ਸਰ੍ਵੇषਾਮੇਵ ਭੂਤਾਨਾਂ ਵਿਸ੍ਮਯਃ ਸਮਜਾਯਤ। ਆਸਨਾਨਿ ਚ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਗਵਾਸ਼੍ਵਂ ਚ ਧਨਾਦਿਕਮ੍
ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਹੈਰਾਨੀ ਪੈਦਾ ਹੋ ਗਈ। ਸਾਰੇ ਆਸਣ, ਗਾਂ, ਘੋੜੇ ਤੇ ਹੋਰ ਦੌਲਤ,
ਸਰ੍ਵਂ ਤਦੁਪਜਹਾਤੇ ਗੁਰਵੇ ਰਾਮਕੇਸ਼ਵੌ। ਗਦਾਪਰਿਘਯੁਦ੍ਧੇ ਚ ਸਰ੍ਵਾਸ੍ਤ੍ਰੇषੁ ਚ ਕੇਸ਼ਵਃ
ਇਹ ਸਭ ਰਾਮ ਤੇ ਕੇਸ਼ਵ ਨੇ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਗਦਾ ਤੇ ਪਰਘਾ ਦੀ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਕੇਸ਼ਵ
ਪਰਮਾਂ ਮੁਖ੍ਯਤਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਸਰ੍ਵਲੋਕੇषੁ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਃ। ਕਸ਼੍ਚ ਨਾਰਾਯਣਾਦਨ੍ਯਃ ਸਰ੍ਵਰਤ੍ਨਵਿਭੂषਿਤਮ੍
ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮਾਨ ਪਾ ਗਿਆ, ਤੇ ਸਭ ਜਗਤਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋ ਗਿਆ। ਨਾਰਾਇਣ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਜਿਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ,
ਰਥਮਾਦਿਤ੍ਯਸਙ੍ਕਾਸ਼ਮਾਤਿष੍ਠੇਤ ਸ਼ਚੀਪਤੇਃ। ਕਸ੍ਯ ਚਾਪ੍ਰਤਿਮੋ ਯਨ੍ਤਾ ਵਜ੍ਰਪਾਣੇਃ ਪ੍ਰਿਯਃ ਸਖਾ
ਕੌਣ ਸ਼ਚੀਪਤੀ ਦੇ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਰਥ 'ਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਤੇ ਕੌਣ ਵਜਰਧਾਰੀ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰਥੀ ਤੇ ਪਿਆਰਾ ਦੋਸਤ ਹੈ?
ਮਾਤਲਿਃ ਸਙ੍ਗृਹੀਤਾ ਸ੍ਯਾਦਨ੍ਯਤ੍ਰ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਾਤ੍। ਭੋਜਰਾਜਾਤ੍ਮਜੋ ਵਾਪਿ ਕਂਸਸ੍ਤਾਤ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ
ਮਾਤਲੀ ਹਰ ਥਾਂ ਚੁਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਪਰ ਪੁਰੁਸ਼ੋਤਮ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ। ਜਾਂ ਭੋਜਰਾਜ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜਾਂ ਕਾਂਸਾ, ਹੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ,
ਅਸ੍ਤ੍ਰਜਾਤੇ ਬਲੇ ਵੀਰ੍ਯੇ ਕਾਰ੍ਤਵੀਰ੍ਯਸਮੋऽਭਵਤ੍। ਤਸ੍ਯ ਭੋਜਪਤੇਃ ਪੁਤ੍ਰਾਦ੍ਭੋਜਰਾਜਨ੍ਯਵਰ੍ਧਨਾਤ੍
ਹਥਿਆਰ, ਤਾਕਤ ਤੇ ਬਹਾਦਰੀ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਕਾਰਤਵੀਰਯ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਭੋਜਪਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਭੋਜ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲਾ ਸੀ,
ਉਦ੍ਵਿਜਨ੍ਤੇ ਸ੍ਮ ਰਾਜਾਨਃ ਸੁਪਰ੍ਣਾਦਿਵ ਪਨ੍ਨਗਾਃ। ਚਿਤ੍ਰਕਾਰ੍ਮੁਕਨਿਸ੍ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਵਿਮਲਪ੍ਰਾਸਯੋਧਿਨਃ
ਰਾਜੇ, ਗਰੁੜ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸੱਪਾਂ ਵਾਂਗ ਡਰਦੇ ਸਨ। ਜਿਹੜੇ ਸੁੰਦਰ ਧਨੁ, ਤਲਵਾਰਾਂ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਬਰਢਾਂ ਨਾਲ ਲੜਦੇ ਸਨ,
ਸ਼ਤਂ ਸ਼ਤਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਪਾਦਾਤਾਸ੍ਤਸ੍ਯ ਭਾਰਤ। ਅष੍ਟੌ ਸ਼ਤਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਸ਼ੂਰਾਣਾਮਨਿਵਰ੍ਤਿਨਾਮ੍
ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਲੱਖਾਂ ਪੈਦਲ ਸੈਨਿਕ ਸਨ, ਹੇ ਭਾਰਤ। ਤੇ ਅਠ ਲੱਖ ਬਹਾਦਰ, ਜੋ ਕਦੇ ਪਿੱਛੇ ਨਹੀਂ ਹਟਦੇ,
ਅਭਵਨ੍ਭੋਜਰਾਜਸ੍ਯ ਜਾਮ੍ਬੂਨਦਮਯਾ ਧ੍ਵਜਾਃ। ਰੁਕ੍ਮਕਾਞ੍ਚਨਕਕ੍ਸ਼੍ਯਾਸ੍ਤੁ ਰਥਾਸ੍ਤਸ੍ਯ ਯੁਧਿष੍ਠਿ
ਭੋਜਰਾਜ ਦੇ ਝੰਡੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਬਣੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਉਸਦੇ ਰਥ, ਹੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਸੋਨੇ ਤੇ ਸੁਨਹਿਰੀ ਪੱਟੀਆਂ ਵਾਲੇ ਸਨ,
ਅਭਵਨ੍ਭੋਜਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਦ੍ਵਿਪਾਸ੍ਤਾਵਦ੍ਧਿ ਤਦ੍ਬਲਮ੍। ਚਿਤ੍ਰਕਾਰ੍ਮੁਕਨਿਸ੍ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਵਿਮਲਪ੍ਰਾਸਯੋਧਿਨਾਮ੍
ਭੋਜਪੁੱਤਰ ਦੇ ਹਾਥੀ ਉਸਦੀ ਫੌਜ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਸਨ। ਜਿਹੜੇ ਸੁੰਦਰ ਧਨੁ, ਤਲਵਾਰਾਂ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਬਰਢਾਂ ਨਾਲ ਲੜਦੇ ਸਨ,
षੋਡਸ਼ਾਸ਼੍ਵਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਕਿਂਸ਼ੁਕਾਭਾਨਿ ਤਸ੍ਯ ਵੈ। ਅਪਰਸ੍ਤੁ ਮਹਾਵ੍ਯੂਹਃ ਕਿਸ਼ੋਰਣਾਂ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ
ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਸੋਲੇ ਹਜ਼ਾਰ ਘੋੜੇ ਸਨ, ਜੋ ਕਿੰਸੁਕਾ ਫੁੱਲ ਵਾਂਗ ਲਗਦੇ ਸਨ। ਤੇ ਹੋਰ ਵੱਡੀ ਲੜਾਈ ਦੀ ਕਤਾਰ ਨੌਜਵਾਨ ਯੋਧਿਆਂ ਦੀ ਸੀ, ਹੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ,
ਆਰੋਹਵਰਸਮ੍ਪਨ੍ਨੋ ਦੁਰ੍ਧਰ੍षਃ ਕੇਨਚਿਦ੍ਬਲਾਨ੍। ਸ ਚ षੋਡਸ਼ਸਾਹਸ੍ਰਃ ਕਂਸਭ੍ਰਾਤृਪੁਰਃ ਸਰਃ
ਉਹ ਚੰਗੇ ਸਵਾਰਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ ਸੀ, ਕਿਸੇ ਵੀ ਫੌਜ ਵਲੋਂ ਅਜਿੱਤ। ਤੇ ਉਹ ਸੋਲੇ ਹਜ਼ਾਰ, ਕਾਂਸਾ ਦੇ ਭਰਾਵਾਂ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ,
ਸੁਨਾਮਾ ਸਰ੍ਵਤਸ੍ਤ੍ਵੇਨਂ ਸ ਕਂਸਂ ਪਰ੍ਯਪਾਲਯਤ੍। ਸਗਣੋ ਮਿਸ਼੍ਰਕੋ ਨਾਮ षष੍ਟਿਮਸਾਹਸ੍ਰ ਉਚ੍ਯਤੇ
ਸੁਨਾਮਾ ਨੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਕਾਂਸਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ। ਉਸਦੀ ਟੋਲੀ, ਜਿਸਨੂੰ ਮਿਸ਼ਰਕਾ ਆਖਦੇ ਹਨ, ਸਾਠ ਹਜ਼ਾਰ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ,
ਕਂਸਰੋषਮਹਾਵੇਗਾਂ ਵੈਵਸ੍ਵਤਵਸ਼ਾਨੁਗਾਮ੍।। ਮਤ੍ਤਦ੍ਵਿਪਮਹਾਗ੍ਰਾਹਾਂ ਵੈਵਸ੍ਵਤਵਸ਼ਾਨੁਗਾਮ੍
ਕਾਂਸਾ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਦੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਜੋ ਵੈਵਸਵਤ ਦੇ ਹੁਕਮ ਵਿੱਚ ਸੀ। ਮਸਤ ਹਾਥੀਆਂ ਤੇ ਵੱਡੇ ਨੇਤਾਵਾਂ ਨਾਲ, ਜੋ ਵੈਵਸਵਤ ਦੇ ਹੁਕਮ ਵਿੱਚ ਸੀ,
ਸ਼ਸ੍ਰਜਾਲਮਹਾਫੇਨਾਂ ਸਾਦਿਵੇਗਮਹਾਜਲਾਮ੍। ਗਦਾਪਰਿਘਪਾਠੀਨਾਂ ਨਾਨਾਕਵਚਸ਼ੈਵਲਾਮ੍
ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਜਾਲ ਤੇ ਵੱਡੀ ਝਾਗ ਨਾਲ, ਵੱਡੀ ਦਰਿਆ ਵਾਂਗ। ਗਦਾ ਤੇ ਪਰਘਾ ਵਾਲੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਬਚਾਵੀ ਕਵਚ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ,
ਰਥਨਾਗਮਹਾਵਰ੍ਤਾਂ ਨਾਨਾਰੁਧਿਰਕਰ੍ਦਮਾਮ੍। ਚਿਤ੍ਰਕਾਰ੍ਮੁਕਕਲ੍ਲੋਲਾਂ ਰਥਾਸ਼੍ਵਕਲਿਲਹ੍ਰਦਾਮ੍
ਰਥ ਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਖੂਨ ਨਾਲ ਗੰਦਲੇ। ਸੁੰਦਰ ਧਨੁ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ, ਤੇ ਰਥ-ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਝੀਲਾਂ,
ਮਹਾਮृਧਨਦੀਂ ਘੋਰਾਂ ਯੋਧਾਵਰ੍ਤਨਨਿਸ੍ਵਨਾਮ੍। ਕੋऽਨ੍ਯੋ ਨਾਰਾਯਣਾਦੇਤ੍ਯ ਕਂਸਹਨ੍ਤਾ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ
ਹੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਜੰਗ ਦੀ ਉਸ ਡਰਾਉਣੀ ਦਰਿਆ ਵਿਚ, ਜਿੱਥੇ ਯੋਧਿਆਂ ਦੀਆਂ ਗੂੰਜਾਂ ਚੜ੍ਹਦੀਆਂ ਸਨ, ਕੌਣ ਹੋਰ ਨਾਰਾਇਣ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ, ਜੋ ਕੰਸ ਦਾ ਵਧ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਅੰਦਰ ਜਾ ਸਕਦਾ ਸੀ?
ਏष ਸ਼ਕ੍ਰਰਥੇ ਤਿष੍ਠਂਸ੍ਤਾਨ੍ਯਨੀਕਾਨਿ ਭਾਰਤ। ਵ੍ਯਧਮਦ੍ਭੋਜਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਮਹਾਭ੍ਰਾਣੀਵ ਮਾਰੁਤਃ
ਹੇ ਭਾਰਤ, ਉਹ ਇੰਦਰ ਦੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਭੋਜ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ ਵੱਡੇ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਵਖੇੜ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਤੇਜ਼ ਪਵਨ ਵੱਡੇ ਬੱਦਲਾਂ ਨੂੰ ਉਡਾ ਦੇਂਦੀ ਹੈ।
ਤਂ ਸਭਾਸ੍ਥਂ ਸਹਾਮਾਤ੍ਯਂ ਹਤ੍ਵਾ ਕਂਸਂ ਸਹਾਨ੍ਵਯਮ੍। ਆਨਯਾਮਾਸ ਮਾਨਾਰ੍ਹਾਂ ਦੇਵਕੀਂ ਸਮੁਹृਦ੍ਗਣਾਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਬੈਠੇ ਕੰਸ ਨੂੰ, ਉਸ ਦੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਤੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਸਮੇਤ ਮਾਰ ਕੇ, ਆਦਰਯੋਗ ਦੇਵਕੀ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀਆਂ ਸਹੇਲੀਆਂ ਸਮੇਤ ਲਿਆ ਆਇਆ।
ਯਸ਼ੋਦਾਂ ਰੋਹਿਣੀਂ ਚੈਵ ਅਭਿਵਾਦ੍ਯ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ। ਉਗ੍ਰਸੇਨਂ ਚ ਰਾਜਾਨਮਭਿषਿਚ੍ਯ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ
ਉਸ ਨੇ ਯਸ਼ੋਦਾ ਤੇ ਰੋਹਣੀ ਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਜਨਾਰਦਨ ਨੇ ਉਗਰਸੇਨ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਰਾਜਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕੀਤਾ।
ਅਰ੍ਚਿਤੋ ਯਦੁਮੁਖ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਭਗਵਾਨ੍ਵਾਸਵਾਨੁਜਃ। ਤਤਃ ਪਾਰ੍ਥਿਵਮਾਯਾਨ੍ਤਂ ਸਹਿਤਂ ਸਰ੍ਵਰਾਜਭਿਃ। ਸਰਸ੍ਵਤ੍ਯਾਂ ਜਰਾਸਨ੍ਧਮਜਯਤ੍ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਃ
ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਚੋਟੀ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਆਦਰ ਪਾਉਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾ ਨੇ, ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਸਮੇਤ ਆਏ ਜਰਾਸੰਧ ਨੂੰ ਸਰਸਵਤੀ ਨਦੀ ਉੱਤੇ ਹਰਾਇਆ, ਹੇ ਸਰਵੋਤਮ ਪੁਰਖ।
ਸ਼ੂਰਸੇਨਪੁਰਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਤੋ ਯਾਦਵਨਨ੍ਦਨਃ। ਦ੍ਵਾਰਕਾਂ ਭਗਵਾਨ੍ਕृष੍ਣਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਪਦ੍ਯਤ ਭਾਰਤ
ਫਿਰ, ਹੇ ਭਾਰਤ, ਯਾਦਵਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ, ਭਗਵਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਸ਼ੂਰਸੇਨ ਦੀ ਨਗਰੀ ਛੱਡ ਕੇ ਦਵਾਰਕਾ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ।
ਤਤੋ ਮਹਾਤ੍ਮਾ ਯਾਨਾਨਿ ਰਤ੍ਨਾਨਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ। ਯਥਾਰ੍ਹਂ ਪੁਣ੍ਡਰੀਕਾਕ੍ਸ਼ੋ ਨੈਰ੍ऋਤਾਤ੍ਪ੍ਰਤ੍ਯਪਦ੍ਯਤ
ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਵੱਡੀ ਆਤਮਾ, ਕਮਲ-ਨੈਣ ਵਾਲੇ ਨੇ, ਦੱਖਣ-ਪੱਛਮ ਵੱਲੋਂ, ਜਿਵੇਂ ਯੋਗ ਸੀ, ਵਾਹਨ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮ ਦੇ ਰਤਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੇ।
ਤਤ੍ਰ ਵਿਘ੍ਨਂ ਚਰਨ੍ਤਿ ਸ੍ਮ ਦੈਤੇਯਾਃ ਸਹਦਾਨਵੈਃ। ਤਾਞ੍ਜਘਾਨ ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਵਰਮਤ੍ਤਾਨ੍ਮਹਾਸੁਰਾਨ੍
ਉਥੇ ਦੈਤ ਤੇ ਦਾਨਵ ਮਿਲ ਕੇ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਪੈਦਾ ਕਰਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ, ਪਰ ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ ਨੇ ਉਹ ਮਹਾਨ, ਮਸਤ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਸੁੱਟਿਆ।
ਸ ਵਿਘ੍ਨਮਕਰੋਤ੍ਤਤ੍ਰ ਨਰਕੋ ਨਾਮ ਨੈਰ੍ऋਤਃ। ਅਦਿਤਿਂ ਧਰ੍षਯਾਮਾਸ ਕੁਣ੍ਡਲਾਰ੍ਥਂ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ
ਉਥੇ ਨਰਕ ਨਾਮ ਦਾ ਨੈਰਿਤ ਦਿਸ਼ਾ ਵਾਲਾ ਇੱਕ ਅਸੁਰ ਰੁਕਾਵਟ ਬਣਿਆ; ਉਸ ਨੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਕੁੰਡਲਿਆਂ ਦੀ ਖਾਤਰ ਅਦਿਤੀ ਨੂੰ ਦੁਖੀ ਕੀਤਾ।
ਨ ਚਾਸੁਰਗਣੈਃ ਸਰ੍ਵੈਃ ਸਹਿਤੈਃ ਕਰ੍ਮ ਤਤ੍ਪੁਰਾ। ਕृਤਪੂਰ੍ਵਂ ਮਹਾਘੋਰਂ ਯਦਕਾਰ੍षੀਨ੍ਮਹਾਸੁਰਃ
ਉਹ ਵੱਡਾ ਅਸੁਰ, ਜਿਸ ਕੰਮ ਨੂੰ ਕੀਤਾ, ਉਹੋ ਜਿਹਾ ਭਿਆਨਕ ਕੰਮ ਪਹਿਲਾਂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਅਸੁਰ ਜਾਂ ਸਾਰੇ ਅਸੁਰਾਂ ਨੇ ਮਿਲ ਕੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਸੀ।
ਯਂ ਮਹੀ ਸੁषੁਵੇ ਦੇਵੀ ਯਸ੍ਯ ਪ੍ਰਾਗ੍ਜ੍ਯੋਤਿषਂ ਪੁਰਮ੍। ਵਿषਯਾਨ੍ਤਪਾਲਾਸ਼੍ਚਤ੍ਵਾਰੋ ਯਸ੍ਯਾਸਨ੍ਯੁਦ੍ਧਦੁਰ੍ਮਦਾਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਮਾਂ ਨੇ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੀ ਨਗਰੀ ਪ੍ਰਾਗਜੋਤਿਸ਼ ਸੀ; ਉਸ ਦੇ ਚਾਰ ਇਲਾਕਿਆਂ ਦੇ ਰਾਖੇ ਸਨ, ਜੋ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਬੜੇ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਤੇ ਤਾਕਤਵਰ ਸਨ।
ਆਦੇਵਯਾਨਮਾਵृਤ੍ਯ ਪਨ੍ਥਾਨਂ ਪਰ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਾਃ। ਤ੍ਰਾਸਨਾਃ ਸੁਰਸਙ੍ਘਾਨਾਂ ਵਿਰੂਪੈ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੈਃ ਸਹ
ਉਹ ਸਾਰੇ, ਭਿਆਨਕ ਰਾਖਸਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵਾਹਨ ਦੇ ਰਸਤੇ ਨੂੰ ਰੋਕ ਕੇ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ, ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨੂੰ ਡਰਾਉਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਹਯਗ੍ਰੀਵੋ ਨਿਕੁਮ੍ਭਸ਼੍ਚ ਘੋਰਃ ਪਞ੍ਚਜਨਸ੍ਤਦਾ। ਮੁਰਃ ਪੁਤ੍ਰਸਹਸ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਵਰਮਤ੍ਤੋ ਮਹਾਸੁਰਃ
ਉਥੇ ਹਯਗ੍ਰੀਵ, ਨਿਕੁੰਭ, ਭਿਆਨਕ ਪੰਚਜਨ ਤੇ ਮੁਰਾ, ਜੋ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਾਲਾ ਮਸਤ ਮਹਾਨ ਅਸੁਰ ਸੀ, ਮੌਜੂਦ ਸਨ।
ਤਦ੍ਵਧਾਰ੍ਥਂ ਮਹਾਬਾਹੁਰੇष ਚਕ੍ਰਗਦਾਸਿਭृਤ੍। ਜਾਤੋ ਵृष੍ਣਿषੁ ਦੇਵਕ੍ਯਾਂ ਵਾਸੁਦੇਵੋ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ
ਇਹਨਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ, ਚੱਕਰ, ਗਦਾ ਤੇ ਤਲਵਾਰ ਧਾਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਜਨਾਰਦਨ, ਦੇਵਕੀ ਦੇ ਘਰ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਵੰਸ਼ ਵਿਚ ਜਨਮੇ।