ਤਾਸੁ ਕृष੍ਣੋ ਮੁਦਾ ਯੁਕ੍ਤਃ ਕ੍ਰੀਡਯਨ੍ਭਰਤਰ੍षਭ। ਸ ਕਦਾਚਿਦ੍ਵਨੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਗੋਭਿਃ ਸਹ ਪਰਿਵ੍ਰਜਨ੍
ਉਥੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਖੇਡਦਾ, ਭਾਰਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਕਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਗਾਂਵਾਂ ਨਾਲ ਘੁੰਮਦਾ।
ਭਾਣ੍ਡੀਰਂ ਨਾਮ ਦृष੍ਟ੍ਵਾऽਥ ਨ੍ਯਗ੍ਰੋਧਂ ਕੇਸ਼ਵੋ ਮਹਾਨ੍। ਤਚ੍ਛਾਯਾਯਾਂ ਮਤਿਂ ਚਕ੍ਰੇ ਨਿਵਾਸਾਯ ਤਦਾ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਭਾਂਡੀਰ ਨਾਮਕ ਵੱਡਾ ਬਰ ਰੁੱਖ ਵੇਖ ਕੇ, ਕੇਸ਼ਵ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ, ਉਸ ਦੀ ਛਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਟਿਕਾਣਾ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਚੁਣਿਆ।
ਸ ਤਤ੍ਰ ਵਯਸਾ ਤੁਲ੍ਯੈਰ੍ਬਤ੍ਸਪਾਲੈਸ੍ਤਦਾऽਨਘ। ਰੇਮੇ ਸ ਦਿਵਸਂ ਕृष੍ਣਃ ਪੁਰਾ ਸ੍ਵਰ੍ਗਗਤੋ ਯਥਾ
ਉਥੇ, ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਆਪਣੇ ਉਮਰ ਦੇ ਗਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਦਿਨ ਭਰ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਖੇਡਦਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ ਹੋਵੇ।
ਤਂ ਕ੍ਰੀਡਮਾਨਂ ਗੋਪਾਲਾਃ ਕृष੍ਣਂ ਭਾਣ੍ਡੀਰਵਾਸਿਨਃ। ਰਮਯਨ੍ਤਿ ਸ੍ਮ ਬਹਵੋ ਮਾਨ੍ਯੈਃ ਕ੍ਰੀਡਨਕੈਸ੍ਤਦਾ
ਭਾਂਡੀਰ ਦੇ ਕਈ ਗਵਾਲੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨਾਲ ਖੇਡਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਨੂੰ ਵਧੀਆ ਖਿਡੌਣਿਆਂ ਨਾਲ ਮਨੋਰੰਜਨ ਕਰਦੇ ਸਨ।
ਅਨ੍ਯੇ ਸ੍ਮ ਪਰਿਗਾਯਨ੍ਤਿ ਗੋਪਾ ਮੁਦਿਤਮਾਨਸਾਃ। ਗੋਪਾਲਕृष੍ਣਮੇਵਾਨ੍ਯੇ ਗਾਯਨ੍ਤਿ ਸ੍ਮ ਵਨਪ੍ਰਿਯਾਃ
ਕੁਝ ਗਵਾਲੇ ਖੁਸ਼ ਦਿਲ ਹੋ ਕੇ ਗੀਤ ਗਾਉਂਦੇ ਸਨ; ਹੋਰ ਗਵਾਲੇ ਜੰਗਲ ਦੇ ਪਿਆਰੇ ਗਵਾਲਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਗਾਉਂਦੇ ਸਨ।
ਤੇषਾਂ ਸਙ੍ਗਾਯਤਾਮੇਵ ਵਾਦਯਾਮਾਸ ਕੇਸ਼ਵਃ। ਪਰ੍ਣਵਾਦ੍ਯਾਨ੍ਤਰੇ ਵੇਣੁਂ ਤੁਮ੍ਬਵੀਣਾਂ ਚ ਤਤ੍ਰ ਵੈ
ਜਦ ਉਹ ਸਭ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ, ਕੇਸ਼ਵ ਨੇ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲੇ ਵਾਦਯਾਂ ਵਿਚ ਵਜਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਵਾਂਸਰੀ ਅਤੇ ਤੁੰਬੀ ਵੀਣਾ ਵਜਾਈ।
ਏਵਂ ਕ੍ਰੀਡਾਨ੍ਤਰੈਃ ਕृष੍ਣੋ ਗੋਪਾਲੈਰ੍ਵਿਜਹਾਰ ਸਃ। ਤੇਨ ਬਾਲੇਨ ਕੌਨ੍ਤੇਯ ਕृਤਂ ਲੋਕਹਿਤਂ ਤਦਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਗਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਖੇਡਾਂ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ; ਉਸ ਬੱਚੇ ਨੇ, ਹੇ ਕੌਂਤਿਆ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਕੰਮ ਕੀਤਾ।
ਪਸ਼੍ਯਤਾਂ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਵਾਸੁਦੇਵੇਨ ਭਾਰਤ। ਹ੍ਰਦੇ ਨਿਪਾਤਤਾ ਤਤ੍ਰ ਕ੍ਰੀਡਿਤਂ ਨਾਗਮੂਰ੍ਧਨਿ
ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਵੇਖਦੇ ਹੋਏ, ਹੇ ਭਾਰਤ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੇ ਝੀਲ ਵਿਚ ਡੁੱਬ ਕੇ ਸੱਪ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਖੇਡਿਆ।
ਸ਼ਾਸਯਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਕਾਲੀਯਂ ਸਰ੍ਵਲੋਕਸ੍ਯ ਪਸ਼੍ਯਤਃ। ਵਿਜਹਾਰ ਤਤਃ ਕृष੍ਣੋ ਬਲੇਦਵਸਹਾਯਵਾਨ੍
ਕਾਲੀਆ ਨੂੰ ਵਸ ਵਿਚ ਕਰਕੇ, ਜਦ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਵੇਖ ਰਹੇ ਸਨ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਬਲਰਾਮ ਦੇ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਫਿਰਿਆ।
ਧੇਨੁਕੋ ਦਾਰੁਣੋ ਰਾਜਨ੍ਦੈਤ੍ਯੋ ਰਾਸਭਵਿਗ੍ਰਹਃ। ਤਦਾ ਤਾਲਵਨੇ ਰਾਜਨ੍ਬਲਦੇਵੇਨ ਵੈ ਹਤਃ
ਦਹਿਨੁਕਾ, ਜੋ ਗਧੇ ਦੀ ਆਕਾਰੀ ਵਿਚ ਭਿਆਨਕ ਦੈਤ ਸੀ, ਤਾਲਾ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਬਲਦੇਵ ਨੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਹੇ ਰਾਜਾ।
ਤਤਃ ਕਦਾਚਿਤ੍ਕੌਨ੍ਤੇਯ ਰਾਮਕृष੍ਣੌ ਵਨਂ ਗਤੌ। ਚਾਰਯਨ੍ਤੌ ਪ੍ਰਵृਦ੍ਧਾਨਿ ਗੋਧਨਾਨਿ ਸ਼ੁਭਾਨਨੌ
ਫਿਰ, ਕਿਸੇ ਸਮੇਂ, ਹੇ ਕੌਂਤਿਆ, ਰਾਮ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਗਏ, ਵਧੇਰੇ ਗਾਂ ਦੀ ਰੱਖ-ਸਭਾਲ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ।
ਵਿਹਰਨ੍ਤੌ ਮੁਦਾ ਯੁਕ੍ਤੌ ਵੀਕ੍ਸ਼ਮਾਣੌ ਵਨਾਨਿ ਵੈ। ਸ਼੍ਵੇਲਯਨ੍ਤੌ ਪ੍ਰਗਾਯਨ੍ਤੌ ਵਿਚਿਨ੍ਵਨ੍ਤੌ ਚ ਪਾਦਪਾਨ੍
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਘੁੰਮਦੇ, ਵਣ ਵੇਖਦੇ, ਸੀਟੀ ਵਜਾਉਂਦੇ, ਗੀਤ ਗਾਉਂਦੇ ਅਤੇ ਰੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਖੋਜ ਕਰਦੇ ਸਨ।
ਨਾਮਭਿਰ੍ਵ੍ਯਾਹਰਨ੍ਤੌ ਚ ਵਤ੍ਸਾਨ੍ਗਾਸ਼੍ਚ ਪਰਨ੍ਤਪੌ। ਚੇਰਤੁਰ੍ਲੋਕਸਿਦ੍ਧਾਭਿਃ ਕ੍ਰੀਡਾਭਿਰਪਰਾਜਿਤੌ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਵੱਛਿਆਂ ਤੇ ਗਾਂ ਨੂੰ ਨਾਂ ਲੈ ਕੇ ਬੁਲਾਉਂਦੇ, ਲੋਕ-ਸਿੱਧਾਂ ਦੀਆਂ ਖੇਡਾਂ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਅਜੇਤ ਰਹੇ।
ਤੌ ਦੇਵੌ ਮਾਨੁषੀਂ ਦੀਕ੍ਸ਼ਾਂ ਵਹਨ੍ਤੌ ਸੁਰਪੂਜਿਤੌ। ਤਜ੍ਜਾਤਿਗੁਣਯੁਕ੍ਤਾਭਿਃ ਕ੍ਰੀਡਾਭਿਸ਼੍ਚੇਰਤੁਰ੍ਵਨਮ੍
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਦੇਵਤਾ, ਜੋ ਦੇਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਿਤ ਸਨ, ਮਨੁੱਖੀ ਰੀਤਾਂ ਨਿਭਾਉਂਦੇ, ਆਪਣੇ ਜਨਮ ਤੇ ਗੁਣਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਖੇਡਾਂ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਫਿਰਦੇ ਰਹੇ।
ਏਵਂ ਬਾਲ੍ਯੇऽਪਿ ਗੋਪਾਲੈਃ ਕ੍ਰੀਡਾਭਿਸ਼੍ਚ ਵਿਜਹ੍ਰਤੁਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬਚਪਨ ਵਿਚ ਵੀ, ਉਹ ਗਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਖੇਡਾਂ ਕਰ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਰਹੇ।
ਤਤਃ ਕृष੍ਣੋ ਮਹਾਤੇਜਾਸ੍ਤਦਾ ਗਤ੍ਵਾ ਤੁ ਗੋਵ੍ਰਜਮ੍। ਗਿਰਿਯਜ੍ਞਂ ਤਮੇਵੈष ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਂ ਗੋਪਦਾਰਕੈਃ
ਫਿਰ, ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਗੋਵ੍ਰਜ ਗਿਆ; ਉਥੇ ਗਵਾਲੇ-ਬੱਚਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਪਹਾੜ ਦੀ ਪੂਜਾ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ।
ਬੁਭੁਜੇ ਪਾਯਸਂ ਸ਼ੌਰਿਰੀਸ਼੍ਵਰਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤਕृਤ੍। ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਗੋਪਕਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਕृष੍ਣਮੇਵ ਸਮਰ੍ਚਯਨ੍
ਸੌਰੀ, ਜੋ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਤੇ ਰਚਨਹਾਰ ਹੈ, ਪਾਯਸਾ ਖਾਧਾ; ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਗਵਾਲੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ।
ਪੂਜ੍ਯਮਾਨਸ੍ਤਦਾ ਦੇਵੈਰ੍ਦਿਵ੍ਯਂ ਵਪੁਰਧਾਰਯਤ੍। ਧृਤੋ ਗੋਵਰ੍ਧਨੋ ਨਾਮ ਸਪ੍ਤਾਹਂ ਪਰ੍ਵਤੋ ਧृਤਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਉਸ ਨੇ ਦਿਵਿਆ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ; ਗੋਵਰਧਨ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਸੱਤ ਦਿਨ ਲਈ ਉਠਾਇਆ ਗਿਆ।
ਸ਼ਿਸ਼ੁਨਾ ਵਾਸੁਦੇਵੇਨ ਗਵਾਰ੍ਥਮਰਿਮਰ੍ਦਨ। ਕ੍ਰੀਡਮਾਨਸ੍ਤਦਾ ਕृष੍ਣਃ ਕृਤਵਾਨ੍ਕਰ੍ਮ ਦੁष੍ਕਰਮ੍
ਬੱਚੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੇ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲਾ, ਗਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਖੇਡਦਿਆਂ, ਔਖਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ।
ਤਦਦ੍ਭੁਤਮਤੀਵਾਸੀਤ੍ਸਰ੍ਵਲੋਕਸ੍ਯ ਭਾਰਤ। ਦੇਵਦੇਵਃ ਕ੍ਸ਼ਿਤਂ ਗਤ੍ਵਾ ਕृष੍ਣਂ ਨਤ੍ਵਾ ਮੁਦਾਨ੍ਵਿਤਃ
ਉਹ ਘਟਨਾ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਬਹੁਤ ਅਚੰਭੀ ਸੀ, ਹੇ ਭਾਰਤ; ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ ਨੇ ਧਰਤੀ ਤੇ ਆ ਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਗੋਵਿਨ੍ਦ ਇਤਿ ਤਂ ਹ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਹ੍ਯਭ੍ਯषਿਞ੍ਚਤ੍ਪੁਰਨ੍ਦਰਃ। ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾਸ਼੍ਲਿष੍ਯ ਗੋਵਿਨ੍ਦਂ ਪੁਰੁਹੂਤੋਭ੍ਯਯਾਦ੍ਦਿਵਮ੍
ਪੁਰੰਦਰ ਨੇ 'ਗੋਵਿੰਦ' ਕਹਿ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ ਪੁਰੁਹੂਤ ਨੇ ਗੋਵਿੰਦ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਅਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਚਲਿਆ ਗਿਆ।
ਅਥਾਰਿष੍ਟ ਇਤਿ ਖ੍ਯਾਤਂ ਦੈਤ੍ਯਂ ਵृषਭਵਿਗ੍ਰਹਮ੍। ਜਘਾਨ ਤਰਸਾ ਕृष੍ਣਃ ਪਸ਼ੂਨਾਂ ਹਿਤਕਾਮ੍ਯਯਾ
ਫਿਰ, ਗੋਵਿੰਦ ਨੇ ਪਸ਼ੂਆਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਭ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਅਰਿਸ਼ਟ ਨਾਮਕ ਦੈਤ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਕੇਸ਼ਿਨਾਮਾ ਤਤੋ ਦੈਤ੍ਯੋ ਰਾਜਂਸ੍ਤੁਰਗਵਿਗ੍ਰਹਃ। ਤਥਾ ਵਨਗਤਂ ਪਾਰ੍ਥ ਗਜਾਯੁਤਬਲਂ ਹਯਮ੍
ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਰਾਜਾ, ਕੇਸ਼ੀ ਨਾਮਕ ਦੈਤ, ਜੋ ਘੋੜੇ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਚੁੱਕਾ ਸੀ ਅਤੇ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਹਾਥੀਆਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਕਰਾਮ੍ਭੋਰੁਹਵਜ੍ਰੇਣ ਜਘਾਨ ਮਧੁਸੂਦਨਃ। ਅਥ ਮਲ੍ਲਂ ਤੁ ਚਾਣੂਰਂ ਨਿਜਘਾਨ ਮਹਾऽਸੁਰਮ੍
ਮਧੁਸੂਦਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਕਮਲ ਵਰਗੇ, ਵਜਰ ਜਿਹੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਮਹਾਨ ਅਸੁਰ ਚਾਣੂਰ, ਜੋ ਮੱਲਾ ਸੀ, ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸੁਦਾਮਾਨਮਮਿਤ੍ਰਘ੍ਨ ਸਰ੍ਵਸੈਨ੍ਯਪੁਰਸ੍ਕृਤਮ੍। ਬਾਲਰੂਪੇਣ ਗੋਵਿਨ੍ਦੋ ਨਿਜਘਾਨ ਚ ਭਾਰਤ
ਗੋਵਿੰਦ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਨੇ ਬਚਪਨ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹੀ, ਭਾਰਤ, ਸੂਦਾਮਾ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਪੂਰੀ ਫੌਜ ਸਮੇਤ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਬਲਦੇਵੇਨ ਚਾਯਤ੍ਨਾਤ੍ਸਮਾਜੇ ਮੁष੍ਟਿਕੋ ਹਤਃ। ਤਾਡਿਤਸ਼੍ਚ ਸਹਾਮਾਤ੍ਯਃ ਕਂਸਃ ਕृष੍ਣੇਨ ਭਾਰਤ
ਸਭਾ ਵਿੱਚ, ਬਲਦੇਵ ਨੇ ਮੁਸ਼ਟਿਕਾ ਨੂੰ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਜਤਨ ਦੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ; ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਕੰਸ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਹਾਇਕਾਂ ਨੂੰ ਵੀ, ਭਾਰਤ, ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਹਤ੍ਵਾ ਕਂਸਮਮਿਤ੍ਰਘ੍ਨਃ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਪਸ਼੍ਯਤਾਂ ਤਦਾ। ਅਭਿषਿਚ੍ਯੋਗ੍ਰਸੇਨਂ ਤਂ ਪਿਤ੍ਰੋਃ ਪਾਦਮਵਨ੍ਦਤ
ਕੰਸ ਨੂੰ ਸਭ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਮਾਰ ਕੇ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੇ ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਨੂੰ ਰਾਜਗੱਦੀ 'ਤੇ ਬਿਠਾਇਆ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਦੇ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਸਿਰ ਨਿਵਾਇਆ।
ਏਵਮਾਦੀਨਿ ਕਰ੍ਮਾਣਿ ਕृਤਵਾਨ੍ਵੈ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਨਾਰਦਨ ਨੇ ਅਨੇਕਾਂ ਕਰਤਬ ਕੀਤੇ।
ਤਤਸ੍ਤੌ ਜਗ੍ਮਤੁਸ੍ਤਤ੍ਰ ਗੁਰੁਂ ਸਾਨ੍ਦੀਪਿਨਿਂ ਪੁਨਃ। ਗੁਰੁਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਣਾਯੁਕ੍ਤੌ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞੌ ਧਰ੍ਮਚਾਰਿਣੌ
ਫਿਰ ਦੋਵੇਂ ਮੁੜ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਸਾਂਦੀਪਨੀ ਕੋਲ ਗਏ, ਗੁਰੂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ, ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਅਤੇ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਜੀਵਨ ਜੀਉਂਦੇ।
ਵ੍ਰਤਮੁਗ੍ਰਂ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨੌ ਵਿਚਰਨ੍ਤਾਵਵਨ੍ਤਿषੁ। ਅਹੋਰਾਤ੍ਰੈਸ਼੍ਚਤੁष੍ਪष੍ਟ੍ਯਾ ਸਾਙ੍ਗਾਨ੍ਵੇਦਾਨਵਾਪਤੁਃ
ਉੱਚ ਆਦਰਸ਼ ਵਾਲੇ ਦੋਵੇਂ, ਉਗ੍ਰ ਵਰਤ ਧਾਰ ਕੇ, ਅਵੰਤੀ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦੇ ਰਹੇ; ਚੌਂਸਠ ਦਿਨ-ਰਾਤਾਂ ਵਿੱਚ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸਾਰੇ ਵੇਦ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸ਼ਾਖਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰ ਲੀਆਂ।