ਭਾਸ੍ਕਰਾਕਾਰਮੁਕੁਟਃ ਸ਼ਿਞ੍ਜਿਤਾਭਰਣਾਙ੍ਗਦਃ। ਧੂਮ੍ਰਕੇਤੁਰ੍ਹਰਿਸ਼੍ਮਸ਼੍ਰੁਰ੍ਨਿਰ੍ਦष੍ਟੋष੍ਠਪੁਟਾਨਨਃ
ਉਸ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਤਾਜ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਗਹਿਣੇ ਤੇ ਬਾਂਹ-ਬੰਦ ਝੰਕਾਰ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਸ ਦੀ ਚੋਟੀ ਧੂੰਏਂ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਦਾਡ਼ ਪੀਲੀ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਮੂੰਹ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਹੋਠ ਕੱਟ ਕੇ, ਡਰਾਉਣਾ ਦਿਸ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਾਨ੍ਤਰਵਿਸ੍ਤਾਰਂ ਧਾਰਯਨ੍ਵਿਪੁਲਂ ਵਪੁਃ। ਤਰ੍ਜਯਨ੍ਵੈ ਰਣੇ ਦੇਵਾਞ੍ਛਾਦਯਨ੍ਵੈ ਦਿਸ਼ੋ ਦਸ਼
ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਇੰਨਾ ਵੱਡਾ ਸੀ ਕਿ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਫੈਲ ਗਿਆ ਸੀ। ਉਹ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਡਰਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ, ਦਸੋਂ ਦਿਸਾਵਾਂ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲਿਆ।
ਅਭ੍ਯਧਾਵਤ੍ਸੁਸਙ੍ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਵ੍ਯਾਦਿਤਾਸ੍ਯ ਇਵਾਨ੍ਤਕਃ। ਤਤ੍ਰ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਪ੍ਰਤਾਨੈਸ਼੍ਚ ਦੇਵਾਨ੍ਧਰ੍षਿਤਵਾਨ੍ਤ੍ਰਣੇ
ਉਹ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਮੌਤ ਵਾਂਗ ਮੂੰਹ ਖੋਲ ਕੇ, ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ। ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ 'ਤੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ।
ਅਭ੍ਯਾਯਯੁਃ ਸੁਰਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਪੁਨਸ੍ਤੇ ਦੈਤ੍ਯਦਾਨਵਾਃ। ਆਪੀਡਯਨ੍ਤ੍ਰਣੇ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾਸ੍ਤਤੋ ਦੇਵਾਨ੍ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ
ਫਿਰ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰਾ, ਦੈਤ ਤੇ ਦਾਨਵ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ 'ਤੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਚੜ੍ਹ ਗਏ।
ਤੇ ਵਧ੍ਯਮਾਨਾ ਵਿਬੁਧਾਃ ਸਮਰੇ ਕਾਲਨੇਮਿਨਾ। ਦੈਤ੍ਯੈਸ਼੍ਚੈਵ ਮਹਾਰਾਜ ਦੁਦ੍ਰੁਵੁਸ੍ਤੇ ਦਿਸ਼ੋ ਦਸ਼
ਕਾਲਨੇਮੀ ਤੇ ਦੈਤਾਂ ਵਲੋਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰੇ ਜਾਂਦੇ, ਦੇਵਤੇ, ਮਹਾਰਾਜਾ, ਦਸੋਂ ਦਿਸਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਭੱਜ ਗਏ।
ਵਿਬੁਧਾਨ੍ਵਿਦ੍ਰੁਤਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕਾਲਨੇਮਿਰ੍ਮਹਾ।ਞਸੁਰਃ। ਇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਯਮਂ ਚ ਵਰੁਣਂ ਵਾਯੁਂ ਚ ਧਨਦਂ ਰਵਿਮ੍
ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਭੱਜਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਅਸੁਰ ਕਾਲਨੇਮੀ ਇੰਦਰ, ਯਮ, ਵਰੁਣ, ਵਾਯੂ, ਕੁਬੇਰ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪੈ ਗਿਆ।
ਏਤਾਂਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯਾਨ੍ਬਲਾਞ੍ਜਿਤ੍ਵਾ ਤੇषਾਂ ਕਾਰ੍ਯਾਣ੍ਯਵਾਪ ਸਃ। ਤਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਸਹਸਾ ਜਿਤ੍ਵਾ ਕਾਲਨੇਮਿਰ੍ਮਹਾਸੁਰਃ
ਇਹਨਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ। ਸਭ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਅਸੁਰ ਕਾਲਨੇਮੀ—
ਦਦਰ੍ਸ਼ ਗਗਨੇ ਵਿष੍ਣੁਂ ਸੁਪਰ੍ਣਸ੍ਥਂ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤਿਮ੍। ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕ੍ਰੋਧਤਾਮ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਸ੍ਤਰ੍ਜਯਨ੍ਨਭ੍ਯਯਾਤ੍ਤਦਾ
—ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਗਰੁੜ 'ਤੇ ਬੈਠਾ, ਤੇਜ਼ ਚਮਕਦਾਰ ਵੇਖਿਆ। ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਤੇ ਉਹ ਧਮਕਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ।
ਸ ਬਾਹੁਸ਼ਤਮੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਸਰ੍ਵਾਸ੍ਤ੍ਰਗ੍ਰਹਣਂ ਰਣੇ। ਰੋषਾਦ੍ਭਾਰਤ ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਵਿष੍ਣੋਰੁਰਸਿ ਪਾਤਯਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਸੌਂ ਬਾਂਹਾਂ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰ ਫੜ ਕੇ, ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਮੁਖੀ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਸੀਨੇ 'ਤੇ ਉਹ ਹਥਿਆਰ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤੇ, ਭਾਰਤਾ।
ਦੈਤ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਦਾਨਵਾਸ਼੍ਚੈਵ ਸਰ੍ਵੇ ਮਯਪੁਰੋਗਮਾਃ। ਸ੍ਵਾਨ੍ਯਾਯੁਧਾਨਿ ਸਙ੍ਗृਹ੍ਯ ਸਰ੍ਵੇ ਵਿष੍ਣੁਮੁਪਾਦ੍ਰਵਨ੍
ਫਿਰ, ਸਾਰੇ ਦੈਤ ਤੇ ਦਾਨਵ, ਮਾਇਆ ਦੇ ਆਗੂ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਇਕਠੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਵੱਲ ਦੌੜੇ।
ਸ ਤਾਡ੍ਯਮਾਨੋ।ਞਤਿਬਲੈਰ੍ਦੈਤ੍ਯੈਃ ਸਰ੍ਵਾਯੁਘੋਦ੍ਯਤੈਃ। ਨ ਚਚਾਲ ਹਰਿਰ੍ਯੁਦ੍ਧੇऽਕਮ੍ਪਮਾਨ ਇਵਾਚਲਃ
ਉਹ ਵੱਡੇ ਦੈਤ, ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਮਾਰਦੇ ਰਹੇ, ਪਰ ਹਰੀ ਹਿਲਿਆ ਵੀ ਨਹੀਂ, ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਅਡੋਲ ਰਿਹਾ।
ਪੁਨਰੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਸਙ੍ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਕਾਲਨੇਮਿਰ੍ਦृਢਾਂ ਗਦਾਮ੍। ਜਘਾਨ ਗਦਯਾ ਰਾਜਂਸ੍ਤਂ ਵਿष੍ਣੁਂ ਗਰੁਡਂ ਚ ਵੈ
ਫਿਰ, ਕਾਲਨੇਮੀ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਮਜ਼ਬੂਤ ਗਦਾ ਚੁੱਕੀ, ਤੇ ਉਸ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਨੂ ਅਤੇ ਗਰੁੜ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਰਾਜਾ।
ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਗੁਰਡਂ ਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਂ ਚਕ੍ਰਮੁਦ੍ਯਸ੍ਯ ਵੈ ਹਰਿਃ। ਸ਼ਤਂ ਸ਼ਿਰਾਂਸਿ ਬਾਹੂਂਸ਼੍ਚ ਸੋਚ੍ਛਿਨਤ੍ਕਾਲਨੇਮਿਨਃ
ਗਰੁੜ ਨੂੰ ਥੱਕਿਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਹਰੀ ਨੇ ਆਪਣਾ ਚੱਕਰ ਚੁੱਕਿਆ ਤੇ ਕਾਲਨੇਮੀ ਦੇ ਸੌਂ ਸਿਰ ਤੇ ਬਾਂਹਾਂ ਕੱਟ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਜਘਾਨਾਨ੍ਯਾਂਸ੍ਚ ਤਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਸਮਰੇ ਦੈਤ੍ਯਦਾਨਵਾਨ੍। ਵਿਬੁਧਾਨਾਮृषੀਣਾਂ ਚ ਸ੍ਵਾਨਿ ਸ੍ਥਾਨਾਨਿ ਵੈ ਦਦੌ
ਉਸ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਦੈਤ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਅਸਲ ਥਾਵਾਂ ਵਾਪਸ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਸੁਰਾਣਾਂ ਸੁਗ੍ਰੀਤੋ ਯੋਗ੍ਯਕਰ੍ਮਾਣਿ ਭਾਰਤ। ਜਗਾਮ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਂ ਤਦਾ ਹਰਿਃ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਹੀ ਕੰਮ ਸੌਂਪ ਕੇ, ਭਾਰਤਾ, ਹਰੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਬ੍ਰਹਮਲੋਕ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਂ ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਨਾਰਾਯਣਃ ਪ੍ਰਭੁਃ। ਪੌਰਾਣਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸਦਨਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਨਾਰਾਯਣਾਸ਼੍ਰਯਮ੍
ਬ੍ਰਹਮਲੋਕ ਵਿੱਚ ਜਾ ਕੇ, ਨਾਰਾਇਣ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੇ ਪੁਰਾਣਾ, ਦਿਵਿਆ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਘਰ, ਨਾਰਾਇਣ ਦਾ ਆਸਰਾ, ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ।
ਸ ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਤਦਾ ਦੇਵਃ ਸ੍ਤੂਯਮਾਨੋ ਮਹਰ੍षਿਭਿਃ। ਸਹਸ੍ਰਸ਼ੀਰ੍षਾ ਭੂਤ੍ਵਾ ਚ ਸ਼ਯਨਾਯੋਪਚਕ੍ਰਮੇ
ਉਥੇ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਅੰਦਰ ਗਿਆ, ਤੇ ਮਹਾਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰ ਹੋ ਕੇ, ਹਜ਼ਾਰ ਸਿਰ ਵਾਲਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਵਿਸ਼੍ਰਾਮ ਲਈ ਲੇਟ ਗਿਆ।
ਆਦਿਦੇਵਃ ਪੁਰਾਣਾਤ੍ਮਾ ਨਿਦ੍ਰਾਵਸ਼ਮੁਪਾਗਤਃ। ਸ਼ੇਤੇ ਸੁਖਂ ਸਦਾ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਮੋਹਯਞ੍ਜਗਦਵ੍ਯਯਃ
ਆਦਿ-ਦੇਵ, ਪੁਰਾਣਾ ਆਤਮਾ, ਨੀਂਦ ਦੇ ਵਸ਼ ਆ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਸਦਾ ਸੁਖ ਨਾਲ ਲੇਟਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਮੋਹ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਜਗ੍ਮੁਸ੍ਤਸ੍ਯਾਥ ਵਰ੍षਾਣਿ ਸ਼ਯਾਨਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। षਟ੍ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਚ੍ਛਤਸਾਹਸ੍ਰਂ ਮਾਨੁषੇਣੇਹ ਸਙ੍ਖ੍ਯਯਾ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਜਦੋਂ ਸੋ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਮਨੁੱਖੀ ਗਿਣਤੀ ਅਨੁਸਾਰ ਛੱਤੀ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਲੰਘ ਗਏ।
ਜਗ੍ਮੁਃ ਕृਤਯੁਗਤ੍ਰੇਤਾਦ੍ਵਾਪਰਾਨ੍ਤੇ ਬੁਬੋਧ ਹ। ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦਿਭਿਃ ਸ੍ਤੂਯਮਾਨਃ ਸੁਰੈਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸਹਰ੍षਿਭਿਃ
ਸੱਤਯੁਗ, ਤ੍ਰੇਤਾ ਤੇ ਦਵਾਪਰ ਯੁਗ ਵੀ ਲੰਘ ਗਏ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਉਹ ਜਾਗਿਆ। ਬ੍ਰਹਮਾ, ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ।
ਉਤ੍ਪਤ੍ਯ ਸ਼ਯਨਾਦ੍ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਵਿਬੁਧੈਃ ਸਹ। ਦੇਵਾਨਾਂ ਚ ਹਿਤਾਰ੍ਥਾਯ ਯਯੌ ਦੇਵਸਭਾਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਵਿਸ਼ਨੂ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਤੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਵਿਛੋਣੇ ਤੋਂ ਉਠ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਦੇਵ ਸਭਾ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ।
ਮੇਰੋਃ ਸ਼ਿਰਸਿ ਵਿਨ੍ਯਸ੍ਤਾਂ ਜ੍ਵਲਨ੍ਤੀਂ ਤਾਂ ਸ਼ੁਭਾਂ ਸਭਾਮ੍। ਵਿਵਿਸ਼ੁਸ੍ਤੇ ਸੁਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਸਹ ਭਾਰਤ
ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਸਜਾਈ ਹੋਈ, ਚਮਕਦੀ ਤੇ ਸੋਹਣੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਨਾਲ ਅੰਦਰ ਗਏ, ਹੇ ਭਾਰਤ।
ਜਗ੍ਮੁਸ੍ਤਤ੍ਰ ਨਿषੇਦੁਸ੍ਤੇ ਸਾ ਨਿਃਸ਼ਬ੍ਦਾ ਹ੍ਯਭੂਤ੍ਤਦਾ। ਤਤ੍ਰ ਭੂਮਿਰੁਵਾਚਾਥ ਖੇਦਾਤ੍ਕਰੁਣਭਾषਿਣੀ
ਉਹ ਉੱਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਬੈਠ ਗਏ; ਫਿਰ ਸਭਾ ਬਿਲਕੁਲ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਈ। ਉੱਥੇ, ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਧਰਤੀ ਨੇ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਰਾਜ੍ਞਾਂ ਬਲੈਰ੍ਬਲਵਤਾਂ ਖਿਨ੍ਨਾਸ੍ਮਿ ਭृਸ਼ਪੀਡਿਤਾ। ਨਿਤ੍ਯਂ ਭਾਰਪਰਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਾ ਦੁਃਖਂ ਜੀਵਾਮ੍ਯਹਂ ਸੁਰਾਃ
ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਮੈਂ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜਾਂ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਥੱਕ ਗਈ ਹਾਂ ਤੇ ਬਹੁਤ ਪੀੜਤ ਹੋਈ ਹਾਂ। ਹਮੇਸ਼ਾ ਭਾਰ ਢੋਣ ਤੋਂ ਹਾਲਾਕ ਹੋ ਕੇ, ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਜੀ ਰਹੀ ਹਾਂ।
ਪੁਰੇ ਪੁਰੇ ਚ ਨृਪਤਿਃ ਕੋਟਿਸਙ੍ਖ੍ਯੈਰ੍ਬਲੈਰ੍ਵृਤਃ। ਰਾष੍ਟ੍ਰੇ ਰਾष੍ਟ੍ਰੇ ਚ ਸ਼ਤਸ਼ੋ ਗ੍ਰਾਮਾਃ ਕੁਲਸਹਸ੍ਰਿਣਃ
ਹਰ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ, ਹਰ ਰਾਜਾ ਲੱਖਾਂ ਫੌਜਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਹਰ ਰਾਜ ਵਿੱਚ, ਸੈਂਕੜੇ ਪਿੰਡ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਪਰਿਵਾਰ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਭੂਮਿਪਾਨਾਂ ਸਹਸ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਤੇषਾਂ ਚ ਬਿਲਨਾਂ ਬਲੈਃ। ਗ੍ਰਾਮਾਯੁਤੈਃ ਪੁਰੈ ਰਾष੍ਟ੍ਰੈਰਹਂ ਨਿਰ੍ਵਿਵਰੀਕृਤਾ
ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਰਾਜਿਆਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੰਡਰਗ੍ਰਾਊਂਡ ਫੌਜਾਂ, ਦਸ-ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਪਿੰਡ, ਸ਼ਹਿਰ ਤੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਮੈਂ ਬਿਨਾ ਆਰਾਮ ਦੇ ਰਹਿ ਗਈ ਹਾਂ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਧਾਰਯਿਤੁਂ ਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਨ ਕ੍ਸ਼ਮਾਸਿ ਜਨਾਨਹਮ੍। ਦੈਤ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਬਾਧ੍ਯਮਾਨਾਸ੍ਤਾਃ ਪ੍ਰਾਜ ਨਿਤ੍ਯਂ ਦੁਰਾਤ੍ਮਭਿਃ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਢੋਣ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਰਹੀ; ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਮੰਦੇ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲੇ ਦੈਤਾਂ ਵਲੋਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੰਗ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਭੂਮੇਸ੍ਤੁ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦੇਵੋ ਨਾਰਾਯਣਸ੍ਤਦਾ। ਵ੍ਯਾਦਿਸ਼੍ਯ ਤਾਨ੍ਸੁਰਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਕ੍ਸ਼ਿਤੌ ਵਸ੍ਤੁਂ ਮਨੋ ਦਧੇ
ਧਰਤੀ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਜਨਮ ਲੈਣ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ।
ਯਚ੍ਚਕੇ ਭਗਵਾਨ੍ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਵਸੁਦੇਵਸੁਤਸ੍ਤਦਾ। ਤਤ੍ਤੇऽਹਂ ਸਮ੍ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸ਼ृਣੁ ਸ੍ਰਵਮਸ਼ੇषਤਃ
ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੱਸਾਂਗਾ ਕਿ ਵਸੁਦੇਵ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਭਗਵਾਨ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਕੀ ਕੀਤਾ; ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ।
ਵਾਸੁਦੇਵਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਚਰਿਤਂ ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। ਹਿਤਾਰ੍ਥਂ ਸੁਰਸਰ੍ਤ੍ਯਾਨਾਂ ਲੋਕਾਨਾਂ ਚ ਹਿਤਾਯ ਚ
ਵਸੁਦੇਵ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਅਤੇ ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੇ ਕਰਤਬ ਮੈਂ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਹਨ।