ਸ ਤਾਡ੍ਯਮਾਨੋ।ਞਤਿਬਲੈਰ੍ਦੈਤ੍ਯੈਃ ਸਰ੍ਵਾਯੁਘੋਦ੍ਯਤੈਃ। ਨ ਚਚਾਲ ਹਰਿਰ੍ਯੁਦ੍ਧੇऽਕਮ੍ਪਮਾਨ ਇਵਾਚਲਃ
ਉਹ ਵੱਡੇ ਦੈਤ, ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਮਾਰਦੇ ਰਹੇ, ਪਰ ਹਰੀ ਹਿਲਿਆ ਵੀ ਨਹੀਂ, ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਅਡੋਲ ਰਿਹਾ।
ਪੁਨਰੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਸਙ੍ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਕਾਲਨੇਮਿਰ੍ਦृਢਾਂ ਗਦਾਮ੍। ਜਘਾਨ ਗਦਯਾ ਰਾਜਂਸ੍ਤਂ ਵਿष੍ਣੁਂ ਗਰੁਡਂ ਚ ਵੈ
ਫਿਰ, ਕਾਲਨੇਮੀ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਮਜ਼ਬੂਤ ਗਦਾ ਚੁੱਕੀ, ਤੇ ਉਸ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਨੂ ਅਤੇ ਗਰੁੜ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਰਾਜਾ।
ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਗੁਰਡਂ ਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਂ ਚਕ੍ਰਮੁਦ੍ਯਸ੍ਯ ਵੈ ਹਰਿਃ। ਸ਼ਤਂ ਸ਼ਿਰਾਂਸਿ ਬਾਹੂਂਸ਼੍ਚ ਸੋਚ੍ਛਿਨਤ੍ਕਾਲਨੇਮਿਨਃ
ਗਰੁੜ ਨੂੰ ਥੱਕਿਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਹਰੀ ਨੇ ਆਪਣਾ ਚੱਕਰ ਚੁੱਕਿਆ ਤੇ ਕਾਲਨੇਮੀ ਦੇ ਸੌਂ ਸਿਰ ਤੇ ਬਾਂਹਾਂ ਕੱਟ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਜਘਾਨਾਨ੍ਯਾਂਸ੍ਚ ਤਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਸਮਰੇ ਦੈਤ੍ਯਦਾਨਵਾਨ੍। ਵਿਬੁਧਾਨਾਮृषੀਣਾਂ ਚ ਸ੍ਵਾਨਿ ਸ੍ਥਾਨਾਨਿ ਵੈ ਦਦੌ
ਉਸ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਦੈਤ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਅਸਲ ਥਾਵਾਂ ਵਾਪਸ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਸੁਰਾਣਾਂ ਸੁਗ੍ਰੀਤੋ ਯੋਗ੍ਯਕਰ੍ਮਾਣਿ ਭਾਰਤ। ਜਗਾਮ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਂ ਤਦਾ ਹਰਿਃ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਹੀ ਕੰਮ ਸੌਂਪ ਕੇ, ਭਾਰਤਾ, ਹਰੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਬ੍ਰਹਮਲੋਕ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਂ ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਨਾਰਾਯਣਃ ਪ੍ਰਭੁਃ। ਪੌਰਾਣਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸਦਨਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਨਾਰਾਯਣਾਸ਼੍ਰਯਮ੍
ਬ੍ਰਹਮਲੋਕ ਵਿੱਚ ਜਾ ਕੇ, ਨਾਰਾਇਣ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੇ ਪੁਰਾਣਾ, ਦਿਵਿਆ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਘਰ, ਨਾਰਾਇਣ ਦਾ ਆਸਰਾ, ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ।
ਸ ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਤਦਾ ਦੇਵਃ ਸ੍ਤੂਯਮਾਨੋ ਮਹਰ੍षਿਭਿਃ। ਸਹਸ੍ਰਸ਼ੀਰ੍षਾ ਭੂਤ੍ਵਾ ਚ ਸ਼ਯਨਾਯੋਪਚਕ੍ਰਮੇ
ਉਥੇ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਅੰਦਰ ਗਿਆ, ਤੇ ਮਹਾਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰ ਹੋ ਕੇ, ਹਜ਼ਾਰ ਸਿਰ ਵਾਲਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਵਿਸ਼੍ਰਾਮ ਲਈ ਲੇਟ ਗਿਆ।
ਆਦਿਦੇਵਃ ਪੁਰਾਣਾਤ੍ਮਾ ਨਿਦ੍ਰਾਵਸ਼ਮੁਪਾਗਤਃ। ਸ਼ੇਤੇ ਸੁਖਂ ਸਦਾ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਮੋਹਯਞ੍ਜਗਦਵ੍ਯਯਃ
ਆਦਿ-ਦੇਵ, ਪੁਰਾਣਾ ਆਤਮਾ, ਨੀਂਦ ਦੇ ਵਸ਼ ਆ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਸਦਾ ਸੁਖ ਨਾਲ ਲੇਟਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਮੋਹ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਜਗ੍ਮੁਸ੍ਤਸ੍ਯਾਥ ਵਰ੍षਾਣਿ ਸ਼ਯਾਨਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। षਟ੍ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਚ੍ਛਤਸਾਹਸ੍ਰਂ ਮਾਨੁषੇਣੇਹ ਸਙ੍ਖ੍ਯਯਾ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਜਦੋਂ ਸੋ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਮਨੁੱਖੀ ਗਿਣਤੀ ਅਨੁਸਾਰ ਛੱਤੀ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਲੰਘ ਗਏ।
ਜਗ੍ਮੁਃ ਕृਤਯੁਗਤ੍ਰੇਤਾਦ੍ਵਾਪਰਾਨ੍ਤੇ ਬੁਬੋਧ ਹ। ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦਿਭਿਃ ਸ੍ਤੂਯਮਾਨਃ ਸੁਰੈਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸਹਰ੍षਿਭਿਃ
ਸੱਤਯੁਗ, ਤ੍ਰੇਤਾ ਤੇ ਦਵਾਪਰ ਯੁਗ ਵੀ ਲੰਘ ਗਏ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਉਹ ਜਾਗਿਆ। ਬ੍ਰਹਮਾ, ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ।
ਉਤ੍ਪਤ੍ਯ ਸ਼ਯਨਾਦ੍ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਵਿਬੁਧੈਃ ਸਹ। ਦੇਵਾਨਾਂ ਚ ਹਿਤਾਰ੍ਥਾਯ ਯਯੌ ਦੇਵਸਭਾਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਵਿਸ਼ਨੂ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਤੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਵਿਛੋਣੇ ਤੋਂ ਉਠ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਦੇਵ ਸਭਾ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ।
ਮੇਰੋਃ ਸ਼ਿਰਸਿ ਵਿਨ੍ਯਸ੍ਤਾਂ ਜ੍ਵਲਨ੍ਤੀਂ ਤਾਂ ਸ਼ੁਭਾਂ ਸਭਾਮ੍। ਵਿਵਿਸ਼ੁਸ੍ਤੇ ਸੁਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਸਹ ਭਾਰਤ
ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਸਜਾਈ ਹੋਈ, ਚਮਕਦੀ ਤੇ ਸੋਹਣੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਨਾਲ ਅੰਦਰ ਗਏ, ਹੇ ਭਾਰਤ।
ਜਗ੍ਮੁਸ੍ਤਤ੍ਰ ਨਿषੇਦੁਸ੍ਤੇ ਸਾ ਨਿਃਸ਼ਬ੍ਦਾ ਹ੍ਯਭੂਤ੍ਤਦਾ। ਤਤ੍ਰ ਭੂਮਿਰੁਵਾਚਾਥ ਖੇਦਾਤ੍ਕਰੁਣਭਾषਿਣੀ
ਉਹ ਉੱਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਬੈਠ ਗਏ; ਫਿਰ ਸਭਾ ਬਿਲਕੁਲ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਈ। ਉੱਥੇ, ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਧਰਤੀ ਨੇ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਰਾਜ੍ਞਾਂ ਬਲੈਰ੍ਬਲਵਤਾਂ ਖਿਨ੍ਨਾਸ੍ਮਿ ਭृਸ਼ਪੀਡਿਤਾ। ਨਿਤ੍ਯਂ ਭਾਰਪਰਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਾ ਦੁਃਖਂ ਜੀਵਾਮ੍ਯਹਂ ਸੁਰਾਃ
ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਮੈਂ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜਾਂ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਥੱਕ ਗਈ ਹਾਂ ਤੇ ਬਹੁਤ ਪੀੜਤ ਹੋਈ ਹਾਂ। ਹਮੇਸ਼ਾ ਭਾਰ ਢੋਣ ਤੋਂ ਹਾਲਾਕ ਹੋ ਕੇ, ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਜੀ ਰਹੀ ਹਾਂ।
ਪੁਰੇ ਪੁਰੇ ਚ ਨृਪਤਿਃ ਕੋਟਿਸਙ੍ਖ੍ਯੈਰ੍ਬਲੈਰ੍ਵृਤਃ। ਰਾष੍ਟ੍ਰੇ ਰਾष੍ਟ੍ਰੇ ਚ ਸ਼ਤਸ਼ੋ ਗ੍ਰਾਮਾਃ ਕੁਲਸਹਸ੍ਰਿਣਃ
ਹਰ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ, ਹਰ ਰਾਜਾ ਲੱਖਾਂ ਫੌਜਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਹਰ ਰਾਜ ਵਿੱਚ, ਸੈਂਕੜੇ ਪਿੰਡ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਪਰਿਵਾਰ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਭੂਮਿਪਾਨਾਂ ਸਹਸ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਤੇषਾਂ ਚ ਬਿਲਨਾਂ ਬਲੈਃ। ਗ੍ਰਾਮਾਯੁਤੈਃ ਪੁਰੈ ਰਾष੍ਟ੍ਰੈਰਹਂ ਨਿਰ੍ਵਿਵਰੀਕृਤਾ
ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਰਾਜਿਆਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੰਡਰਗ੍ਰਾਊਂਡ ਫੌਜਾਂ, ਦਸ-ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਪਿੰਡ, ਸ਼ਹਿਰ ਤੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਮੈਂ ਬਿਨਾ ਆਰਾਮ ਦੇ ਰਹਿ ਗਈ ਹਾਂ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਧਾਰਯਿਤੁਂ ਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਨ ਕ੍ਸ਼ਮਾਸਿ ਜਨਾਨਹਮ੍। ਦੈਤ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਬਾਧ੍ਯਮਾਨਾਸ੍ਤਾਃ ਪ੍ਰਾਜ ਨਿਤ੍ਯਂ ਦੁਰਾਤ੍ਮਭਿਃ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਢੋਣ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਰਹੀ; ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਮੰਦੇ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲੇ ਦੈਤਾਂ ਵਲੋਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੰਗ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਭੂਮੇਸ੍ਤੁ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦੇਵੋ ਨਾਰਾਯਣਸ੍ਤਦਾ। ਵ੍ਯਾਦਿਸ਼੍ਯ ਤਾਨ੍ਸੁਰਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਕ੍ਸ਼ਿਤੌ ਵਸ੍ਤੁਂ ਮਨੋ ਦਧੇ
ਧਰਤੀ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਜਨਮ ਲੈਣ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ।
ਯਚ੍ਚਕੇ ਭਗਵਾਨ੍ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਵਸੁਦੇਵਸੁਤਸ੍ਤਦਾ। ਤਤ੍ਤੇऽਹਂ ਸਮ੍ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸ਼ृਣੁ ਸ੍ਰਵਮਸ਼ੇषਤਃ
ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੱਸਾਂਗਾ ਕਿ ਵਸੁਦੇਵ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਭਗਵਾਨ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਕੀ ਕੀਤਾ; ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ।
ਵਾਸੁਦੇਵਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਚਰਿਤਂ ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। ਹਿਤਾਰ੍ਥਂ ਸੁਰਸਰ੍ਤ੍ਯਾਨਾਂ ਲੋਕਾਨਾਂ ਚ ਹਿਤਾਯ ਚ
ਵਸੁਦੇਵ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਅਤੇ ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੇ ਕਰਤਬ ਮੈਂ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਹਨ।
ਯਦਾ ਦਿਵਿ ਵਿਭੁਸ੍ਤਾਤ ਨ ਰੇਮੇ ਭਗਵਾਨਸੌ। ਤਤੋ ਵ੍ਯਾਦਿਸ਼ਯ ਭੂਤਾਨਿ ਵਿਭੁਰ੍ਭੂਮਿਸੁਖਾਵਹਃ
ਹੇ ਪਿਆਰੇ, ਜਦੋਂ ਭਗਵਾਨ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ, ਤਾਂ ਸਭ ਵਿਆਪਕ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ।
ਨਿਗ੍ਰਹਾਰ੍ਥਾਯ ਦੈਤ੍ਯਾਨਾਂ ਚੋਦਯਾਮਾਸ ਵੈ ਤਦਾ। ਮੁਰੁਤਸ਼੍ਚ ਵਸੂਂਸ਼੍ਚੈਵ ਸੂਰ੍ਯਾਚਨ੍ਦ੍ਰਮਸਾਵੁਭੌ
ਉਸ ਨੇ ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ, ਮਰੁਤ, ਵਸੁ, ਅਤੇ ਸੂਰਜ-ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕੀਤਾ।
ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਪ੍ਸਰਸਸ਼੍ਚੈਵ ਰੁਦ੍ਰਾਦਿਤ੍ਯਾਂਸ੍ਤਥਾऽਸ਼੍ਵਿਨੌ। ਜਾਯਧ੍ਵਂ ਮਾਨੁषੇ ਲੋਕੇ ਸਰ੍ਵਲੋਕਮਹੇਸ਼੍ਵਰਾਃ
ਉਸ ਨੇ ਗੰਧਰਵਾਂ, ਅਪਸਰਾਵਾਂ, ਰੁਦਰ, ਆਦਿਤਿਆਂ ਅਤੇ ਅਸ਼ਵਿਨਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਆਖਿਆ: 'ਹੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕੋ, ਮਨੁੱਖੀ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲਵੋ!'
ਜਙ੍ਗਮਾਨਿ ਵਿਸ਼ਾਲਾਕ੍ਸ਼ੋ ਹ੍ਯਾਤ੍ਮਾਰ੍ਥਮਸृਜਤ੍ਪ੍ਰਭੁਃ। ਜਾਯਨ੍ਤਾਮਿਤਿ ਗੋਵਿਨ੍ਦਸ੍ਤਿਰ੍ਯਗ੍ਯੋਨਿਗਤੈਃ ਸਹ
ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਉਦੇਸ਼ ਲਈ ਚਲਦੇ ਜੀਵ ਪੈਦਾ ਕੀਤੇ; ਗੋਵਿੰਦ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਉਹ ਜਨਮ ਲੈਣ', ਪਸ਼ੂ ਜਾਤੀਆਂ ਵਾਲਿਆਂ ਸਮੇਤ।
ਤਾਨਿ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞੋ ਵ੍ਯਜਾਯਤ ਯਦੋਃ ਕੁਲੇ। ਆਤ੍ਮਾਨਮਾਤ੍ਮਨਾ ਤਾਤ ਕृਤ੍ਵਾ ਬਹੁਵਿਧਂ ਹਰਿਃ। ਰਤ੍ਯਰ੍ਥਮਿਹ ਗਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਰਰਕ੍ਸ਼ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਃ
ਸਾਰੇ ਜੀਵ, ਸਰਵਜਨ, ਯਦੂ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈ ਗਏ; ਹਰੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਕਈ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਕਰਕੇ ਉੱਥੇ ਆ ਕੇ ਧਰਤੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ ਤੇ ਆਨੰਦ ਲਈ।
ਅਜਾਤਸ਼ਤ੍ਰੋ ਜਾਤਸ੍ਤੁ ਯਥੇष੍ਟ ਭੁਵਿ ਭੂਮਿਪ। ਕੀਰ੍ਤ੍ਯਮਾਨਂ ਮਯਾ ਤਾਤ ਨਿਬੋਧ ਭਰਤਰ੍षਭ
ਅਜਾਤਸ਼ਤ੍ਰੂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਜਨਮ ਲੈ ਗਿਆ, ਹੇ ਰਾਜਾ; ਹੁਣ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ, ਹੇ ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਜਦ ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ।
ਸਾਗਰਾਃ ਸਮਕਮ੍ਪਨ੍ਤ ਮੁਦਾ ਚੇਲੁਸ਼੍ਚ ਪਰ੍ਵਤਾਃ। ਜਜ੍ਵਲੁਸ਼੍ਚਾਗ੍ਨਯਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤਾ ਜਾਯਮਾਨੇ ਜਨਾਰ੍ਦਨੇ
ਸਮੁੰਦਰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਕੰਪਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਪਹਾੜ ਵੀ ਹਿਲਦੇ ਰਹੇ। ਜਨਾਰਦਨ ਦੇ ਜਨਮ ਸਮੇਂ, ਅੱਗਾਂ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਕੇ ਚਮਕ ਉਠੀਆਂ।
ਸ਼ਿਵਾਃ ਸਮ੍ਪ੍ਰਵਵੁਰ੍ਵਾਤਾਃ ਪ੍ਰਸ਼ਾਨ੍ਤਮਭਵਦ੍ਰਜਃ। ਜ੍ਯੋਤੀਂषਿ ਸਮ੍ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਨ੍ਤ ਜਾਯਮਾਨੇ ਜਨਾਰ੍ਦਨੇ
ਸੁਭਾਅ ਵਾਲੀਆਂ ਹਵਾਵਾਂ ਵਹਿਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ, ਧੂੜ ਠੰਡੀ ਹੋ ਗਈ। ਜਨਾਰਦਨ ਦੇ ਜਨਮ ਸਮੇਂ, ਚਾਨਣ ਚਮਕਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਦੇਵਦੁਨ੍ਦੁਭਯਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸਸ੍ਵਨੁਰ੍ਭृਸ਼ਮਮ੍ਬਰੇ। ਅਭ੍ਯਵਰ੍षਂਸ੍ਤਦਾऽऽਗਮ੍ਯ ਦੇਵਤਾਃ ਪੁष੍ਪਵृष੍ਟਿਭਿਃ
ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਡੰਗ ਵੱਜਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਤੇ ਦੇਵਤੇ ਆਉਣ ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ।
ਗੀਰ੍ਭਿਰ੍ਮਙ੍ਗਲਯੁਕ੍ਤਾਭਿਃ ਸ੍ਤੁਵਨ੍ਵੈ ਮਧੁਸਦਨਮ੍। ਉਪਤਸ੍ਥੁਸ੍ਤਦਾ ਪ੍ਰੀਤਾਃ ਪ੍ਰਾਦੁਰ੍ਭਾਵੇ ਮਹਰ੍षਯਃ
ਮੰਗਲ ਭਰੀਆਂ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਮਧੁਸੂਦਨ ਦੀ ਸਿਫਤ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਦੀ ਹਾਜਰੀ ਵਿਚ ਆ ਪਹੁੰਚੇ।