ਪੂਤਨਾ ਚਾਪਿ ਨਿਹਤਾ ਮਹਾਕਾਯਾ ਮਹਾਸ੍ਤਨੀ। ਤਤਃ ਕਾਲੇ ਮਹਾਰਾਜ ਸਂਸਕ੍ਤੌ ਰਾਮਕੇਸ਼ਵੌ
ਪੂਤਨਾ ਵੀ ਮਾਰੀ ਗਈ, ਜਿਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਤੇ ਛਾਤੀ ਵੱਡੀ ਸੀ। ਫਿਰ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਰਾਜਾ, ਰਾਮ ਤੇ ਕੇਸ਼ਵ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਜੁੜ ਗਏ।
ਕृष੍ਣਃ ਸਙ੍ਕਰ੍षਣਸ਼੍ਚੋਭੌ ਰਿਙ੍ਖਿਣੌ ਚ ਬਭੂਵਤੁਃ। ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਕਿਰਣਾਕ੍ਰਾਨ੍ਤੌ ਚਨ੍ਦ੍ਰਸੂਰ੍ਯਾਵਿਵਾਮ੍ਬਰੇ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਤੇ ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਦੋਵੇਂ ਖੇਡਦੇ ਰਹੇ। ਇਕ-ਦੂਜੇ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ, ਉਹ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਚੰਦ ਤੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਜਗਮਗਾਉਂਦੇ।
ਵਿਸਰ੍ਪਨ੍ਤੌ ਚ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਮਹਾਸਰ੍ਪਭੁਜੌ ਤਦਾ। ਰੇਜਤੁਃ ਪਾਂਸੁਦਿਗ੍ਧਾਙ੍ਗੌ ਰਾਮਕृष੍ਣੌ ਤਦਾ ਨृਪ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਰਾਮ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਵੱਡੇ ਸੱਪਾਂ ਵਰਗੇ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਹਰ ਥਾਂ ਘੁੰਮਦੇ, ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਲਪੇਟੇ ਹੋਏ, ਰਾਜਾ।
ਕ੍ਵਚਿਚ੍ਚ ਜਾਨੁਭਿਃ ਸ੍ਪृष੍ਟੌ ਕ੍ਰੀਡਮਾਨੌ ਕ੍ਵਚਿਦ੍ਵਨੇ। ਪਿਬਨ੍ਤੌ ਦਧਿਕੁਲ੍ਯਾਂਸ਼੍ਚ ਮਥ੍ਯਮਾਨੇ ਚ ਭਾਰਤ
ਕਦੇ-ਕਦੇ, ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਖੇਡਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਗੁੱਟਿਆਂ ਨਾਲ ਰਿੰਗਦੇ। ਕਦੇ, ਭਾਰਤ, ਮਥਦੇ ਹੋਏ ਦਹੀਂ ਦੇ ਕੁਲ੍ਹੇ ਪੀ ਲੈਂਦੇ।
ਤਤਃ ਸ ਬਾਲੋ ਗੋਵਿਨ੍ਦੋ ਨਵਨੀਤਂ ਤਦਾ ਕ੍ਸ਼ਯਮ੍। ਗ੍ਰਾਸਮਾਨਸ੍ਤੁ ਤਤ੍ਰਾਯਂ ਗੋਪੀਭਿਰ੍ਦਦृਸ਼ੇ ਤਥਾ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਉਹ ਬੱਚਾ ਗੋਵਿੰਦ, ਮੱਖਣ ਖਾਂਦਾ ਹੋਇਆ, ਗੋਪੀਆਂ ਵਲੋਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਹੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਦੇਖਿਆ ਗਿਆ।
ਦਾਮ੍ਨਾऽਥੋਲੂਖਲੇ ਕृष੍ਣੋ ਗੋਪੀਭਿਸ਼੍ਚ ਨਿਬਨ੍ਧਿਤਃ। ਤਤ੍ਤਥਾ ਸ਼ਿਸ਼ੁਨਾ ਤੇਨ ਕਰ੍षਤਾ ਚਾਰ੍ਜੁਨਾਵृਭੌ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਗੋਪੀਆਂ ਨੇ ਰੱਸੇ ਨਾਲ ਉਲੂਖਲੇ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਉਹ ਬੱਚਾ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਦੋ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਖਿੱਚ ਕੇ ਲਿਆ ਗਿਆ।
ਸਮੂਲਵਿਟਪੌ ਭਗ੍ਨੌ ਤਦਦ੍ਭੁਤਮਿਵਾਭਵਤ੍। ਤਤਸ੍ਤੌ ਬਾਲ੍ਯਮੁਤ੍ਤੀਰ੍ਣੌ ਕृष੍ਣਸਙ੍ਕਰ੍षਣਾਵੁਭੌ
ਉਹ ਦੋ ਰੁੱਖ ਜੜਾਂ ਤੇ ਟਾਹਣੀਆਂ ਸਮੇਤ ਟੁੱਟ ਗਏ, ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਅਜੀਬ ਜਿਹਾ ਲੱਗਾ। ਫਿਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤੇ ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਦੋਵੇਂ ਆਪਣਾ ਬਚਪਨ ਪਾਰ ਕਰ ਗਏ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨੇਵ ਵ੍ਰਜਸ੍ਥਾਨੇ ਸਪ੍ਤਵਰ੍षੈ ਬਭੂਵਤੁਃ। ਨੀਲਪੀਤਾਮ੍ਬਰਧਰੌ ਪੀਤਸ਼੍ਵੇਤਾਨੁਲੇਪਨੌ
ਉਸੇ ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਥਾਂ ਤੇ, ਦੋਵੇਂ ਸੱਤ ਸਾਲ ਦੇ ਹੋ ਗਏ। ਨੀਲੇ ਤੇ ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ, ਪੀਲੇ ਤੇ ਚਿੱਟੇ ਲੇਪ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ।
ਬਭੁਵਤੁਰ੍ਵਤ੍ਸਪਾਲੌ ਕਾਕਪਕ੍ਸ਼ਧਰਾਵੁਭੌ। ਪਰ੍ਣਵਾਦ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰੁਤਿਸੁਖਂ ਵਾਦਯਨ੍ਤੌ ਵਰਾਨਨੌ
ਦੋਵੇਂ ਵੱਛਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਵਾਲੀ ਕਰਦੇ, ਕਾਂ ਦੇ ਪੰਖਾਂ ਵਰਗੇ ਵਾਲਾਂ ਵਾਲੇ, ਪੱਤਿਆਂ ਦੇ ਵਾਜਿਆਂ ਵਜਾਉਂਦੇ, ਸੁਣਨ ਵਿੱਚ ਮਿੱਠੇ, ਚਿਹਰੇ ਚਮਕਦੇ।
ਸ਼ੁਸ਼ੁਭਾਤੇ ਵਨਗਤੌ ਤ੍ਰਿਸ਼ੀਰ੍षਾਵਿਵ ਪਨ੍ਨਗੌ। ਮਯੂਰਾਙ੍ਗਜਕਰ੍ਣੌ ਤੌ ਪਲ੍ਲਵਾਪੀਡਧਾਰਿਣੌ
ਦੋਵੇਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦੇ ਹੋਏ ਚਮਕਦੇ, ਤਿੰਨ ਸਿਰ ਵਾਲੇ ਸੱਪਾਂ ਵਾਂਗ, ਕੰਨਾਂ 'ਤੇ ਮੋਰ ਪੰਖ ਲਗੇ, ਪੱਤਿਆਂ ਦੀ ਪੱਗ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ।
ਵਨਮਾਲਾਪਰਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤੌ ਸਾਲਪੋਤਾਵਿਵੋਦ੍ਗਤੌ। ਅਰਵਿਨ੍ਦਕृਤਾਪੀਡੌ ਰਜ੍ਜੁਯਜ੍ਞੋਪਵੀਤਿਨੌ
ਜੰਗਲ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ, ਨੌਜਵਾਨ ਸਾਲ ਰੁੱਖਾਂ ਵਾਂਗ ਉਭਰੇ ਹੋਏ, ਕਮਲ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਦੀ ਪੱਗ ਤੇ ਰੱਸੇ ਦਾ ਜਨੇਊ ਪਹਿਨਿਆ।
ਸਸ਼ਿਕ੍ਯਤੁਮ੍ਬੁਰੁਕਰੌ ਗੋਪਵੇਣੁਪ੍ਰਵਾਦਕੌ। ਕ੍ਵਚਿਦ੍ਵਸਨ੍ਤਾਵਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਕ੍ਰਡਮਾਨੌ ਕ੍ਵਚਿਦ੍ਵਨੇ
ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਘੜਾ ਤੇ ਤੁੰਬਾ ਲੈ ਕੇ, ਗੋਪਾਂ ਵਾਲੀ ਵਾਂਸ ਵਜਾਉਂਦੇ, ਕਦੇ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਉਂਦੇ, ਕਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਖੇਡਦੇ।
ਪਰ੍ਣਸ਼ਯ੍ਯਾਸੁ ਤੌ ਸੁਪ੍ਤੌ ਕ੍ਵਚਿਨ੍ਨਿਦ੍ਰਾਨ੍ਤਰੈषਿਣੌ। ਤੌ ਵਤ੍ਸਾਨ੍ਪਾਲਯਨ੍ਤੌ ਹਿ ਸ਼ੋਭਯਨ੍ਤੌ ਮਹਦ੍ਵਨਮ੍
ਪੱਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਸੇਜਾਂ 'ਤੇ ਸੁੱਤੇ, ਕਦੇ ਹੋਰ ਥਾਂ ਤੇ ਆਰਾਮ ਲੱਭਦੇ, ਵੱਛਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ, ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਸੋਹਣਾ ਬਣਾਉਂਦੇ।
ਚਞ੍ਚੂਰ੍ਯਨ੍ਤੌ ਰਮਨ੍ਤੌ ਚ ਰਾਜਨ੍ਨੇਵਂ ਤਦਾ ਸ਼ੁਭਮ੍। ਤਤੋ ਬृਨ੍ਦਾਵਨਂ ਗਤ੍ਵਾ ਵਸੁਦੇਵਸੁਤਾਵੁਭੌ। ਗੋਕੁਲਂ ਤਤ੍ਰ ਕੌਨ੍ਯੇਯ ਚਾਰਯਨ੍ਤੌ ਵਿਜਹ੍ਰਤੁਃ
ਚਲਦੇ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਦੇ, ਰਾਜਾ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਦੋਵੇਂ ਵਸੁਦੇਵ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਚਲੇ ਗਏ। ਉਥੇ, ਕੌਂਤਿਆ, ਉਹ ਗੋਕੁਲ ਵਿੱਚ ਗਾਂਵਾਂ ਨੂੰ ਚਰਾਉਂਦੇ ਤੇ ਖੇਡਦੇ।
ਤਤਃ ਕਦਚਿਦ੍ਗੋਵਿਨ੍ਦੋ ਜ੍ਯੇष੍ਠਂ ਸਙ੍ਕਰ੍षਣਂ ਵਿਨਾ। ਚਚਾਰ ਤਦ੍ਵਨਂ ਰਮ੍ਯਂ ਸੁਸ੍ਵਰੂਪੋ ਵਰਾਨਨਃ
ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਗੋਵਿੰਦ, ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ, ਉਸ ਸੋਹਣੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦਾ, ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲਾ।
ਕਾਕਪਕ੍ਸ਼ਧਰਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਞ੍ਛ੍ਯਾਮਃ ਪਦ੍ਮਨਿਭੇਕ੍ਸ਼ਣਃ। ਸ਼੍ਰੀਵਤ੍ਸੇਨੋਰਸਾ ਯੁਕ੍ਤਃ ਸ਼ਸ਼ਾਙ੍ਕ ਇਵ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਾ
ਕਾਂ ਦੇ ਪੰਖਾਂ ਵਰਗੇ ਵਾਲ, ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ, ਸ਼ਿਆਮ ਰੰਗ, ਅੱਖਾਂ ਕਮਲ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਂਗ, ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਸ਼੍ਰੀਵਤਸ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨ, ਚੰਦ ਦੀ ਲਕੀਰ ਵਾਂਗ।
ਰਜ੍ਜੁਯਜ੍ਞੋਪਵੀਤੀ ਸ ਪੀਤਾਮ੍ਬਰਧਰੋ ਯੁਵਾ। ਸ਼੍ਵੇਤਚਨ੍ਦ੍ਰਨਲਿਪ੍ਰਾਙ੍ਗੋ ਨੀਲਕੁਞ੍ਚਿਤਮੂਰ੍ਧਜਃ
ਰੱਸੇ ਦਾ ਜਨੇਊ ਪਹਿਨਿਆ, ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ, ਨੌਜਵਾਨ, ਚਿੱਟੇ ਚੰਦਨ ਤੇ ਜੈਸਮਿਨ ਵਰਗੇ ਅੰਗ, ਨੀਲੇ ਤੇ ਘੁੰਘਰਾਲੇ ਵਾਲ।
ਰਾਜਤਾ ਬਰ੍ਹਿਪਤ੍ਰੇਣ ਮਨ੍ਦਮਾਰੁਤਕਮ੍ਪਿਨਾ। ਕ੍ਵਚਿਦ੍ਗਾਯਨ੍ਕ੍ਵਞ੍ਚਿਤ੍ਕ੍ਰੀਡਨ੍ਕ੍ਵਚਿਨ੍ਨृਤ੍ਯਨ੍ਕ੍ਵਚਿਦ੍ਧਸਨ੍
ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਮੋਰ ਪੰਖ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਹੌਲੇ ਹੌਲੇ ਹਵਾ ਨਾਲ ਹਿਲਦਾ, ਕਦੇ ਗਾਉਂਦਾ, ਕਦੇ ਖੇਡਦਾ, ਕਦੇ ਨੱਚਦਾ, ਕਦੇ ਹੱਸਦਾ।
ਗੋਪਵੇਣੁਂ ਸੁਮਧੁਰਂ ਕਾਮਂ ਤਦਪਿ ਵਾਦਯਨ੍। ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦਨਾਰ੍ਥਂ ਚ ਗਵਾਂ ਕ ਕ੍ਵਚਿਦ੍ਵਨਗਤੋ ਯੁਵਾ
ਗੋਪਾਂ ਵਾਲੀ ਵਾਂਸ ਬਹੁਤ ਮਿੱਠੀ ਤੇ ਸੁਚੱਜੀ ਵਜਾਉਂਦਾ, ਗਾਂਵਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨ ਲਈ, ਕਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਨੌਜਵਾਨ ਵਾਂਗ ਘੁੰਮਦਾ।
ਗੋਕੁਲੇ ਮੇਘਕਾਲੇ ਤੁ ਚਚਾਰ ਦ੍ਯੁਤਿਮਾਨ੍ਪ੍ਰਭੁਃ। ਬਹੁਰਮ੍ਯੇषੁ ਦੇਸ਼ੇषੁ ਵਨਸ੍ਯ ਵਨਰਾਜਿਪੁ
ਗੋਕੁਲ ਵਿੱਚ, ਬਦਲਾਂ ਦੇ ਮੌਸਮ ਦੌਰਾਨ, ਚਮਕਦਾਰ ਪ੍ਰਭੂ ਜੰਗਲ ਦੇ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣੇ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ ਘੁੰਮਦਾ।
ਤਾਸੁ ਕृष੍ਣੋ ਮੁਦਾ ਯੁਕ੍ਤਃ ਕ੍ਰੀਡਯਨ੍ਭਰਤਰ੍षਭ। ਸ ਕਦਾਚਿਦ੍ਵਨੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਗੋਭਿਃ ਸਹ ਪਰਿਵ੍ਰਜਨ੍
ਉਥੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਖੇਡਦਾ, ਭਾਰਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਕਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਗਾਂਵਾਂ ਨਾਲ ਘੁੰਮਦਾ।
ਭਾਣ੍ਡੀਰਂ ਨਾਮ ਦृष੍ਟ੍ਵਾऽਥ ਨ੍ਯਗ੍ਰੋਧਂ ਕੇਸ਼ਵੋ ਮਹਾਨ੍। ਤਚ੍ਛਾਯਾਯਾਂ ਮਤਿਂ ਚਕ੍ਰੇ ਨਿਵਾਸਾਯ ਤਦਾ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਭਾਂਡੀਰ ਨਾਮਕ ਵੱਡਾ ਬਰ ਰੁੱਖ ਵੇਖ ਕੇ, ਕੇਸ਼ਵ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ, ਉਸ ਦੀ ਛਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਟਿਕਾਣਾ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਚੁਣਿਆ।
ਸ ਤਤ੍ਰ ਵਯਸਾ ਤੁਲ੍ਯੈਰ੍ਬਤ੍ਸਪਾਲੈਸ੍ਤਦਾऽਨਘ। ਰੇਮੇ ਸ ਦਿਵਸਂ ਕृष੍ਣਃ ਪੁਰਾ ਸ੍ਵਰ੍ਗਗਤੋ ਯਥਾ
ਉਥੇ, ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਆਪਣੇ ਉਮਰ ਦੇ ਗਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਦਿਨ ਭਰ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਖੇਡਦਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ ਹੋਵੇ।
ਤਂ ਕ੍ਰੀਡਮਾਨਂ ਗੋਪਾਲਾਃ ਕृष੍ਣਂ ਭਾਣ੍ਡੀਰਵਾਸਿਨਃ। ਰਮਯਨ੍ਤਿ ਸ੍ਮ ਬਹਵੋ ਮਾਨ੍ਯੈਃ ਕ੍ਰੀਡਨਕੈਸ੍ਤਦਾ
ਭਾਂਡੀਰ ਦੇ ਕਈ ਗਵਾਲੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨਾਲ ਖੇਡਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਨੂੰ ਵਧੀਆ ਖਿਡੌਣਿਆਂ ਨਾਲ ਮਨੋਰੰਜਨ ਕਰਦੇ ਸਨ।
ਅਨ੍ਯੇ ਸ੍ਮ ਪਰਿਗਾਯਨ੍ਤਿ ਗੋਪਾ ਮੁਦਿਤਮਾਨਸਾਃ। ਗੋਪਾਲਕृष੍ਣਮੇਵਾਨ੍ਯੇ ਗਾਯਨ੍ਤਿ ਸ੍ਮ ਵਨਪ੍ਰਿਯਾਃ
ਕੁਝ ਗਵਾਲੇ ਖੁਸ਼ ਦਿਲ ਹੋ ਕੇ ਗੀਤ ਗਾਉਂਦੇ ਸਨ; ਹੋਰ ਗਵਾਲੇ ਜੰਗਲ ਦੇ ਪਿਆਰੇ ਗਵਾਲਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਗਾਉਂਦੇ ਸਨ।
ਤੇषਾਂ ਸਙ੍ਗਾਯਤਾਮੇਵ ਵਾਦਯਾਮਾਸ ਕੇਸ਼ਵਃ। ਪਰ੍ਣਵਾਦ੍ਯਾਨ੍ਤਰੇ ਵੇਣੁਂ ਤੁਮ੍ਬਵੀਣਾਂ ਚ ਤਤ੍ਰ ਵੈ
ਜਦ ਉਹ ਸਭ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ, ਕੇਸ਼ਵ ਨੇ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲੇ ਵਾਦਯਾਂ ਵਿਚ ਵਜਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਵਾਂਸਰੀ ਅਤੇ ਤੁੰਬੀ ਵੀਣਾ ਵਜਾਈ।
ਏਵਂ ਕ੍ਰੀਡਾਨ੍ਤਰੈਃ ਕृष੍ਣੋ ਗੋਪਾਲੈਰ੍ਵਿਜਹਾਰ ਸਃ। ਤੇਨ ਬਾਲੇਨ ਕੌਨ੍ਤੇਯ ਕृਤਂ ਲੋਕਹਿਤਂ ਤਦਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਗਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਖੇਡਾਂ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ; ਉਸ ਬੱਚੇ ਨੇ, ਹੇ ਕੌਂਤਿਆ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਕੰਮ ਕੀਤਾ।
ਪਸ਼੍ਯਤਾਂ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਵਾਸੁਦੇਵੇਨ ਭਾਰਤ। ਹ੍ਰਦੇ ਨਿਪਾਤਤਾ ਤਤ੍ਰ ਕ੍ਰੀਡਿਤਂ ਨਾਗਮੂਰ੍ਧਨਿ
ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਵੇਖਦੇ ਹੋਏ, ਹੇ ਭਾਰਤ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੇ ਝੀਲ ਵਿਚ ਡੁੱਬ ਕੇ ਸੱਪ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਖੇਡਿਆ।
ਸ਼ਾਸਯਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਕਾਲੀਯਂ ਸਰ੍ਵਲੋਕਸ੍ਯ ਪਸ਼੍ਯਤਃ। ਵਿਜਹਾਰ ਤਤਃ ਕृष੍ਣੋ ਬਲੇਦਵਸਹਾਯਵਾਨ੍
ਕਾਲੀਆ ਨੂੰ ਵਸ ਵਿਚ ਕਰਕੇ, ਜਦ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਵੇਖ ਰਹੇ ਸਨ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਬਲਰਾਮ ਦੇ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਫਿਰਿਆ।
ਧੇਨੁਕੋ ਦਾਰੁਣੋ ਰਾਜਨ੍ਦੈਤ੍ਯੋ ਰਾਸਭਵਿਗ੍ਰਹਃ। ਤਦਾ ਤਾਲਵਨੇ ਰਾਜਨ੍ਬਲਦੇਵੇਨ ਵੈ ਹਤਃ
ਦਹਿਨੁਕਾ, ਜੋ ਗਧੇ ਦੀ ਆਕਾਰੀ ਵਿਚ ਭਿਆਨਕ ਦੈਤ ਸੀ, ਤਾਲਾ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਬਲਦੇਵ ਨੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਹੇ ਰਾਜਾ।