ਤਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਪੁਰੁषੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯਲੋਕਪ੍ਰਥਿਤਤੇਜਸਃ। ਨਿਵਾਸੋ ਦ੍ਵਾਰਕਾਯਾਂ ਤੁ ਵਿਦਿਤੋ ਵਃ ਪ੍ਰਧਾਨਤਃ
ਇਸ ਮਹਾਨ ਪੁਰਖ, ਜਿਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਨਿਵਾਸ ਦਵਾਰਕਾ ਵਿਚ ਹੈ, ਜੋ ਤੁਹਾਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਤਾ ਹੈ।
ਅਤੀਵ ਹਿ ਪੁਰੀ ਰਮ੍ਯਾ ਦ੍ਵਾਰਕਾ ਵਾਸਵਕ੍ਸ਼ਯਾਤ੍। ਅਤਿਵੈਰਾਜਮਪ੍ਯਦ੍ਧਾ ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਸ੍ਤੇ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ
ਦਵਾਰਕਾ ਨਗਰੀ ਬੜੀ ਸੁੰਦਰ ਹੈ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਮਹਿਲ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧੀਆ; ਤੂੰ ਆਪ ਵੇਖ ਚੁੱਕਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਦੇਵਪੁਰਪ੍ਰਖ੍ਯੇ ਸਾ ਸਭਾ ਵृष੍ਣ੍ਯੁਪਾਸ਼੍ਰਯਾ। ਸੁਧਰ੍ਮੇਤਿ ਚ ਵਿਖ੍ਯਾਤਾ ਯੋਜਨਾਯਤਵਿਸ੍ਤृਤਾ
ਉਸ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਰਗੀ ਨਗਰੀ ਵਿੱਚ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਹੈ, ਜੋ ਸੁਧਰਮਾ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ, ਤੇ ਲੰਬਾਈ-ਚੌੜਾਈ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰ ਵृष੍ਣ੍ਯਨ੍ਦਕਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਰਾਮਕृष੍ਣਪੁਰੋਗਮਾਃ। ਲੋਕਯਾਤ੍ਰਾਮਿਮਾਂ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਾਂ ਪਰਿਰਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤ ਆਸਤੇ
ਉਥੇ ਸਾਰੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਤੇ ਅੰਧਕ, ਰਾਮ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਹੇਠ, ਪੂਰੀ ਦੁਨੀਆ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਬੈਠੇ ਹਨ।
ਤਤ੍ਰਾਸੀਨੇषੁ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਕਦਾਚਿਦ੍ਭਰਤਰ੍षਭ। ਦਿਵ੍ਯਗਨ੍ਧਾ ਵਵੁਰ੍ਵਾਤਾਃ ਕੁਸੁਮਾਨਾਂ ਚ ਵृष੍ਟਯਃ
ਉਥੇ ਸਭ ਜਣੇ ਬੈਠੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਹੇ ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਅਚਾਨਕ ਸੁਗੰਧ ਵਾਲੀਆਂ ਹਵਾਵਾਂ ਵਹਿਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋਣ ਲੱਗ ਪਈ।
ਤਤਃ ਸੂਰ੍ਯਸਹਸ੍ਰਾਭਸ੍ਤੇਜੋਰਾਸ਼ਿਰ੍ਮਹਾਦ੍ਭੁਤਃ। ਮਧ੍ਯੇ ਤੁ ਤੇਜਸਸ੍ਤਸ੍ਯ ਪਾਣ੍ਡਰਂ ਗਜਮਾਸ੍ਥਿਤਃ
ਫਿਰ, ਇਕ ਅਜੋਬੀ ਤੇਜ ਦਾ ਢੇਰ, ਜੋ ਹਜ਼ਾਰ ਸੂਰਜਾਂ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਉਸ ਚਾਨਣ ਵਿਚ ਇੱਕ ਚਿੱਟੇ ਹਾਥੀ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋਇਆ ਦਿੱਸਿਆ।
ਵृਤੋ ਦੇਵਗਣੈਃ ਸਰ੍ਵੈਰ੍ਵਾਸਵਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਦृਸ਼੍ਯਤ।। ਰਾਮਕृष੍ਣੌ ਚ ਰਾਜਾ ਚ ਵृष੍ਣ੍ਯਨ੍ਧਕਗਣੈਃ ਸਹ
ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਉਸ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਖੜੇ ਸਨ; ਇੰਦਰ ਵੀ ਦਿੱਸਿਆ। ਰਾਮ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤੇ ਰਾਜਾ ਵੀ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਤੇ ਅੰਧਕ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਮੌਜੂਦ ਸਨ।
ਉਤ੍ਪਤ੍ਯ ਸਹਸਾ ਦੇਵੇ ਨਮਸ੍ਕਾਰਮਕੁਰ੍ਵਤ।। ਸੋऽਵਤੀਰ੍ਯ ਗਜਾਤ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਪਰਿष੍ਵਜ੍ਯ ਜਨਾਰ੍ਦਨਮ੍
ਉਹ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਅਚਾਨਕ ਉੱਠ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਇੰਦਰ ਹਾਥੀ ਤੋਂ ਜਲਦੀ ਉਤਰੇ ਤੇ ਜਨਾਰਦਨ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ।
ਸਸ੍ਵਜੇ ਬਲਦੇਵਂ ਚ ਰਾਜਾਨਂ ਚ ਤਮਾਹੁਕਮ੍।। ਵਾਸੁਦੇਵੋਦ੍ਧਵੌ ਚੈਵ ਵਿਕਦ੍ਰੁਂ ਚ ਮਹਾਮਤਿਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਬਲਦੇਵ ਨੂੰ, ਅਹੁਕ ਦੇ ਪੁੱਤ ਰਾਜੇ ਨੂੰ, ਵਾਸੁਦੇਵ, ਉਦਧਵ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸਮਝਦਾਰ ਵਿਕਦ੍ਰੁ ਨੂੰ ਵੀ ਗਲੇ ਲਾਇਆ।
ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮ੍ਨਸਾਮ੍ਬਨਿਸ਼ਠਾਨਨਿਰੁਦ੍ਧਂ ਚ ਸਾਤ੍ਯਕਿਮ੍।। ਗਦਂ ਸਾਰਣਮਕ੍ਰੂਰਂ ਭਾਨੁਝਲ੍ਲਿਵਿਡੂਰਥਾਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ, ਸਾਂਬ, ਨਿਸ਼ਠ, ਅਨਿਰੁੱਧ ਅਤੇ ਸਾਤ੍ਯਕੀ; ਗਦ, ਸਾਰਣ, ਅਕਰੂਰ, ਭਾਨੁ, ਝੱਲਿਕ ਅਤੇ ਵਿਦੂਰਥ ਨੂੰ ਵੀ ਗਲੇ ਲਾਇਆ।
ਤਥੈਵ ਕृਤਵਰ੍ਣਾਣਾਂ ਚਾਰੁਦੇष੍ਣਂ ਮਹਾਬਲਮ੍।। ਦੇਵਕਲ੍ਪਾਨ੍ਮਹਾਰਾਜ ਤਾਨ੍ਦਾਸ਼ਾਰ੍ਹਪੁਰੋਗਮਾਨ੍
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉੱਚੀ ਜਾਤ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਬਲਵਾਨ ਚਾਰੁਦੇਸ਼ਨ ਨੂੰ, ਤੇ ਹੇ ਰਾਜਨ, ਉਹ ਦਾਸਾਰ੍ਹਾ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਮੁੱਖੀਆਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਰਗੇ ਸਨ।
ਪਿਰਿष੍ਵਜ੍ਯ ਚ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚ ਭਗਵਾਨ੍ਭੂਤਭਾਵਨਃ।। ਵृष੍ਣ੍ਯਨ੍ਧਕਮਹਾਮਾਤ੍ਰਾਨ੍ਪਰਿष੍ਵਜ੍ਯਾਥ ਵਾਸਵਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ ਤੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਤੇ ਅੰਧਕ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਵੱਡੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਤੇ ਫਿਰ ਇੰਦਰ ਨੇ—
ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯ ਪੂਜਾਂ ਤੈਰ੍ਦਤ੍ਤਾਂ ਭਗਵਾਨ੍ਪਾਕਸ਼ਾਸਨਃ।। ਸੋऽਦਿਤੇਰ੍ਵਚਨਾਤ੍ਤਾਤ ਕੁਣ੍ਡਲਾਰ੍ਥੇ ਜਨਾਰ੍ਦਨਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਵਲੋਂ ਦਿੱਤੀ ਹੋਈ ਪੂਜਾ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦੇ ਵਧਕ ਭਗਵਾਨ ਨੇ, ਅਦਿਤੀ ਦੇ ਕਹਿਣ ਤੇ, ਹੇ ਪਿਆਰੇ, ਜਨਾਰਦਨ ਨੂੰ ਕੁੰਡਲਾਂ ਬਾਰੇ ਆਖਿਆ—
ਨਿਹਤ੍ਯ ਨਰਕਂ ਭੌਮਮਾਹਰਿष੍ਯਾਮਿ ਕੁਣ੍ਡਲੇ
ਮੈਂ ਭੂਮੀ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨਰਕਾਸੁਰ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਕੁੰਡਲ ਲਿਆ ਆਵਾਂਗਾ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾऽਥ ਗੋਵਿਨ੍ਦੋ ਰਾਮਮੇਵਾਭ੍ਯਭਾषਤ।। ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮ੍ਨਮਨਿਰੁਦ੍ਧਂ ਚ ਸਾਮ੍ਬਂ ਚਾਪ੍ਰਤਿਮਂ ਬਲੇ
ਇਹ ਗੱਲ ਆਖ ਕੇ, ਗੋਵਿੰਦ ਨੇ ਫਿਰ ਰਾਮ, ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ, ਅਨਿਰੁੱਧ ਤੇ ਬੇਮਿਸਾਲ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਸਾਂਬ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਏਤਾਂਸ਼੍ਚੋਚ੍ਤ੍ਕਾ ਤਥਾ ਤਤ੍ਰ ਵਾਸੁਦੇਵੋ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ।। ਅਥਾਰੁਹ੍ਯ ਸੁਪਰ੍ਣਂ ਵੈ ਸ਼ਙ੍ਖਚਕ੍ਰਗਦਾਸਿਭृਤ੍
ਇਹ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਖ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਯਸ਼ ਵਾਲੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੇ ਸ਼ੰਖ, ਚੱਕਰ, ਗਦਾ ਤੇ ਤਲਵਾਰ ਵਾਲੇ ਗਰੁੜ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰੀ ਕਰ ਲਈ।
ਯਯੌ ਤਦਾ ਹृषੀਕੇਸ਼ੋ ਦੇਵਾਨਾਂ ਹਿਤਕਾਮ੍ਯਯਾ।। ਤਂ ਪ੍ਰਯਾਨ੍ਤਮਮਿਤ੍ਰਘ੍ਨਂ ਦੇਵਾਃ ਸਹਪੁਰਨ੍ਦਰਾਃ
ਫਿਰ ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋਏ, ਚਲ ਪਿਆ; ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ, ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ—
ਪृष੍ਠਤੋऽਨੁਯਯੁਃ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਸ੍ਤੁਵਨ੍ਤੋ ਵਿष੍ਣੁਮਚ੍ਯੁਤਮ੍। ਉਗ੍ਰਾਨ੍ਤ੍ਰਕ੍ਸ਼ੋਗਣਾਨ੍ਹਤ੍ਵਾ ਨਰਕਸ੍ਯ ਮਹਾਸੁਰਾਨ੍
ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲੇ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦਾ ਜੱਸ ਗਾਉਂਦੇ ਹੋਏ; ਤੇ ਨਰਕਾਸੁਰ ਦੇ ਭਿਆਨਕ ਸੈਣਿਕਾਂ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਕ੍ਸ਼ੁਰਾਨ੍ਤਾਨ੍ਮੌਰਵਾਨ੍ਪਾਸ਼ਾਨ੍षਟ੍ਸਹਸ੍ਰਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਸਃ।। ਸ़ਞ੍ਛਿਦ੍ਯ ਪਾਸ਼ਾਚ੍ਛਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਮੁਰਂ ਹਤ੍ਵਾ ਸਹਾਨ੍ਵਯਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਮੁਰਾ ਦੇ ਛੇ ਹਜ਼ਾਰ ਤੇਜ਼ ਧਾਰ ਵਾਲੇ ਫੰਦੇ ਵੇਖੇ; ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਉਹ ਫੰਦੇ ਕੱਟ ਕੇ, ਮੁਰਾ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਸਮੇਤ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼ੈਲਸਙ੍ਘਾਨਤਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਨਿਸ਼ੁਮ੍ਭਂ ਚ ਵ੍ਯਪੋਥਯਤ੍
ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਨਿਸ਼ੁੰਭ ਨੂੰ ਵੀ ਢਾਹ ਦਿੱਤਾ।
ਯਃ ਸਹਸ੍ਰਸਹਸ੍ਤ੍ਵੇਕਃ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਦੇਵਾਨਪੋਥਯਤ੍। ਤਂ ਜਘਾਨ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯਂ ਹਯਗ੍ਰੀਵਂ ਮਹਾਬਲਮ੍
ਜੋ ਇਕਲਾ ਹੀ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਢਾਹ ਦਿੱਤੇ ਸਨ; ਉਸ ਮਹਾਨ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਹਯਗ੍ਰੀਵ ਨੂੰ ਵੀ ਉਸ ਨੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਅਪਾਰਤੇਜਾ ਦੁਰ੍ਧਰ੍षਃ ਸਰ੍ਵਯਾਦਵਨਨ੍ਦਨਃ।। ਮਧ੍ਯੇ ਲੋਹਿਤਗਙ੍ਗਾਯਾਂ ਭਗਵਾਨ੍ਦੇਵਕੀਸੁਤਃ
ਅਜਿਹੇ ਬੇਅੰਤ ਤੇਜ ਵਾਲੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੋਈ ਵੀ ਨਹੀਂ ਜਿੱਤ ਸਕਦਾ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਯਾਦਵਾਂ ਲਈ ਡਰ ਦਾ ਕਾਰਨ ਸਨ—ਉਹ ਭਗਵਾਨ, ਦੇਵਕੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਲਾਲ ਗੰਗਾ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ।
ਔਦਕਾਯਾਂ ਵਿਰੂਪਾਕ੍ਸ਼ਂ ਜਘਾਨ ਮਧੁਸੂਦਨਃ। ਤਤਃ ਪ੍ਰਾਗ੍ਜ੍ਯੋਤਿषਂ ਨਾਮ ਦੀਪ੍ਯਮਾਨਮਿਵ ਸ਼੍ਰਿਯਾ। ਪੁਰਮਾਸਾਦਯਾਮਾਸ ਤਤ੍ਰ ਯੁਦ੍ਧਮਵਰ੍ਤਤ
ਮਧੁਸੂਦਨ ਨੇ ਔਦਕ ਵਿੱਚ ਵਿਰੂਪਾਖਸ਼ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ ਸ਼ਾਨ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਗਜ੍ਯੋਤਿਸ਼ ਨਾਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਜੰਗ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈ।
ਤਦ੍ਯੁਦ੍ਧਮਭਵਦ੍ਘੋਰਂ ਤੇਨ ਭੌਮੇਨ ਭਾਰਤ। ਕੁਣ੍ਡਲਾਰ੍ਥੇ ਸੁਰੇਸ਼ਸ੍ਯ ਨਰਕੇਣ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ
ਉਹ ਜੰਗ ਬਹੁਤ ਭਿਆਨਕ ਸੀ, ਹੇ ਭਾਰਤ, ਭਉਮ ਅਤੇ ਨਰਕ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਕੰਨਿਆਂ ਲਈ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ।
ਮੁਹੂਰ੍ਤਂ ਲਾਲਯਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਨਰਕਂ ਮਧੂਸੂਦਨਃ। ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਚਕ੍ਰਂ ਚਕ੍ਰੇਣ ਪ੍ਰਮਮਾਥ ਬਲਾਦ੍ਬਲੀ
ਮਧੁਸੂਦਨ ਨੇ ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਨਰਕ ਨੂੰ ਝੱਲਿਆ, ਫਿਰ ਘੁੰਮਦੇ ਚੱਕਰ ਨਾਲ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਮਾਰ ਸੁੱਟਿਆ।
ਚਕ੍ਰਪ੍ਰਮਥਿਤਂ ਤਸ੍ਯ ਪਪਾਤ ਸਹਸਾ ਭੁਵਿ। ਉਤ੍ਤਮਾਙ੍ਗਂ ਹਤਾਙ੍ਗਸ੍ਯ ਵृਤ੍ਰੇ ਵਜ੍ਰਹਤੇ ਯਥਾ
ਚੱਕਰ ਦੀ ਚੋਟ ਨਾਲ ਉਸਦਾ ਸਿਰ ਅਚਾਨਕ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਵਜਰ ਨਾਲ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦਾ ਸਿਰ ਵੱਢਿਆ ਗਿਆ ਸੀ।
ਭੂਮਿਸ੍ਤੁ ਪਤਿਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪ੍ਰਾਯਚ੍ਛਤ੍ਕੁਣ੍ਡਲੇ ਸੁਤਮ੍। ਪ੍ਰਦਾਯ ਚ ਮਹਾਬਾਹੁਮਿਦਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਡਿੱਗਿਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਭੂਮੀ ਨੇ ਕੰਨਿਆਂ ਦੇ ਦਿੱਤੇ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਬਲਵਾਨ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਦੇ ਕੇ ਇਹ ਬੋਲਿਆ।
ਸृष੍ਟਸ੍ਤ੍ਵਯੈਵ ਮਧੁਹਂਸ੍ਤ੍ਵਯੈਵ ਵਿਨਿਪਾਤਿਤਃ। ਯਥੇਚ੍ਛਸਿ ਤਥਾ ਕ੍ਰੀਡਾ ਪ੍ਰਜਾਸ੍ਤਸ੍ਯਾਨੁਪਾਲਯ
ਤੂੰ ਆਪ ਮਧੁ ਨੂੰ ਬਣਾਇਆ ਤੇ ਆਪ ਹੀ ਮਾਰਿਆ; ਹੁਣ ਜਿਵੇਂ ਤੇਰੀ ਮਰਜ਼ੀ, ਖੇਡ ਜਾ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰਜਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ।
ਦੇਵਾਨਾਂ ਚ ਮੁਨੀਨਾਂ ਚ ਪਿਤॄਣਾਂ ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾਮ੍। ਉਦ੍ਵੇਜਨੀਯੋ ਭੂਤਾਨਾਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਦ੍ਵਿਦ੍ ਪੁਰੁषਾਧਮਃ
ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਨਿੰਦਿਆ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਨੀਚ ਮਨੁੱਖ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਪਿਤਰਾਂ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਚਿੰਤਾ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਲੋਕਦ੍ਵਿष੍ਟਃ ਸੁਤਸ੍ਤੇ ਤੁ ਦੇਵਾਰਿਰ੍ਲੋਕਕਣ੍ਟਕਃ। ਸਰ੍ਵਲੋਕਨਮਸ੍ਕਾਰ੍ਯਾਮਦਿਤਂ ਬਾਧਯਦ੍ਵਲੀ
ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਸੰਸਾਰ ਵਲੋਂ ਨਫ਼ਰਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਦੁਸ਼ਮਣ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਮੁਸੀਬਤ ਸੀ; ਉਹ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰਦਾ ਸੀ ਜੋ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਆਦਰਯੋਗ ਹਨ।