ਤਤਃ ਕਦਾਚਿਤ੍ਕੌਨ੍ਤੇਯ ਰਾਮਕृष੍ਣੌ ਵਨਂ ਗਤੌ। ਚਾਰਯਨ੍ਤੌ ਪ੍ਰਵृਦ੍ਧਾਨਿ ਗੋਧਨਾਨਿ ਸ਼ੁਭਾਨਨੌ
ਫਿਰ, ਕਿਸੇ ਸਮੇਂ, ਹੇ ਕੌਂਤਿਆ, ਰਾਮ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਗਏ, ਵਧੇਰੇ ਗਾਂ ਦੀ ਰੱਖ-ਸਭਾਲ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ।
ਵਿਹਰਨ੍ਤੌ ਮੁਦਾ ਯੁਕ੍ਤੌ ਵੀਕ੍ਸ਼ਮਾਣੌ ਵਨਾਨਿ ਵੈ। ਸ਼੍ਵੇਲਯਨ੍ਤੌ ਪ੍ਰਗਾਯਨ੍ਤੌ ਵਿਚਿਨ੍ਵਨ੍ਤੌ ਚ ਪਾਦਪਾਨ੍
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਘੁੰਮਦੇ, ਵਣ ਵੇਖਦੇ, ਸੀਟੀ ਵਜਾਉਂਦੇ, ਗੀਤ ਗਾਉਂਦੇ ਅਤੇ ਰੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਖੋਜ ਕਰਦੇ ਸਨ।
ਨਾਮਭਿਰ੍ਵ੍ਯਾਹਰਨ੍ਤੌ ਚ ਵਤ੍ਸਾਨ੍ਗਾਸ਼੍ਚ ਪਰਨ੍ਤਪੌ। ਚੇਰਤੁਰ੍ਲੋਕਸਿਦ੍ਧਾਭਿਃ ਕ੍ਰੀਡਾਭਿਰਪਰਾਜਿਤੌ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਵੱਛਿਆਂ ਤੇ ਗਾਂ ਨੂੰ ਨਾਂ ਲੈ ਕੇ ਬੁਲਾਉਂਦੇ, ਲੋਕ-ਸਿੱਧਾਂ ਦੀਆਂ ਖੇਡਾਂ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਅਜੇਤ ਰਹੇ।
ਤੌ ਦੇਵੌ ਮਾਨੁषੀਂ ਦੀਕ੍ਸ਼ਾਂ ਵਹਨ੍ਤੌ ਸੁਰਪੂਜਿਤੌ। ਤਜ੍ਜਾਤਿਗੁਣਯੁਕ੍ਤਾਭਿਃ ਕ੍ਰੀਡਾਭਿਸ਼੍ਚੇਰਤੁਰ੍ਵਨਮ੍
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਦੇਵਤਾ, ਜੋ ਦੇਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਿਤ ਸਨ, ਮਨੁੱਖੀ ਰੀਤਾਂ ਨਿਭਾਉਂਦੇ, ਆਪਣੇ ਜਨਮ ਤੇ ਗੁਣਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਖੇਡਾਂ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਫਿਰਦੇ ਰਹੇ।
ਏਵਂ ਬਾਲ੍ਯੇऽਪਿ ਗੋਪਾਲੈਃ ਕ੍ਰੀਡਾਭਿਸ਼੍ਚ ਵਿਜਹ੍ਰਤੁਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬਚਪਨ ਵਿਚ ਵੀ, ਉਹ ਗਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਖੇਡਾਂ ਕਰ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਰਹੇ।
ਤਤਃ ਕृष੍ਣੋ ਮਹਾਤੇਜਾਸ੍ਤਦਾ ਗਤ੍ਵਾ ਤੁ ਗੋਵ੍ਰਜਮ੍। ਗਿਰਿਯਜ੍ਞਂ ਤਮੇਵੈष ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਂ ਗੋਪਦਾਰਕੈਃ
ਫਿਰ, ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਗੋਵ੍ਰਜ ਗਿਆ; ਉਥੇ ਗਵਾਲੇ-ਬੱਚਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਪਹਾੜ ਦੀ ਪੂਜਾ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ।
ਬੁਭੁਜੇ ਪਾਯਸਂ ਸ਼ੌਰਿਰੀਸ਼੍ਵਰਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤਕृਤ੍। ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਗੋਪਕਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਕृष੍ਣਮੇਵ ਸਮਰ੍ਚਯਨ੍
ਸੌਰੀ, ਜੋ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਤੇ ਰਚਨਹਾਰ ਹੈ, ਪਾਯਸਾ ਖਾਧਾ; ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਗਵਾਲੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ।
ਪੂਜ੍ਯਮਾਨਸ੍ਤਦਾ ਦੇਵੈਰ੍ਦਿਵ੍ਯਂ ਵਪੁਰਧਾਰਯਤ੍। ਧृਤੋ ਗੋਵਰ੍ਧਨੋ ਨਾਮ ਸਪ੍ਤਾਹਂ ਪਰ੍ਵਤੋ ਧृਤਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਉਸ ਨੇ ਦਿਵਿਆ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ; ਗੋਵਰਧਨ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਸੱਤ ਦਿਨ ਲਈ ਉਠਾਇਆ ਗਿਆ।
ਸ਼ਿਸ਼ੁਨਾ ਵਾਸੁਦੇਵੇਨ ਗਵਾਰ੍ਥਮਰਿਮਰ੍ਦਨ। ਕ੍ਰੀਡਮਾਨਸ੍ਤਦਾ ਕृष੍ਣਃ ਕृਤਵਾਨ੍ਕਰ੍ਮ ਦੁष੍ਕਰਮ੍
ਬੱਚੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੇ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲਾ, ਗਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਖੇਡਦਿਆਂ, ਔਖਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ।
ਤਦਦ੍ਭੁਤਮਤੀਵਾਸੀਤ੍ਸਰ੍ਵਲੋਕਸ੍ਯ ਭਾਰਤ। ਦੇਵਦੇਵਃ ਕ੍ਸ਼ਿਤਂ ਗਤ੍ਵਾ ਕृष੍ਣਂ ਨਤ੍ਵਾ ਮੁਦਾਨ੍ਵਿਤਃ
ਉਹ ਘਟਨਾ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਬਹੁਤ ਅਚੰਭੀ ਸੀ, ਹੇ ਭਾਰਤ; ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ ਨੇ ਧਰਤੀ ਤੇ ਆ ਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਗੋਵਿਨ੍ਦ ਇਤਿ ਤਂ ਹ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਹ੍ਯਭ੍ਯषਿਞ੍ਚਤ੍ਪੁਰਨ੍ਦਰਃ। ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾਸ਼੍ਲਿष੍ਯ ਗੋਵਿਨ੍ਦਂ ਪੁਰੁਹੂਤੋਭ੍ਯਯਾਦ੍ਦਿਵਮ੍
ਪੁਰੰਦਰ ਨੇ 'ਗੋਵਿੰਦ' ਕਹਿ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ ਪੁਰੁਹੂਤ ਨੇ ਗੋਵਿੰਦ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਅਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਚਲਿਆ ਗਿਆ।
ਅਥਾਰਿष੍ਟ ਇਤਿ ਖ੍ਯਾਤਂ ਦੈਤ੍ਯਂ ਵृषਭਵਿਗ੍ਰਹਮ੍। ਜਘਾਨ ਤਰਸਾ ਕृष੍ਣਃ ਪਸ਼ੂਨਾਂ ਹਿਤਕਾਮ੍ਯਯਾ
ਫਿਰ, ਗੋਵਿੰਦ ਨੇ ਪਸ਼ੂਆਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਭ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਅਰਿਸ਼ਟ ਨਾਮਕ ਦੈਤ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਕੇਸ਼ਿਨਾਮਾ ਤਤੋ ਦੈਤ੍ਯੋ ਰਾਜਂਸ੍ਤੁਰਗਵਿਗ੍ਰਹਃ। ਤਥਾ ਵਨਗਤਂ ਪਾਰ੍ਥ ਗਜਾਯੁਤਬਲਂ ਹਯਮ੍
ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਰਾਜਾ, ਕੇਸ਼ੀ ਨਾਮਕ ਦੈਤ, ਜੋ ਘੋੜੇ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਚੁੱਕਾ ਸੀ ਅਤੇ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਹਾਥੀਆਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਕਰਾਮ੍ਭੋਰੁਹਵਜ੍ਰੇਣ ਜਘਾਨ ਮਧੁਸੂਦਨਃ। ਅਥ ਮਲ੍ਲਂ ਤੁ ਚਾਣੂਰਂ ਨਿਜਘਾਨ ਮਹਾऽਸੁਰਮ੍
ਮਧੁਸੂਦਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਕਮਲ ਵਰਗੇ, ਵਜਰ ਜਿਹੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਮਹਾਨ ਅਸੁਰ ਚਾਣੂਰ, ਜੋ ਮੱਲਾ ਸੀ, ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸੁਦਾਮਾਨਮਮਿਤ੍ਰਘ੍ਨ ਸਰ੍ਵਸੈਨ੍ਯਪੁਰਸ੍ਕृਤਮ੍। ਬਾਲਰੂਪੇਣ ਗੋਵਿਨ੍ਦੋ ਨਿਜਘਾਨ ਚ ਭਾਰਤ
ਗੋਵਿੰਦ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਨੇ ਬਚਪਨ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹੀ, ਭਾਰਤ, ਸੂਦਾਮਾ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਪੂਰੀ ਫੌਜ ਸਮੇਤ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਬਲਦੇਵੇਨ ਚਾਯਤ੍ਨਾਤ੍ਸਮਾਜੇ ਮੁष੍ਟਿਕੋ ਹਤਃ। ਤਾਡਿਤਸ਼੍ਚ ਸਹਾਮਾਤ੍ਯਃ ਕਂਸਃ ਕृष੍ਣੇਨ ਭਾਰਤ
ਸਭਾ ਵਿੱਚ, ਬਲਦੇਵ ਨੇ ਮੁਸ਼ਟਿਕਾ ਨੂੰ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਜਤਨ ਦੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ; ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਕੰਸ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਹਾਇਕਾਂ ਨੂੰ ਵੀ, ਭਾਰਤ, ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਹਤ੍ਵਾ ਕਂਸਮਮਿਤ੍ਰਘ੍ਨਃ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਪਸ਼੍ਯਤਾਂ ਤਦਾ। ਅਭਿषਿਚ੍ਯੋਗ੍ਰਸੇਨਂ ਤਂ ਪਿਤ੍ਰੋਃ ਪਾਦਮਵਨ੍ਦਤ
ਕੰਸ ਨੂੰ ਸਭ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਮਾਰ ਕੇ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੇ ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਨੂੰ ਰਾਜਗੱਦੀ 'ਤੇ ਬਿਠਾਇਆ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਦੇ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਸਿਰ ਨਿਵਾਇਆ।
ਏਵਮਾਦੀਨਿ ਕਰ੍ਮਾਣਿ ਕृਤਵਾਨ੍ਵੈ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਨਾਰਦਨ ਨੇ ਅਨੇਕਾਂ ਕਰਤਬ ਕੀਤੇ।
ਤਤਸ੍ਤੌ ਜਗ੍ਮਤੁਸ੍ਤਤ੍ਰ ਗੁਰੁਂ ਸਾਨ੍ਦੀਪਿਨਿਂ ਪੁਨਃ। ਗੁਰੁਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਣਾਯੁਕ੍ਤੌ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞੌ ਧਰ੍ਮਚਾਰਿਣੌ
ਫਿਰ ਦੋਵੇਂ ਮੁੜ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਸਾਂਦੀਪਨੀ ਕੋਲ ਗਏ, ਗੁਰੂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ, ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਅਤੇ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਜੀਵਨ ਜੀਉਂਦੇ।
ਵ੍ਰਤਮੁਗ੍ਰਂ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨੌ ਵਿਚਰਨ੍ਤਾਵਵਨ੍ਤਿषੁ। ਅਹੋਰਾਤ੍ਰੈਸ਼੍ਚਤੁष੍ਪष੍ਟ੍ਯਾ ਸਾਙ੍ਗਾਨ੍ਵੇਦਾਨਵਾਪਤੁਃ
ਉੱਚ ਆਦਰਸ਼ ਵਾਲੇ ਦੋਵੇਂ, ਉਗ੍ਰ ਵਰਤ ਧਾਰ ਕੇ, ਅਵੰਤੀ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦੇ ਰਹੇ; ਚੌਂਸਠ ਦਿਨ-ਰਾਤਾਂ ਵਿੱਚ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸਾਰੇ ਵੇਦ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸ਼ਾਖਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰ ਲੀਆਂ।
ਲੇਖ੍ਯਂ ਚ ਗਣਿਤਂ ਚੋਭੌ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਤਾਂ ਯਦੁਨਨ੍ਦਨੌ। ਗਾਨ੍ਧਰ੍ਵਵੇਦਂ ਵੈਦ੍ਯਂ ਚ ਸਕਲਂ ਸਮਾਵਾਪਤੁਃ
ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਦੋਵੇਂ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ ਲੇਖ ਅਤੇ ਗਣਿਤ ਵੀ ਸਿੱਖ ਲਿਆ; ਗਾਂਧਰਵ ਵੇਦ ਅਤੇ ਚਿਕਿਤਸਾ ਵੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਈ।
ਹਸ੍ਤਿਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਾਮਸ਼੍ਵਿਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਾਂ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਾਹੇਨ ਚਾਪ੍ਨੁਤਾਮ੍। ਤਾਵੁਭੌ ਜਗ੍ਮਤੁਰ੍ਵੀਰੌ ਗੁਰੁਂ ਸਾਨ੍ਦੀਪਿਨਿਂ ਪੁਨਃ
ਬਾਰਾਂ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਦੋਵੇਂ ਨੇ ਹਾਥੀ ਅਤੇ ਘੋੜੇ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਵੀ ਪੂਰੀ ਕਰ ਲਈ; ਫਿਰ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਵੀਰ ਮੁੜ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਸਾਂਦੀਪਨੀ ਕੋਲ ਗਏ।
ਧਨੁਰ੍ਵੇਦਚਿਕੀਰ੍षਾਰ੍ਥਂ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞੌ ਧਰ੍ਮਚਾਰਿਣੌ। ਤਾਵਿष੍ਵਾਸਵਰਾਚਾਰ੍ਯਮਭਿਗਮ੍ਯ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਚ
ਧਨੁਰਵੈਦ ਸਿੱਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਅਤੇ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਜੀਵਨ ਜੀਉਂਦੇ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਧਨੁਰਵੈਦ ਦੇ ਅਚਾਰਯ ਕੋਲ ਗਏ ਅਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਤੇਨ ਵੈ ਸਤ੍ਕृਤੌ ਰਾਜਂਸ਼੍ਚਰਨ੍ਤੌ ਤਾਵਵਨ੍ਤਿषੁ। ਪਞ੍ਚਾਸ਼ਦ੍ਭਿਰਹੋਰਾਤ੍ਰੈਰ੍ਦਸ਼ਾਙ੍ਗਂ ਸੁਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਆਦਰ ਕੀਤਾ, ਰਾਜਾ; ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਅਵੰਤੀ ਵਿੱਚ ਰਹੇ; ਪੰਜਾਹ ਦਿਨ-ਰਾਤਾਂ ਵਿੱਚ, ਦਸ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਪੂਰੀ ਵਿਦਿਆ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਿੱਖ ਲਈ।
ਸਰਹਸ੍ਯਂ ਧਨੁਰ੍ਵੇਦਂ ਸਕਲਂ ਤਾਵਵਾਪਤੁਃ। ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕृਤਾਰ੍ਥੋ ਵਿਪ੍ਰੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਗੁਰ੍ਵਰ੍ਥੇ ਤਾਵਚੋਦਯਤ੍
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਨੇ ਧਨੁਰਵੈਦ ਦੀ ਸਾਰੀ ਗੁਪਤ ਵਿਦਿਆ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਈ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਿੱਖਿਆ ਹੋਇਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਗੁਰੂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ।
ਅਯਾਚਤਾਰ੍ਥਂ ਗੋਵਿਨ੍ਦਂ ਤਦਾ ਸਾਨ੍ਦੀਪਿਨਿਰ੍ਵਿਭੁਮ੍। ਮਮ ਪੁਤ੍ਰਃ ਸਮੁਦ੍ਰੇऽਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤਿਮਿਨਾ ਚਾਪਵਾਹਿਤਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਸਾਂਦੀਪਨੀ ਨੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਗੋਵਿੰਦ ਕੋਲ ਮੰਗ ਕੀਤੀ: 'ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਇਸ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਤਿਮੀ ਨੇ ਲੈ ਗਿਆ ਸੀ।'
ਪੁਤ੍ਰਮਾਨਯ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਭਕ੍ਸ਼ਿਤਂ ਤਿਮਿਨਾ ਮਮ। ਆਰ੍ਤਾਯ ਗੁਰਵੇ ਤਤ੍ਰ ਪ੍ਰਤਿਸ਼ੁਸ਼੍ਰਾਵ ਦੁष੍ਕਰਮ੍
'ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਤਿਮੀ ਨੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਖਾ ਲਿਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲਿਆਓ; ਤੁਹਾਡੀ ਭਲਾਈ ਹੋਵੇ।' ਆਪਣੇ ਦੁਖੀ ਗੁਰੂ ਲਈ, ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਮੁਸ਼ਕਲ ਕੰਮ ਕਰਨ ਦਾ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ।
ਅਸ਼ਕ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਭੂਤੇषੁ ਕਰ੍ਤੁਮਨ੍ਯੇਨ ਕੇਨਚਿਤ੍। ਯਸ਼੍ਚ ਸਾਨ੍ਦੀਪਿਨੇਃ ਪੁਤ੍ਰਂ ਜਹਾਰ ਭਰਤਰ੍षਭ
ਇਹ ਕੰਮ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਜੀਵ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਸੀ; ਅਤੇ ਸਾਂਦੀਪਨੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਲੈ ਜਾਣ ਵਾਲਾ ਉਹੀ ਸੀ, ਭਾਰਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ।
ਸੋऽਸੁਰਃ ਸਮਰੇ ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਸਮੁਦ੍ਰੇ ਵਿਨਿਪਾਤਿਤਃ। ਤਤਃ ਸਾਨ੍ਦੀਪਿਨੇਃ ਪੁਤ੍ਰਃ ਪ੍ਰਸਾਦਾਦਮਿਤੌਜਸਃ
ਉਹ ਅਸੁਰ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਉਹਨਾਂ ਦੋਵਾਂ ਵਲੋਂ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਸਾਂਦੀਪਨੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਜਿਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਬੇਹੱਦ ਸੀ,
ਦੀਰ੍ਘਕਾਲਂ ਕृਤਃ ਪ੍ਰੇਤਃ ਪੁਨਰਾਸੀਚ੍ਛਰੀਰਵਾਨ੍। ਤਦਸ਼ਕ੍ਯਮਚਿਨ੍ਤ੍ਯਂ ਚ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸੁਮਹਦਦ੍ਭੁਤਮ੍
ਉਹ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਭੂਤ ਬਣ ਕੇ ਰਹਿਆ, ਪਰ ਮੁੜ ਉਸਨੇ ਸਰੀਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਿਆ। ਇਹ ਅਸੰਭਵ ਤੇ ਅਚਿੰਤਨਯੋਗ ਚੀਜ਼ ਦੇਖ ਕੇ, ਜੋ ਵੱਡਾ ਤੇ ਅਜੋਬਾ ਘਟਨਾ ਸੀ,