ਵਨਮਾਲਾਪਰਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤੌ ਸਾਲਪੋਤਾਵਿਵੋਦ੍ਗਤੌ। ਅਰਵਿਨ੍ਦਕृਤਾਪੀਡੌ ਰਜ੍ਜੁਯਜ੍ਞੋਪਵੀਤਿਨੌ
ਜੰਗਲ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ, ਨੌਜਵਾਨ ਸਾਲ ਰੁੱਖਾਂ ਵਾਂਗ ਉਭਰੇ ਹੋਏ, ਕਮਲ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਦੀ ਪੱਗ ਤੇ ਰੱਸੇ ਦਾ ਜਨੇਊ ਪਹਿਨਿਆ।
ਸਸ਼ਿਕ੍ਯਤੁਮ੍ਬੁਰੁਕਰੌ ਗੋਪਵੇਣੁਪ੍ਰਵਾਦਕੌ। ਕ੍ਵਚਿਦ੍ਵਸਨ੍ਤਾਵਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਕ੍ਰਡਮਾਨੌ ਕ੍ਵਚਿਦ੍ਵਨੇ
ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਘੜਾ ਤੇ ਤੁੰਬਾ ਲੈ ਕੇ, ਗੋਪਾਂ ਵਾਲੀ ਵਾਂਸ ਵਜਾਉਂਦੇ, ਕਦੇ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਉਂਦੇ, ਕਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਖੇਡਦੇ।
ਪਰ੍ਣਸ਼ਯ੍ਯਾਸੁ ਤੌ ਸੁਪ੍ਤੌ ਕ੍ਵਚਿਨ੍ਨਿਦ੍ਰਾਨ੍ਤਰੈषਿਣੌ। ਤੌ ਵਤ੍ਸਾਨ੍ਪਾਲਯਨ੍ਤੌ ਹਿ ਸ਼ੋਭਯਨ੍ਤੌ ਮਹਦ੍ਵਨਮ੍
ਪੱਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਸੇਜਾਂ 'ਤੇ ਸੁੱਤੇ, ਕਦੇ ਹੋਰ ਥਾਂ ਤੇ ਆਰਾਮ ਲੱਭਦੇ, ਵੱਛਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ, ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਸੋਹਣਾ ਬਣਾਉਂਦੇ।
ਚਞ੍ਚੂਰ੍ਯਨ੍ਤੌ ਰਮਨ੍ਤੌ ਚ ਰਾਜਨ੍ਨੇਵਂ ਤਦਾ ਸ਼ੁਭਮ੍। ਤਤੋ ਬृਨ੍ਦਾਵਨਂ ਗਤ੍ਵਾ ਵਸੁਦੇਵਸੁਤਾਵੁਭੌ। ਗੋਕੁਲਂ ਤਤ੍ਰ ਕੌਨ੍ਯੇਯ ਚਾਰਯਨ੍ਤੌ ਵਿਜਹ੍ਰਤੁਃ
ਚਲਦੇ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਦੇ, ਰਾਜਾ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਦੋਵੇਂ ਵਸੁਦੇਵ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਚਲੇ ਗਏ। ਉਥੇ, ਕੌਂਤਿਆ, ਉਹ ਗੋਕੁਲ ਵਿੱਚ ਗਾਂਵਾਂ ਨੂੰ ਚਰਾਉਂਦੇ ਤੇ ਖੇਡਦੇ।
ਤਤਃ ਕਦਚਿਦ੍ਗੋਵਿਨ੍ਦੋ ਜ੍ਯੇष੍ਠਂ ਸਙ੍ਕਰ੍षਣਂ ਵਿਨਾ। ਚਚਾਰ ਤਦ੍ਵਨਂ ਰਮ੍ਯਂ ਸੁਸ੍ਵਰੂਪੋ ਵਰਾਨਨਃ
ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਗੋਵਿੰਦ, ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ, ਉਸ ਸੋਹਣੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦਾ, ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲਾ।
ਕਾਕਪਕ੍ਸ਼ਧਰਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਞ੍ਛ੍ਯਾਮਃ ਪਦ੍ਮਨਿਭੇਕ੍ਸ਼ਣਃ। ਸ਼੍ਰੀਵਤ੍ਸੇਨੋਰਸਾ ਯੁਕ੍ਤਃ ਸ਼ਸ਼ਾਙ੍ਕ ਇਵ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਾ
ਕਾਂ ਦੇ ਪੰਖਾਂ ਵਰਗੇ ਵਾਲ, ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ, ਸ਼ਿਆਮ ਰੰਗ, ਅੱਖਾਂ ਕਮਲ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਂਗ, ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਸ਼੍ਰੀਵਤਸ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨ, ਚੰਦ ਦੀ ਲਕੀਰ ਵਾਂਗ।
ਰਜ੍ਜੁਯਜ੍ਞੋਪਵੀਤੀ ਸ ਪੀਤਾਮ੍ਬਰਧਰੋ ਯੁਵਾ। ਸ਼੍ਵੇਤਚਨ੍ਦ੍ਰਨਲਿਪ੍ਰਾਙ੍ਗੋ ਨੀਲਕੁਞ੍ਚਿਤਮੂਰ੍ਧਜਃ
ਰੱਸੇ ਦਾ ਜਨੇਊ ਪਹਿਨਿਆ, ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ, ਨੌਜਵਾਨ, ਚਿੱਟੇ ਚੰਦਨ ਤੇ ਜੈਸਮਿਨ ਵਰਗੇ ਅੰਗ, ਨੀਲੇ ਤੇ ਘੁੰਘਰਾਲੇ ਵਾਲ।
ਰਾਜਤਾ ਬਰ੍ਹਿਪਤ੍ਰੇਣ ਮਨ੍ਦਮਾਰੁਤਕਮ੍ਪਿਨਾ। ਕ੍ਵਚਿਦ੍ਗਾਯਨ੍ਕ੍ਵਞ੍ਚਿਤ੍ਕ੍ਰੀਡਨ੍ਕ੍ਵਚਿਨ੍ਨृਤ੍ਯਨ੍ਕ੍ਵਚਿਦ੍ਧਸਨ੍
ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਮੋਰ ਪੰਖ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਹੌਲੇ ਹੌਲੇ ਹਵਾ ਨਾਲ ਹਿਲਦਾ, ਕਦੇ ਗਾਉਂਦਾ, ਕਦੇ ਖੇਡਦਾ, ਕਦੇ ਨੱਚਦਾ, ਕਦੇ ਹੱਸਦਾ।
ਗੋਪਵੇਣੁਂ ਸੁਮਧੁਰਂ ਕਾਮਂ ਤਦਪਿ ਵਾਦਯਨ੍। ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦਨਾਰ੍ਥਂ ਚ ਗਵਾਂ ਕ ਕ੍ਵਚਿਦ੍ਵਨਗਤੋ ਯੁਵਾ
ਗੋਪਾਂ ਵਾਲੀ ਵਾਂਸ ਬਹੁਤ ਮਿੱਠੀ ਤੇ ਸੁਚੱਜੀ ਵਜਾਉਂਦਾ, ਗਾਂਵਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨ ਲਈ, ਕਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਨੌਜਵਾਨ ਵਾਂਗ ਘੁੰਮਦਾ।
ਗੋਕੁਲੇ ਮੇਘਕਾਲੇ ਤੁ ਚਚਾਰ ਦ੍ਯੁਤਿਮਾਨ੍ਪ੍ਰਭੁਃ। ਬਹੁਰਮ੍ਯੇषੁ ਦੇਸ਼ੇषੁ ਵਨਸ੍ਯ ਵਨਰਾਜਿਪੁ
ਗੋਕੁਲ ਵਿੱਚ, ਬਦਲਾਂ ਦੇ ਮੌਸਮ ਦੌਰਾਨ, ਚਮਕਦਾਰ ਪ੍ਰਭੂ ਜੰਗਲ ਦੇ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣੇ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ ਘੁੰਮਦਾ।
ਤਾਸੁ ਕृष੍ਣੋ ਮੁਦਾ ਯੁਕ੍ਤਃ ਕ੍ਰੀਡਯਨ੍ਭਰਤਰ੍षਭ। ਸ ਕਦਾਚਿਦ੍ਵਨੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਗੋਭਿਃ ਸਹ ਪਰਿਵ੍ਰਜਨ੍
ਉਥੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਖੇਡਦਾ, ਭਾਰਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਕਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਗਾਂਵਾਂ ਨਾਲ ਘੁੰਮਦਾ।
ਭਾਣ੍ਡੀਰਂ ਨਾਮ ਦृष੍ਟ੍ਵਾऽਥ ਨ੍ਯਗ੍ਰੋਧਂ ਕੇਸ਼ਵੋ ਮਹਾਨ੍। ਤਚ੍ਛਾਯਾਯਾਂ ਮਤਿਂ ਚਕ੍ਰੇ ਨਿਵਾਸਾਯ ਤਦਾ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਭਾਂਡੀਰ ਨਾਮਕ ਵੱਡਾ ਬਰ ਰੁੱਖ ਵੇਖ ਕੇ, ਕੇਸ਼ਵ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ, ਉਸ ਦੀ ਛਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਟਿਕਾਣਾ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਚੁਣਿਆ।
ਸ ਤਤ੍ਰ ਵਯਸਾ ਤੁਲ੍ਯੈਰ੍ਬਤ੍ਸਪਾਲੈਸ੍ਤਦਾऽਨਘ। ਰੇਮੇ ਸ ਦਿਵਸਂ ਕृष੍ਣਃ ਪੁਰਾ ਸ੍ਵਰ੍ਗਗਤੋ ਯਥਾ
ਉਥੇ, ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਆਪਣੇ ਉਮਰ ਦੇ ਗਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਦਿਨ ਭਰ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਖੇਡਦਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ ਹੋਵੇ।
ਤਂ ਕ੍ਰੀਡਮਾਨਂ ਗੋਪਾਲਾਃ ਕृष੍ਣਂ ਭਾਣ੍ਡੀਰਵਾਸਿਨਃ। ਰਮਯਨ੍ਤਿ ਸ੍ਮ ਬਹਵੋ ਮਾਨ੍ਯੈਃ ਕ੍ਰੀਡਨਕੈਸ੍ਤਦਾ
ਭਾਂਡੀਰ ਦੇ ਕਈ ਗਵਾਲੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨਾਲ ਖੇਡਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਨੂੰ ਵਧੀਆ ਖਿਡੌਣਿਆਂ ਨਾਲ ਮਨੋਰੰਜਨ ਕਰਦੇ ਸਨ।
ਅਨ੍ਯੇ ਸ੍ਮ ਪਰਿਗਾਯਨ੍ਤਿ ਗੋਪਾ ਮੁਦਿਤਮਾਨਸਾਃ। ਗੋਪਾਲਕृष੍ਣਮੇਵਾਨ੍ਯੇ ਗਾਯਨ੍ਤਿ ਸ੍ਮ ਵਨਪ੍ਰਿਯਾਃ
ਕੁਝ ਗਵਾਲੇ ਖੁਸ਼ ਦਿਲ ਹੋ ਕੇ ਗੀਤ ਗਾਉਂਦੇ ਸਨ; ਹੋਰ ਗਵਾਲੇ ਜੰਗਲ ਦੇ ਪਿਆਰੇ ਗਵਾਲਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਗਾਉਂਦੇ ਸਨ।
ਤੇषਾਂ ਸਙ੍ਗਾਯਤਾਮੇਵ ਵਾਦਯਾਮਾਸ ਕੇਸ਼ਵਃ। ਪਰ੍ਣਵਾਦ੍ਯਾਨ੍ਤਰੇ ਵੇਣੁਂ ਤੁਮ੍ਬਵੀਣਾਂ ਚ ਤਤ੍ਰ ਵੈ
ਜਦ ਉਹ ਸਭ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ, ਕੇਸ਼ਵ ਨੇ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲੇ ਵਾਦਯਾਂ ਵਿਚ ਵਜਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਵਾਂਸਰੀ ਅਤੇ ਤੁੰਬੀ ਵੀਣਾ ਵਜਾਈ।
ਏਵਂ ਕ੍ਰੀਡਾਨ੍ਤਰੈਃ ਕृष੍ਣੋ ਗੋਪਾਲੈਰ੍ਵਿਜਹਾਰ ਸਃ। ਤੇਨ ਬਾਲੇਨ ਕੌਨ੍ਤੇਯ ਕृਤਂ ਲੋਕਹਿਤਂ ਤਦਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਗਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਖੇਡਾਂ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ; ਉਸ ਬੱਚੇ ਨੇ, ਹੇ ਕੌਂਤਿਆ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਕੰਮ ਕੀਤਾ।
ਪਸ਼੍ਯਤਾਂ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਵਾਸੁਦੇਵੇਨ ਭਾਰਤ। ਹ੍ਰਦੇ ਨਿਪਾਤਤਾ ਤਤ੍ਰ ਕ੍ਰੀਡਿਤਂ ਨਾਗਮੂਰ੍ਧਨਿ
ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਵੇਖਦੇ ਹੋਏ, ਹੇ ਭਾਰਤ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੇ ਝੀਲ ਵਿਚ ਡੁੱਬ ਕੇ ਸੱਪ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਖੇਡਿਆ।
ਸ਼ਾਸਯਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਕਾਲੀਯਂ ਸਰ੍ਵਲੋਕਸ੍ਯ ਪਸ਼੍ਯਤਃ। ਵਿਜਹਾਰ ਤਤਃ ਕृष੍ਣੋ ਬਲੇਦਵਸਹਾਯਵਾਨ੍
ਕਾਲੀਆ ਨੂੰ ਵਸ ਵਿਚ ਕਰਕੇ, ਜਦ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਵੇਖ ਰਹੇ ਸਨ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਬਲਰਾਮ ਦੇ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਫਿਰਿਆ।
ਧੇਨੁਕੋ ਦਾਰੁਣੋ ਰਾਜਨ੍ਦੈਤ੍ਯੋ ਰਾਸਭਵਿਗ੍ਰਹਃ। ਤਦਾ ਤਾਲਵਨੇ ਰਾਜਨ੍ਬਲਦੇਵੇਨ ਵੈ ਹਤਃ
ਦਹਿਨੁਕਾ, ਜੋ ਗਧੇ ਦੀ ਆਕਾਰੀ ਵਿਚ ਭਿਆਨਕ ਦੈਤ ਸੀ, ਤਾਲਾ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਬਲਦੇਵ ਨੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਹੇ ਰਾਜਾ।
ਤਤਃ ਕਦਾਚਿਤ੍ਕੌਨ੍ਤੇਯ ਰਾਮਕृष੍ਣੌ ਵਨਂ ਗਤੌ। ਚਾਰਯਨ੍ਤੌ ਪ੍ਰਵृਦ੍ਧਾਨਿ ਗੋਧਨਾਨਿ ਸ਼ੁਭਾਨਨੌ
ਫਿਰ, ਕਿਸੇ ਸਮੇਂ, ਹੇ ਕੌਂਤਿਆ, ਰਾਮ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਗਏ, ਵਧੇਰੇ ਗਾਂ ਦੀ ਰੱਖ-ਸਭਾਲ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ।
ਵਿਹਰਨ੍ਤੌ ਮੁਦਾ ਯੁਕ੍ਤੌ ਵੀਕ੍ਸ਼ਮਾਣੌ ਵਨਾਨਿ ਵੈ। ਸ਼੍ਵੇਲਯਨ੍ਤੌ ਪ੍ਰਗਾਯਨ੍ਤੌ ਵਿਚਿਨ੍ਵਨ੍ਤੌ ਚ ਪਾਦਪਾਨ੍
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਘੁੰਮਦੇ, ਵਣ ਵੇਖਦੇ, ਸੀਟੀ ਵਜਾਉਂਦੇ, ਗੀਤ ਗਾਉਂਦੇ ਅਤੇ ਰੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਖੋਜ ਕਰਦੇ ਸਨ।
ਨਾਮਭਿਰ੍ਵ੍ਯਾਹਰਨ੍ਤੌ ਚ ਵਤ੍ਸਾਨ੍ਗਾਸ਼੍ਚ ਪਰਨ੍ਤਪੌ। ਚੇਰਤੁਰ੍ਲੋਕਸਿਦ੍ਧਾਭਿਃ ਕ੍ਰੀਡਾਭਿਰਪਰਾਜਿਤੌ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਵੱਛਿਆਂ ਤੇ ਗਾਂ ਨੂੰ ਨਾਂ ਲੈ ਕੇ ਬੁਲਾਉਂਦੇ, ਲੋਕ-ਸਿੱਧਾਂ ਦੀਆਂ ਖੇਡਾਂ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਅਜੇਤ ਰਹੇ।
ਤੌ ਦੇਵੌ ਮਾਨੁषੀਂ ਦੀਕ੍ਸ਼ਾਂ ਵਹਨ੍ਤੌ ਸੁਰਪੂਜਿਤੌ। ਤਜ੍ਜਾਤਿਗੁਣਯੁਕ੍ਤਾਭਿਃ ਕ੍ਰੀਡਾਭਿਸ਼੍ਚੇਰਤੁਰ੍ਵਨਮ੍
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਦੇਵਤਾ, ਜੋ ਦੇਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਿਤ ਸਨ, ਮਨੁੱਖੀ ਰੀਤਾਂ ਨਿਭਾਉਂਦੇ, ਆਪਣੇ ਜਨਮ ਤੇ ਗੁਣਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਖੇਡਾਂ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਫਿਰਦੇ ਰਹੇ।
ਏਵਂ ਬਾਲ੍ਯੇऽਪਿ ਗੋਪਾਲੈਃ ਕ੍ਰੀਡਾਭਿਸ਼੍ਚ ਵਿਜਹ੍ਰਤੁਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬਚਪਨ ਵਿਚ ਵੀ, ਉਹ ਗਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਖੇਡਾਂ ਕਰ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਰਹੇ।
ਤਤਃ ਕृष੍ਣੋ ਮਹਾਤੇਜਾਸ੍ਤਦਾ ਗਤ੍ਵਾ ਤੁ ਗੋਵ੍ਰਜਮ੍। ਗਿਰਿਯਜ੍ਞਂ ਤਮੇਵੈष ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਂ ਗੋਪਦਾਰਕੈਃ
ਫਿਰ, ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਗੋਵ੍ਰਜ ਗਿਆ; ਉਥੇ ਗਵਾਲੇ-ਬੱਚਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਪਹਾੜ ਦੀ ਪੂਜਾ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ।
ਬੁਭੁਜੇ ਪਾਯਸਂ ਸ਼ੌਰਿਰੀਸ਼੍ਵਰਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤਕृਤ੍। ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਗੋਪਕਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਕृष੍ਣਮੇਵ ਸਮਰ੍ਚਯਨ੍
ਸੌਰੀ, ਜੋ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਤੇ ਰਚਨਹਾਰ ਹੈ, ਪਾਯਸਾ ਖਾਧਾ; ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਗਵਾਲੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ।
ਪੂਜ੍ਯਮਾਨਸ੍ਤਦਾ ਦੇਵੈਰ੍ਦਿਵ੍ਯਂ ਵਪੁਰਧਾਰਯਤ੍। ਧृਤੋ ਗੋਵਰ੍ਧਨੋ ਨਾਮ ਸਪ੍ਤਾਹਂ ਪਰ੍ਵਤੋ ਧृਤਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਉਸ ਨੇ ਦਿਵਿਆ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ; ਗੋਵਰਧਨ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਸੱਤ ਦਿਨ ਲਈ ਉਠਾਇਆ ਗਿਆ।
ਸ਼ਿਸ਼ੁਨਾ ਵਾਸੁਦੇਵੇਨ ਗਵਾਰ੍ਥਮਰਿਮਰ੍ਦਨ। ਕ੍ਰੀਡਮਾਨਸ੍ਤਦਾ ਕृष੍ਣਃ ਕृਤਵਾਨ੍ਕਰ੍ਮ ਦੁष੍ਕਰਮ੍
ਬੱਚੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੇ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲਾ, ਗਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਖੇਡਦਿਆਂ, ਔਖਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ।
ਤਦਦ੍ਭੁਤਮਤੀਵਾਸੀਤ੍ਸਰ੍ਵਲੋਕਸ੍ਯ ਭਾਰਤ। ਦੇਵਦੇਵਃ ਕ੍ਸ਼ਿਤਂ ਗਤ੍ਵਾ ਕृष੍ਣਂ ਨਤ੍ਵਾ ਮੁਦਾਨ੍ਵਿਤਃ
ਉਹ ਘਟਨਾ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਬਹੁਤ ਅਚੰਭੀ ਸੀ, ਹੇ ਭਾਰਤ; ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ ਨੇ ਧਰਤੀ ਤੇ ਆ ਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।