ਅਰ੍ਚਿਤੋ ਯਦੁਮੁਖ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਭਗਵਾਨ੍ਵਾਸਵਾਨੁਜਃ। ਤਤਃ ਪਾਰ੍ਥਿਵਮਾਯਾਨ੍ਤਂ ਸਹਿਤਂ ਸਰ੍ਵਰਾਜਭਿਃ। ਸਰਸ੍ਵਤ੍ਯਾਂ ਜਰਾਸਨ੍ਧਮਜਯਤ੍ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਃ
ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਚੋਟੀ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਆਦਰ ਪਾਉਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾ ਨੇ, ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਸਮੇਤ ਆਏ ਜਰਾਸੰਧ ਨੂੰ ਸਰਸਵਤੀ ਨਦੀ ਉੱਤੇ ਹਰਾਇਆ, ਹੇ ਸਰਵੋਤਮ ਪੁਰਖ।
ਸ਼ੂਰਸੇਨਪੁਰਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਤੋ ਯਾਦਵਨਨ੍ਦਨਃ। ਦ੍ਵਾਰਕਾਂ ਭਗਵਾਨ੍ਕृष੍ਣਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਪਦ੍ਯਤ ਭਾਰਤ
ਫਿਰ, ਹੇ ਭਾਰਤ, ਯਾਦਵਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ, ਭਗਵਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਸ਼ੂਰਸੇਨ ਦੀ ਨਗਰੀ ਛੱਡ ਕੇ ਦਵਾਰਕਾ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ।
ਤਤੋ ਮਹਾਤ੍ਮਾ ਯਾਨਾਨਿ ਰਤ੍ਨਾਨਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ। ਯਥਾਰ੍ਹਂ ਪੁਣ੍ਡਰੀਕਾਕ੍ਸ਼ੋ ਨੈਰ੍ऋਤਾਤ੍ਪ੍ਰਤ੍ਯਪਦ੍ਯਤ
ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਵੱਡੀ ਆਤਮਾ, ਕਮਲ-ਨੈਣ ਵਾਲੇ ਨੇ, ਦੱਖਣ-ਪੱਛਮ ਵੱਲੋਂ, ਜਿਵੇਂ ਯੋਗ ਸੀ, ਵਾਹਨ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮ ਦੇ ਰਤਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੇ।
ਤਤ੍ਰ ਵਿਘ੍ਨਂ ਚਰਨ੍ਤਿ ਸ੍ਮ ਦੈਤੇਯਾਃ ਸਹਦਾਨਵੈਃ। ਤਾਞ੍ਜਘਾਨ ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਵਰਮਤ੍ਤਾਨ੍ਮਹਾਸੁਰਾਨ੍
ਉਥੇ ਦੈਤ ਤੇ ਦਾਨਵ ਮਿਲ ਕੇ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਪੈਦਾ ਕਰਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ, ਪਰ ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ ਨੇ ਉਹ ਮਹਾਨ, ਮਸਤ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਸੁੱਟਿਆ।
ਸ ਵਿਘ੍ਨਮਕਰੋਤ੍ਤਤ੍ਰ ਨਰਕੋ ਨਾਮ ਨੈਰ੍ऋਤਃ। ਅਦਿਤਿਂ ਧਰ੍षਯਾਮਾਸ ਕੁਣ੍ਡਲਾਰ੍ਥਂ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ
ਉਥੇ ਨਰਕ ਨਾਮ ਦਾ ਨੈਰਿਤ ਦਿਸ਼ਾ ਵਾਲਾ ਇੱਕ ਅਸੁਰ ਰੁਕਾਵਟ ਬਣਿਆ; ਉਸ ਨੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਕੁੰਡਲਿਆਂ ਦੀ ਖਾਤਰ ਅਦਿਤੀ ਨੂੰ ਦੁਖੀ ਕੀਤਾ।
ਨ ਚਾਸੁਰਗਣੈਃ ਸਰ੍ਵੈਃ ਸਹਿਤੈਃ ਕਰ੍ਮ ਤਤ੍ਪੁਰਾ। ਕृਤਪੂਰ੍ਵਂ ਮਹਾਘੋਰਂ ਯਦਕਾਰ੍षੀਨ੍ਮਹਾਸੁਰਃ
ਉਹ ਵੱਡਾ ਅਸੁਰ, ਜਿਸ ਕੰਮ ਨੂੰ ਕੀਤਾ, ਉਹੋ ਜਿਹਾ ਭਿਆਨਕ ਕੰਮ ਪਹਿਲਾਂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਅਸੁਰ ਜਾਂ ਸਾਰੇ ਅਸੁਰਾਂ ਨੇ ਮਿਲ ਕੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਸੀ।
ਯਂ ਮਹੀ ਸੁषੁਵੇ ਦੇਵੀ ਯਸ੍ਯ ਪ੍ਰਾਗ੍ਜ੍ਯੋਤਿषਂ ਪੁਰਮ੍। ਵਿषਯਾਨ੍ਤਪਾਲਾਸ਼੍ਚਤ੍ਵਾਰੋ ਯਸ੍ਯਾਸਨ੍ਯੁਦ੍ਧਦੁਰ੍ਮਦਾਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਮਾਂ ਨੇ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੀ ਨਗਰੀ ਪ੍ਰਾਗਜੋਤਿਸ਼ ਸੀ; ਉਸ ਦੇ ਚਾਰ ਇਲਾਕਿਆਂ ਦੇ ਰਾਖੇ ਸਨ, ਜੋ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਬੜੇ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਤੇ ਤਾਕਤਵਰ ਸਨ।
ਆਦੇਵਯਾਨਮਾਵृਤ੍ਯ ਪਨ੍ਥਾਨਂ ਪਰ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਾਃ। ਤ੍ਰਾਸਨਾਃ ਸੁਰਸਙ੍ਘਾਨਾਂ ਵਿਰੂਪੈ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੈਃ ਸਹ
ਉਹ ਸਾਰੇ, ਭਿਆਨਕ ਰਾਖਸਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵਾਹਨ ਦੇ ਰਸਤੇ ਨੂੰ ਰੋਕ ਕੇ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ, ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨੂੰ ਡਰਾਉਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਹਯਗ੍ਰੀਵੋ ਨਿਕੁਮ੍ਭਸ਼੍ਚ ਘੋਰਃ ਪਞ੍ਚਜਨਸ੍ਤਦਾ। ਮੁਰਃ ਪੁਤ੍ਰਸਹਸ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਵਰਮਤ੍ਤੋ ਮਹਾਸੁਰਃ
ਉਥੇ ਹਯਗ੍ਰੀਵ, ਨਿਕੁੰਭ, ਭਿਆਨਕ ਪੰਚਜਨ ਤੇ ਮੁਰਾ, ਜੋ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਾਲਾ ਮਸਤ ਮਹਾਨ ਅਸੁਰ ਸੀ, ਮੌਜੂਦ ਸਨ।
ਤਦ੍ਵਧਾਰ੍ਥਂ ਮਹਾਬਾਹੁਰੇष ਚਕ੍ਰਗਦਾਸਿਭृਤ੍। ਜਾਤੋ ਵृष੍ਣਿषੁ ਦੇਵਕ੍ਯਾਂ ਵਾਸੁਦੇਵੋ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ
ਇਹਨਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ, ਚੱਕਰ, ਗਦਾ ਤੇ ਤਲਵਾਰ ਧਾਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਜਨਾਰਦਨ, ਦੇਵਕੀ ਦੇ ਘਰ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਵੰਸ਼ ਵਿਚ ਜਨਮੇ।
ਤਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਪੁਰੁषੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯਲੋਕਪ੍ਰਥਿਤਤੇਜਸਃ। ਨਿਵਾਸੋ ਦ੍ਵਾਰਕਾਯਾਂ ਤੁ ਵਿਦਿਤੋ ਵਃ ਪ੍ਰਧਾਨਤਃ
ਇਸ ਮਹਾਨ ਪੁਰਖ, ਜਿਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਨਿਵਾਸ ਦਵਾਰਕਾ ਵਿਚ ਹੈ, ਜੋ ਤੁਹਾਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਤਾ ਹੈ।
ਅਤੀਵ ਹਿ ਪੁਰੀ ਰਮ੍ਯਾ ਦ੍ਵਾਰਕਾ ਵਾਸਵਕ੍ਸ਼ਯਾਤ੍। ਅਤਿਵੈਰਾਜਮਪ੍ਯਦ੍ਧਾ ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਸ੍ਤੇ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ
ਦਵਾਰਕਾ ਨਗਰੀ ਬੜੀ ਸੁੰਦਰ ਹੈ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਮਹਿਲ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧੀਆ; ਤੂੰ ਆਪ ਵੇਖ ਚੁੱਕਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਦੇਵਪੁਰਪ੍ਰਖ੍ਯੇ ਸਾ ਸਭਾ ਵृष੍ਣ੍ਯੁਪਾਸ਼੍ਰਯਾ। ਸੁਧਰ੍ਮੇਤਿ ਚ ਵਿਖ੍ਯਾਤਾ ਯੋਜਨਾਯਤਵਿਸ੍ਤृਤਾ
ਉਸ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਰਗੀ ਨਗਰੀ ਵਿੱਚ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਹੈ, ਜੋ ਸੁਧਰਮਾ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ, ਤੇ ਲੰਬਾਈ-ਚੌੜਾਈ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰ ਵृष੍ਣ੍ਯਨ੍ਦਕਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਰਾਮਕृष੍ਣਪੁਰੋਗਮਾਃ। ਲੋਕਯਾਤ੍ਰਾਮਿਮਾਂ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਾਂ ਪਰਿਰਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤ ਆਸਤੇ
ਉਥੇ ਸਾਰੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਤੇ ਅੰਧਕ, ਰਾਮ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਹੇਠ, ਪੂਰੀ ਦੁਨੀਆ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਬੈਠੇ ਹਨ।
ਤਤ੍ਰਾਸੀਨੇषੁ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਕਦਾਚਿਦ੍ਭਰਤਰ੍षਭ। ਦਿਵ੍ਯਗਨ੍ਧਾ ਵਵੁਰ੍ਵਾਤਾਃ ਕੁਸੁਮਾਨਾਂ ਚ ਵृष੍ਟਯਃ
ਉਥੇ ਸਭ ਜਣੇ ਬੈਠੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਹੇ ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਅਚਾਨਕ ਸੁਗੰਧ ਵਾਲੀਆਂ ਹਵਾਵਾਂ ਵਹਿਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋਣ ਲੱਗ ਪਈ।
ਤਤਃ ਸੂਰ੍ਯਸਹਸ੍ਰਾਭਸ੍ਤੇਜੋਰਾਸ਼ਿਰ੍ਮਹਾਦ੍ਭੁਤਃ। ਮਧ੍ਯੇ ਤੁ ਤੇਜਸਸ੍ਤਸ੍ਯ ਪਾਣ੍ਡਰਂ ਗਜਮਾਸ੍ਥਿਤਃ
ਫਿਰ, ਇਕ ਅਜੋਬੀ ਤੇਜ ਦਾ ਢੇਰ, ਜੋ ਹਜ਼ਾਰ ਸੂਰਜਾਂ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਉਸ ਚਾਨਣ ਵਿਚ ਇੱਕ ਚਿੱਟੇ ਹਾਥੀ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋਇਆ ਦਿੱਸਿਆ।
ਵृਤੋ ਦੇਵਗਣੈਃ ਸਰ੍ਵੈਰ੍ਵਾਸਵਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਦृਸ਼੍ਯਤ।। ਰਾਮਕृष੍ਣੌ ਚ ਰਾਜਾ ਚ ਵृष੍ਣ੍ਯਨ੍ਧਕਗਣੈਃ ਸਹ
ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਉਸ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਖੜੇ ਸਨ; ਇੰਦਰ ਵੀ ਦਿੱਸਿਆ। ਰਾਮ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤੇ ਰਾਜਾ ਵੀ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਤੇ ਅੰਧਕ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਮੌਜੂਦ ਸਨ।
ਉਤ੍ਪਤ੍ਯ ਸਹਸਾ ਦੇਵੇ ਨਮਸ੍ਕਾਰਮਕੁਰ੍ਵਤ।। ਸੋऽਵਤੀਰ੍ਯ ਗਜਾਤ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਪਰਿष੍ਵਜ੍ਯ ਜਨਾਰ੍ਦਨਮ੍
ਉਹ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਅਚਾਨਕ ਉੱਠ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਇੰਦਰ ਹਾਥੀ ਤੋਂ ਜਲਦੀ ਉਤਰੇ ਤੇ ਜਨਾਰਦਨ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ।
ਸਸ੍ਵਜੇ ਬਲਦੇਵਂ ਚ ਰਾਜਾਨਂ ਚ ਤਮਾਹੁਕਮ੍।। ਵਾਸੁਦੇਵੋਦ੍ਧਵੌ ਚੈਵ ਵਿਕਦ੍ਰੁਂ ਚ ਮਹਾਮਤਿਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਬਲਦੇਵ ਨੂੰ, ਅਹੁਕ ਦੇ ਪੁੱਤ ਰਾਜੇ ਨੂੰ, ਵਾਸੁਦੇਵ, ਉਦਧਵ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸਮਝਦਾਰ ਵਿਕਦ੍ਰੁ ਨੂੰ ਵੀ ਗਲੇ ਲਾਇਆ।
ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮ੍ਨਸਾਮ੍ਬਨਿਸ਼ਠਾਨਨਿਰੁਦ੍ਧਂ ਚ ਸਾਤ੍ਯਕਿਮ੍।। ਗਦਂ ਸਾਰਣਮਕ੍ਰੂਰਂ ਭਾਨੁਝਲ੍ਲਿਵਿਡੂਰਥਾਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ, ਸਾਂਬ, ਨਿਸ਼ਠ, ਅਨਿਰੁੱਧ ਅਤੇ ਸਾਤ੍ਯਕੀ; ਗਦ, ਸਾਰਣ, ਅਕਰੂਰ, ਭਾਨੁ, ਝੱਲਿਕ ਅਤੇ ਵਿਦੂਰਥ ਨੂੰ ਵੀ ਗਲੇ ਲਾਇਆ।
ਤਥੈਵ ਕृਤਵਰ੍ਣਾਣਾਂ ਚਾਰੁਦੇष੍ਣਂ ਮਹਾਬਲਮ੍।। ਦੇਵਕਲ੍ਪਾਨ੍ਮਹਾਰਾਜ ਤਾਨ੍ਦਾਸ਼ਾਰ੍ਹਪੁਰੋਗਮਾਨ੍
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉੱਚੀ ਜਾਤ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਬਲਵਾਨ ਚਾਰੁਦੇਸ਼ਨ ਨੂੰ, ਤੇ ਹੇ ਰਾਜਨ, ਉਹ ਦਾਸਾਰ੍ਹਾ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਮੁੱਖੀਆਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਰਗੇ ਸਨ।
ਪਿਰਿष੍ਵਜ੍ਯ ਚ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚ ਭਗਵਾਨ੍ਭੂਤਭਾਵਨਃ।। ਵृष੍ਣ੍ਯਨ੍ਧਕਮਹਾਮਾਤ੍ਰਾਨ੍ਪਰਿष੍ਵਜ੍ਯਾਥ ਵਾਸਵਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ ਤੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਤੇ ਅੰਧਕ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਵੱਡੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਤੇ ਫਿਰ ਇੰਦਰ ਨੇ—
ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯ ਪੂਜਾਂ ਤੈਰ੍ਦਤ੍ਤਾਂ ਭਗਵਾਨ੍ਪਾਕਸ਼ਾਸਨਃ।। ਸੋऽਦਿਤੇਰ੍ਵਚਨਾਤ੍ਤਾਤ ਕੁਣ੍ਡਲਾਰ੍ਥੇ ਜਨਾਰ੍ਦਨਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਵਲੋਂ ਦਿੱਤੀ ਹੋਈ ਪੂਜਾ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦੇ ਵਧਕ ਭਗਵਾਨ ਨੇ, ਅਦਿਤੀ ਦੇ ਕਹਿਣ ਤੇ, ਹੇ ਪਿਆਰੇ, ਜਨਾਰਦਨ ਨੂੰ ਕੁੰਡਲਾਂ ਬਾਰੇ ਆਖਿਆ—
ਨਿਹਤ੍ਯ ਨਰਕਂ ਭੌਮਮਾਹਰਿष੍ਯਾਮਿ ਕੁਣ੍ਡਲੇ
ਮੈਂ ਭੂਮੀ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨਰਕਾਸੁਰ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਕੁੰਡਲ ਲਿਆ ਆਵਾਂਗਾ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾऽਥ ਗੋਵਿਨ੍ਦੋ ਰਾਮਮੇਵਾਭ੍ਯਭਾषਤ।। ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮ੍ਨਮਨਿਰੁਦ੍ਧਂ ਚ ਸਾਮ੍ਬਂ ਚਾਪ੍ਰਤਿਮਂ ਬਲੇ
ਇਹ ਗੱਲ ਆਖ ਕੇ, ਗੋਵਿੰਦ ਨੇ ਫਿਰ ਰਾਮ, ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ, ਅਨਿਰੁੱਧ ਤੇ ਬੇਮਿਸਾਲ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਸਾਂਬ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਏਤਾਂਸ਼੍ਚੋਚ੍ਤ੍ਕਾ ਤਥਾ ਤਤ੍ਰ ਵਾਸੁਦੇਵੋ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ।। ਅਥਾਰੁਹ੍ਯ ਸੁਪਰ੍ਣਂ ਵੈ ਸ਼ਙ੍ਖਚਕ੍ਰਗਦਾਸਿਭृਤ੍
ਇਹ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਖ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਯਸ਼ ਵਾਲੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੇ ਸ਼ੰਖ, ਚੱਕਰ, ਗਦਾ ਤੇ ਤਲਵਾਰ ਵਾਲੇ ਗਰੁੜ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰੀ ਕਰ ਲਈ।
ਯਯੌ ਤਦਾ ਹृषੀਕੇਸ਼ੋ ਦੇਵਾਨਾਂ ਹਿਤਕਾਮ੍ਯਯਾ।। ਤਂ ਪ੍ਰਯਾਨ੍ਤਮਮਿਤ੍ਰਘ੍ਨਂ ਦੇਵਾਃ ਸਹਪੁਰਨ੍ਦਰਾਃ
ਫਿਰ ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋਏ, ਚਲ ਪਿਆ; ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ, ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ—
ਪृष੍ਠਤੋऽਨੁਯਯੁਃ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਸ੍ਤੁਵਨ੍ਤੋ ਵਿष੍ਣੁਮਚ੍ਯੁਤਮ੍। ਉਗ੍ਰਾਨ੍ਤ੍ਰਕ੍ਸ਼ੋਗਣਾਨ੍ਹਤ੍ਵਾ ਨਰਕਸ੍ਯ ਮਹਾਸੁਰਾਨ੍
ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲੇ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦਾ ਜੱਸ ਗਾਉਂਦੇ ਹੋਏ; ਤੇ ਨਰਕਾਸੁਰ ਦੇ ਭਿਆਨਕ ਸੈਣਿਕਾਂ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਕ੍ਸ਼ੁਰਾਨ੍ਤਾਨ੍ਮੌਰਵਾਨ੍ਪਾਸ਼ਾਨ੍षਟ੍ਸਹਸ੍ਰਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਸਃ।। ਸ़ਞ੍ਛਿਦ੍ਯ ਪਾਸ਼ਾਚ੍ਛਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਮੁਰਂ ਹਤ੍ਵਾ ਸਹਾਨ੍ਵਯਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਮੁਰਾ ਦੇ ਛੇ ਹਜ਼ਾਰ ਤੇਜ਼ ਧਾਰ ਵਾਲੇ ਫੰਦੇ ਵੇਖੇ; ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਉਹ ਫੰਦੇ ਕੱਟ ਕੇ, ਮੁਰਾ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਸਮੇਤ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼ੈਲਸਙ੍ਘਾਨਤਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਨਿਸ਼ੁਮ੍ਭਂ ਚ ਵ੍ਯਪੋਥਯਤ੍
ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਨਿਸ਼ੁੰਭ ਨੂੰ ਵੀ ਢਾਹ ਦਿੱਤਾ।