ਲੇਖ੍ਯਂ ਚ ਗਣਿਤਂ ਚੋਭੌ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਤਾਂ ਯਦੁਨਨ੍ਦਨੌ। ਗਾਨ੍ਧਰ੍ਵਵੇਦਂ ਵੈਦ੍ਯਂ ਚ ਸਕਲਂ ਸਮਾਵਾਪਤੁਃ
ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਦੋਵੇਂ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ ਲੇਖ ਅਤੇ ਗਣਿਤ ਵੀ ਸਿੱਖ ਲਿਆ; ਗਾਂਧਰਵ ਵੇਦ ਅਤੇ ਚਿਕਿਤਸਾ ਵੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਈ।
ਹਸ੍ਤਿਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਾਮਸ਼੍ਵਿਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਾਂ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਾਹੇਨ ਚਾਪ੍ਨੁਤਾਮ੍। ਤਾਵੁਭੌ ਜਗ੍ਮਤੁਰ੍ਵੀਰੌ ਗੁਰੁਂ ਸਾਨ੍ਦੀਪਿਨਿਂ ਪੁਨਃ
ਬਾਰਾਂ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਦੋਵੇਂ ਨੇ ਹਾਥੀ ਅਤੇ ਘੋੜੇ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਵੀ ਪੂਰੀ ਕਰ ਲਈ; ਫਿਰ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਵੀਰ ਮੁੜ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਸਾਂਦੀਪਨੀ ਕੋਲ ਗਏ।
ਧਨੁਰ੍ਵੇਦਚਿਕੀਰ੍षਾਰ੍ਥਂ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞੌ ਧਰ੍ਮਚਾਰਿਣੌ। ਤਾਵਿष੍ਵਾਸਵਰਾਚਾਰ੍ਯਮਭਿਗਮ੍ਯ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਚ
ਧਨੁਰਵੈਦ ਸਿੱਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਅਤੇ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਜੀਵਨ ਜੀਉਂਦੇ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਧਨੁਰਵੈਦ ਦੇ ਅਚਾਰਯ ਕੋਲ ਗਏ ਅਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਤੇਨ ਵੈ ਸਤ੍ਕृਤੌ ਰਾਜਂਸ਼੍ਚਰਨ੍ਤੌ ਤਾਵਵਨ੍ਤਿषੁ। ਪਞ੍ਚਾਸ਼ਦ੍ਭਿਰਹੋਰਾਤ੍ਰੈਰ੍ਦਸ਼ਾਙ੍ਗਂ ਸੁਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਆਦਰ ਕੀਤਾ, ਰਾਜਾ; ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਅਵੰਤੀ ਵਿੱਚ ਰਹੇ; ਪੰਜਾਹ ਦਿਨ-ਰਾਤਾਂ ਵਿੱਚ, ਦਸ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਪੂਰੀ ਵਿਦਿਆ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਿੱਖ ਲਈ।
ਸਰਹਸ੍ਯਂ ਧਨੁਰ੍ਵੇਦਂ ਸਕਲਂ ਤਾਵਵਾਪਤੁਃ। ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕृਤਾਰ੍ਥੋ ਵਿਪ੍ਰੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਗੁਰ੍ਵਰ੍ਥੇ ਤਾਵਚੋਦਯਤ੍
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਨੇ ਧਨੁਰਵੈਦ ਦੀ ਸਾਰੀ ਗੁਪਤ ਵਿਦਿਆ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਈ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਿੱਖਿਆ ਹੋਇਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਗੁਰੂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ।
ਅਯਾਚਤਾਰ੍ਥਂ ਗੋਵਿਨ੍ਦਂ ਤਦਾ ਸਾਨ੍ਦੀਪਿਨਿਰ੍ਵਿਭੁਮ੍। ਮਮ ਪੁਤ੍ਰਃ ਸਮੁਦ੍ਰੇऽਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤਿਮਿਨਾ ਚਾਪਵਾਹਿਤਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਸਾਂਦੀਪਨੀ ਨੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਗੋਵਿੰਦ ਕੋਲ ਮੰਗ ਕੀਤੀ: 'ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਇਸ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਤਿਮੀ ਨੇ ਲੈ ਗਿਆ ਸੀ।'
ਪੁਤ੍ਰਮਾਨਯ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਭਕ੍ਸ਼ਿਤਂ ਤਿਮਿਨਾ ਮਮ। ਆਰ੍ਤਾਯ ਗੁਰਵੇ ਤਤ੍ਰ ਪ੍ਰਤਿਸ਼ੁਸ਼੍ਰਾਵ ਦੁष੍ਕਰਮ੍
'ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਤਿਮੀ ਨੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਖਾ ਲਿਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲਿਆਓ; ਤੁਹਾਡੀ ਭਲਾਈ ਹੋਵੇ।' ਆਪਣੇ ਦੁਖੀ ਗੁਰੂ ਲਈ, ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਮੁਸ਼ਕਲ ਕੰਮ ਕਰਨ ਦਾ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ।
ਅਸ਼ਕ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਭੂਤੇषੁ ਕਰ੍ਤੁਮਨ੍ਯੇਨ ਕੇਨਚਿਤ੍। ਯਸ਼੍ਚ ਸਾਨ੍ਦੀਪਿਨੇਃ ਪੁਤ੍ਰਂ ਜਹਾਰ ਭਰਤਰ੍षਭ
ਇਹ ਕੰਮ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਜੀਵ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਸੀ; ਅਤੇ ਸਾਂਦੀਪਨੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਲੈ ਜਾਣ ਵਾਲਾ ਉਹੀ ਸੀ, ਭਾਰਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ।
ਸੋऽਸੁਰਃ ਸਮਰੇ ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਸਮੁਦ੍ਰੇ ਵਿਨਿਪਾਤਿਤਃ। ਤਤਃ ਸਾਨ੍ਦੀਪਿਨੇਃ ਪੁਤ੍ਰਃ ਪ੍ਰਸਾਦਾਦਮਿਤੌਜਸਃ
ਉਹ ਅਸੁਰ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਉਹਨਾਂ ਦੋਵਾਂ ਵਲੋਂ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਸਾਂਦੀਪਨੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਜਿਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਬੇਹੱਦ ਸੀ,
ਦੀਰ੍ਘਕਾਲਂ ਕृਤਃ ਪ੍ਰੇਤਃ ਪੁਨਰਾਸੀਚ੍ਛਰੀਰਵਾਨ੍। ਤਦਸ਼ਕ੍ਯਮਚਿਨ੍ਤ੍ਯਂ ਚ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸੁਮਹਦਦ੍ਭੁਤਮ੍
ਉਹ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਭੂਤ ਬਣ ਕੇ ਰਹਿਆ, ਪਰ ਮੁੜ ਉਸਨੇ ਸਰੀਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਿਆ। ਇਹ ਅਸੰਭਵ ਤੇ ਅਚਿੰਤਨਯੋਗ ਚੀਜ਼ ਦੇਖ ਕੇ, ਜੋ ਵੱਡਾ ਤੇ ਅਜੋਬਾ ਘਟਨਾ ਸੀ,
ਸਰ੍ਵੇषਾਮੇਵ ਭੂਤਾਨਾਂ ਵਿਸ੍ਮਯਃ ਸਮਜਾਯਤ। ਆਸਨਾਨਿ ਚ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਗਵਾਸ਼੍ਵਂ ਚ ਧਨਾਦਿਕਮ੍
ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਹੈਰਾਨੀ ਪੈਦਾ ਹੋ ਗਈ। ਸਾਰੇ ਆਸਣ, ਗਾਂ, ਘੋੜੇ ਤੇ ਹੋਰ ਦੌਲਤ,
ਸਰ੍ਵਂ ਤਦੁਪਜਹਾਤੇ ਗੁਰਵੇ ਰਾਮਕੇਸ਼ਵੌ। ਗਦਾਪਰਿਘਯੁਦ੍ਧੇ ਚ ਸਰ੍ਵਾਸ੍ਤ੍ਰੇषੁ ਚ ਕੇਸ਼ਵਃ
ਇਹ ਸਭ ਰਾਮ ਤੇ ਕੇਸ਼ਵ ਨੇ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਗਦਾ ਤੇ ਪਰਘਾ ਦੀ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਕੇਸ਼ਵ
ਪਰਮਾਂ ਮੁਖ੍ਯਤਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਸਰ੍ਵਲੋਕੇषੁ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਃ। ਕਸ਼੍ਚ ਨਾਰਾਯਣਾਦਨ੍ਯਃ ਸਰ੍ਵਰਤ੍ਨਵਿਭੂषਿਤਮ੍
ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮਾਨ ਪਾ ਗਿਆ, ਤੇ ਸਭ ਜਗਤਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋ ਗਿਆ। ਨਾਰਾਇਣ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਜਿਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ,
ਰਥਮਾਦਿਤ੍ਯਸਙ੍ਕਾਸ਼ਮਾਤਿष੍ਠੇਤ ਸ਼ਚੀਪਤੇਃ। ਕਸ੍ਯ ਚਾਪ੍ਰਤਿਮੋ ਯਨ੍ਤਾ ਵਜ੍ਰਪਾਣੇਃ ਪ੍ਰਿਯਃ ਸਖਾ
ਕੌਣ ਸ਼ਚੀਪਤੀ ਦੇ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਰਥ 'ਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਤੇ ਕੌਣ ਵਜਰਧਾਰੀ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰਥੀ ਤੇ ਪਿਆਰਾ ਦੋਸਤ ਹੈ?
ਮਾਤਲਿਃ ਸਙ੍ਗृਹੀਤਾ ਸ੍ਯਾਦਨ੍ਯਤ੍ਰ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਾਤ੍। ਭੋਜਰਾਜਾਤ੍ਮਜੋ ਵਾਪਿ ਕਂਸਸ੍ਤਾਤ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ
ਮਾਤਲੀ ਹਰ ਥਾਂ ਚੁਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਪਰ ਪੁਰੁਸ਼ੋਤਮ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ। ਜਾਂ ਭੋਜਰਾਜ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜਾਂ ਕਾਂਸਾ, ਹੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ,
ਅਸ੍ਤ੍ਰਜਾਤੇ ਬਲੇ ਵੀਰ੍ਯੇ ਕਾਰ੍ਤਵੀਰ੍ਯਸਮੋऽਭਵਤ੍। ਤਸ੍ਯ ਭੋਜਪਤੇਃ ਪੁਤ੍ਰਾਦ੍ਭੋਜਰਾਜਨ੍ਯਵਰ੍ਧਨਾਤ੍
ਹਥਿਆਰ, ਤਾਕਤ ਤੇ ਬਹਾਦਰੀ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਕਾਰਤਵੀਰਯ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਭੋਜਪਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਭੋਜ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲਾ ਸੀ,
ਉਦ੍ਵਿਜਨ੍ਤੇ ਸ੍ਮ ਰਾਜਾਨਃ ਸੁਪਰ੍ਣਾਦਿਵ ਪਨ੍ਨਗਾਃ। ਚਿਤ੍ਰਕਾਰ੍ਮੁਕਨਿਸ੍ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਵਿਮਲਪ੍ਰਾਸਯੋਧਿਨਃ
ਰਾਜੇ, ਗਰੁੜ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸੱਪਾਂ ਵਾਂਗ ਡਰਦੇ ਸਨ। ਜਿਹੜੇ ਸੁੰਦਰ ਧਨੁ, ਤਲਵਾਰਾਂ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਬਰਢਾਂ ਨਾਲ ਲੜਦੇ ਸਨ,
ਸ਼ਤਂ ਸ਼ਤਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਪਾਦਾਤਾਸ੍ਤਸ੍ਯ ਭਾਰਤ। ਅष੍ਟੌ ਸ਼ਤਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਸ਼ੂਰਾਣਾਮਨਿਵਰ੍ਤਿਨਾਮ੍
ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਲੱਖਾਂ ਪੈਦਲ ਸੈਨਿਕ ਸਨ, ਹੇ ਭਾਰਤ। ਤੇ ਅਠ ਲੱਖ ਬਹਾਦਰ, ਜੋ ਕਦੇ ਪਿੱਛੇ ਨਹੀਂ ਹਟਦੇ,
ਅਭਵਨ੍ਭੋਜਰਾਜਸ੍ਯ ਜਾਮ੍ਬੂਨਦਮਯਾ ਧ੍ਵਜਾਃ। ਰੁਕ੍ਮਕਾਞ੍ਚਨਕਕ੍ਸ਼੍ਯਾਸ੍ਤੁ ਰਥਾਸ੍ਤਸ੍ਯ ਯੁਧਿष੍ਠਿ
ਭੋਜਰਾਜ ਦੇ ਝੰਡੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਬਣੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਉਸਦੇ ਰਥ, ਹੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਸੋਨੇ ਤੇ ਸੁਨਹਿਰੀ ਪੱਟੀਆਂ ਵਾਲੇ ਸਨ,
ਅਭਵਨ੍ਭੋਜਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਦ੍ਵਿਪਾਸ੍ਤਾਵਦ੍ਧਿ ਤਦ੍ਬਲਮ੍। ਚਿਤ੍ਰਕਾਰ੍ਮੁਕਨਿਸ੍ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਵਿਮਲਪ੍ਰਾਸਯੋਧਿਨਾਮ੍
ਭੋਜਪੁੱਤਰ ਦੇ ਹਾਥੀ ਉਸਦੀ ਫੌਜ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਸਨ। ਜਿਹੜੇ ਸੁੰਦਰ ਧਨੁ, ਤਲਵਾਰਾਂ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਬਰਢਾਂ ਨਾਲ ਲੜਦੇ ਸਨ,
षੋਡਸ਼ਾਸ਼੍ਵਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਕਿਂਸ਼ੁਕਾਭਾਨਿ ਤਸ੍ਯ ਵੈ। ਅਪਰਸ੍ਤੁ ਮਹਾਵ੍ਯੂਹਃ ਕਿਸ਼ੋਰਣਾਂ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ
ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਸੋਲੇ ਹਜ਼ਾਰ ਘੋੜੇ ਸਨ, ਜੋ ਕਿੰਸੁਕਾ ਫੁੱਲ ਵਾਂਗ ਲਗਦੇ ਸਨ। ਤੇ ਹੋਰ ਵੱਡੀ ਲੜਾਈ ਦੀ ਕਤਾਰ ਨੌਜਵਾਨ ਯੋਧਿਆਂ ਦੀ ਸੀ, ਹੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ,
ਆਰੋਹਵਰਸਮ੍ਪਨ੍ਨੋ ਦੁਰ੍ਧਰ੍षਃ ਕੇਨਚਿਦ੍ਬਲਾਨ੍। ਸ ਚ षੋਡਸ਼ਸਾਹਸ੍ਰਃ ਕਂਸਭ੍ਰਾਤृਪੁਰਃ ਸਰਃ
ਉਹ ਚੰਗੇ ਸਵਾਰਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ ਸੀ, ਕਿਸੇ ਵੀ ਫੌਜ ਵਲੋਂ ਅਜਿੱਤ। ਤੇ ਉਹ ਸੋਲੇ ਹਜ਼ਾਰ, ਕਾਂਸਾ ਦੇ ਭਰਾਵਾਂ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ,
ਸੁਨਾਮਾ ਸਰ੍ਵਤਸ੍ਤ੍ਵੇਨਂ ਸ ਕਂਸਂ ਪਰ੍ਯਪਾਲਯਤ੍। ਸਗਣੋ ਮਿਸ਼੍ਰਕੋ ਨਾਮ षष੍ਟਿਮਸਾਹਸ੍ਰ ਉਚ੍ਯਤੇ
ਸੁਨਾਮਾ ਨੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਕਾਂਸਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ। ਉਸਦੀ ਟੋਲੀ, ਜਿਸਨੂੰ ਮਿਸ਼ਰਕਾ ਆਖਦੇ ਹਨ, ਸਾਠ ਹਜ਼ਾਰ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ,
ਕਂਸਰੋषਮਹਾਵੇਗਾਂ ਵੈਵਸ੍ਵਤਵਸ਼ਾਨੁਗਾਮ੍।। ਮਤ੍ਤਦ੍ਵਿਪਮਹਾਗ੍ਰਾਹਾਂ ਵੈਵਸ੍ਵਤਵਸ਼ਾਨੁਗਾਮ੍
ਕਾਂਸਾ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਦੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਜੋ ਵੈਵਸਵਤ ਦੇ ਹੁਕਮ ਵਿੱਚ ਸੀ। ਮਸਤ ਹਾਥੀਆਂ ਤੇ ਵੱਡੇ ਨੇਤਾਵਾਂ ਨਾਲ, ਜੋ ਵੈਵਸਵਤ ਦੇ ਹੁਕਮ ਵਿੱਚ ਸੀ,
ਸ਼ਸ੍ਰਜਾਲਮਹਾਫੇਨਾਂ ਸਾਦਿਵੇਗਮਹਾਜਲਾਮ੍। ਗਦਾਪਰਿਘਪਾਠੀਨਾਂ ਨਾਨਾਕਵਚਸ਼ੈਵਲਾਮ੍
ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਜਾਲ ਤੇ ਵੱਡੀ ਝਾਗ ਨਾਲ, ਵੱਡੀ ਦਰਿਆ ਵਾਂਗ। ਗਦਾ ਤੇ ਪਰਘਾ ਵਾਲੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਬਚਾਵੀ ਕਵਚ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ,
ਰਥਨਾਗਮਹਾਵਰ੍ਤਾਂ ਨਾਨਾਰੁਧਿਰਕਰ੍ਦਮਾਮ੍। ਚਿਤ੍ਰਕਾਰ੍ਮੁਕਕਲ੍ਲੋਲਾਂ ਰਥਾਸ਼੍ਵਕਲਿਲਹ੍ਰਦਾਮ੍
ਰਥ ਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਖੂਨ ਨਾਲ ਗੰਦਲੇ। ਸੁੰਦਰ ਧਨੁ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ, ਤੇ ਰਥ-ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਝੀਲਾਂ,
ਮਹਾਮृਧਨਦੀਂ ਘੋਰਾਂ ਯੋਧਾਵਰ੍ਤਨਨਿਸ੍ਵਨਾਮ੍। ਕੋऽਨ੍ਯੋ ਨਾਰਾਯਣਾਦੇਤ੍ਯ ਕਂਸਹਨ੍ਤਾ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ
ਹੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਜੰਗ ਦੀ ਉਸ ਡਰਾਉਣੀ ਦਰਿਆ ਵਿਚ, ਜਿੱਥੇ ਯੋਧਿਆਂ ਦੀਆਂ ਗੂੰਜਾਂ ਚੜ੍ਹਦੀਆਂ ਸਨ, ਕੌਣ ਹੋਰ ਨਾਰਾਇਣ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ, ਜੋ ਕੰਸ ਦਾ ਵਧ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਅੰਦਰ ਜਾ ਸਕਦਾ ਸੀ?
ਏष ਸ਼ਕ੍ਰਰਥੇ ਤਿष੍ਠਂਸ੍ਤਾਨ੍ਯਨੀਕਾਨਿ ਭਾਰਤ। ਵ੍ਯਧਮਦ੍ਭੋਜਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਮਹਾਭ੍ਰਾਣੀਵ ਮਾਰੁਤਃ
ਹੇ ਭਾਰਤ, ਉਹ ਇੰਦਰ ਦੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਭੋਜ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ ਵੱਡੇ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਵਖੇੜ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਤੇਜ਼ ਪਵਨ ਵੱਡੇ ਬੱਦਲਾਂ ਨੂੰ ਉਡਾ ਦੇਂਦੀ ਹੈ।
ਤਂ ਸਭਾਸ੍ਥਂ ਸਹਾਮਾਤ੍ਯਂ ਹਤ੍ਵਾ ਕਂਸਂ ਸਹਾਨ੍ਵਯਮ੍। ਆਨਯਾਮਾਸ ਮਾਨਾਰ੍ਹਾਂ ਦੇਵਕੀਂ ਸਮੁਹृਦ੍ਗਣਾਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਬੈਠੇ ਕੰਸ ਨੂੰ, ਉਸ ਦੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਤੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਸਮੇਤ ਮਾਰ ਕੇ, ਆਦਰਯੋਗ ਦੇਵਕੀ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀਆਂ ਸਹੇਲੀਆਂ ਸਮੇਤ ਲਿਆ ਆਇਆ।
ਯਸ਼ੋਦਾਂ ਰੋਹਿਣੀਂ ਚੈਵ ਅਭਿਵਾਦ੍ਯ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ। ਉਗ੍ਰਸੇਨਂ ਚ ਰਾਜਾਨਮਭਿषਿਚ੍ਯ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ
ਉਸ ਨੇ ਯਸ਼ੋਦਾ ਤੇ ਰੋਹਣੀ ਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਜਨਾਰਦਨ ਨੇ ਉਗਰਸੇਨ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਰਾਜਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕੀਤਾ।