ਯੁਧ੍ਯਮਾਨਾਃ ਸਮੇਯੁਸ਼੍ਚ ਦੇਵਾ ਦੈਤੇਯਦਾਨਵੈਃ। ਤਦ੍ਯੁਦ੍ਧਮਭਵਦ੍ਘੋਰਂ ਦੇਵਦਾਨਵਸਙ੍ਕੁਲਮ੍
ਲੜਦੇ ਹੋਏ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦਿਤੇ-ਦਾਨਵ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ; ਉਹ ਲੜਾਈ ਬਹੁਤ ਭਿਆਨਕ ਹੋ ਗਈ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦਾਨਵ ਭਰਪੂਰ ਸਨ।
ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਬਲਾਭ੍ਯਾਂ ਸਞ੍ਜਜ੍ਞੇ ਤੁਮੁਲੋ ਵਿਗ੍ਰਹਸ੍ਤਦਾ। ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰੈਃ ਕਿਰਨ੍ਤੋऽਥ ਅਭ੍ਯਯੁਰ੍ਦੇਵਦਾਨਵਾਃ
ਉਹ ਦੋ ਫੌਜਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਇਕ ਹਲਚਲ ਭਰੀ ਲੜਾਈ ਛਿੜ ਗਈ; ਤੇਜ਼ ਹਥਿਆਰ ਸੁੱਟਦੇ ਹੋਏ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦਾਨਵ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਵੱਲ ਵਧੇ।
ਘ੍ਰਨ੍ਤਿ ਦੇਵਾਨ੍ਸਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਨ੍ਸਯਕ੍ਸ਼ੋਰਗਚਾਰਣਾਨ੍। ਤੇ ਵਧ੍ਯਮਾਨਾ ਦੈਤੇਯੈਰ੍ਦੇਵਸਙ੍ਘਾਸ੍ਤਦਾ ਰਣੇ
ਦਿਤਿਆਂ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਗੰਧਰਵਾਂ, ਯਕਸ਼ਾਂ, ਨਾਗਾਂ ਤੇ ਚਾਰਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ; ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਜਥੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਦਿਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਮਾਰੇ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ।
ਤ੍ਰਾਤਾਰਂ ਮਨਸਾ ਜਗ੍ਮੁਰ੍ਦੇਵਂ ਨਾਰਾਯਮਂ ਪ੍ਰਭੁਮ੍। ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨ੍ਤਰੇ ਤਤ੍ਰ ਜਗਾਮ ਹਰਿਰੀਸ਼੍ਵਰਃ
ਦੇਵਤੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਨਾਰਾਇਣ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਯਾਦ ਕਰਨ ਲੱਗੇ; ਇਸ ਵੇਲੇ, ਹਰੀ, ਸਭ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਉਥੇ ਆ ਗਿਆ।
ਦੀਪਯਞ੍ਜ੍ਯੋਤਿषਾ ਭੂਮਿਂ ਸ਼ਙ੍ਖਚਕ੍ਰਗਦਾਧਰਃ। ਤਮਾਗਤਂ ਸੁਪਰ੍ਣਸ੍ਥਂ ਵਿष੍ਣੁਂ ਲੋਕਨਮਸ੍ਕृਤਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਰੋਸ਼ਨ ਕੀਤਾ, ਸ਼ੰਖ, ਚੱਕਰ ਤੇ ਗਦਾ ਫੜੀ ਹੋਈ, ਗਰੁੜ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਜੋ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਿਆ ਗਿਆ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮੁਦਾ ਯੁਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਭਯਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਰਮੇ ਸੁਰਾਃ। ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਯੁਦ੍ਧਂ ਪੁਨਃ ਸਰ੍ਵੇ ਦੇਵਾ ਦੈਤੇਯਦਾਨਵੈਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਦੇਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ ਤੇ ਡਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਫਿਰ ਇਕ ਵਾਰੀ ਦਿਤਿਆਂ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕਰਨ ਲੱਗੇ।
ਤਦ੍ਯੁਦ੍ਧਮਭਵਦ੍ਘੋਰਮਚਿਨ੍ਤ੍ਯਂ ਰੋਮਹਰ੍षਣਮ੍। ਜਘ੍ਰੁਰ੍ਦੈਤ੍ਯਾਨ੍ਤ੍ਰਣੇ ਘੋਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸ਼ਕ੍ਰਪੁਰੋਗਮਾਃ
ਉਹ ਲੜਾਈ ਬਹੁਤ ਭਿਆਨਕ, ਸੋਚ ਤੋਂ ਪਰੇ ਤੇ ਰੋਮਾਂ ਨੂੰ ਖੜਾ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹੋ ਗਈ; ਸਾਰੇ ਡਰਾਉਣੇ ਦੇਵਤੇ, ਸ਼ਕ੍ਰਾ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿਚ, ਦਿਤਿਆਂ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿਚ ਮਾਰਨ ਲੱਗੇ।
ਤੇ ਬਾਧ੍ਯਮਾਨਾ ਬਿਬੁਧੈਰ੍ਦੁਦ੍ਰੁਵੁਦੈਤ੍ਯਦਾਨਵਾਃ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਤੰਗ ਹੋ ਕੇ, ਦਿਤੇ ਤੇ ਦਾਨਵ ਭੱਜ ਪਏ।
ਵਿਦ੍ਰੁਤਾਨ੍ਦਾਨਵਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਦਾ ਭਾਰਤ ਸਂਯੁਗੇ। ਕਾਲਨੇਮਿਰਿਤਿ ਖ੍ਯਾਤੋ ਦਾਨਵਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਦृਸ਼੍ਯਤਾ
ਜਦੋਂ ਜੰਗ ਵਿਚ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਭੱਜਦੇ ਦੇਖਿਆ, ਹੇ ਭਾਰਤ, ਤਦ ਦਾਨਵ ਕਾਲਨੇਮੀ (ਜੋ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ) ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਿਆ।
ਸ਼ਤ੍ਰੁਪ੍ਰਹਰਣੇ ਘੋਰਃ ਸ਼ਤਬਾਹੁਃ ਸ਼ਤਾਨਨਃ। ਸ਼ਤਸ਼ੀਰ੍षਃ ਸ੍ਥਿਤਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਞ੍ਛਤਸ਼ृਙ੍ਗਂ ਇਵਾਚਲਃ
ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਵਿਚ ਡਰਾਉਣਾ, ਸੌਂ ਬਾਂਹਾਂ, ਸੌਂ ਚਿਹਰੇ, ਸੌਂ ਸਿਰਾਂ ਵਾਲਾ, ਤੇ ਸੌਂ ਚੋਟੀਆਂ ਵਾਲੇ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਸ਼ਾਨਦਾਰ, ਉਹ ਠੀਕ-ਠਾਕ ਖੜਾ ਸੀ।
ਭਾਸ੍ਕਰਾਕਾਰਮੁਕੁਟਃ ਸ਼ਿਞ੍ਜਿਤਾਭਰਣਾਙ੍ਗਦਃ। ਧੂਮ੍ਰਕੇਤੁਰ੍ਹਰਿਸ਼੍ਮਸ਼੍ਰੁਰ੍ਨਿਰ੍ਦष੍ਟੋष੍ਠਪੁਟਾਨਨਃ
ਉਸ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਤਾਜ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਗਹਿਣੇ ਤੇ ਬਾਂਹ-ਬੰਦ ਝੰਕਾਰ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਸ ਦੀ ਚੋਟੀ ਧੂੰਏਂ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਦਾਡ਼ ਪੀਲੀ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਮੂੰਹ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਹੋਠ ਕੱਟ ਕੇ, ਡਰਾਉਣਾ ਦਿਸ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਾਨ੍ਤਰਵਿਸ੍ਤਾਰਂ ਧਾਰਯਨ੍ਵਿਪੁਲਂ ਵਪੁਃ। ਤਰ੍ਜਯਨ੍ਵੈ ਰਣੇ ਦੇਵਾਞ੍ਛਾਦਯਨ੍ਵੈ ਦਿਸ਼ੋ ਦਸ਼
ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਇੰਨਾ ਵੱਡਾ ਸੀ ਕਿ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਫੈਲ ਗਿਆ ਸੀ। ਉਹ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਡਰਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ, ਦਸੋਂ ਦਿਸਾਵਾਂ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲਿਆ।
ਅਭ੍ਯਧਾਵਤ੍ਸੁਸਙ੍ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਵ੍ਯਾਦਿਤਾਸ੍ਯ ਇਵਾਨ੍ਤਕਃ। ਤਤ੍ਰ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਪ੍ਰਤਾਨੈਸ਼੍ਚ ਦੇਵਾਨ੍ਧਰ੍षਿਤਵਾਨ੍ਤ੍ਰਣੇ
ਉਹ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਮੌਤ ਵਾਂਗ ਮੂੰਹ ਖੋਲ ਕੇ, ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ। ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ 'ਤੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ।
ਅਭ੍ਯਾਯਯੁਃ ਸੁਰਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਪੁਨਸ੍ਤੇ ਦੈਤ੍ਯਦਾਨਵਾਃ। ਆਪੀਡਯਨ੍ਤ੍ਰਣੇ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾਸ੍ਤਤੋ ਦੇਵਾਨ੍ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ
ਫਿਰ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰਾ, ਦੈਤ ਤੇ ਦਾਨਵ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ 'ਤੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਚੜ੍ਹ ਗਏ।
ਤੇ ਵਧ੍ਯਮਾਨਾ ਵਿਬੁਧਾਃ ਸਮਰੇ ਕਾਲਨੇਮਿਨਾ। ਦੈਤ੍ਯੈਸ਼੍ਚੈਵ ਮਹਾਰਾਜ ਦੁਦ੍ਰੁਵੁਸ੍ਤੇ ਦਿਸ਼ੋ ਦਸ਼
ਕਾਲਨੇਮੀ ਤੇ ਦੈਤਾਂ ਵਲੋਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰੇ ਜਾਂਦੇ, ਦੇਵਤੇ, ਮਹਾਰਾਜਾ, ਦਸੋਂ ਦਿਸਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਭੱਜ ਗਏ।
ਵਿਬੁਧਾਨ੍ਵਿਦ੍ਰੁਤਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕਾਲਨੇਮਿਰ੍ਮਹਾ।ਞਸੁਰਃ। ਇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਯਮਂ ਚ ਵਰੁਣਂ ਵਾਯੁਂ ਚ ਧਨਦਂ ਰਵਿਮ੍
ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਭੱਜਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਅਸੁਰ ਕਾਲਨੇਮੀ ਇੰਦਰ, ਯਮ, ਵਰੁਣ, ਵਾਯੂ, ਕੁਬੇਰ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪੈ ਗਿਆ।
ਏਤਾਂਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯਾਨ੍ਬਲਾਞ੍ਜਿਤ੍ਵਾ ਤੇषਾਂ ਕਾਰ੍ਯਾਣ੍ਯਵਾਪ ਸਃ। ਤਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਸਹਸਾ ਜਿਤ੍ਵਾ ਕਾਲਨੇਮਿਰ੍ਮਹਾਸੁਰਃ
ਇਹਨਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ। ਸਭ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਅਸੁਰ ਕਾਲਨੇਮੀ—
ਦਦਰ੍ਸ਼ ਗਗਨੇ ਵਿष੍ਣੁਂ ਸੁਪਰ੍ਣਸ੍ਥਂ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤਿਮ੍। ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕ੍ਰੋਧਤਾਮ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਸ੍ਤਰ੍ਜਯਨ੍ਨਭ੍ਯਯਾਤ੍ਤਦਾ
—ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਗਰੁੜ 'ਤੇ ਬੈਠਾ, ਤੇਜ਼ ਚਮਕਦਾਰ ਵੇਖਿਆ। ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਤੇ ਉਹ ਧਮਕਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ।
ਸ ਬਾਹੁਸ਼ਤਮੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਸਰ੍ਵਾਸ੍ਤ੍ਰਗ੍ਰਹਣਂ ਰਣੇ। ਰੋषਾਦ੍ਭਾਰਤ ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਵਿष੍ਣੋਰੁਰਸਿ ਪਾਤਯਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਸੌਂ ਬਾਂਹਾਂ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰ ਫੜ ਕੇ, ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਮੁਖੀ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਸੀਨੇ 'ਤੇ ਉਹ ਹਥਿਆਰ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤੇ, ਭਾਰਤਾ।
ਦੈਤ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਦਾਨਵਾਸ਼੍ਚੈਵ ਸਰ੍ਵੇ ਮਯਪੁਰੋਗਮਾਃ। ਸ੍ਵਾਨ੍ਯਾਯੁਧਾਨਿ ਸਙ੍ਗृਹ੍ਯ ਸਰ੍ਵੇ ਵਿष੍ਣੁਮੁਪਾਦ੍ਰਵਨ੍
ਫਿਰ, ਸਾਰੇ ਦੈਤ ਤੇ ਦਾਨਵ, ਮਾਇਆ ਦੇ ਆਗੂ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਇਕਠੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਵੱਲ ਦੌੜੇ।
ਸ ਤਾਡ੍ਯਮਾਨੋ।ਞਤਿਬਲੈਰ੍ਦੈਤ੍ਯੈਃ ਸਰ੍ਵਾਯੁਘੋਦ੍ਯਤੈਃ। ਨ ਚਚਾਲ ਹਰਿਰ੍ਯੁਦ੍ਧੇऽਕਮ੍ਪਮਾਨ ਇਵਾਚਲਃ
ਉਹ ਵੱਡੇ ਦੈਤ, ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਮਾਰਦੇ ਰਹੇ, ਪਰ ਹਰੀ ਹਿਲਿਆ ਵੀ ਨਹੀਂ, ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਅਡੋਲ ਰਿਹਾ।
ਪੁਨਰੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਸਙ੍ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਕਾਲਨੇਮਿਰ੍ਦृਢਾਂ ਗਦਾਮ੍। ਜਘਾਨ ਗਦਯਾ ਰਾਜਂਸ੍ਤਂ ਵਿष੍ਣੁਂ ਗਰੁਡਂ ਚ ਵੈ
ਫਿਰ, ਕਾਲਨੇਮੀ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਮਜ਼ਬੂਤ ਗਦਾ ਚੁੱਕੀ, ਤੇ ਉਸ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਨੂ ਅਤੇ ਗਰੁੜ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਰਾਜਾ।
ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਗੁਰਡਂ ਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਂ ਚਕ੍ਰਮੁਦ੍ਯਸ੍ਯ ਵੈ ਹਰਿਃ। ਸ਼ਤਂ ਸ਼ਿਰਾਂਸਿ ਬਾਹੂਂਸ਼੍ਚ ਸੋਚ੍ਛਿਨਤ੍ਕਾਲਨੇਮਿਨਃ
ਗਰੁੜ ਨੂੰ ਥੱਕਿਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਹਰੀ ਨੇ ਆਪਣਾ ਚੱਕਰ ਚੁੱਕਿਆ ਤੇ ਕਾਲਨੇਮੀ ਦੇ ਸੌਂ ਸਿਰ ਤੇ ਬਾਂਹਾਂ ਕੱਟ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਜਘਾਨਾਨ੍ਯਾਂਸ੍ਚ ਤਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਸਮਰੇ ਦੈਤ੍ਯਦਾਨਵਾਨ੍। ਵਿਬੁਧਾਨਾਮृषੀਣਾਂ ਚ ਸ੍ਵਾਨਿ ਸ੍ਥਾਨਾਨਿ ਵੈ ਦਦੌ
ਉਸ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਦੈਤ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਅਸਲ ਥਾਵਾਂ ਵਾਪਸ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਸੁਰਾਣਾਂ ਸੁਗ੍ਰੀਤੋ ਯੋਗ੍ਯਕਰ੍ਮਾਣਿ ਭਾਰਤ। ਜਗਾਮ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਂ ਤਦਾ ਹਰਿਃ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਹੀ ਕੰਮ ਸੌਂਪ ਕੇ, ਭਾਰਤਾ, ਹਰੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਬ੍ਰਹਮਲੋਕ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਂ ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਨਾਰਾਯਣਃ ਪ੍ਰਭੁਃ। ਪੌਰਾਣਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸਦਨਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਨਾਰਾਯਣਾਸ਼੍ਰਯਮ੍
ਬ੍ਰਹਮਲੋਕ ਵਿੱਚ ਜਾ ਕੇ, ਨਾਰਾਇਣ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੇ ਪੁਰਾਣਾ, ਦਿਵਿਆ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਘਰ, ਨਾਰਾਇਣ ਦਾ ਆਸਰਾ, ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ।
ਸ ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਤਦਾ ਦੇਵਃ ਸ੍ਤੂਯਮਾਨੋ ਮਹਰ੍षਿਭਿਃ। ਸਹਸ੍ਰਸ਼ੀਰ੍षਾ ਭੂਤ੍ਵਾ ਚ ਸ਼ਯਨਾਯੋਪਚਕ੍ਰਮੇ
ਉਥੇ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਅੰਦਰ ਗਿਆ, ਤੇ ਮਹਾਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰ ਹੋ ਕੇ, ਹਜ਼ਾਰ ਸਿਰ ਵਾਲਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਵਿਸ਼੍ਰਾਮ ਲਈ ਲੇਟ ਗਿਆ।
ਆਦਿਦੇਵਃ ਪੁਰਾਣਾਤ੍ਮਾ ਨਿਦ੍ਰਾਵਸ਼ਮੁਪਾਗਤਃ। ਸ਼ੇਤੇ ਸੁਖਂ ਸਦਾ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਮੋਹਯਞ੍ਜਗਦਵ੍ਯਯਃ
ਆਦਿ-ਦੇਵ, ਪੁਰਾਣਾ ਆਤਮਾ, ਨੀਂਦ ਦੇ ਵਸ਼ ਆ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਸਦਾ ਸੁਖ ਨਾਲ ਲੇਟਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਮੋਹ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਜਗ੍ਮੁਸ੍ਤਸ੍ਯਾਥ ਵਰ੍षਾਣਿ ਸ਼ਯਾਨਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। षਟ੍ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਚ੍ਛਤਸਾਹਸ੍ਰਂ ਮਾਨੁषੇਣੇਹ ਸਙ੍ਖ੍ਯਯਾ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਜਦੋਂ ਸੋ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਮਨੁੱਖੀ ਗਿਣਤੀ ਅਨੁਸਾਰ ਛੱਤੀ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਲੰਘ ਗਏ।
ਜਗ੍ਮੁਃ ਕृਤਯੁਗਤ੍ਰੇਤਾਦ੍ਵਾਪਰਾਨ੍ਤੇ ਬੁਬੋਧ ਹ। ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦਿਭਿਃ ਸ੍ਤੂਯਮਾਨਃ ਸੁਰੈਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸਹਰ੍षਿਭਿਃ
ਸੱਤਯੁਗ, ਤ੍ਰੇਤਾ ਤੇ ਦਵਾਪਰ ਯੁਗ ਵੀ ਲੰਘ ਗਏ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਉਹ ਜਾਗਿਆ। ਬ੍ਰਹਮਾ, ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ।