਰ ਕੇ ਕੰਬਣ ਲੱਗੇ।
ਨ ਨੋ ਭਞ੍ਜ੍ਯਾਦਿਤਿ ਤਦਾ ਦਿਵ੍ਯਾਃ ਕਨਕਸ਼ਾਖਿਨਃ। ਪ੍ਰਚਲਾਙ੍ਗਾਨ੍ਸ ਤਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਨੋਰਥਫਲਦ੍ਰੁਮਾਨ੍
ਉਹ ਸੁਨੇਹਰੀ ਡਾਲੀਆਂ ਵਾਲੇ ਮਨੋਰਥ ਫਲ ਰੁੱਖ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ ਹਿਲ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਉਹ ਸੋਚਣ ਲੱਗੇ, "ਸਾਨੂੰ ਨਾ ਟੁੱਟ ਜਾਵੇ।"
ਅਨ੍ਯਾਨਤੁਲਰੂਪਾਙ੍ਗਾਨੁਪਚਕ੍ਰਾਮ ਖੇਚਰਃ। ਕਾਞ੍ਚਨੈ ਰਾਜਤੈਸ਼੍ਚੈਵ ਫਲੈਰ੍ਵੈਦੂਰ੍ਯਸ਼ਾਖਿਨਃ। ਸਾਗਰਾਮ੍ਬੁਪਰਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਾਨ੍ਭ੍ਰਾਜਮਾਨਾਨ੍ਮਹਾਦ੍ਰੁਮਾਨ੍
ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਉਡਣ ਵਾਲਾ ਪੰਛੀ ਹੋਰ ਰੁੱਖਾਂ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਲ ਬੇਮਿਸਾਲ ਸੀ, ਸੋਨੇ, ਚਾਂਦੀ ਤੇ ਨੀਲਮ ਦੇ ਫਲ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ, ਚਮਕਦੇ ਵੱਡੇ ਰੁੱਖ।
ਤੇषਾਂ ਮਧ੍ਯੇ ਮਹਾਨਾਸੀਤ੍ਪਾਦਪਃ ਸੁਮਨੋਹਰਃ। ਸਹਸ੍ਰਯੋਜਨੋਤ੍ਸੇਧੋ ਬਹੁਸ਼ਾਖਾਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਤੇ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣਾ ਰੁੱਖ ਸੀ, ਹਜ਼ਾਰ ਯੋਜਨ ਉੱਚਾ, ਕਈ ਡਾਲੀਆਂ ਵਾਲਾ।
ਖਗਾਨਾਮਾਲਯੋ ਦਿਵ੍ਯੋ ਨਾਮ੍ਨਾ ਰੌਹਿਣਪਾਦਪਃ। ਯਸ੍ਯ ਛਾਯਾਂ ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਸਦ੍ਯੋ ਭਵਤਿ ਨਿਰ੍ਵृਤਃ;
ਉਹ ਪੰਛੀਆਂ ਦਾ ਦਿਵਿਆ ਆਸਰਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਰੌਹਿਨਾ ਰੁੱਖ ਸੀ; ਜੋ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਛਾਂ ਹੇਠ ਬੈਠਦਾ, ਤੁਰੰਤ ਸੁਖੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ।
ਤਮੁਵਾਚ ਖਗਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਤਤ੍ਰ ਰੌਹਿਣਪਾਦਪਃ। ਅਤਿਪ੍ਰਵृਦ੍ਧਃ ਸਮੁਹਾਨਾਪਤਨ੍ਤਂ ਮਨੋਜਵਮ੍
ਉਥੇ, ਰੌਹਿਨਾ ਰੁੱਖ ਨੇ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਨੂੰ, ਜੋ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਸ ਵੱਲ ਆ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਆਖਿਆ:
ਯੈषਾ ਮਮ ਮਹਾਸ਼ਾਖਾ ਸ਼ਤਯੋਜਨਮਾਯਤਾ। ਏਤਾਮਾਸ੍ਥਾਯ ਸ਼ਾਖਾਂ ਤ੍ਵਂ ਖਾਦੇਮੌ ਗਜਕਚ੍ਛਪੌ
"ਇਹ ਮੇਰੀ ਵੱਡੀ ਡਾਲ, ਜੋ ਸੌ ਯੋਜਨ ਲੰਬੀ ਹੈ, ਇਸ ਉੱਤੇ ਬੈਠ ਕੇ ਤੂੰ ਹਾਥੀ ਤੇ ਕਛੂਏ ਨੂੰ ਖਾ ਲੈ।"
ਤਤੋ ਦ੍ਰੁਮਂ ਪਤਗਸਹਸ੍ਰਸੇਵਿਤਂ ਮਹੀਧਰਪ੍ਰਤਿਮਵਪੁਃ ਪ੍ਰਕਮ੍ਪਯਨ੍। ਖਗੋਤ੍ਤਮੋ ਦ੍ਰੁਤਮਭਿਪਤ੍ਯ ਵੇਗਵਾ- ਨ੍ਬਭਞ੍ਜ ਤਾਮਵਿਰਲਪਤ੍ਰਸਂਚਯਾਮ੍
ਫਿਰ ਪੰਛੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਜੋ ਪਹਾੜ ਵਰਗਾ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਤਾਕਤਵਾਨ ਸੀ, ਉਸ ਰੁੱਖ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਪੰਛੀ ਵੱਸਦੇ ਸਨ, ਹਿਲਾ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਘਣੇ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲੀ ਡਾਲ ਟੋੜ ਦਿੱਤੀ।
ਸ੍ਪष੍ਟਮਾਤ੍ਰਾ ਤੁ ਪਦ੍ਭ੍ਯਾਂ ਸਾ ਗਰੁਡੇਨ ਬਲੀਯਸਾ। ਅਭਜ੍ਯਤ ਤਰੋਃ ਸ਼ਾਖਾ ਭਗ੍ਨਾਂ ਚੈਕਾਮਧਾਰਯਤ੍
ਗਰੁੜ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਰੁੱਖ ਦੀ ਡਾਲ ਸਾਫ਼ ਤੌਰ ਤੇ ਟੁੱਟ ਗਈ, ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਟੁੱਟੀ ਹੋਈ ਡਾਲ ਫੜੀ।
ਤਾਂ ਭਙ੍ਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ ਮਹਾਸ਼ਾਖਾਂ ਸ੍ਮਯਮਾਨੋ ਵਿਲੋਕਯਨ੍। ਅਥਾਤ੍ਰਂ ਲਮ੍ਬਤੋऽਪਸ਼੍ਯਦ੍ਵਾਲਖਿਲ੍ਯਾਨਧੋਮੁਖਾਨ੍
ਉਹ ਵੱਡੀ ਡਾਲ ਟੋੜ ਕੇ, ਮੁਸਕਰਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਵੇਖਣ ਲੱਗਾ ਤੇ ਉਸ ਉੱਤੇ ਉਲਟ ਲਟਕਦੇ ਵਾਲਖਿਲਿਆ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ऋषਯੋ ਹ੍ਯਤ੍ਰ ਲਮ੍ਬਨ੍ਤੇ ਨ ਹਨ੍ਯਾਮਿਤਿ ਤਾਨृषੀਨ੍। ਤਪੋਰਤਾਂਲ੍ਲਮ੍ਬਮਾਨਾਨ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਰ੍षੀਨਭਿਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸਃ
ਉਹ ਤਪ ਕਰਦੇ ਬ੍ਰਹਮਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਉਲਟ ਲਟਕਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, "ਇਹ ਰਿਸ਼ੀ ਇੱਥੇ ਲਟਕ ਰਹੇ ਹਨ; ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾਉਣਾ।"
ਹਨ੍ਯਾਦੇਤਾਨ੍ਸਂਪਤਨ੍ਤੀ ਸ਼ਾਖੇਤ੍ਯਥ ਵਿਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਸਃ। ਨਖੈਰ੍ਦृਢਤਰਂ ਵੀਰਃ ਸਂਗृਹ੍ਯ ਗਜਕਚ੍ਛਪੌ
ਉਹ ਵੀਰ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, 'ਜਦ ਇਹ ਡਿੱਗਣਗੇ, ਮੈਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿਆਂਗਾ,' ਤੇ ਆਪਣੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਨਖਾਂ ਨਾਲ ਹਾਥੀ ਤੇ ਕਛੂਏ ਨੂੰ ਪੱਕਾ ਫੜ ਲਿਆ।
ਸ ਤਦ੍ਵਿਨਾਸ਼ਸਂਤ੍ਰਾਸਾਦਭਿਪਤ੍ਯ ਸ੍ਵਗਾਧਿਪਃ। ਸ਼ਾਖਾਮਾਸ੍ਯੇਨ ਜਗ੍ਰਾਹ ਤੇषਾਮੇਵਾਨ੍ਵਵੇਕ੍ਸ਼ਯਾ
ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਨਾਸ਼ ਤੋਂ ਡਰ ਕੇ, ਉਹ ਸਵੈ ਮਾਲਕ ਛਲਾਂਗ ਮਾਰ ਕੇ ਮੂੰਹ ਨਾਲ ਟਾਹਣੀ ਫੜ ਲੀ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਹਾਲਤ ਨੂੰ ਦੇਖਦਾ ਰਿਹਾ।
ਅਤਿਦੈਵਂ ਤੁ ਤਤ੍ਤਸ੍ਯ ਕਰ੍ਮ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਹਰ੍षਯਃ। ਵਿਸ੍ਮਯੋਤ੍ਕਮ੍ਪਹृਦਯਾ ਨਾਮ ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਮਹਾਖਗੇ
ਉਸ ਦਾ ਐਸਾ ਕਰਤੱਬ ਦੇਖ ਕੇ, ਜੋ ਆਮ ਤਾਕਤ ਤੋਂ ਪਰੇ ਸੀ, ਮਹਾ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਕੰਬ ਗਏ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵੱਡੇ ਪੰਛੀ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ।
ਗੁਰੁਂ ਭਾਰਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯੋਡ੍ਡੀਨ ਏष ਵਿਹਙ੍ਗਮਃ। ਗਰੁਡਸ੍ਤੁ ਖਗਸ਼੍ਰੇष੍ਠਸ੍ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਪਨ੍ਨਗਭੋਜਨਃ
ਭਾਰੀ ਭਾਰ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਇਹ ਪੰਛੀ ਉੱਡ ਗਿਆ; ਗਰੁੜ, ਪੰਛੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਸੱਪਾਂ ਨੂੰ ਖਾਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਤਤਃ ਸ਼ਨੈਃ ਪਰ੍ਯਪਤਤ੍ਪਕ੍ਸ਼ੈਃ ਸ਼ੈਲਾਨ੍ਪ੍ਰਕਮ੍ਪਯਨ੍। ਏਵਂ ਸੋऽਭ੍ਯਪਤਦ੍ਦੇਸ਼ਾਨ੍ਬਹੂਨ੍ਸਗਜਕਚ੍ਛਪਃ
ਫਿਰ, ਉਹ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਉੱਡਿਆ, ਆਪਣੇ ਪੰਖਾਂ ਨਾਲ ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਕੇ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਹਾਥੀ ਤੇ ਕਛੂਏ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਕਈ ਦੇਸ਼ਾਂ ਵਿਚ ਗਿਆ।
ਦਯਾਰ੍ਥਂ ਵਾਲਖਿਲ੍ਯਾਨਾਂ ਨ ਚ ਸ੍ਥਾਨਮਵਿਨ੍ਦਤ। ਸ ਗਤ੍ਵਾ ਪਰ੍ਵਤਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਗਨ੍ਧਮਾਦਨਮਞ੍ਜਸਾ
ਵਾਲਖਿਲਿਆਂ ਦੀ ਦਇਆ ਲਈ, ਉਹ ਕੋਈ ਢੁਕਵਾਂ ਥਾਂ ਨਾ ਲੱਭ ਸਕਿਆ; ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ ਗੰਧਮਾਦਨ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਦਦਰ੍ਸ਼ ਕਸ਼੍ਯਪਂ ਤਤ੍ਰ ਪਿਤਰਂ ਤਪਸਿ ਸ੍ਥਿਤਮ੍। ਦਦਰ੍ਸ਼ ਤਂ ਪਿਤਾ ਚਾਪਿ ਦਿਵ੍ਯਰੂਪਂ ਵਿਹਙ੍ਗਮਮ੍
ਉਥੇ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਕਸ਼ਯਪ ਨੂੰ ਤਪ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਵੇਖਿਆ; ਤੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ, ਦਿਵਯ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਪੰਛੀ ਨੂੰ, ਦੇਖਿਆ।
ਤੇਜੋਵੀਰ੍ਯਬਲੋਪੇਤਂ ਮਨੋਮਾਰੁਤਰਂਹਸਮ੍। ਸ਼ੈਲਸ਼ृਙ੍ਗਪ੍ਰਤੀਕਾਸ਼ਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਦਣ੍ਡਮਿਵੋਦ੍ਯਤਮ੍
ਉਹ ਤੇਜ, ਵੀਰਤਾ ਤੇ ਬਲ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਮਨ ਤੇ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼, ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਵਰਗਾ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਉਠੀ ਹੋਈ ਲਾਠੀ ਜਿਹਾ।
ਅਚਿਨ੍ਤ੍ਯਮਨਭਿਧ੍ਯੇਯਂ ਸਰ੍ਵਭੂਤਭਯਂਕਰਮ੍। ਮਹਾਵੀਰ੍ਯਧਰਂ ਰੌਦ੍ਰਂ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦਗ੍ਨਿਮਿਵੋਦ੍ਯਤਮ੍
ਉਹ ਅਕਲ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਕਦੇ ਵੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਾ ਸਮਝ ਆਉਣ ਵਾਲਾ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ, ਭਿਆਨਕ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ।
ਅਪ੍ਰਧृष੍ਯਮਜੇਯਂ ਚ ਦੇਵਦਾਨਵਰਾਕ੍ਸ਼ਸੈਃ। ਭੇਤ੍ਤਾਰਂ ਗਿਰਿਸ਼ृਙ੍ਗਾਣਾਂ ਸਮੁਦ੍ਰਜਲਸ਼ੋषਣਮ੍
ਉਹ ਦੇਵ, ਦਾਨਵ ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਵੱਲੋਂ ਅਜਿੱਤ ਤੇ ਅਜੈਯ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਨੂੰ ਤੋੜਣ ਵਾਲਾ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਸੁੱਕਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ।
ਲੋਕਸਂਲੋਡਨਂ ਘੋਰਂ ਕृਤਾਨ੍ਤਸਮਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍। ਤਮਾਗਤਮਭਿਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਭਗਵਾਨ੍ਕਸ਼੍ਯਪਸ੍ਤਦਾ। ਵਿਦਿਤ੍ਵਾ ਚਾਸ੍ਯਂ ਸਂਕਲ੍ਪਮਿਦਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਕਾਲ ਵਰਗਾ ਭਿਆਨਕ; ਉਸ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਕਸ਼ਯਪ ਨੇ, ਉਸ ਦੀ ਇੱਛਾ ਜਾਣ ਕੇ, ਇਹ ਬਚਨ ਆਖੇ।
ਪੁਤ੍ਰ ਮਾ ਸਾਹਸਂ ਕਾਰ੍षੀਰ੍ਮਾ ਸਦ੍ਯੋ ਲਪ੍ਸ੍ਯਸੇ ਵ੍ਯਥਾਮ੍। ਮਾ ਤ੍ਵਾਂ ਦਹੇਯੁਃ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾ ਵਾਲਖਿਲ੍ਯਾ ਮਰੀਚਿਪਾਃ
ਪੁੱਤਰ, ਤੂੰ ਜਲਦੀ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਉਲਟ ਕੰਮ ਨਾ ਕਰ; ਤੁਰੰਤ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਦੁੱਖ ਨਾ ਲਿਆ; ਕਦੇ ਵਾਲਖਿਲਿਆ ਤੇ ਮਰੀਚੀਆਂ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਤੂੰ ਸੜ ਨਾ ਜਾਵੇਂ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਸਾਦਯਾਮਾਸ ਕਸ਼੍ਯਪਃ ਪੁਤ੍ਰਕਾਰਣਾਤ੍। ਵਾਲਖਿਲ੍ਯਾਨ੍ਮਹਾਭਾਗਾਂਸ੍ਤਪਸਾ ਹਤਕਲ੍ਮषਾਨ੍
ਫਿਰ ਕਸ਼ਯਪ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਖਾਤਰ, ਵੱਡੇ ਭਾਗ ਵਾਲੇ, ਤਪ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਏ ਵਾਲਖਿਲਿਆਂ ਨੂੰ ਰਾਜੀ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ।
ਪ੍ਰਜਾਹਿਤਾਰ੍ਥਮਾਰਮ੍ਭੋ ਗਰੁਡਸ੍ਯ ਤਪੋਧਨਾਃ। ਚਿਕੀਰ੍षਤਿ ਮਹਤ੍ਕਰ੍ਮ ਤਦਨੁਜ੍ਞਾਤੁਮਰ੍ਹਥ
ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਗਰੁੜ ਵੱਡਾ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਹੇ ਤਪਸਵੀਓ, ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਇਜਾਜ਼ਤ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਾ ਭਗਵਤਾ ਮੁਨਯਸ੍ਤੇ ਸਮਭ੍ਯਯੁਃ। ਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ਼ਾਖਾਂ ਗਿਰਿਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਹਿਮਵਨ੍ਤ ਤਪੋऽਰ੍ਥਿਨਃ
ਭਗਵਾਨ ਵੱਲੋਂ ਐਸਾ ਆਖੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਉਹ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਟਾਹਣੀ ਛੱਡ ਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਪਹਾੜ ਹਿਮਵੰਤ ਵੱਲ ਤਪ ਲਈ ਚਲੇ ਗਏ।
ਤਤਸ੍ਤੇष੍ਵਪਯਾਤੇषੁ ਪਿਤਰਂ ਵਿਨਤਾਸੁਤਃ। ਸ਼ਾਖਾਵ੍ਯਾਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਵਦਨਃ ਪਰ੍ਯਪृਚ੍ਛਤ ਕਸ਼੍ਯਪਮ੍
ਜਦ ਉਹ ਚਲੇ ਗਏ, ਵਿਨਤਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਟਾਹਣੀ ਨਾਲ ਮੂੰਹ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਕਸ਼ਯਪ ਨੂੰ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗਾ।
ਭਗਵਨ੍ਕ੍ਵ ਵਿਮੁਞ੍ਚਾਮਿ ਤਰੋਃ ਸ਼ਾਖਾਮਿਮਾਮਹਮ੍। ਵਰ੍ਜਿਤਂ ਮਾਨੁषੈਰ੍ਦੇਸ਼ਮਾਖ੍ਯਾਤੁ ਭਗਵਾਨ੍ਮਮ
ਭਗਵਾਨ, ਮੈਂ ਇਹ ਰੁੱਖ ਦੀ ਟਾਹਣੀ ਕਿੱਥੇ ਛੱਡਾਂ? ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਐਸਾ ਥਾਂ ਦੱਸੋ, ਜਿੱਥੇ ਮਨੁੱਖ ਨਾ ਹੋਣ।
ਤਤੋ ਨਿਃਪੁਰੁषਂ ਸ਼ੈਲਂ ਹਿਮਸਂਰੁਦ੍ਧਕਨ੍ਦਰਮ੍। ਅਗਮ੍ਯਂ ਮਨਸਾਪ੍ਯਨ੍ਯੈਸ੍ਤਸ੍ਯਾਚਖ੍ਯੌ ਸ ਕਸ਼੍ਯਪਃ
ਫਿਰ ਕਸ਼ਯਪ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਇੱਕ ਐਸਾ ਪਹਾੜ ਦੱਸਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਨਹੀਂ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਗੁਫਾਵਾਂ ਹਿਮ ਨਾਲ ਬੰਦ ਹਨ, ਜੋ ਹੋਰਾਂ ਲਈ ਸੋਚਣ ਵਿੱਚ ਵੀ ਪਹੁੰਚ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ।