ਯਥੈਵ ਭਗਵਾਞ੍ਜਾਤਃ ਕ੍ਸ਼ਿਤਾਵਿਹ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ। ਮਾਧਵੇषੁ ਮਹਾਬੁਦ੍ਧਿਸ੍ਤਨ੍ਮੇ ਬ੍ਰੂਹਿ ਪਿਤਾਮਹ
ਜਿਵੇਂ ਭਗਵਾਨ ਜਨਾਰਦਨ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਮਾਧਵਾਂ ਵਿਚ ਜਨਮ ਲਿਆ, ਮਹਾਨ ਬੁਧੀ ਵਾਲੇ, ਉਹ ਗੱਲ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਪਿਤਾਮਾ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤਤੋ ਭੀष੍ਮਃ ਕੇਸ਼ਵਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। ਮਾਧਵੇषੁ ਤਥਾ ਜਨ੍ਮ ਕਥਯਾਮਾਸ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੁੱਛਣ 'ਤੇ, ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ, ਕੇਸ਼ਵ ਦੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਮਾਧਵਾਂ ਵਿਚ ਉਸ ਦੇ ਜਨਮ ਦੀ ਕਥਾ ਦੱਸਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ।
ਹਨ੍ਤ ਤੇ ਕਥਯਿष੍ਯਾਮਿ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ ਯਥਾਤਥਮ੍। ਯਤੋ ਨਾਰਾਯਣਸ੍ਯੇਹ ਜਨ੍ਮ ਵृष੍ਣਿषੁ ਕੌਰਵ
ਹੁਣ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰਾ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸੱਚਾਈ ਨਾਲ ਦੱਸਾਂਗਾ ਕਿ ਨਾਰਾਇਣ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਵਿਚ ਕਿਵੇਂ ਜਨਮਿਆ ਸੀ, ਹੇ ਕੌਰਵ।
ਪੁਰਾ ਲੋਕੇ ਮਹਾਰਾਜ ਵਰ੍ਤਮਾਨੇ ਕृਤੇ ਯੁਗੇ। ਆਸੀਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਵਿਖ੍ਯਾਤਃ ਸਙ੍ਗ੍ਰਾਮਸ੍ਤਾਰਕਾਮਯਃ
ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ, ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਜਦੋਂ ਦੁਨੀਆਂ 'ਕ੍ਰਿਤ' ਯੁਗ ਵਿਚ ਸੀ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਤਾਰਕਾਮਯਾ ਨਾਂ ਦੀ ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਲੜਾਈ ਹੋਈ ਸੀ।
ਵਿਰੋਚਨੋ ਮਯਸ੍ਤਾਰੋ ਵਰਾਹਃ ਸ਼੍ਵੇਤ ਏਵ ਚ। ਵਿਪ੍ਰਚਿਤ੍ਤਿਃ ਪ੍ਰਲਮ੍ਬਸ਼੍ਚ ਵृਤ੍ਰਜਮ੍ਭਬਲਾਦਯਃ
ਵਿਰੋਚਨ, ਮਾਇਆ, ਤਾਰਕਾ, ਵਰਾਹਾ, ਸ਼ਵੇਤਾ, ਵਿਪ੍ਰਚਿੱਤੀ, ਪ੍ਰਲੰਬਾ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰਾ, ਜੰਭਾ ਤੇ ਬਲਾ—
ਨਮੁਚਿਃ ਕਾਲਨੇਮਿਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦ ਇਤਿ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਃ। ਲਮ੍ਬਃ ਕਿਸ਼ੋਰਃ ਸ੍ਵਰ੍ਭਾਨੁਰਰਿष੍ਟੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਨਾਮੁਚੀ, ਕਾਲਨੇਮੀ, ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ (ਜੋ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ), ਲੰਬਾ, ਕਿਸ਼ੋਰਾ, ਸਵਰਭਾਨੁ, ਅਰਿਸ਼ਟਾ ਅਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ—
ਏਤੇ ਚਾਨ੍ਯੇ ਚ ਬਹਵੋ ਦੈਤ੍ਯਸਙ੍ਘਾਃ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ। ਨਾਨਾਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਧਰਾ ਰਾਜਨ੍ਨਾਨਾਭੂषਣਵਾਹਨਾਃ
ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਹੋਰ ਵੀ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀਤਿਆਂ ਦੇ ਜਥੇ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰ ਲੈ ਕੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਗਹਿਣਿਆਂ ਤੇ ਵਾਹਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ—
ਦੇਵਤਾਨਾਮਭਿਮੁਖਾਸ੍ਤਸ੍ਥੁਰ੍ਦੈਤੇਯਦਾਨਵਾਃ। ਦੇਵਾਸ੍ਤੁ ਯੁਧ੍ਯਮਾਨਾਸ੍ਤੇ ਦਾਨਵਾਨਭ੍ਯਯੂ ਰਣੇ
ਇਹ ਦਿਤੇ ਤੇ ਦਾਨਵ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਦੇਵਤੇ ਲੜਦੇ ਹੋਏ ਦਾਨਵਾਂ ਵੱਲ ਜੰਗ ਵਿਚ ਵਧੇ।
ਆਦਿਤ੍ਯਾ ਵਸਵੋ ਰੁਦ੍ਰਾਃ ਸਾਧ੍ਯਾ ਵਿਸ਼੍ਵੇ ਮਰੁਦ੍ਗਣਾਃ। ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਯਮਸ਼੍ਚ ਵਰੁਣਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਸ਼੍ਚੈਵ ਧਨੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਆਦਿਤਿਆ, ਵਸੁ, ਰੁਦ੍ਰ, ਸਾਧਿਆ, ਵਿਸ਼ਵੇਦੇਵ, ਮਰੁਤਾਂ ਦੇ ਜਥੇ, ਇੰਦ੍ਰ, ਯਮ, ਵਰੁਣ, ਚੰਦ੍ਰ ਤੇ ਧਨ ਦੇ ਰਾਜਾ—
ਅਸ਼੍ਵਿਨੌ ਚ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯੌ ਯੇ ਚਾਨ੍ਯੇ ਦੇਵਤਾਗਣਾਃ। ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਯੁਦ੍ਧਂ ਮਹਾਘੋਰਂ ਦਾਨਵੈਸ਼੍ਚ ਯਥਾਕ੍ਰਮਮ੍
ਦੋ ਮਹਾਬਲੀ ਅਸ਼ਵਿਨ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਜਥੇ ਵੀ, ਸਭ ਨੇ ਆਪਣੀ ਵਾਰੀ ਮੁਤਾਬਕ ਦਾਨਵਾਂ ਨਾਲ ਡਰਾਉਣੀ ਲੜਾਈ ਕੀਤੀ।
ਯੁਧ੍ਯਮਾਨਾਃ ਸਮੇਯੁਸ਼੍ਚ ਦੇਵਾ ਦੈਤੇਯਦਾਨਵੈਃ। ਤਦ੍ਯੁਦ੍ਧਮਭਵਦ੍ਘੋਰਂ ਦੇਵਦਾਨਵਸਙ੍ਕੁਲਮ੍
ਲੜਦੇ ਹੋਏ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦਿਤੇ-ਦਾਨਵ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ; ਉਹ ਲੜਾਈ ਬਹੁਤ ਭਿਆਨਕ ਹੋ ਗਈ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦਾਨਵ ਭਰਪੂਰ ਸਨ।
ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਬਲਾਭ੍ਯਾਂ ਸਞ੍ਜਜ੍ਞੇ ਤੁਮੁਲੋ ਵਿਗ੍ਰਹਸ੍ਤਦਾ। ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰੈਃ ਕਿਰਨ੍ਤੋऽਥ ਅਭ੍ਯਯੁਰ੍ਦੇਵਦਾਨਵਾਃ
ਉਹ ਦੋ ਫੌਜਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਇਕ ਹਲਚਲ ਭਰੀ ਲੜਾਈ ਛਿੜ ਗਈ; ਤੇਜ਼ ਹਥਿਆਰ ਸੁੱਟਦੇ ਹੋਏ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦਾਨਵ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਵੱਲ ਵਧੇ।
ਘ੍ਰਨ੍ਤਿ ਦੇਵਾਨ੍ਸਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਨ੍ਸਯਕ੍ਸ਼ੋਰਗਚਾਰਣਾਨ੍। ਤੇ ਵਧ੍ਯਮਾਨਾ ਦੈਤੇਯੈਰ੍ਦੇਵਸਙ੍ਘਾਸ੍ਤਦਾ ਰਣੇ
ਦਿਤਿਆਂ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਗੰਧਰਵਾਂ, ਯਕਸ਼ਾਂ, ਨਾਗਾਂ ਤੇ ਚਾਰਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ; ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਜਥੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਦਿਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਮਾਰੇ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ।
ਤ੍ਰਾਤਾਰਂ ਮਨਸਾ ਜਗ੍ਮੁਰ੍ਦੇਵਂ ਨਾਰਾਯਮਂ ਪ੍ਰਭੁਮ੍। ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨ੍ਤਰੇ ਤਤ੍ਰ ਜਗਾਮ ਹਰਿਰੀਸ਼੍ਵਰਃ
ਦੇਵਤੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਨਾਰਾਇਣ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਯਾਦ ਕਰਨ ਲੱਗੇ; ਇਸ ਵੇਲੇ, ਹਰੀ, ਸਭ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਉਥੇ ਆ ਗਿਆ।
ਦੀਪਯਞ੍ਜ੍ਯੋਤਿषਾ ਭੂਮਿਂ ਸ਼ਙ੍ਖਚਕ੍ਰਗਦਾਧਰਃ। ਤਮਾਗਤਂ ਸੁਪਰ੍ਣਸ੍ਥਂ ਵਿष੍ਣੁਂ ਲੋਕਨਮਸ੍ਕृਤਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਰੋਸ਼ਨ ਕੀਤਾ, ਸ਼ੰਖ, ਚੱਕਰ ਤੇ ਗਦਾ ਫੜੀ ਹੋਈ, ਗਰੁੜ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਜੋ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਿਆ ਗਿਆ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮੁਦਾ ਯੁਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਭਯਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਰਮੇ ਸੁਰਾਃ। ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਯੁਦ੍ਧਂ ਪੁਨਃ ਸਰ੍ਵੇ ਦੇਵਾ ਦੈਤੇਯਦਾਨਵੈਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਦੇਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ ਤੇ ਡਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਫਿਰ ਇਕ ਵਾਰੀ ਦਿਤਿਆਂ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕਰਨ ਲੱਗੇ।
ਤਦ੍ਯੁਦ੍ਧਮਭਵਦ੍ਘੋਰਮਚਿਨ੍ਤ੍ਯਂ ਰੋਮਹਰ੍षਣਮ੍। ਜਘ੍ਰੁਰ੍ਦੈਤ੍ਯਾਨ੍ਤ੍ਰਣੇ ਘੋਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸ਼ਕ੍ਰਪੁਰੋਗਮਾਃ
ਉਹ ਲੜਾਈ ਬਹੁਤ ਭਿਆਨਕ, ਸੋਚ ਤੋਂ ਪਰੇ ਤੇ ਰੋਮਾਂ ਨੂੰ ਖੜਾ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹੋ ਗਈ; ਸਾਰੇ ਡਰਾਉਣੇ ਦੇਵਤੇ, ਸ਼ਕ੍ਰਾ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿਚ, ਦਿਤਿਆਂ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿਚ ਮਾਰਨ ਲੱਗੇ।
ਤੇ ਬਾਧ੍ਯਮਾਨਾ ਬਿਬੁਧੈਰ੍ਦੁਦ੍ਰੁਵੁਦੈਤ੍ਯਦਾਨਵਾਃ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਤੰਗ ਹੋ ਕੇ, ਦਿਤੇ ਤੇ ਦਾਨਵ ਭੱਜ ਪਏ।
ਵਿਦ੍ਰੁਤਾਨ੍ਦਾਨਵਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਦਾ ਭਾਰਤ ਸਂਯੁਗੇ। ਕਾਲਨੇਮਿਰਿਤਿ ਖ੍ਯਾਤੋ ਦਾਨਵਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਦृਸ਼੍ਯਤਾ
ਜਦੋਂ ਜੰਗ ਵਿਚ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਭੱਜਦੇ ਦੇਖਿਆ, ਹੇ ਭਾਰਤ, ਤਦ ਦਾਨਵ ਕਾਲਨੇਮੀ (ਜੋ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ) ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਿਆ।
ਸ਼ਤ੍ਰੁਪ੍ਰਹਰਣੇ ਘੋਰਃ ਸ਼ਤਬਾਹੁਃ ਸ਼ਤਾਨਨਃ। ਸ਼ਤਸ਼ੀਰ੍षਃ ਸ੍ਥਿਤਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਞ੍ਛਤਸ਼ृਙ੍ਗਂ ਇਵਾਚਲਃ
ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਵਿਚ ਡਰਾਉਣਾ, ਸੌਂ ਬਾਂਹਾਂ, ਸੌਂ ਚਿਹਰੇ, ਸੌਂ ਸਿਰਾਂ ਵਾਲਾ, ਤੇ ਸੌਂ ਚੋਟੀਆਂ ਵਾਲੇ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਸ਼ਾਨਦਾਰ, ਉਹ ਠੀਕ-ਠਾਕ ਖੜਾ ਸੀ।
ਭਾਸ੍ਕਰਾਕਾਰਮੁਕੁਟਃ ਸ਼ਿਞ੍ਜਿਤਾਭਰਣਾਙ੍ਗਦਃ। ਧੂਮ੍ਰਕੇਤੁਰ੍ਹਰਿਸ਼੍ਮਸ਼੍ਰੁਰ੍ਨਿਰ੍ਦष੍ਟੋष੍ਠਪੁਟਾਨਨਃ
ਉਸ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਤਾਜ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਗਹਿਣੇ ਤੇ ਬਾਂਹ-ਬੰਦ ਝੰਕਾਰ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਸ ਦੀ ਚੋਟੀ ਧੂੰਏਂ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਦਾਡ਼ ਪੀਲੀ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਮੂੰਹ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਹੋਠ ਕੱਟ ਕੇ, ਡਰਾਉਣਾ ਦਿਸ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਾਨ੍ਤਰਵਿਸ੍ਤਾਰਂ ਧਾਰਯਨ੍ਵਿਪੁਲਂ ਵਪੁਃ। ਤਰ੍ਜਯਨ੍ਵੈ ਰਣੇ ਦੇਵਾਞ੍ਛਾਦਯਨ੍ਵੈ ਦਿਸ਼ੋ ਦਸ਼
ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਇੰਨਾ ਵੱਡਾ ਸੀ ਕਿ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਫੈਲ ਗਿਆ ਸੀ। ਉਹ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਡਰਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ, ਦਸੋਂ ਦਿਸਾਵਾਂ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲਿਆ।
ਅਭ੍ਯਧਾਵਤ੍ਸੁਸਙ੍ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਵ੍ਯਾਦਿਤਾਸ੍ਯ ਇਵਾਨ੍ਤਕਃ। ਤਤ੍ਰ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਪ੍ਰਤਾਨੈਸ਼੍ਚ ਦੇਵਾਨ੍ਧਰ੍षਿਤਵਾਨ੍ਤ੍ਰਣੇ
ਉਹ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਮੌਤ ਵਾਂਗ ਮੂੰਹ ਖੋਲ ਕੇ, ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ। ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ 'ਤੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ।
ਅਭ੍ਯਾਯਯੁਃ ਸੁਰਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਪੁਨਸ੍ਤੇ ਦੈਤ੍ਯਦਾਨਵਾਃ। ਆਪੀਡਯਨ੍ਤ੍ਰਣੇ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾਸ੍ਤਤੋ ਦੇਵਾਨ੍ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ
ਫਿਰ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰਾ, ਦੈਤ ਤੇ ਦਾਨਵ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ 'ਤੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਚੜ੍ਹ ਗਏ।
ਤੇ ਵਧ੍ਯਮਾਨਾ ਵਿਬੁਧਾਃ ਸਮਰੇ ਕਾਲਨੇਮਿਨਾ। ਦੈਤ੍ਯੈਸ਼੍ਚੈਵ ਮਹਾਰਾਜ ਦੁਦ੍ਰੁਵੁਸ੍ਤੇ ਦਿਸ਼ੋ ਦਸ਼
ਕਾਲਨੇਮੀ ਤੇ ਦੈਤਾਂ ਵਲੋਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰੇ ਜਾਂਦੇ, ਦੇਵਤੇ, ਮਹਾਰਾਜਾ, ਦਸੋਂ ਦਿਸਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਭੱਜ ਗਏ।
ਵਿਬੁਧਾਨ੍ਵਿਦ੍ਰੁਤਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕਾਲਨੇਮਿਰ੍ਮਹਾ।ਞਸੁਰਃ। ਇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਯਮਂ ਚ ਵਰੁਣਂ ਵਾਯੁਂ ਚ ਧਨਦਂ ਰਵਿਮ੍
ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਭੱਜਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਅਸੁਰ ਕਾਲਨੇਮੀ ਇੰਦਰ, ਯਮ, ਵਰੁਣ, ਵਾਯੂ, ਕੁਬੇਰ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪੈ ਗਿਆ।
ਏਤਾਂਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯਾਨ੍ਬਲਾਞ੍ਜਿਤ੍ਵਾ ਤੇषਾਂ ਕਾਰ੍ਯਾਣ੍ਯਵਾਪ ਸਃ। ਤਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਸਹਸਾ ਜਿਤ੍ਵਾ ਕਾਲਨੇਮਿਰ੍ਮਹਾਸੁਰਃ
ਇਹਨਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ। ਸਭ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਅਸੁਰ ਕਾਲਨੇਮੀ—
ਦਦਰ੍ਸ਼ ਗਗਨੇ ਵਿष੍ਣੁਂ ਸੁਪਰ੍ਣਸ੍ਥਂ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤਿਮ੍। ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕ੍ਰੋਧਤਾਮ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਸ੍ਤਰ੍ਜਯਨ੍ਨਭ੍ਯਯਾਤ੍ਤਦਾ
—ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਗਰੁੜ 'ਤੇ ਬੈਠਾ, ਤੇਜ਼ ਚਮਕਦਾਰ ਵੇਖਿਆ। ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਤੇ ਉਹ ਧਮਕਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ।
ਸ ਬਾਹੁਸ਼ਤਮੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਸਰ੍ਵਾਸ੍ਤ੍ਰਗ੍ਰਹਣਂ ਰਣੇ। ਰੋषਾਦ੍ਭਾਰਤ ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਵਿष੍ਣੋਰੁਰਸਿ ਪਾਤਯਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਸੌਂ ਬਾਂਹਾਂ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰ ਫੜ ਕੇ, ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਮੁਖੀ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਸੀਨੇ 'ਤੇ ਉਹ ਹਥਿਆਰ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤੇ, ਭਾਰਤਾ।
ਦੈਤ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਦਾਨਵਾਸ਼੍ਚੈਵ ਸਰ੍ਵੇ ਮਯਪੁਰੋਗਮਾਃ। ਸ੍ਵਾਨ੍ਯਾਯੁਧਾਨਿ ਸਙ੍ਗृਹ੍ਯ ਸਰ੍ਵੇ ਵਿष੍ਣੁਮੁਪਾਦ੍ਰਵਨ੍
ਫਿਰ, ਸਾਰੇ ਦੈਤ ਤੇ ਦਾਨਵ, ਮਾਇਆ ਦੇ ਆਗੂ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਇਕਠੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਵੱਲ ਦੌੜੇ।