ਤਤਃ ਸ੍ਵਾਰ੍ਥਪਰਾਨ੍ਮੂਢਾਨ੍ਪृਥਗ੍ਭੂਤਾਨ੍ਸ੍ਵਕੈਰ੍ਧਨੈਃ। ਵਿਦਿਤ੍ਵਾ ਭੇਦਯਨ੍ਤ੍ਯੇਤਾਨਮਿਤ੍ਰਾ ਮਿਤ੍ਰਰੂਪਿਣਃ
ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਇਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਧਨ ਵਿਚ ਲਗ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਦੁਸ਼ਮਣ, ਜੋ ਦੋਸਤਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਲ ਵਿਚ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਫੁਟ ਪਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਵਿਦਿਤ੍ਵਾ ਚਾਪਰੇ ਭਿਨ੍ਨਾਨਨ੍ਤਰੇषੁ ਪਤਨ੍ਤ੍ਯਥ। ਭਿਨ੍ਨਾਨਾਮਤੁਲੋ ਨਾਸ਼ਃ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਮੇਵ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਤੇ
ਅਤੇ, ਜਦੋਂ ਹੋਰ ਲੋਕ ਜਾਣ ਲੈਂਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇਹ ਵੰਡੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਸ ਵਿਚ ਲੜਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਵੰਡੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਪੂਰਾ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਵਿਭਾਗਂ ਭ੍ਰਾਤॄਣਾਂ ਨ ਪ੍ਰਸ਼ਂਸਨ੍ਤਿ ਸਾਧਵਃ। `ਏਵਮੁਕ੍ਤਃ ਸੁਪ੍ਰਤੀਕੋ ਭਾਗਂ ਕੀਰ੍ਤਯਤੇऽਨਿਸ਼ਮ੍
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਚੰਗੇ ਲੋਕ ਭਰਾਵਾਂ ਦੀ ਵੰਡ ਦੀ ਤਾਰੀਫ਼ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ। ਪਰ, ਇੰਝ ਆਖਣ 'ਤੇ ਵੀ, ਸੁਪ੍ਰਤੀਕ ਰਾਤ-ਦਿਨ ਵੰਡ ਦੀ ਜ਼ਿੱਦ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਏਵਂ ਨਿਰ੍ਬਧ੍ਯਮਾਨਸ੍ਤੁ ਸ਼ਸ਼ਾਪੈਨਂ ਵਿਭਾਵਸੁਃ।' ਗੁਰੁਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰੇऽਨਿਬਦ੍ਧਾਨਾਮਨ੍ਯੋਨ੍ਯੇਨਾਭਿਸ਼ਙ੍ਕਿਨਾਮ੍
ਇੰਝ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਦਬਾਏ ਜਾਣ ਤੇ, ਵਿਭਾਵਸੂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ: 'ਜੋ ਵੱਡਿਆਂ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦੇ ਤੇ ਇਕ-ਦੂਜੇ 'ਤੇ ਸ਼ੱਕ ਕਰਦੇ ਹਨ—'
ਨਿਯਨ੍ਤੁ ਨ ਹਿ ਸ਼ਕ੍ਯਸ੍ਤ੍ਵਂ ਭੇਦਤੋ ਧਨਮਿਚ੍ਛਸਿ। ਯਸ੍ਮਾਤ੍ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸੁਪ੍ਰਤੀਕ ਹਸ੍ਤਿਤ੍ਵਂ ਸਮਵਾਪ੍ਸ੍ਯਸਿ
'ਤੂੰ ਰੋਕਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਵੰਡ ਕੇ ਧਨ ਲੈਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਸੁਪ੍ਰਤੀਕ, ਤੂੰ ਹਾਥੀ ਬਣ ਜਾਵੇਂਗਾ।'
ਸ਼ਪ੍ਤਸ੍ਤ੍ਵੇਵਂ ਸੁਪ੍ਰਤੀਕੋ ਵਿਭਾਵਸੁਮਥਾਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਤ੍ਵਮਪ੍ਯਨ੍ਤਰ੍ਜਲਚਰਃ ਕਚ੍ਛਪਃ ਸਂਭਵਿष੍ਯਸਿ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼ਾਪ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਸੁਪ੍ਰਤੀਕ ਨੇ ਵਿਭਾਵਸੂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਤੂੰ ਵੀ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਕਛੂਆ ਬਣ ਜਾਵੇਂਗਾ।'
ਏਵਮਨ੍ਯੋਨ੍ਯਸ਼ਾਪਾਤ੍ਤੌ ਸੁਪ੍ਰਤੀਕਵਿਭਾਵਸੂ। ਗਜਕਚ੍ਛਪਤਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਵਰ੍ਥਾਰ੍ਥਂ ਮੂਢਚੇਤਸੌ
ਇੰਝ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਕੇ, ਸੁਪ੍ਰਤੀਕ ਤੇ ਵਿਭਾਵਸੂ, ਧਨ ਦੇ ਮੋਹ ਵਿਚ ਮੱਤ ਭੁੱਲੇ ਹੋਏ, ਹਾਥੀ ਤੇ ਕਛੂਏ ਦੀ ਸ਼ਕਲ ਵਿਚ ਆ ਗਏ।
ਰੋषਦੋषਾਨੁषਙ੍ਗੇਣ ਤਿਰ੍ਯਗ੍ਯੋਨਿਗਤਾਵਪਿ। ਪਰਸ੍ਪਰਦ੍ਵੇषਰਤੌ ਪ੍ਰਮਾਣਬਲਦਰ੍ਪਿਤੌ
ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਗਲਤੀ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਜਾਨਵਰਾਂ ਵਿਚ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ ਵੀ, ਉਹ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਵੈਰ ਰੱਖਦੇ ਰਹੇ, ਤੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਜੋਰ ਤੇ ਤਾਕਤ 'ਤੇ ਘਮੰਡ ਕਰਦੇ ਰਹੇ।
ਸਰਸ੍ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਮਹਾਕਾਯੌ ਪੂਰ੍ਵਵੈਰਾਨੁਸਾਰਿਣੌ। ਤਯੋਰਨ੍ਯਤਰਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ਸਮੁਪੈਤਿ ਮਹਾਗਜਃ
ਇਸ ਝੀਲ ਵਿਚ, ਦੋਵੇਂ ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ, ਪੁਰਾਣੇ ਵੈਰ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਇੱਕ, ਜੋ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਹੈ, ਵੱਡਾ ਹਾਥੀ ਆਉਂਦਾ ਹੈ।
ਯਸ੍ਯ ਬृਂਹਿਤਸ਼ਬ੍ਦੇਨ ਕੂਰ੍ਮੋऽਪ੍ਯਨ੍ਤਰ੍ਜਲੇਸ਼ਯਃ। ਉਤ੍ਥਿਤੋऽਸੌ ਮਹਾਕਾਯਃ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਂ ਵਿਕ੍ਸ਼ੋਭਯਨ੍ਸਰਃ
ਉਸ ਦੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ, ਕਛੂਆ ਜੋ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਪਿਆ ਸੀ, ਉੱਠ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਵੱਡਾ-ਸਰੀਰ ਵਾਲਾ, ਪੂਰੀ ਝੀਲ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾऽऽਵੇष੍ਟਿਤਕਰਃ ਪਤਤ੍ਯੇष ਗਜੋ ਜਲਮ੍। ਦਨ੍ਤਹਸ੍ਤਾਗ੍ਰਲਾਙ੍ਗੂਲਪਾਦਵੇਗੇਨ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਹਾਥੀ ਆਪਣੀ ਸੁੰਢ ਲਪੇਟ ਕੇ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਕੂਦ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੇ ਦੰਦ, ਸੁੰਢ, ਪੂੰਛ ਤੇ ਪੈਰ ਜੋਰ ਨਾਲ ਹਿਲਦੇ ਹਨ।
ਵਿਕ੍ਸ਼ੋਭਯਂਸ੍ਤਤੋ ਨਾਗਃ ਸਰੋ ਬਹੁਝषਾਕੁਲਮ੍। ਕੂਰ੍ਮੋऽਪ੍ਯਭ੍ਯੁਦ੍ਯਤਸ਼ਿਰਾ ਯੁਦ੍ਧਾਯਾਭ੍ਯੇਤਿ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍
ਫਿਰ, ਹਾਥੀ ਝੀਲ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਬਹੁਤ ਮੱਛੀਆਂ ਹਨ, ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਕਛੂਆ ਵੀ ਆਪਣਾ ਸਿਰ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਲੜਾਈ ਲਈ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ।
षਡੁਚ੍ਛ੍ਰਿਤੋ ਯੋਜਨਾਨਿ ਗਜਸ੍ਤਦ੍ਦ੍ਵਿਗੁਣਾਯਤਃ। ਕੂਰ੍ਮਸ੍ਤ੍ਰਿਯੋਜਨੋਤ੍ਸੇਧੋ ਦਸ਼ਯੋਜਨਮਣ੍ਡਲਃ
ਹਾਥੀ ਛੇ ਯੋਜਨ ਉੱਚਾ ਤੇ ਦੋਹਣਾ ਲੰਮਾ ਸੀ। ਕਛੂਆ ਤਿੰਨ ਯੋਜਨ ਉੱਚਾ ਤੇ ਦਸ ਯੋਜਨ ਚੌੜਾ ਸੀ।
ਤਾਵੁਭੌ ਯੁਦ੍ਧਸਂਮਤ੍ਤੌ ਪਰਸ੍ਪਰਵਧੈषਿਣੌ। ਉਪਯੁਜ੍ਯਾਸ਼ੁ ਕਰ੍ਮੇਦਂ ਸਾਧਯੇ ਹਿਤਮਾਤ੍ਮਨਃ
ਦੋਵੇਂ, ਲੜਾਈ ਲਈ ਪਾਗਲ ਤੇ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲੇ, ਆਪਣਾ ਜੋਰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਰਤ ਕੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਲਾਭ ਲਈ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਮਹਾਭ੍ਰਘਨਸਂਕਾਸ਼ਂ ਤਂ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾਮृਤਮਾਨਯ। ਮਹਾਗਿਰਿਸਮਪ੍ਰਖ੍ਯਂ ਘੋਰਰੂਪਂ ਚ ਹਸ੍ਤਿਨਮ੍
ਉਹ ਹਾਥੀ ਜੋ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗੂ ਹੈ, ਡਰਾਉਣੀ ਸ਼ਕਲ ਵਾਲਾ ਤੇ ਵੱਡੇ ਕਾਲੇ ਬੱਦਲ ਵਰਗਾ ਦਿਸਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਲੈ ਆ ਅਤੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਸਮੇਤ ਖਾ ਲੈ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਗਰੁਡਂ ਸੋऽਥ ਮਾਙ੍ਗਲ੍ਯਮਕਰੋਤ੍ਤਦਾ। ਯੁਧ੍ਯਤਃ ਸਹ ਦੇਵੈਸ੍ਤੇ ਯੁਦ੍ਧੇ ਭਵਤੁ ਮਙ੍ਗਲਮ੍
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਗਰੁੜ ਨੂੰ ਸ਼ੁਭ ਰਸਮਾਂ ਕੀਤੀਆਂ ਤੇ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤਾ, "ਤੇਰਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਸ਼ੁਭ ਹੋਵੇ।"
ਪੂਰ੍ਣਕੁਮ੍ਭੋ ਦ੍ਵਿਜਾ ਗਾਵੋ ਯਚ੍ਚਾਨ੍ਯਤ੍ਕਿਂਚਿਦੁਤ੍ਤਮਮ੍। ਸ਼ੁਭਂ ਸ੍ਵਸ੍ਤ੍ਯਯਨਂ ਚਾਪਿ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਤਵਾਣ੍ਡਜਾ
ਪੂਰਾ ਘੜਾ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਗਾਂਵਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਚੰਗਾ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਹੈ, ਇਹ ਸਭ ਤੇ ਤੇਰੀ ਯਾਤਰਾ ਲਈ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ, ਅੰਡ ਤੋਂ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਹੋਣਗੇ।
ਯੁਧ੍ਯਮਾਨਸ੍ਯ ਸਙ੍ਗ੍ਰਾਮੇ ਦੇਵੈਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਮਹਾਬਲ। ऋਚੋ ਯਜੂਂषਿ ਸਾਮਾਨਿ ਪਵਿਤ੍ਰਾਣਿ ਹਵੀਂषਿ ਚ
ਜਦੋਂ ਤੂੰ ਮਹਾ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਕਰੇਗਾ, ਰਿਗ, ਯਜੁਰ, ਤੇ ਸਾਮ ਦੇ ਮੰਤ੍ਰ, ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਮੰਤ੍ਰ ਤੇ ਹਵਨ ਦੀਆਂ ਚੜ੍ਹਾਵਾਂ,
ਰਹਸ੍ਯਾਨਿ ਚ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਸਰ੍ਵੇ ਵੇਦਾਸ਼੍ਚ ਤੇ ਬਲਮ੍। `ਵਰ੍ਧਯਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਸਮਰੇ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਖਗੋਤ੍ਤਮ।' ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੋ ਗਰੁਡਃ ਪਿਤ੍ਰਾ ਗਤਸ੍ਤਂ ਹ੍ਵਦਮਨ੍ਤਿਕਾਤ੍
ਤੇ ਸਾਰੇ ਗੁਪਤ ਉਪਦੇਸ਼, ਪੂਰੇ ਵੇਦ, ਇਹ ਸਭ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਵਧਾਉਣਗੇ, ਪੰਛੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ। ਪਿਤਾ ਵਲੋਂ ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਗਰੁੜ ਉਸ ਦੇ ਕੋਲੋਂ ਚਲ ਪਿਆ।
ਅਪਸ਼੍ਯਨ੍ਨਿਰ੍ਮਲਜਲਂ ਨਾਨਾਪਕ੍ਸ਼ਿਸਮਾਕੁਲਮ੍। ਸ ਤਤ੍ਸ੍ਮृਤ੍ਵਾ ਪਿਤੁਰ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਭੀਮਵੇਗੋऽਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਗਃ
ਉਸ ਨੇ ਸਾਫ ਪਾਣੀ ਵੇਖਿਆ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕਈ ਕਿਸਮ ਦੇ ਪੰਛੀ ਸੀ; ਪਿਤਾ ਦੇ ਬਚਨ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲਣ ਵਾਲਾ ਭੀਮ ਗਤੀ ਨਾਲ ਹਿਲਿਆ।
ਨਖੇਨ ਗਜਮੇਕੇਨ ਕੂਰ੍ਮਮੇਕੇਨ ਚਾਕ੍ਸ਼ਿਪਤ੍। ਸਧੁਤ੍ਪਪਾਤ ਚਾਕਾਸ਼ਂ ਤਤ ਉਚ੍ਚੈਰ੍ਵਿਹਙ੍ਗਮਃ
ਇੱਕ ਨਖ ਨਾਲ ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਫੜਿਆ, ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਕਛੂਏ ਨੂੰ, ਤੇ ਵੱਡਾ ਪੰਛੀ ਉੱਚੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਉਡ ਗਿਆ।
ਸੋऽਲਮ੍ਬਂ ਤੀਰ੍ਥਣਾਸਾਦ੍ਯ ਦੇਵਵृਕ੍ਸ਼ਾਨੁਪਾਗਮਤ੍। ਤੇ ਭੀਤਾਃ ਸਮਕਮ੍ਪਨ੍ਤ ਤਸ੍ਯ ਪਕ੍ਸ਼ਾਨਿਲਾਹਤਾਃ
ਉਹ ਇੱਕ ਥਾਂ ਤੇ ਪਹੁੰਚਿਆ ਤੇ ਦਿਵਿਆ ਰੁੱਖਾਂ ਦੇ ਨੇੜੇ ਗਿਆ; ਉਸ ਦੇ ਪੰਖਾਂ ਦੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਰੁੱਖ ਡਰ ਕੇ ਕੰਬਣ ਲੱਗੇ।
ਨ ਨੋ ਭਞ੍ਜ੍ਯਾਦਿਤਿ ਤਦਾ ਦਿਵ੍ਯਾਃ ਕਨਕਸ਼ਾਖਿਨਃ। ਪ੍ਰਚਲਾਙ੍ਗਾਨ੍ਸ ਤਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਨੋਰਥਫਲਦ੍ਰੁਮਾਨ੍
ਉਹ ਸੁਨੇਹਰੀ ਡਾਲੀਆਂ ਵਾਲੇ ਮਨੋਰਥ ਫਲ ਰੁੱਖ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ ਹਿਲ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਉਹ ਸੋਚਣ ਲੱਗੇ, "ਸਾਨੂੰ ਨਾ ਟੁੱਟ ਜਾਵੇ।"
ਅਨ੍ਯਾਨਤੁਲਰੂਪਾਙ੍ਗਾਨੁਪਚਕ੍ਰਾਮ ਖੇਚਰਃ। ਕਾਞ੍ਚਨੈ ਰਾਜਤੈਸ਼੍ਚੈਵ ਫਲੈਰ੍ਵੈਦੂਰ੍ਯਸ਼ਾਖਿਨਃ। ਸਾਗਰਾਮ੍ਬੁਪਰਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਾਨ੍ਭ੍ਰਾਜਮਾਨਾਨ੍ਮਹਾਦ੍ਰੁਮਾਨ੍
ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਉਡਣ ਵਾਲਾ ਪੰਛੀ ਹੋਰ ਰੁੱਖਾਂ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਲ ਬੇਮਿਸਾਲ ਸੀ, ਸੋਨੇ, ਚਾਂਦੀ ਤੇ ਨੀਲਮ ਦੇ ਫਲ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ, ਚਮਕਦੇ ਵੱਡੇ ਰੁੱਖ।
ਤੇषਾਂ ਮਧ੍ਯੇ ਮਹਾਨਾਸੀਤ੍ਪਾਦਪਃ ਸੁਮਨੋਹਰਃ। ਸਹਸ੍ਰਯੋਜਨੋਤ੍ਸੇਧੋ ਬਹੁਸ਼ਾਖਾਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਤੇ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣਾ ਰੁੱਖ ਸੀ, ਹਜ਼ਾਰ ਯੋਜਨ ਉੱਚਾ, ਕਈ ਡਾਲੀਆਂ ਵਾਲਾ।
ਖਗਾਨਾਮਾਲਯੋ ਦਿਵ੍ਯੋ ਨਾਮ੍ਨਾ ਰੌਹਿਣਪਾਦਪਃ। ਯਸ੍ਯ ਛਾਯਾਂ ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਸਦ੍ਯੋ ਭਵਤਿ ਨਿਰ੍ਵृਤਃ;
ਉਹ ਪੰਛੀਆਂ ਦਾ ਦਿਵਿਆ ਆਸਰਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਰੌਹਿਨਾ ਰੁੱਖ ਸੀ; ਜੋ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਛਾਂ ਹੇਠ ਬੈਠਦਾ, ਤੁਰੰਤ ਸੁਖੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ।
ਤਮੁਵਾਚ ਖਗਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਤਤ੍ਰ ਰੌਹਿਣਪਾਦਪਃ। ਅਤਿਪ੍ਰਵृਦ੍ਧਃ ਸਮੁਹਾਨਾਪਤਨ੍ਤਂ ਮਨੋਜਵਮ੍
ਉਥੇ, ਰੌਹਿਨਾ ਰੁੱਖ ਨੇ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਨੂੰ, ਜੋ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਸ ਵੱਲ ਆ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਆਖਿਆ:
ਯੈषਾ ਮਮ ਮਹਾਸ਼ਾਖਾ ਸ਼ਤਯੋਜਨਮਾਯਤਾ। ਏਤਾਮਾਸ੍ਥਾਯ ਸ਼ਾਖਾਂ ਤ੍ਵਂ ਖਾਦੇਮੌ ਗਜਕਚ੍ਛਪੌ
"ਇਹ ਮੇਰੀ ਵੱਡੀ ਡਾਲ, ਜੋ ਸੌ ਯੋਜਨ ਲੰਬੀ ਹੈ, ਇਸ ਉੱਤੇ ਬੈਠ ਕੇ ਤੂੰ ਹਾਥੀ ਤੇ ਕਛੂਏ ਨੂੰ ਖਾ ਲੈ।"
ਤਤੋ ਦ੍ਰੁਮਂ ਪਤਗਸਹਸ੍ਰਸੇਵਿਤਂ ਮਹੀਧਰਪ੍ਰਤਿਮਵਪੁਃ ਪ੍ਰਕਮ੍ਪਯਨ੍। ਖਗੋਤ੍ਤਮੋ ਦ੍ਰੁਤਮਭਿਪਤ੍ਯ ਵੇਗਵਾ- ਨ੍ਬਭਞ੍ਜ ਤਾਮਵਿਰਲਪਤ੍ਰਸਂਚਯਾਮ੍
ਫਿਰ ਪੰਛੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਜੋ ਪਹਾੜ ਵਰਗਾ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਤਾਕਤਵਾਨ ਸੀ, ਉਸ ਰੁੱਖ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਪੰਛੀ ਵੱਸਦੇ ਸਨ, ਹਿਲਾ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਘਣੇ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲੀ ਡਾਲ ਟੋੜ ਦਿੱਤੀ।
ਸ੍ਪष੍ਟਮਾਤ੍ਰਾ ਤੁ ਪਦ੍ਭ੍ਯਾਂ ਸਾ ਗਰੁਡੇਨ ਬਲੀਯਸਾ। ਅਭਜ੍ਯਤ ਤਰੋਃ ਸ਼ਾਖਾ ਭਗ੍ਨਾਂ ਚੈਕਾਮਧਾਰਯਤ੍
ਗਰੁੜ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਰੁੱਖ ਦੀ ਡਾਲ ਸਾਫ਼ ਤੌਰ ਤੇ ਟੁੱਟ ਗਈ, ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਟੁੱਟੀ ਹੋਈ ਡਾਲ ਫੜੀ।