ਤਤਸ੍ਤਾਨਭਿਸਮ੍ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਨਾਰਦਪ੍ਰਮੁਖਾਨृषੀਨ੍। ਉਪਾਨृਤ੍ਯਨ੍ਨੁਪਜਗੁਰ੍ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਪ੍ਸਰਸਾਂ ਗਣਾਃ
ਨਾਰਦ ਆਦਿ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਗੰਧਰਵ ਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਜਥੇ ਨੇ ਨੇੜੇ ਆ ਕੇ ਨੱਚਿਆ ਤੇ ਗਾਇਆ।
ਉਪਤਸ੍ਥੇ ਚ ਗੋਵਿਨ੍ਦਂ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਃ ਸ਼ਚੀਪਤਿਃ। ਅਭ੍ਯਭਾषਤ ਤੇਜਸ੍ਵੀ ਮਹਰ੍षੀਨ੍ਪੂਜਯਂਸ੍ਤਦਾ
ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਇੰਦਰ, ਸ਼ਚੀ ਦਾ ਪਤੀ, ਗੋਵਿੰਦ ਦੇ ਕੋਲ ਆਇਆ। ਚਮਕਦਾਰ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਕृਤ੍ਵਾ ਚ ਦੇਵਕਾਰ੍ਯਾਣਿ ਕृਤ੍ਵਾ ਦੇਵਹਿਤਾਨਿ ਚ। ਖਂ ਲੋਕਂ ਲੋਕਕृਦ੍ਦੇਵਃ ਪੁਨਰ੍ਗਚ੍ਛਤਿ ਤੇਜਸਾ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਕੰਮ ਕਰ ਕੇ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਜੋ ਕੁਝ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ ਦੇਵਤਾ ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਮੁੜ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ऋषਿਭਿਃ ਸਾਰ੍ਘਂ ਜਗਾਮ ਤ੍ਰਿਦਿਵਂ ਪੁਨਃ। ਅਭ੍ਯਨੁਜ੍ਞਾਯ ਤਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਞ੍ਛਾਦਯਨ੍ਪ੍ਰਕृਤਿਂ ਪਰਾਮ੍
ਇਹ ਗੱਲ ਕਹਿ ਕੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਮੁੜ ਤ੍ਰਿਦਿਵ ਵਿਚ ਗਿਆ। ਸਭ ਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦੇ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਉੱਚੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਨੂੰ ਓਹਲੇ ਕਰ ਲਿਆ।
ਨਨ੍ਦਗੋਪਕੁਲੇ ਕृष੍ਣ ਉਵਾਸ ਬਹੁਲਾਃ ਸਮਾਃ। ਤਤਃ ਕਦਾਚਿਤ੍ਸੁਪ੍ਤਂ ਤਂ ਸ਼ਕਟਸ੍ਯ ਤ੍ਵਧਃ ਸ਼ਿਸ਼ੁਮ੍
ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਨੰਦ ਗੋਪ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਕਈ ਸਾਲ ਰਹੇ। ਫਿਰ, ਇਕ ਵਾਰੀ, ਉਹ ਛੋਟਾ ਬੱਚਾ ਰਥ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਸੁੱਤਾ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਯਸ਼ੋਦਾ ਸਮ੍ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਜਗਾਮ ਯਮੁਨਾਂ ਨਦੀਮ੍। ਸ਼ਿਸ਼ੁਲੀਲਾਂ ਤਤਃ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਸ੍ਵਹਸ੍ਤਚਰਣੌ ਕ੍ਸ਼ਿਪਨ੍
ਯਸ਼ੋਦਾ ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਯਮੁਨਾ ਨਦੀ ਨੂੰ ਚਲੀ ਗਈ। ਫਿਰ, ਬੱਚਾ ਖੇਡਦਾ ਹੋਇਆ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਪੈਰ ਹਿਲਾਉਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਰੁਰੋਦ ਮਧੁਰਂ ਕृष੍ਣਃ ਪਾਦਾਵੂਰ੍ਧ੍ਵਂ ਪ੍ਰਸਾਰਯਨ੍। ਪਾਦਾਙ੍ਗੁष੍ਠੇਨ ਸ਼ਕਟਂ ਦਾਰਯਨ੍ਨਥ ਕੇਸ਼ਵਃ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਮਿੱਠਾ ਰੋਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਪੈਰ ਉਪਰ ਵਧਾ ਕੇ। ਕੇਸ਼ਵ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੈਰ ਦੇ ਅੰਗੂਠੇ ਨਾਲ ਰਥ ਨੂੰ ਚੀਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤ੍ਰ ਏਕੇਨ ਪਾਦੇਨ ਪਾਤਯਿਤ੍ਵਾ ਤਥਾ ਸ਼ਿਸ਼ੁਃ। ਨ੍ਯੁਬ੍ਜਂ ਪਯੋਧਰਾਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ੀ ਸਸਾਰ ਚ ਰੁਰੋਦ ਚ
ਉਥੇ, ਇਕ ਪੈਰ ਨਾਲ ਬੱਚੇ ਨੇ ਰਥ ਨੂੰ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤਾ। ਮਾਂ ਦੇ ਦੁੱਧ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਿਆਂ, ਉਹ ਰਿੰਗਦਾ ਤੇ ਰੋਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਪਾਟਿਤਂ ਸ਼ਕਟਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਭਿਨ੍ਨਭਾਣ੍ਡਪੁਟੀਕਟਮ੍। ਜਨਾਸ੍ਤੇ ਸ਼ਿਸ਼ੁਨਾ ਤੇਨ ਵਿਸ੍ਮਯਂ ਪਰਮਂ ਯਯੁਃ
ਰਥ ਟੁੱਟਿਆ, ਭਾਂਡੇ ਤੇ ਘੜੀਆਂ ਵੀ ਟੁੱਟ ਗਈਆਂ। ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਬੱਚੇ ਦੇ ਕਰਤਬ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਵੱਡਾ ਅਚੰਭਾ ਕੀਤਾ।
ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਂ ਸ਼ੂਰਸੇਨਾਨਾਂ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਮਹਦਦ੍ਭੁਤਮ੍। ਸ਼ਯਾਨੇਨ ਹਤਃ ਕਂਸਪਕ੍ਸ਼ਵਾਂਸ੍ਤਿਗ੍ਮਤੇਜਸਾ
ਸ਼ੂਰਸੇਨਾਂ ਨੇ ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਵੱਡਾ ਅਜੋਬਾ ਵੇਖਿਆ: ਉਹ ਠੰਢਾ ਪਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਕਮਸਾ ਦੇ ਪੱਖੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਪੂਤਨਾ ਚਾਪਿ ਨਿਹਤਾ ਮਹਾਕਾਯਾ ਮਹਾਸ੍ਤਨੀ। ਤਤਃ ਕਾਲੇ ਮਹਾਰਾਜ ਸਂਸਕ੍ਤੌ ਰਾਮਕੇਸ਼ਵੌ
ਪੂਤਨਾ ਵੀ ਮਾਰੀ ਗਈ, ਜਿਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਤੇ ਛਾਤੀ ਵੱਡੀ ਸੀ। ਫਿਰ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਰਾਜਾ, ਰਾਮ ਤੇ ਕੇਸ਼ਵ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਜੁੜ ਗਏ।
ਕृष੍ਣਃ ਸਙ੍ਕਰ੍षਣਸ਼੍ਚੋਭੌ ਰਿਙ੍ਖਿਣੌ ਚ ਬਭੂਵਤੁਃ। ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਕਿਰਣਾਕ੍ਰਾਨ੍ਤੌ ਚਨ੍ਦ੍ਰਸੂਰ੍ਯਾਵਿਵਾਮ੍ਬਰੇ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਤੇ ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਦੋਵੇਂ ਖੇਡਦੇ ਰਹੇ। ਇਕ-ਦੂਜੇ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ, ਉਹ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਚੰਦ ਤੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਜਗਮਗਾਉਂਦੇ।
ਵਿਸਰ੍ਪਨ੍ਤੌ ਚ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਮਹਾਸਰ੍ਪਭੁਜੌ ਤਦਾ। ਰੇਜਤੁਃ ਪਾਂਸੁਦਿਗ੍ਧਾਙ੍ਗੌ ਰਾਮਕृष੍ਣੌ ਤਦਾ ਨृਪ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਰਾਮ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਵੱਡੇ ਸੱਪਾਂ ਵਰਗੇ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਹਰ ਥਾਂ ਘੁੰਮਦੇ, ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਲਪੇਟੇ ਹੋਏ, ਰਾਜਾ।
ਕ੍ਵਚਿਚ੍ਚ ਜਾਨੁਭਿਃ ਸ੍ਪृष੍ਟੌ ਕ੍ਰੀਡਮਾਨੌ ਕ੍ਵਚਿਦ੍ਵਨੇ। ਪਿਬਨ੍ਤੌ ਦਧਿਕੁਲ੍ਯਾਂਸ਼੍ਚ ਮਥ੍ਯਮਾਨੇ ਚ ਭਾਰਤ
ਕਦੇ-ਕਦੇ, ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਖੇਡਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਗੁੱਟਿਆਂ ਨਾਲ ਰਿੰਗਦੇ। ਕਦੇ, ਭਾਰਤ, ਮਥਦੇ ਹੋਏ ਦਹੀਂ ਦੇ ਕੁਲ੍ਹੇ ਪੀ ਲੈਂਦੇ।
ਤਤਃ ਸ ਬਾਲੋ ਗੋਵਿਨ੍ਦੋ ਨਵਨੀਤਂ ਤਦਾ ਕ੍ਸ਼ਯਮ੍। ਗ੍ਰਾਸਮਾਨਸ੍ਤੁ ਤਤ੍ਰਾਯਂ ਗੋਪੀਭਿਰ੍ਦਦृਸ਼ੇ ਤਥਾ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਉਹ ਬੱਚਾ ਗੋਵਿੰਦ, ਮੱਖਣ ਖਾਂਦਾ ਹੋਇਆ, ਗੋਪੀਆਂ ਵਲੋਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਹੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਦੇਖਿਆ ਗਿਆ।
ਦਾਮ੍ਨਾऽਥੋਲੂਖਲੇ ਕृष੍ਣੋ ਗੋਪੀਭਿਸ਼੍ਚ ਨਿਬਨ੍ਧਿਤਃ। ਤਤ੍ਤਥਾ ਸ਼ਿਸ਼ੁਨਾ ਤੇਨ ਕਰ੍षਤਾ ਚਾਰ੍ਜੁਨਾਵृਭੌ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਗੋਪੀਆਂ ਨੇ ਰੱਸੇ ਨਾਲ ਉਲੂਖਲੇ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਉਹ ਬੱਚਾ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਦੋ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਖਿੱਚ ਕੇ ਲਿਆ ਗਿਆ।
ਸਮੂਲਵਿਟਪੌ ਭਗ੍ਨੌ ਤਦਦ੍ਭੁਤਮਿਵਾਭਵਤ੍। ਤਤਸ੍ਤੌ ਬਾਲ੍ਯਮੁਤ੍ਤੀਰ੍ਣੌ ਕृष੍ਣਸਙ੍ਕਰ੍षਣਾਵੁਭੌ
ਉਹ ਦੋ ਰੁੱਖ ਜੜਾਂ ਤੇ ਟਾਹਣੀਆਂ ਸਮੇਤ ਟੁੱਟ ਗਏ, ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਅਜੀਬ ਜਿਹਾ ਲੱਗਾ। ਫਿਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤੇ ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਦੋਵੇਂ ਆਪਣਾ ਬਚਪਨ ਪਾਰ ਕਰ ਗਏ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨੇਵ ਵ੍ਰਜਸ੍ਥਾਨੇ ਸਪ੍ਤਵਰ੍षੈ ਬਭੂਵਤੁਃ। ਨੀਲਪੀਤਾਮ੍ਬਰਧਰੌ ਪੀਤਸ਼੍ਵੇਤਾਨੁਲੇਪਨੌ
ਉਸੇ ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਥਾਂ ਤੇ, ਦੋਵੇਂ ਸੱਤ ਸਾਲ ਦੇ ਹੋ ਗਏ। ਨੀਲੇ ਤੇ ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ, ਪੀਲੇ ਤੇ ਚਿੱਟੇ ਲੇਪ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ।
ਬਭੁਵਤੁਰ੍ਵਤ੍ਸਪਾਲੌ ਕਾਕਪਕ੍ਸ਼ਧਰਾਵੁਭੌ। ਪਰ੍ਣਵਾਦ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰੁਤਿਸੁਖਂ ਵਾਦਯਨ੍ਤੌ ਵਰਾਨਨੌ
ਦੋਵੇਂ ਵੱਛਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਵਾਲੀ ਕਰਦੇ, ਕਾਂ ਦੇ ਪੰਖਾਂ ਵਰਗੇ ਵਾਲਾਂ ਵਾਲੇ, ਪੱਤਿਆਂ ਦੇ ਵਾਜਿਆਂ ਵਜਾਉਂਦੇ, ਸੁਣਨ ਵਿੱਚ ਮਿੱਠੇ, ਚਿਹਰੇ ਚਮਕਦੇ।
ਸ਼ੁਸ਼ੁਭਾਤੇ ਵਨਗਤੌ ਤ੍ਰਿਸ਼ੀਰ੍षਾਵਿਵ ਪਨ੍ਨਗੌ। ਮਯੂਰਾਙ੍ਗਜਕਰ੍ਣੌ ਤੌ ਪਲ੍ਲਵਾਪੀਡਧਾਰਿਣੌ
ਦੋਵੇਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦੇ ਹੋਏ ਚਮਕਦੇ, ਤਿੰਨ ਸਿਰ ਵਾਲੇ ਸੱਪਾਂ ਵਾਂਗ, ਕੰਨਾਂ 'ਤੇ ਮੋਰ ਪੰਖ ਲਗੇ, ਪੱਤਿਆਂ ਦੀ ਪੱਗ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ।
ਵਨਮਾਲਾਪਰਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤੌ ਸਾਲਪੋਤਾਵਿਵੋਦ੍ਗਤੌ। ਅਰਵਿਨ੍ਦਕृਤਾਪੀਡੌ ਰਜ੍ਜੁਯਜ੍ਞੋਪਵੀਤਿਨੌ
ਜੰਗਲ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ, ਨੌਜਵਾਨ ਸਾਲ ਰੁੱਖਾਂ ਵਾਂਗ ਉਭਰੇ ਹੋਏ, ਕਮਲ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਦੀ ਪੱਗ ਤੇ ਰੱਸੇ ਦਾ ਜਨੇਊ ਪਹਿਨਿਆ।
ਸਸ਼ਿਕ੍ਯਤੁਮ੍ਬੁਰੁਕਰੌ ਗੋਪਵੇਣੁਪ੍ਰਵਾਦਕੌ। ਕ੍ਵਚਿਦ੍ਵਸਨ੍ਤਾਵਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਕ੍ਰਡਮਾਨੌ ਕ੍ਵਚਿਦ੍ਵਨੇ
ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਘੜਾ ਤੇ ਤੁੰਬਾ ਲੈ ਕੇ, ਗੋਪਾਂ ਵਾਲੀ ਵਾਂਸ ਵਜਾਉਂਦੇ, ਕਦੇ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਉਂਦੇ, ਕਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਖੇਡਦੇ।
ਪਰ੍ਣਸ਼ਯ੍ਯਾਸੁ ਤੌ ਸੁਪ੍ਤੌ ਕ੍ਵਚਿਨ੍ਨਿਦ੍ਰਾਨ੍ਤਰੈषਿਣੌ। ਤੌ ਵਤ੍ਸਾਨ੍ਪਾਲਯਨ੍ਤੌ ਹਿ ਸ਼ੋਭਯਨ੍ਤੌ ਮਹਦ੍ਵਨਮ੍
ਪੱਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਸੇਜਾਂ 'ਤੇ ਸੁੱਤੇ, ਕਦੇ ਹੋਰ ਥਾਂ ਤੇ ਆਰਾਮ ਲੱਭਦੇ, ਵੱਛਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ, ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਸੋਹਣਾ ਬਣਾਉਂਦੇ।
ਚਞ੍ਚੂਰ੍ਯਨ੍ਤੌ ਰਮਨ੍ਤੌ ਚ ਰਾਜਨ੍ਨੇਵਂ ਤਦਾ ਸ਼ੁਭਮ੍। ਤਤੋ ਬृਨ੍ਦਾਵਨਂ ਗਤ੍ਵਾ ਵਸੁਦੇਵਸੁਤਾਵੁਭੌ। ਗੋਕੁਲਂ ਤਤ੍ਰ ਕੌਨ੍ਯੇਯ ਚਾਰਯਨ੍ਤੌ ਵਿਜਹ੍ਰਤੁਃ
ਚਲਦੇ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਦੇ, ਰਾਜਾ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਦੋਵੇਂ ਵਸੁਦੇਵ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਚਲੇ ਗਏ। ਉਥੇ, ਕੌਂਤਿਆ, ਉਹ ਗੋਕੁਲ ਵਿੱਚ ਗਾਂਵਾਂ ਨੂੰ ਚਰਾਉਂਦੇ ਤੇ ਖੇਡਦੇ।
ਤਤਃ ਕਦਚਿਦ੍ਗੋਵਿਨ੍ਦੋ ਜ੍ਯੇष੍ਠਂ ਸਙ੍ਕਰ੍षਣਂ ਵਿਨਾ। ਚਚਾਰ ਤਦ੍ਵਨਂ ਰਮ੍ਯਂ ਸੁਸ੍ਵਰੂਪੋ ਵਰਾਨਨਃ
ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਗੋਵਿੰਦ, ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ, ਉਸ ਸੋਹਣੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦਾ, ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲਾ।
ਕਾਕਪਕ੍ਸ਼ਧਰਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਞ੍ਛ੍ਯਾਮਃ ਪਦ੍ਮਨਿਭੇਕ੍ਸ਼ਣਃ। ਸ਼੍ਰੀਵਤ੍ਸੇਨੋਰਸਾ ਯੁਕ੍ਤਃ ਸ਼ਸ਼ਾਙ੍ਕ ਇਵ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਾ
ਕਾਂ ਦੇ ਪੰਖਾਂ ਵਰਗੇ ਵਾਲ, ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ, ਸ਼ਿਆਮ ਰੰਗ, ਅੱਖਾਂ ਕਮਲ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਂਗ, ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਸ਼੍ਰੀਵਤਸ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨ, ਚੰਦ ਦੀ ਲਕੀਰ ਵਾਂਗ।
ਰਜ੍ਜੁਯਜ੍ਞੋਪਵੀਤੀ ਸ ਪੀਤਾਮ੍ਬਰਧਰੋ ਯੁਵਾ। ਸ਼੍ਵੇਤਚਨ੍ਦ੍ਰਨਲਿਪ੍ਰਾਙ੍ਗੋ ਨੀਲਕੁਞ੍ਚਿਤਮੂਰ੍ਧਜਃ
ਰੱਸੇ ਦਾ ਜਨੇਊ ਪਹਿਨਿਆ, ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ, ਨੌਜਵਾਨ, ਚਿੱਟੇ ਚੰਦਨ ਤੇ ਜੈਸਮਿਨ ਵਰਗੇ ਅੰਗ, ਨੀਲੇ ਤੇ ਘੁੰਘਰਾਲੇ ਵਾਲ।
ਰਾਜਤਾ ਬਰ੍ਹਿਪਤ੍ਰੇਣ ਮਨ੍ਦਮਾਰੁਤਕਮ੍ਪਿਨਾ। ਕ੍ਵਚਿਦ੍ਗਾਯਨ੍ਕ੍ਵਞ੍ਚਿਤ੍ਕ੍ਰੀਡਨ੍ਕ੍ਵਚਿਨ੍ਨृਤ੍ਯਨ੍ਕ੍ਵਚਿਦ੍ਧਸਨ੍
ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਮੋਰ ਪੰਖ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਹੌਲੇ ਹੌਲੇ ਹਵਾ ਨਾਲ ਹਿਲਦਾ, ਕਦੇ ਗਾਉਂਦਾ, ਕਦੇ ਖੇਡਦਾ, ਕਦੇ ਨੱਚਦਾ, ਕਦੇ ਹੱਸਦਾ।
ਗੋਪਵੇਣੁਂ ਸੁਮਧੁਰਂ ਕਾਮਂ ਤਦਪਿ ਵਾਦਯਨ੍। ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦਨਾਰ੍ਥਂ ਚ ਗਵਾਂ ਕ ਕ੍ਵਚਿਦ੍ਵਨਗਤੋ ਯੁਵਾ
ਗੋਪਾਂ ਵਾਲੀ ਵਾਂਸ ਬਹੁਤ ਮਿੱਠੀ ਤੇ ਸੁਚੱਜੀ ਵਜਾਉਂਦਾ, ਗਾਂਵਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨ ਲਈ, ਕਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਨੌਜਵਾਨ ਵਾਂਗ ਘੁੰਮਦਾ।
ਗੋਕੁਲੇ ਮੇਘਕਾਲੇ ਤੁ ਚਚਾਰ ਦ੍ਯੁਤਿਮਾਨ੍ਪ੍ਰਭੁਃ। ਬਹੁਰਮ੍ਯੇषੁ ਦੇਸ਼ੇषੁ ਵਨਸ੍ਯ ਵਨਰਾਜਿਪੁ
ਗੋਕੁਲ ਵਿੱਚ, ਬਦਲਾਂ ਦੇ ਮੌਸਮ ਦੌਰਾਨ, ਚਮਕਦਾਰ ਪ੍ਰਭੂ ਜੰਗਲ ਦੇ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣੇ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ ਘੁੰਮਦਾ।