ਉਤ੍ਪਤ੍ਯ ਸ਼ਯਨਾਦ੍ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਵਿਬੁਧੈਃ ਸਹ। ਦੇਵਾਨਾਂ ਚ ਹਿਤਾਰ੍ਥਾਯ ਯਯੌ ਦੇਵਸਭਾਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਵਿਸ਼ਨੂ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਤੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਵਿਛੋਣੇ ਤੋਂ ਉਠ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਦੇਵ ਸਭਾ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ।
ਮੇਰੋਃ ਸ਼ਿਰਸਿ ਵਿਨ੍ਯਸ੍ਤਾਂ ਜ੍ਵਲਨ੍ਤੀਂ ਤਾਂ ਸ਼ੁਭਾਂ ਸਭਾਮ੍। ਵਿਵਿਸ਼ੁਸ੍ਤੇ ਸੁਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਸਹ ਭਾਰਤ
ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਸਜਾਈ ਹੋਈ, ਚਮਕਦੀ ਤੇ ਸੋਹਣੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਨਾਲ ਅੰਦਰ ਗਏ, ਹੇ ਭਾਰਤ।
ਜਗ੍ਮੁਸ੍ਤਤ੍ਰ ਨਿषੇਦੁਸ੍ਤੇ ਸਾ ਨਿਃਸ਼ਬ੍ਦਾ ਹ੍ਯਭੂਤ੍ਤਦਾ। ਤਤ੍ਰ ਭੂਮਿਰੁਵਾਚਾਥ ਖੇਦਾਤ੍ਕਰੁਣਭਾषਿਣੀ
ਉਹ ਉੱਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਬੈਠ ਗਏ; ਫਿਰ ਸਭਾ ਬਿਲਕੁਲ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਈ। ਉੱਥੇ, ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਧਰਤੀ ਨੇ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਰਾਜ੍ਞਾਂ ਬਲੈਰ੍ਬਲਵਤਾਂ ਖਿਨ੍ਨਾਸ੍ਮਿ ਭृਸ਼ਪੀਡਿਤਾ। ਨਿਤ੍ਯਂ ਭਾਰਪਰਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਾ ਦੁਃਖਂ ਜੀਵਾਮ੍ਯਹਂ ਸੁਰਾਃ
ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਮੈਂ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜਾਂ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਥੱਕ ਗਈ ਹਾਂ ਤੇ ਬਹੁਤ ਪੀੜਤ ਹੋਈ ਹਾਂ। ਹਮੇਸ਼ਾ ਭਾਰ ਢੋਣ ਤੋਂ ਹਾਲਾਕ ਹੋ ਕੇ, ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਜੀ ਰਹੀ ਹਾਂ।
ਪੁਰੇ ਪੁਰੇ ਚ ਨृਪਤਿਃ ਕੋਟਿਸਙ੍ਖ੍ਯੈਰ੍ਬਲੈਰ੍ਵृਤਃ। ਰਾष੍ਟ੍ਰੇ ਰਾष੍ਟ੍ਰੇ ਚ ਸ਼ਤਸ਼ੋ ਗ੍ਰਾਮਾਃ ਕੁਲਸਹਸ੍ਰਿਣਃ
ਹਰ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ, ਹਰ ਰਾਜਾ ਲੱਖਾਂ ਫੌਜਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਹਰ ਰਾਜ ਵਿੱਚ, ਸੈਂਕੜੇ ਪਿੰਡ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਪਰਿਵਾਰ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਭੂਮਿਪਾਨਾਂ ਸਹਸ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਤੇषਾਂ ਚ ਬਿਲਨਾਂ ਬਲੈਃ। ਗ੍ਰਾਮਾਯੁਤੈਃ ਪੁਰੈ ਰਾष੍ਟ੍ਰੈਰਹਂ ਨਿਰ੍ਵਿਵਰੀਕृਤਾ
ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਰਾਜਿਆਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੰਡਰਗ੍ਰਾਊਂਡ ਫੌਜਾਂ, ਦਸ-ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਪਿੰਡ, ਸ਼ਹਿਰ ਤੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਮੈਂ ਬਿਨਾ ਆਰਾਮ ਦੇ ਰਹਿ ਗਈ ਹਾਂ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਧਾਰਯਿਤੁਂ ਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਨ ਕ੍ਸ਼ਮਾਸਿ ਜਨਾਨਹਮ੍। ਦੈਤ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਬਾਧ੍ਯਮਾਨਾਸ੍ਤਾਃ ਪ੍ਰਾਜ ਨਿਤ੍ਯਂ ਦੁਰਾਤ੍ਮਭਿਃ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਢੋਣ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਰਹੀ; ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਮੰਦੇ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲੇ ਦੈਤਾਂ ਵਲੋਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੰਗ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਭੂਮੇਸ੍ਤੁ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦੇਵੋ ਨਾਰਾਯਣਸ੍ਤਦਾ। ਵ੍ਯਾਦਿਸ਼੍ਯ ਤਾਨ੍ਸੁਰਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਕ੍ਸ਼ਿਤੌ ਵਸ੍ਤੁਂ ਮਨੋ ਦਧੇ
ਧਰਤੀ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਜਨਮ ਲੈਣ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ।
ਯਚ੍ਚਕੇ ਭਗਵਾਨ੍ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਵਸੁਦੇਵਸੁਤਸ੍ਤਦਾ। ਤਤ੍ਤੇऽਹਂ ਸਮ੍ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸ਼ृਣੁ ਸ੍ਰਵਮਸ਼ੇषਤਃ
ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੱਸਾਂਗਾ ਕਿ ਵਸੁਦੇਵ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਭਗਵਾਨ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਕੀ ਕੀਤਾ; ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ।
ਵਾਸੁਦੇਵਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਚਰਿਤਂ ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। ਹਿਤਾਰ੍ਥਂ ਸੁਰਸਰ੍ਤ੍ਯਾਨਾਂ ਲੋਕਾਨਾਂ ਚ ਹਿਤਾਯ ਚ
ਵਸੁਦੇਵ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਅਤੇ ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੇ ਕਰਤਬ ਮੈਂ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਹਨ।
ਯਦਾ ਦਿਵਿ ਵਿਭੁਸ੍ਤਾਤ ਨ ਰੇਮੇ ਭਗਵਾਨਸੌ। ਤਤੋ ਵ੍ਯਾਦਿਸ਼ਯ ਭੂਤਾਨਿ ਵਿਭੁਰ੍ਭੂਮਿਸੁਖਾਵਹਃ
ਹੇ ਪਿਆਰੇ, ਜਦੋਂ ਭਗਵਾਨ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ, ਤਾਂ ਸਭ ਵਿਆਪਕ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ।
ਨਿਗ੍ਰਹਾਰ੍ਥਾਯ ਦੈਤ੍ਯਾਨਾਂ ਚੋਦਯਾਮਾਸ ਵੈ ਤਦਾ। ਮੁਰੁਤਸ਼੍ਚ ਵਸੂਂਸ਼੍ਚੈਵ ਸੂਰ੍ਯਾਚਨ੍ਦ੍ਰਮਸਾਵੁਭੌ
ਉਸ ਨੇ ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ, ਮਰੁਤ, ਵਸੁ, ਅਤੇ ਸੂਰਜ-ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕੀਤਾ।
ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਪ੍ਸਰਸਸ਼੍ਚੈਵ ਰੁਦ੍ਰਾਦਿਤ੍ਯਾਂਸ੍ਤਥਾऽਸ਼੍ਵਿਨੌ। ਜਾਯਧ੍ਵਂ ਮਾਨੁषੇ ਲੋਕੇ ਸਰ੍ਵਲੋਕਮਹੇਸ਼੍ਵਰਾਃ
ਉਸ ਨੇ ਗੰਧਰਵਾਂ, ਅਪਸਰਾਵਾਂ, ਰੁਦਰ, ਆਦਿਤਿਆਂ ਅਤੇ ਅਸ਼ਵਿਨਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਆਖਿਆ: 'ਹੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕੋ, ਮਨੁੱਖੀ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲਵੋ!'
ਜਙ੍ਗਮਾਨਿ ਵਿਸ਼ਾਲਾਕ੍ਸ਼ੋ ਹ੍ਯਾਤ੍ਮਾਰ੍ਥਮਸृਜਤ੍ਪ੍ਰਭੁਃ। ਜਾਯਨ੍ਤਾਮਿਤਿ ਗੋਵਿਨ੍ਦਸ੍ਤਿਰ੍ਯਗ੍ਯੋਨਿਗਤੈਃ ਸਹ
ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਉਦੇਸ਼ ਲਈ ਚਲਦੇ ਜੀਵ ਪੈਦਾ ਕੀਤੇ; ਗੋਵਿੰਦ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਉਹ ਜਨਮ ਲੈਣ', ਪਸ਼ੂ ਜਾਤੀਆਂ ਵਾਲਿਆਂ ਸਮੇਤ।
ਤਾਨਿ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞੋ ਵ੍ਯਜਾਯਤ ਯਦੋਃ ਕੁਲੇ। ਆਤ੍ਮਾਨਮਾਤ੍ਮਨਾ ਤਾਤ ਕृਤ੍ਵਾ ਬਹੁਵਿਧਂ ਹਰਿਃ। ਰਤ੍ਯਰ੍ਥਮਿਹ ਗਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਰਰਕ੍ਸ਼ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਃ
ਸਾਰੇ ਜੀਵ, ਸਰਵਜਨ, ਯਦੂ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈ ਗਏ; ਹਰੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਕਈ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਕਰਕੇ ਉੱਥੇ ਆ ਕੇ ਧਰਤੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ ਤੇ ਆਨੰਦ ਲਈ।
ਅਜਾਤਸ਼ਤ੍ਰੋ ਜਾਤਸ੍ਤੁ ਯਥੇष੍ਟ ਭੁਵਿ ਭੂਮਿਪ। ਕੀਰ੍ਤ੍ਯਮਾਨਂ ਮਯਾ ਤਾਤ ਨਿਬੋਧ ਭਰਤਰ੍षਭ
ਅਜਾਤਸ਼ਤ੍ਰੂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਜਨਮ ਲੈ ਗਿਆ, ਹੇ ਰਾਜਾ; ਹੁਣ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ, ਹੇ ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਜਦ ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ।
ਸਾਗਰਾਃ ਸਮਕਮ੍ਪਨ੍ਤ ਮੁਦਾ ਚੇਲੁਸ਼੍ਚ ਪਰ੍ਵਤਾਃ। ਜਜ੍ਵਲੁਸ਼੍ਚਾਗ੍ਨਯਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤਾ ਜਾਯਮਾਨੇ ਜਨਾਰ੍ਦਨੇ
ਸਮੁੰਦਰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਕੰਪਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਪਹਾੜ ਵੀ ਹਿਲਦੇ ਰਹੇ। ਜਨਾਰਦਨ ਦੇ ਜਨਮ ਸਮੇਂ, ਅੱਗਾਂ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਕੇ ਚਮਕ ਉਠੀਆਂ।
ਸ਼ਿਵਾਃ ਸਮ੍ਪ੍ਰਵਵੁਰ੍ਵਾਤਾਃ ਪ੍ਰਸ਼ਾਨ੍ਤਮਭਵਦ੍ਰਜਃ। ਜ੍ਯੋਤੀਂषਿ ਸਮ੍ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਨ੍ਤ ਜਾਯਮਾਨੇ ਜਨਾਰ੍ਦਨੇ
ਸੁਭਾਅ ਵਾਲੀਆਂ ਹਵਾਵਾਂ ਵਹਿਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ, ਧੂੜ ਠੰਡੀ ਹੋ ਗਈ। ਜਨਾਰਦਨ ਦੇ ਜਨਮ ਸਮੇਂ, ਚਾਨਣ ਚਮਕਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਦੇਵਦੁਨ੍ਦੁਭਯਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸਸ੍ਵਨੁਰ੍ਭृਸ਼ਮਮ੍ਬਰੇ। ਅਭ੍ਯਵਰ੍षਂਸ੍ਤਦਾऽऽਗਮ੍ਯ ਦੇਵਤਾਃ ਪੁष੍ਪਵृष੍ਟਿਭਿਃ
ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਡੰਗ ਵੱਜਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਤੇ ਦੇਵਤੇ ਆਉਣ ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ।
ਗੀਰ੍ਭਿਰ੍ਮਙ੍ਗਲਯੁਕ੍ਤਾਭਿਃ ਸ੍ਤੁਵਨ੍ਵੈ ਮਧੁਸਦਨਮ੍। ਉਪਤਸ੍ਥੁਸ੍ਤਦਾ ਪ੍ਰੀਤਾਃ ਪ੍ਰਾਦੁਰ੍ਭਾਵੇ ਮਹਰ੍षਯਃ
ਮੰਗਲ ਭਰੀਆਂ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਮਧੁਸੂਦਨ ਦੀ ਸਿਫਤ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਦੀ ਹਾਜਰੀ ਵਿਚ ਆ ਪਹੁੰਚੇ।
ਤਤਸ੍ਤਾਨਭਿਸਮ੍ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਨਾਰਦਪ੍ਰਮੁਖਾਨृषੀਨ੍। ਉਪਾਨृਤ੍ਯਨ੍ਨੁਪਜਗੁਰ੍ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਪ੍ਸਰਸਾਂ ਗਣਾਃ
ਨਾਰਦ ਆਦਿ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਗੰਧਰਵ ਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਜਥੇ ਨੇ ਨੇੜੇ ਆ ਕੇ ਨੱਚਿਆ ਤੇ ਗਾਇਆ।
ਉਪਤਸ੍ਥੇ ਚ ਗੋਵਿਨ੍ਦਂ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਃ ਸ਼ਚੀਪਤਿਃ। ਅਭ੍ਯਭਾषਤ ਤੇਜਸ੍ਵੀ ਮਹਰ੍षੀਨ੍ਪੂਜਯਂਸ੍ਤਦਾ
ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਇੰਦਰ, ਸ਼ਚੀ ਦਾ ਪਤੀ, ਗੋਵਿੰਦ ਦੇ ਕੋਲ ਆਇਆ। ਚਮਕਦਾਰ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਕृਤ੍ਵਾ ਚ ਦੇਵਕਾਰ੍ਯਾਣਿ ਕृਤ੍ਵਾ ਦੇਵਹਿਤਾਨਿ ਚ। ਖਂ ਲੋਕਂ ਲੋਕਕृਦ੍ਦੇਵਃ ਪੁਨਰ੍ਗਚ੍ਛਤਿ ਤੇਜਸਾ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਕੰਮ ਕਰ ਕੇ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਜੋ ਕੁਝ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ ਦੇਵਤਾ ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਮੁੜ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ऋषਿਭਿਃ ਸਾਰ੍ਘਂ ਜਗਾਮ ਤ੍ਰਿਦਿਵਂ ਪੁਨਃ। ਅਭ੍ਯਨੁਜ੍ਞਾਯ ਤਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਞ੍ਛਾਦਯਨ੍ਪ੍ਰਕृਤਿਂ ਪਰਾਮ੍
ਇਹ ਗੱਲ ਕਹਿ ਕੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਮੁੜ ਤ੍ਰਿਦਿਵ ਵਿਚ ਗਿਆ। ਸਭ ਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦੇ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਉੱਚੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਨੂੰ ਓਹਲੇ ਕਰ ਲਿਆ।
ਨਨ੍ਦਗੋਪਕੁਲੇ ਕृष੍ਣ ਉਵਾਸ ਬਹੁਲਾਃ ਸਮਾਃ। ਤਤਃ ਕਦਾਚਿਤ੍ਸੁਪ੍ਤਂ ਤਂ ਸ਼ਕਟਸ੍ਯ ਤ੍ਵਧਃ ਸ਼ਿਸ਼ੁਮ੍
ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਨੰਦ ਗੋਪ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਕਈ ਸਾਲ ਰਹੇ। ਫਿਰ, ਇਕ ਵਾਰੀ, ਉਹ ਛੋਟਾ ਬੱਚਾ ਰਥ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਸੁੱਤਾ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਯਸ਼ੋਦਾ ਸਮ੍ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਜਗਾਮ ਯਮੁਨਾਂ ਨਦੀਮ੍। ਸ਼ਿਸ਼ੁਲੀਲਾਂ ਤਤਃ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਸ੍ਵਹਸ੍ਤਚਰਣੌ ਕ੍ਸ਼ਿਪਨ੍
ਯਸ਼ੋਦਾ ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਯਮੁਨਾ ਨਦੀ ਨੂੰ ਚਲੀ ਗਈ। ਫਿਰ, ਬੱਚਾ ਖੇਡਦਾ ਹੋਇਆ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਪੈਰ ਹਿਲਾਉਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਰੁਰੋਦ ਮਧੁਰਂ ਕृष੍ਣਃ ਪਾਦਾਵੂਰ੍ਧ੍ਵਂ ਪ੍ਰਸਾਰਯਨ੍। ਪਾਦਾਙ੍ਗੁष੍ਠੇਨ ਸ਼ਕਟਂ ਦਾਰਯਨ੍ਨਥ ਕੇਸ਼ਵਃ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਮਿੱਠਾ ਰੋਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਪੈਰ ਉਪਰ ਵਧਾ ਕੇ। ਕੇਸ਼ਵ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੈਰ ਦੇ ਅੰਗੂਠੇ ਨਾਲ ਰਥ ਨੂੰ ਚੀਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤ੍ਰ ਏਕੇਨ ਪਾਦੇਨ ਪਾਤਯਿਤ੍ਵਾ ਤਥਾ ਸ਼ਿਸ਼ੁਃ। ਨ੍ਯੁਬ੍ਜਂ ਪਯੋਧਰਾਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ੀ ਸਸਾਰ ਚ ਰੁਰੋਦ ਚ
ਉਥੇ, ਇਕ ਪੈਰ ਨਾਲ ਬੱਚੇ ਨੇ ਰਥ ਨੂੰ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤਾ। ਮਾਂ ਦੇ ਦੁੱਧ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਿਆਂ, ਉਹ ਰਿੰਗਦਾ ਤੇ ਰੋਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਪਾਟਿਤਂ ਸ਼ਕਟਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਭਿਨ੍ਨਭਾਣ੍ਡਪੁਟੀਕਟਮ੍। ਜਨਾਸ੍ਤੇ ਸ਼ਿਸ਼ੁਨਾ ਤੇਨ ਵਿਸ੍ਮਯਂ ਪਰਮਂ ਯਯੁਃ
ਰਥ ਟੁੱਟਿਆ, ਭਾਂਡੇ ਤੇ ਘੜੀਆਂ ਵੀ ਟੁੱਟ ਗਈਆਂ। ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਬੱਚੇ ਦੇ ਕਰਤਬ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਵੱਡਾ ਅਚੰਭਾ ਕੀਤਾ।
ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਂ ਸ਼ੂਰਸੇਨਾਨਾਂ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਮਹਦਦ੍ਭੁਤਮ੍। ਸ਼ਯਾਨੇਨ ਹਤਃ ਕਂਸਪਕ੍ਸ਼ਵਾਂਸ੍ਤਿਗ੍ਮਤੇਜਸਾ
ਸ਼ੂਰਸੇਨਾਂ ਨੇ ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਵੱਡਾ ਅਜੋਬਾ ਵੇਖਿਆ: ਉਹ ਠੰਢਾ ਪਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਕਮਸਾ ਦੇ ਪੱਖੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।