ਯਦਾ ਦਿਵਿ ਵਿਭੁਸ੍ਤਾਤ ਨ ਰੇਮੇ ਭਗਵਾਨਸੌ। ਤਤੋ ਵ੍ਯਾਦਿਸ਼ਯ ਭੂਤਾਨਿ ਵਿਭੁਰ੍ਭੂਮਿਸੁਖਾਵਹਃ
ਹੇ ਪਿਆਰੇ, ਜਦੋਂ ਭਗਵਾਨ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ, ਤਾਂ ਸਭ ਵਿਆਪਕ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ।
ਨਿਗ੍ਰਹਾਰ੍ਥਾਯ ਦੈਤ੍ਯਾਨਾਂ ਚੋਦਯਾਮਾਸ ਵੈ ਤਦਾ। ਮੁਰੁਤਸ਼੍ਚ ਵਸੂਂਸ਼੍ਚੈਵ ਸੂਰ੍ਯਾਚਨ੍ਦ੍ਰਮਸਾਵੁਭੌ
ਉਸ ਨੇ ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ, ਮਰੁਤ, ਵਸੁ, ਅਤੇ ਸੂਰਜ-ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕੀਤਾ।
ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਪ੍ਸਰਸਸ਼੍ਚੈਵ ਰੁਦ੍ਰਾਦਿਤ੍ਯਾਂਸ੍ਤਥਾऽਸ਼੍ਵਿਨੌ। ਜਾਯਧ੍ਵਂ ਮਾਨੁषੇ ਲੋਕੇ ਸਰ੍ਵਲੋਕਮਹੇਸ਼੍ਵਰਾਃ
ਉਸ ਨੇ ਗੰਧਰਵਾਂ, ਅਪਸਰਾਵਾਂ, ਰੁਦਰ, ਆਦਿਤਿਆਂ ਅਤੇ ਅਸ਼ਵਿਨਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਆਖਿਆ: 'ਹੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕੋ, ਮਨੁੱਖੀ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲਵੋ!'
ਜਙ੍ਗਮਾਨਿ ਵਿਸ਼ਾਲਾਕ੍ਸ਼ੋ ਹ੍ਯਾਤ੍ਮਾਰ੍ਥਮਸृਜਤ੍ਪ੍ਰਭੁਃ। ਜਾਯਨ੍ਤਾਮਿਤਿ ਗੋਵਿਨ੍ਦਸ੍ਤਿਰ੍ਯਗ੍ਯੋਨਿਗਤੈਃ ਸਹ
ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਉਦੇਸ਼ ਲਈ ਚਲਦੇ ਜੀਵ ਪੈਦਾ ਕੀਤੇ; ਗੋਵਿੰਦ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਉਹ ਜਨਮ ਲੈਣ', ਪਸ਼ੂ ਜਾਤੀਆਂ ਵਾਲਿਆਂ ਸਮੇਤ।
ਤਾਨਿ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞੋ ਵ੍ਯਜਾਯਤ ਯਦੋਃ ਕੁਲੇ। ਆਤ੍ਮਾਨਮਾਤ੍ਮਨਾ ਤਾਤ ਕृਤ੍ਵਾ ਬਹੁਵਿਧਂ ਹਰਿਃ। ਰਤ੍ਯਰ੍ਥਮਿਹ ਗਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਰਰਕ੍ਸ਼ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਃ
ਸਾਰੇ ਜੀਵ, ਸਰਵਜਨ, ਯਦੂ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈ ਗਏ; ਹਰੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਕਈ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਕਰਕੇ ਉੱਥੇ ਆ ਕੇ ਧਰਤੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ ਤੇ ਆਨੰਦ ਲਈ।
ਅਜਾਤਸ਼ਤ੍ਰੋ ਜਾਤਸ੍ਤੁ ਯਥੇष੍ਟ ਭੁਵਿ ਭੂਮਿਪ। ਕੀਰ੍ਤ੍ਯਮਾਨਂ ਮਯਾ ਤਾਤ ਨਿਬੋਧ ਭਰਤਰ੍षਭ
ਅਜਾਤਸ਼ਤ੍ਰੂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਜਨਮ ਲੈ ਗਿਆ, ਹੇ ਰਾਜਾ; ਹੁਣ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ, ਹੇ ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਜਦ ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ।
ਸਾਗਰਾਃ ਸਮਕਮ੍ਪਨ੍ਤ ਮੁਦਾ ਚੇਲੁਸ਼੍ਚ ਪਰ੍ਵਤਾਃ। ਜਜ੍ਵਲੁਸ਼੍ਚਾਗ੍ਨਯਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤਾ ਜਾਯਮਾਨੇ ਜਨਾਰ੍ਦਨੇ
ਸਮੁੰਦਰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਕੰਪਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਪਹਾੜ ਵੀ ਹਿਲਦੇ ਰਹੇ। ਜਨਾਰਦਨ ਦੇ ਜਨਮ ਸਮੇਂ, ਅੱਗਾਂ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਕੇ ਚਮਕ ਉਠੀਆਂ।
ਸ਼ਿਵਾਃ ਸਮ੍ਪ੍ਰਵਵੁਰ੍ਵਾਤਾਃ ਪ੍ਰਸ਼ਾਨ੍ਤਮਭਵਦ੍ਰਜਃ। ਜ੍ਯੋਤੀਂषਿ ਸਮ੍ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਨ੍ਤ ਜਾਯਮਾਨੇ ਜਨਾਰ੍ਦਨੇ
ਸੁਭਾਅ ਵਾਲੀਆਂ ਹਵਾਵਾਂ ਵਹਿਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ, ਧੂੜ ਠੰਡੀ ਹੋ ਗਈ। ਜਨਾਰਦਨ ਦੇ ਜਨਮ ਸਮੇਂ, ਚਾਨਣ ਚਮਕਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਦੇਵਦੁਨ੍ਦੁਭਯਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸਸ੍ਵਨੁਰ੍ਭृਸ਼ਮਮ੍ਬਰੇ। ਅਭ੍ਯਵਰ੍षਂਸ੍ਤਦਾऽऽਗਮ੍ਯ ਦੇਵਤਾਃ ਪੁष੍ਪਵृष੍ਟਿਭਿਃ
ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਡੰਗ ਵੱਜਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਤੇ ਦੇਵਤੇ ਆਉਣ ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ।
ਗੀਰ੍ਭਿਰ੍ਮਙ੍ਗਲਯੁਕ੍ਤਾਭਿਃ ਸ੍ਤੁਵਨ੍ਵੈ ਮਧੁਸਦਨਮ੍। ਉਪਤਸ੍ਥੁਸ੍ਤਦਾ ਪ੍ਰੀਤਾਃ ਪ੍ਰਾਦੁਰ੍ਭਾਵੇ ਮਹਰ੍षਯਃ
ਮੰਗਲ ਭਰੀਆਂ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਮਧੁਸੂਦਨ ਦੀ ਸਿਫਤ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਦੀ ਹਾਜਰੀ ਵਿਚ ਆ ਪਹੁੰਚੇ।
ਤਤਸ੍ਤਾਨਭਿਸਮ੍ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਨਾਰਦਪ੍ਰਮੁਖਾਨृषੀਨ੍। ਉਪਾਨृਤ੍ਯਨ੍ਨੁਪਜਗੁਰ੍ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਪ੍ਸਰਸਾਂ ਗਣਾਃ
ਨਾਰਦ ਆਦਿ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਗੰਧਰਵ ਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਜਥੇ ਨੇ ਨੇੜੇ ਆ ਕੇ ਨੱਚਿਆ ਤੇ ਗਾਇਆ।
ਉਪਤਸ੍ਥੇ ਚ ਗੋਵਿਨ੍ਦਂ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਃ ਸ਼ਚੀਪਤਿਃ। ਅਭ੍ਯਭਾषਤ ਤੇਜਸ੍ਵੀ ਮਹਰ੍षੀਨ੍ਪੂਜਯਂਸ੍ਤਦਾ
ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਇੰਦਰ, ਸ਼ਚੀ ਦਾ ਪਤੀ, ਗੋਵਿੰਦ ਦੇ ਕੋਲ ਆਇਆ। ਚਮਕਦਾਰ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਕृਤ੍ਵਾ ਚ ਦੇਵਕਾਰ੍ਯਾਣਿ ਕृਤ੍ਵਾ ਦੇਵਹਿਤਾਨਿ ਚ। ਖਂ ਲੋਕਂ ਲੋਕਕृਦ੍ਦੇਵਃ ਪੁਨਰ੍ਗਚ੍ਛਤਿ ਤੇਜਸਾ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਕੰਮ ਕਰ ਕੇ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਜੋ ਕੁਝ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ ਦੇਵਤਾ ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਮੁੜ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ऋषਿਭਿਃ ਸਾਰ੍ਘਂ ਜਗਾਮ ਤ੍ਰਿਦਿਵਂ ਪੁਨਃ। ਅਭ੍ਯਨੁਜ੍ਞਾਯ ਤਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਞ੍ਛਾਦਯਨ੍ਪ੍ਰਕृਤਿਂ ਪਰਾਮ੍
ਇਹ ਗੱਲ ਕਹਿ ਕੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਮੁੜ ਤ੍ਰਿਦਿਵ ਵਿਚ ਗਿਆ। ਸਭ ਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦੇ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਉੱਚੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਨੂੰ ਓਹਲੇ ਕਰ ਲਿਆ।
ਨਨ੍ਦਗੋਪਕੁਲੇ ਕृष੍ਣ ਉਵਾਸ ਬਹੁਲਾਃ ਸਮਾਃ। ਤਤਃ ਕਦਾਚਿਤ੍ਸੁਪ੍ਤਂ ਤਂ ਸ਼ਕਟਸ੍ਯ ਤ੍ਵਧਃ ਸ਼ਿਸ਼ੁਮ੍
ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਨੰਦ ਗੋਪ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਕਈ ਸਾਲ ਰਹੇ। ਫਿਰ, ਇਕ ਵਾਰੀ, ਉਹ ਛੋਟਾ ਬੱਚਾ ਰਥ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਸੁੱਤਾ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਯਸ਼ੋਦਾ ਸਮ੍ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਜਗਾਮ ਯਮੁਨਾਂ ਨਦੀਮ੍। ਸ਼ਿਸ਼ੁਲੀਲਾਂ ਤਤਃ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਸ੍ਵਹਸ੍ਤਚਰਣੌ ਕ੍ਸ਼ਿਪਨ੍
ਯਸ਼ੋਦਾ ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਯਮੁਨਾ ਨਦੀ ਨੂੰ ਚਲੀ ਗਈ। ਫਿਰ, ਬੱਚਾ ਖੇਡਦਾ ਹੋਇਆ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਪੈਰ ਹਿਲਾਉਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਰੁਰੋਦ ਮਧੁਰਂ ਕृष੍ਣਃ ਪਾਦਾਵੂਰ੍ਧ੍ਵਂ ਪ੍ਰਸਾਰਯਨ੍। ਪਾਦਾਙ੍ਗੁष੍ਠੇਨ ਸ਼ਕਟਂ ਦਾਰਯਨ੍ਨਥ ਕੇਸ਼ਵਃ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਮਿੱਠਾ ਰੋਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਪੈਰ ਉਪਰ ਵਧਾ ਕੇ। ਕੇਸ਼ਵ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੈਰ ਦੇ ਅੰਗੂਠੇ ਨਾਲ ਰਥ ਨੂੰ ਚੀਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤ੍ਰ ਏਕੇਨ ਪਾਦੇਨ ਪਾਤਯਿਤ੍ਵਾ ਤਥਾ ਸ਼ਿਸ਼ੁਃ। ਨ੍ਯੁਬ੍ਜਂ ਪਯੋਧਰਾਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ੀ ਸਸਾਰ ਚ ਰੁਰੋਦ ਚ
ਉਥੇ, ਇਕ ਪੈਰ ਨਾਲ ਬੱਚੇ ਨੇ ਰਥ ਨੂੰ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤਾ। ਮਾਂ ਦੇ ਦੁੱਧ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਿਆਂ, ਉਹ ਰਿੰਗਦਾ ਤੇ ਰੋਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਪਾਟਿਤਂ ਸ਼ਕਟਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਭਿਨ੍ਨਭਾਣ੍ਡਪੁਟੀਕਟਮ੍। ਜਨਾਸ੍ਤੇ ਸ਼ਿਸ਼ੁਨਾ ਤੇਨ ਵਿਸ੍ਮਯਂ ਪਰਮਂ ਯਯੁਃ
ਰਥ ਟੁੱਟਿਆ, ਭਾਂਡੇ ਤੇ ਘੜੀਆਂ ਵੀ ਟੁੱਟ ਗਈਆਂ। ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਬੱਚੇ ਦੇ ਕਰਤਬ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਵੱਡਾ ਅਚੰਭਾ ਕੀਤਾ।
ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਂ ਸ਼ੂਰਸੇਨਾਨਾਂ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਮਹਦਦ੍ਭੁਤਮ੍। ਸ਼ਯਾਨੇਨ ਹਤਃ ਕਂਸਪਕ੍ਸ਼ਵਾਂਸ੍ਤਿਗ੍ਮਤੇਜਸਾ
ਸ਼ੂਰਸੇਨਾਂ ਨੇ ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਵੱਡਾ ਅਜੋਬਾ ਵੇਖਿਆ: ਉਹ ਠੰਢਾ ਪਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਕਮਸਾ ਦੇ ਪੱਖੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਪੂਤਨਾ ਚਾਪਿ ਨਿਹਤਾ ਮਹਾਕਾਯਾ ਮਹਾਸ੍ਤਨੀ। ਤਤਃ ਕਾਲੇ ਮਹਾਰਾਜ ਸਂਸਕ੍ਤੌ ਰਾਮਕੇਸ਼ਵੌ
ਪੂਤਨਾ ਵੀ ਮਾਰੀ ਗਈ, ਜਿਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਤੇ ਛਾਤੀ ਵੱਡੀ ਸੀ। ਫਿਰ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਰਾਜਾ, ਰਾਮ ਤੇ ਕੇਸ਼ਵ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਜੁੜ ਗਏ।
ਕृष੍ਣਃ ਸਙ੍ਕਰ੍षਣਸ਼੍ਚੋਭੌ ਰਿਙ੍ਖਿਣੌ ਚ ਬਭੂਵਤੁਃ। ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਕਿਰਣਾਕ੍ਰਾਨ੍ਤੌ ਚਨ੍ਦ੍ਰਸੂਰ੍ਯਾਵਿਵਾਮ੍ਬਰੇ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਤੇ ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਦੋਵੇਂ ਖੇਡਦੇ ਰਹੇ। ਇਕ-ਦੂਜੇ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ, ਉਹ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਚੰਦ ਤੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਜਗਮਗਾਉਂਦੇ।
ਵਿਸਰ੍ਪਨ੍ਤੌ ਚ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਮਹਾਸਰ੍ਪਭੁਜੌ ਤਦਾ। ਰੇਜਤੁਃ ਪਾਂਸੁਦਿਗ੍ਧਾਙ੍ਗੌ ਰਾਮਕृष੍ਣੌ ਤਦਾ ਨृਪ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਰਾਮ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਵੱਡੇ ਸੱਪਾਂ ਵਰਗੇ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਹਰ ਥਾਂ ਘੁੰਮਦੇ, ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਲਪੇਟੇ ਹੋਏ, ਰਾਜਾ।
ਕ੍ਵਚਿਚ੍ਚ ਜਾਨੁਭਿਃ ਸ੍ਪृष੍ਟੌ ਕ੍ਰੀਡਮਾਨੌ ਕ੍ਵਚਿਦ੍ਵਨੇ। ਪਿਬਨ੍ਤੌ ਦਧਿਕੁਲ੍ਯਾਂਸ਼੍ਚ ਮਥ੍ਯਮਾਨੇ ਚ ਭਾਰਤ
ਕਦੇ-ਕਦੇ, ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਖੇਡਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਗੁੱਟਿਆਂ ਨਾਲ ਰਿੰਗਦੇ। ਕਦੇ, ਭਾਰਤ, ਮਥਦੇ ਹੋਏ ਦਹੀਂ ਦੇ ਕੁਲ੍ਹੇ ਪੀ ਲੈਂਦੇ।
ਤਤਃ ਸ ਬਾਲੋ ਗੋਵਿਨ੍ਦੋ ਨਵਨੀਤਂ ਤਦਾ ਕ੍ਸ਼ਯਮ੍। ਗ੍ਰਾਸਮਾਨਸ੍ਤੁ ਤਤ੍ਰਾਯਂ ਗੋਪੀਭਿਰ੍ਦਦृਸ਼ੇ ਤਥਾ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਉਹ ਬੱਚਾ ਗੋਵਿੰਦ, ਮੱਖਣ ਖਾਂਦਾ ਹੋਇਆ, ਗੋਪੀਆਂ ਵਲੋਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਹੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਦੇਖਿਆ ਗਿਆ।
ਦਾਮ੍ਨਾऽਥੋਲੂਖਲੇ ਕृष੍ਣੋ ਗੋਪੀਭਿਸ਼੍ਚ ਨਿਬਨ੍ਧਿਤਃ। ਤਤ੍ਤਥਾ ਸ਼ਿਸ਼ੁਨਾ ਤੇਨ ਕਰ੍षਤਾ ਚਾਰ੍ਜੁਨਾਵृਭੌ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਗੋਪੀਆਂ ਨੇ ਰੱਸੇ ਨਾਲ ਉਲੂਖਲੇ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਉਹ ਬੱਚਾ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਦੋ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਖਿੱਚ ਕੇ ਲਿਆ ਗਿਆ।
ਸਮੂਲਵਿਟਪੌ ਭਗ੍ਨੌ ਤਦਦ੍ਭੁਤਮਿਵਾਭਵਤ੍। ਤਤਸ੍ਤੌ ਬਾਲ੍ਯਮੁਤ੍ਤੀਰ੍ਣੌ ਕृष੍ਣਸਙ੍ਕਰ੍षਣਾਵੁਭੌ
ਉਹ ਦੋ ਰੁੱਖ ਜੜਾਂ ਤੇ ਟਾਹਣੀਆਂ ਸਮੇਤ ਟੁੱਟ ਗਏ, ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਅਜੀਬ ਜਿਹਾ ਲੱਗਾ। ਫਿਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤੇ ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਦੋਵੇਂ ਆਪਣਾ ਬਚਪਨ ਪਾਰ ਕਰ ਗਏ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨੇਵ ਵ੍ਰਜਸ੍ਥਾਨੇ ਸਪ੍ਤਵਰ੍षੈ ਬਭੂਵਤੁਃ। ਨੀਲਪੀਤਾਮ੍ਬਰਧਰੌ ਪੀਤਸ਼੍ਵੇਤਾਨੁਲੇਪਨੌ
ਉਸੇ ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਥਾਂ ਤੇ, ਦੋਵੇਂ ਸੱਤ ਸਾਲ ਦੇ ਹੋ ਗਏ। ਨੀਲੇ ਤੇ ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ, ਪੀਲੇ ਤੇ ਚਿੱਟੇ ਲੇਪ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ।
ਬਭੁਵਤੁਰ੍ਵਤ੍ਸਪਾਲੌ ਕਾਕਪਕ੍ਸ਼ਧਰਾਵੁਭੌ। ਪਰ੍ਣਵਾਦ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰੁਤਿਸੁਖਂ ਵਾਦਯਨ੍ਤੌ ਵਰਾਨਨੌ
ਦੋਵੇਂ ਵੱਛਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਵਾਲੀ ਕਰਦੇ, ਕਾਂ ਦੇ ਪੰਖਾਂ ਵਰਗੇ ਵਾਲਾਂ ਵਾਲੇ, ਪੱਤਿਆਂ ਦੇ ਵਾਜਿਆਂ ਵਜਾਉਂਦੇ, ਸੁਣਨ ਵਿੱਚ ਮਿੱਠੇ, ਚਿਹਰੇ ਚਮਕਦੇ।
ਸ਼ੁਸ਼ੁਭਾਤੇ ਵਨਗਤੌ ਤ੍ਰਿਸ਼ੀਰ੍षਾਵਿਵ ਪਨ੍ਨਗੌ। ਮਯੂਰਾਙ੍ਗਜਕਰ੍ਣੌ ਤੌ ਪਲ੍ਲਵਾਪੀਡਧਾਰਿਣੌ
ਦੋਵੇਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦੇ ਹੋਏ ਚਮਕਦੇ, ਤਿੰਨ ਸਿਰ ਵਾਲੇ ਸੱਪਾਂ ਵਾਂਗ, ਕੰਨਾਂ 'ਤੇ ਮੋਰ ਪੰਖ ਲਗੇ, ਪੱਤਿਆਂ ਦੀ ਪੱਗ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ।