ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾऽऽਵੇष੍ਟਿਤਕਰਃ ਪਤਤ੍ਯੇष ਗਜੋ ਜਲਮ੍। ਦਨ੍ਤਹਸ੍ਤਾਗ੍ਰਲਾਙ੍ਗੂਲਪਾਦਵੇਗੇਨ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਹਾਥੀ ਆਪਣੀ ਸੁੰਢ ਲਪੇਟ ਕੇ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਕੂਦ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੇ ਦੰਦ, ਸੁੰਢ, ਪੂੰਛ ਤੇ ਪੈਰ ਜੋਰ ਨਾਲ ਹਿਲਦੇ ਹਨ।
ਵਿਕ੍ਸ਼ੋਭਯਂਸ੍ਤਤੋ ਨਾਗਃ ਸਰੋ ਬਹੁਝषਾਕੁਲਮ੍। ਕੂਰ੍ਮੋऽਪ੍ਯਭ੍ਯੁਦ੍ਯਤਸ਼ਿਰਾ ਯੁਦ੍ਧਾਯਾਭ੍ਯੇਤਿ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍
ਫਿਰ, ਹਾਥੀ ਝੀਲ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਬਹੁਤ ਮੱਛੀਆਂ ਹਨ, ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਕਛੂਆ ਵੀ ਆਪਣਾ ਸਿਰ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਲੜਾਈ ਲਈ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ।
षਡੁਚ੍ਛ੍ਰਿਤੋ ਯੋਜਨਾਨਿ ਗਜਸ੍ਤਦ੍ਦ੍ਵਿਗੁਣਾਯਤਃ। ਕੂਰ੍ਮਸ੍ਤ੍ਰਿਯੋਜਨੋਤ੍ਸੇਧੋ ਦਸ਼ਯੋਜਨਮਣ੍ਡਲਃ
ਹਾਥੀ ਛੇ ਯੋਜਨ ਉੱਚਾ ਤੇ ਦੋਹਣਾ ਲੰਮਾ ਸੀ। ਕਛੂਆ ਤਿੰਨ ਯੋਜਨ ਉੱਚਾ ਤੇ ਦਸ ਯੋਜਨ ਚੌੜਾ ਸੀ।
ਤਾਵੁਭੌ ਯੁਦ੍ਧਸਂਮਤ੍ਤੌ ਪਰਸ੍ਪਰਵਧੈषਿਣੌ। ਉਪਯੁਜ੍ਯਾਸ਼ੁ ਕਰ੍ਮੇਦਂ ਸਾਧਯੇ ਹਿਤਮਾਤ੍ਮਨਃ
ਦੋਵੇਂ, ਲੜਾਈ ਲਈ ਪਾਗਲ ਤੇ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲੇ, ਆਪਣਾ ਜੋਰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਰਤ ਕੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਲਾਭ ਲਈ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਮਹਾਭ੍ਰਘਨਸਂਕਾਸ਼ਂ ਤਂ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾਮृਤਮਾਨਯ। ਮਹਾਗਿਰਿਸਮਪ੍ਰਖ੍ਯਂ ਘੋਰਰੂਪਂ ਚ ਹਸ੍ਤਿਨਮ੍
ਉਹ ਹਾਥੀ ਜੋ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗੂ ਹੈ, ਡਰਾਉਣੀ ਸ਼ਕਲ ਵਾਲਾ ਤੇ ਵੱਡੇ ਕਾਲੇ ਬੱਦਲ ਵਰਗਾ ਦਿਸਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਲੈ ਆ ਅਤੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਸਮੇਤ ਖਾ ਲੈ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਗਰੁਡਂ ਸੋऽਥ ਮਾਙ੍ਗਲ੍ਯਮਕਰੋਤ੍ਤਦਾ। ਯੁਧ੍ਯਤਃ ਸਹ ਦੇਵੈਸ੍ਤੇ ਯੁਦ੍ਧੇ ਭਵਤੁ ਮਙ੍ਗਲਮ੍
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਗਰੁੜ ਨੂੰ ਸ਼ੁਭ ਰਸਮਾਂ ਕੀਤੀਆਂ ਤੇ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤਾ, "ਤੇਰਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਸ਼ੁਭ ਹੋਵੇ।"
ਪੂਰ੍ਣਕੁਮ੍ਭੋ ਦ੍ਵਿਜਾ ਗਾਵੋ ਯਚ੍ਚਾਨ੍ਯਤ੍ਕਿਂਚਿਦੁਤ੍ਤਮਮ੍। ਸ਼ੁਭਂ ਸ੍ਵਸ੍ਤ੍ਯਯਨਂ ਚਾਪਿ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਤਵਾਣ੍ਡਜਾ
ਪੂਰਾ ਘੜਾ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਗਾਂਵਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਚੰਗਾ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਹੈ, ਇਹ ਸਭ ਤੇ ਤੇਰੀ ਯਾਤਰਾ ਲਈ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ, ਅੰਡ ਤੋਂ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਹੋਣਗੇ।
ਯੁਧ੍ਯਮਾਨਸ੍ਯ ਸਙ੍ਗ੍ਰਾਮੇ ਦੇਵੈਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਮਹਾਬਲ। ऋਚੋ ਯਜੂਂषਿ ਸਾਮਾਨਿ ਪਵਿਤ੍ਰਾਣਿ ਹਵੀਂषਿ ਚ
ਜਦੋਂ ਤੂੰ ਮਹਾ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਕਰੇਗਾ, ਰਿਗ, ਯਜੁਰ, ਤੇ ਸਾਮ ਦੇ ਮੰਤ੍ਰ, ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਮੰਤ੍ਰ ਤੇ ਹਵਨ ਦੀਆਂ ਚੜ੍ਹਾਵਾਂ,
ਰਹਸ੍ਯਾਨਿ ਚ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਸਰ੍ਵੇ ਵੇਦਾਸ਼੍ਚ ਤੇ ਬਲਮ੍। `ਵਰ੍ਧਯਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਸਮਰੇ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਖਗੋਤ੍ਤਮ।' ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੋ ਗਰੁਡਃ ਪਿਤ੍ਰਾ ਗਤਸ੍ਤਂ ਹ੍ਵਦਮਨ੍ਤਿਕਾਤ੍
ਤੇ ਸਾਰੇ ਗੁਪਤ ਉਪਦੇਸ਼, ਪੂਰੇ ਵੇਦ, ਇਹ ਸਭ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਵਧਾਉਣਗੇ, ਪੰਛੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ। ਪਿਤਾ ਵਲੋਂ ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਗਰੁੜ ਉਸ ਦੇ ਕੋਲੋਂ ਚਲ ਪਿਆ।
ਅਪਸ਼੍ਯਨ੍ਨਿਰ੍ਮਲਜਲਂ ਨਾਨਾਪਕ੍ਸ਼ਿਸਮਾਕੁਲਮ੍। ਸ ਤਤ੍ਸ੍ਮृਤ੍ਵਾ ਪਿਤੁਰ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਭੀਮਵੇਗੋऽਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਗਃ
ਉਸ ਨੇ ਸਾਫ ਪਾਣੀ ਵੇਖਿਆ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕਈ ਕਿਸਮ ਦੇ ਪੰਛੀ ਸੀ; ਪਿਤਾ ਦੇ ਬਚਨ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲਣ ਵਾਲਾ ਭੀਮ ਗਤੀ ਨਾਲ ਹਿਲਿਆ।
ਨਖੇਨ ਗਜਮੇਕੇਨ ਕੂਰ੍ਮਮੇਕੇਨ ਚਾਕ੍ਸ਼ਿਪਤ੍। ਸਧੁਤ੍ਪਪਾਤ ਚਾਕਾਸ਼ਂ ਤਤ ਉਚ੍ਚੈਰ੍ਵਿਹਙ੍ਗਮਃ
ਇੱਕ ਨਖ ਨਾਲ ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਫੜਿਆ, ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਕਛੂਏ ਨੂੰ, ਤੇ ਵੱਡਾ ਪੰਛੀ ਉੱਚੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਉਡ ਗਿਆ।
ਸੋऽਲਮ੍ਬਂ ਤੀਰ੍ਥਣਾਸਾਦ੍ਯ ਦੇਵਵृਕ੍ਸ਼ਾਨੁਪਾਗਮਤ੍। ਤੇ ਭੀਤਾਃ ਸਮਕਮ੍ਪਨ੍ਤ ਤਸ੍ਯ ਪਕ੍ਸ਼ਾਨਿਲਾਹਤਾਃ
ਉਹ ਇੱਕ ਥਾਂ ਤੇ ਪਹੁੰਚਿਆ ਤੇ ਦਿਵਿਆ ਰੁੱਖਾਂ ਦੇ ਨੇੜੇ ਗਿਆ; ਉਸ ਦੇ ਪੰਖਾਂ ਦੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਰੁੱਖ ਡਰ ਕੇ ਕੰਬਣ ਲੱਗੇ।
ਨ ਨੋ ਭਞ੍ਜ੍ਯਾਦਿਤਿ ਤਦਾ ਦਿਵ੍ਯਾਃ ਕਨਕਸ਼ਾਖਿਨਃ। ਪ੍ਰਚਲਾਙ੍ਗਾਨ੍ਸ ਤਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਨੋਰਥਫਲਦ੍ਰੁਮਾਨ੍
ਉਹ ਸੁਨੇਹਰੀ ਡਾਲੀਆਂ ਵਾਲੇ ਮਨੋਰਥ ਫਲ ਰੁੱਖ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ ਹਿਲ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਉਹ ਸੋਚਣ ਲੱਗੇ, "ਸਾਨੂੰ ਨਾ ਟੁੱਟ ਜਾਵੇ।"
ਅਨ੍ਯਾਨਤੁਲਰੂਪਾਙ੍ਗਾਨੁਪਚਕ੍ਰਾਮ ਖੇਚਰਃ। ਕਾਞ੍ਚਨੈ ਰਾਜਤੈਸ਼੍ਚੈਵ ਫਲੈਰ੍ਵੈਦੂਰ੍ਯਸ਼ਾਖਿਨਃ। ਸਾਗਰਾਮ੍ਬੁਪਰਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਾਨ੍ਭ੍ਰਾਜਮਾਨਾਨ੍ਮਹਾਦ੍ਰੁਮਾਨ੍
ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਉਡਣ ਵਾਲਾ ਪੰਛੀ ਹੋਰ ਰੁੱਖਾਂ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਲ ਬੇਮਿਸਾਲ ਸੀ, ਸੋਨੇ, ਚਾਂਦੀ ਤੇ ਨੀਲਮ ਦੇ ਫਲ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ, ਚਮਕਦੇ ਵੱਡੇ ਰੁੱਖ।
ਤੇषਾਂ ਮਧ੍ਯੇ ਮਹਾਨਾਸੀਤ੍ਪਾਦਪਃ ਸੁਮਨੋਹਰਃ। ਸਹਸ੍ਰਯੋਜਨੋਤ੍ਸੇਧੋ ਬਹੁਸ਼ਾਖਾਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਤੇ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣਾ ਰੁੱਖ ਸੀ, ਹਜ਼ਾਰ ਯੋਜਨ ਉੱਚਾ, ਕਈ ਡਾਲੀਆਂ ਵਾਲਾ।
ਖਗਾਨਾਮਾਲਯੋ ਦਿਵ੍ਯੋ ਨਾਮ੍ਨਾ ਰੌਹਿਣਪਾਦਪਃ। ਯਸ੍ਯ ਛਾਯਾਂ ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਸਦ੍ਯੋ ਭਵਤਿ ਨਿਰ੍ਵृਤਃ;
ਉਹ ਪੰਛੀਆਂ ਦਾ ਦਿਵਿਆ ਆਸਰਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਰੌਹਿਨਾ ਰੁੱਖ ਸੀ; ਜੋ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਛਾਂ ਹੇਠ ਬੈਠਦਾ, ਤੁਰੰਤ ਸੁਖੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ।
ਤਮੁਵਾਚ ਖਗਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਤਤ੍ਰ ਰੌਹਿਣਪਾਦਪਃ। ਅਤਿਪ੍ਰਵृਦ੍ਧਃ ਸਮੁਹਾਨਾਪਤਨ੍ਤਂ ਮਨੋਜਵਮ੍
ਉਥੇ, ਰੌਹਿਨਾ ਰੁੱਖ ਨੇ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਨੂੰ, ਜੋ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਸ ਵੱਲ ਆ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਆਖਿਆ:
ਯੈषਾ ਮਮ ਮਹਾਸ਼ਾਖਾ ਸ਼ਤਯੋਜਨਮਾਯਤਾ। ਏਤਾਮਾਸ੍ਥਾਯ ਸ਼ਾਖਾਂ ਤ੍ਵਂ ਖਾਦੇਮੌ ਗਜਕਚ੍ਛਪੌ
"ਇਹ ਮੇਰੀ ਵੱਡੀ ਡਾਲ, ਜੋ ਸੌ ਯੋਜਨ ਲੰਬੀ ਹੈ, ਇਸ ਉੱਤੇ ਬੈਠ ਕੇ ਤੂੰ ਹਾਥੀ ਤੇ ਕਛੂਏ ਨੂੰ ਖਾ ਲੈ।"
ਤਤੋ ਦ੍ਰੁਮਂ ਪਤਗਸਹਸ੍ਰਸੇਵਿਤਂ ਮਹੀਧਰਪ੍ਰਤਿਮਵਪੁਃ ਪ੍ਰਕਮ੍ਪਯਨ੍। ਖਗੋਤ੍ਤਮੋ ਦ੍ਰੁਤਮਭਿਪਤ੍ਯ ਵੇਗਵਾ- ਨ੍ਬਭਞ੍ਜ ਤਾਮਵਿਰਲਪਤ੍ਰਸਂਚਯਾਮ੍
ਫਿਰ ਪੰਛੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਜੋ ਪਹਾੜ ਵਰਗਾ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਤਾਕਤਵਾਨ ਸੀ, ਉਸ ਰੁੱਖ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਪੰਛੀ ਵੱਸਦੇ ਸਨ, ਹਿਲਾ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਘਣੇ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲੀ ਡਾਲ ਟੋੜ ਦਿੱਤੀ।
ਸ੍ਪष੍ਟਮਾਤ੍ਰਾ ਤੁ ਪਦ੍ਭ੍ਯਾਂ ਸਾ ਗਰੁਡੇਨ ਬਲੀਯਸਾ। ਅਭਜ੍ਯਤ ਤਰੋਃ ਸ਼ਾਖਾ ਭਗ੍ਨਾਂ ਚੈਕਾਮਧਾਰਯਤ੍
ਗਰੁੜ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਰੁੱਖ ਦੀ ਡਾਲ ਸਾਫ਼ ਤੌਰ ਤੇ ਟੁੱਟ ਗਈ, ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਟੁੱਟੀ ਹੋਈ ਡਾਲ ਫੜੀ।
ਤਾਂ ਭਙ੍ਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ ਮਹਾਸ਼ਾਖਾਂ ਸ੍ਮਯਮਾਨੋ ਵਿਲੋਕਯਨ੍। ਅਥਾਤ੍ਰਂ ਲਮ੍ਬਤੋऽਪਸ਼੍ਯਦ੍ਵਾਲਖਿਲ੍ਯਾਨਧੋਮੁਖਾਨ੍
ਉਹ ਵੱਡੀ ਡਾਲ ਟੋੜ ਕੇ, ਮੁਸਕਰਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਵੇਖਣ ਲੱਗਾ ਤੇ ਉਸ ਉੱਤੇ ਉਲਟ ਲਟਕਦੇ ਵਾਲਖਿਲਿਆ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ऋषਯੋ ਹ੍ਯਤ੍ਰ ਲਮ੍ਬਨ੍ਤੇ ਨ ਹਨ੍ਯਾਮਿਤਿ ਤਾਨृषੀਨ੍। ਤਪੋਰਤਾਂਲ੍ਲਮ੍ਬਮਾਨਾਨ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਰ੍षੀਨਭਿਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸਃ
ਉਹ ਤਪ ਕਰਦੇ ਬ੍ਰਹਮਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਉਲਟ ਲਟਕਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, "ਇਹ ਰਿਸ਼ੀ ਇੱਥੇ ਲਟਕ ਰਹੇ ਹਨ; ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾਉਣਾ।"
ਹਨ੍ਯਾਦੇਤਾਨ੍ਸਂਪਤਨ੍ਤੀ ਸ਼ਾਖੇਤ੍ਯਥ ਵਿਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਸਃ। ਨਖੈਰ੍ਦृਢਤਰਂ ਵੀਰਃ ਸਂਗृਹ੍ਯ ਗਜਕਚ੍ਛਪੌ
ਉਹ ਵੀਰ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, 'ਜਦ ਇਹ ਡਿੱਗਣਗੇ, ਮੈਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿਆਂਗਾ,' ਤੇ ਆਪਣੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਨਖਾਂ ਨਾਲ ਹਾਥੀ ਤੇ ਕਛੂਏ ਨੂੰ ਪੱਕਾ ਫੜ ਲਿਆ।
ਸ ਤਦ੍ਵਿਨਾਸ਼ਸਂਤ੍ਰਾਸਾਦਭਿਪਤ੍ਯ ਸ੍ਵਗਾਧਿਪਃ। ਸ਼ਾਖਾਮਾਸ੍ਯੇਨ ਜਗ੍ਰਾਹ ਤੇषਾਮੇਵਾਨ੍ਵਵੇਕ੍ਸ਼ਯਾ
ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਨਾਸ਼ ਤੋਂ ਡਰ ਕੇ, ਉਹ ਸਵੈ ਮਾਲਕ ਛਲਾਂਗ ਮਾਰ ਕੇ ਮੂੰਹ ਨਾਲ ਟਾਹਣੀ ਫੜ ਲੀ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਹਾਲਤ ਨੂੰ ਦੇਖਦਾ ਰਿਹਾ।
ਅਤਿਦੈਵਂ ਤੁ ਤਤ੍ਤਸ੍ਯ ਕਰ੍ਮ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਹਰ੍षਯਃ। ਵਿਸ੍ਮਯੋਤ੍ਕਮ੍ਪਹृਦਯਾ ਨਾਮ ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਮਹਾਖਗੇ
ਉਸ ਦਾ ਐਸਾ ਕਰਤੱਬ ਦੇਖ ਕੇ, ਜੋ ਆਮ ਤਾਕਤ ਤੋਂ ਪਰੇ ਸੀ, ਮਹਾ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਕੰਬ ਗਏ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵੱਡੇ ਪੰਛੀ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ।
ਗੁਰੁਂ ਭਾਰਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯੋਡ੍ਡੀਨ ਏष ਵਿਹਙ੍ਗਮਃ। ਗਰੁਡਸ੍ਤੁ ਖਗਸ਼੍ਰੇष੍ਠਸ੍ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਪਨ੍ਨਗਭੋਜਨਃ
ਭਾਰੀ ਭਾਰ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਇਹ ਪੰਛੀ ਉੱਡ ਗਿਆ; ਗਰੁੜ, ਪੰਛੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਸੱਪਾਂ ਨੂੰ ਖਾਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਤਤਃ ਸ਼ਨੈਃ ਪਰ੍ਯਪਤਤ੍ਪਕ੍ਸ਼ੈਃ ਸ਼ੈਲਾਨ੍ਪ੍ਰਕਮ੍ਪਯਨ੍। ਏਵਂ ਸੋऽਭ੍ਯਪਤਦ੍ਦੇਸ਼ਾਨ੍ਬਹੂਨ੍ਸਗਜਕਚ੍ਛਪਃ
ਫਿਰ, ਉਹ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਉੱਡਿਆ, ਆਪਣੇ ਪੰਖਾਂ ਨਾਲ ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਕੇ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਹਾਥੀ ਤੇ ਕਛੂਏ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਕਈ ਦੇਸ਼ਾਂ ਵਿਚ ਗਿਆ।
ਦਯਾਰ੍ਥਂ ਵਾਲਖਿਲ੍ਯਾਨਾਂ ਨ ਚ ਸ੍ਥਾਨਮਵਿਨ੍ਦਤ। ਸ ਗਤ੍ਵਾ ਪਰ੍ਵਤਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਗਨ੍ਧਮਾਦਨਮਞ੍ਜਸਾ
ਵਾਲਖਿਲਿਆਂ ਦੀ ਦਇਆ ਲਈ, ਉਹ ਕੋਈ ਢੁਕਵਾਂ ਥਾਂ ਨਾ ਲੱਭ ਸਕਿਆ; ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ ਗੰਧਮਾਦਨ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਦਦਰ੍ਸ਼ ਕਸ਼੍ਯਪਂ ਤਤ੍ਰ ਪਿਤਰਂ ਤਪਸਿ ਸ੍ਥਿਤਮ੍। ਦਦਰ੍ਸ਼ ਤਂ ਪਿਤਾ ਚਾਪਿ ਦਿਵ੍ਯਰੂਪਂ ਵਿਹਙ੍ਗਮਮ੍
ਉਥੇ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਕਸ਼ਯਪ ਨੂੰ ਤਪ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਵੇਖਿਆ; ਤੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ, ਦਿਵਯ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਪੰਛੀ ਨੂੰ, ਦੇਖਿਆ।
ਤੇਜੋਵੀਰ੍ਯਬਲੋਪੇਤਂ ਮਨੋਮਾਰੁਤਰਂਹਸਮ੍। ਸ਼ੈਲਸ਼ृਙ੍ਗਪ੍ਰਤੀਕਾਸ਼ਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਦਣ੍ਡਮਿਵੋਦ੍ਯਤਮ੍
ਉਹ ਤੇਜ, ਵੀਰਤਾ ਤੇ ਬਲ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਮਨ ਤੇ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼, ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਵਰਗਾ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਉਠੀ ਹੋਈ ਲਾਠੀ ਜਿਹਾ।