ਨ ਹ੍ਯਮृष੍ਯਤ ਤਾਂ ਵਾਚਮਾਰ੍ਤੈਰ੍ਭृਸ਼ਮੁਦੀਰਿਤਾਮ੍। ਭृਗੋ ਰਾਮਾਭਿਧਾਵੇਤਿ ਯਦਾऽਕ੍ਰਨ੍ਦਨ੍ਦ੍ਵਿਜਾਤਯਃ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਉਹ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਸਹਿ ਸਕੇ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਰੋ ਕੇ ਕਿਹਾ, 'ਭ੍ਰਿਗੁ! ਰਾਮ!'
ਕਾਸ਼੍ਮੀਰਾਨ੍ਦਰਦਾਨ੍ਕੁਨ੍ਤੀਨ੍ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰਕਾਨ੍ਮਾਲਵਾਞ੍ਛਵਾਨ੍। ਚੇਦਿਕਾਸ਼ਿਕਰੂਸ਼ਾਂਸ਼੍ਚ ऋषਿਕਾਨ੍ਕ੍ਰਥਕੈਸ਼ਿਕਾਨ੍
ਕਸ਼ਮੀਰੀ, ਦਰਦ, ਕੁੰਤੀ, ਛੋਟੇ ਜਾਤ, ਮਾਲਵਾ, ਸ਼ਵਾ, ਚੇਦੀ, ਕਾਸੀ, ਕਰੂਸ਼, ਰਿਸ਼ਿਕ ਤੇ ਕ੍ਰਥਕੈਸ਼ਿਕ—
ਅਙ੍ਗਾਨ੍ਵਙ੍ਗਾਨ੍ਕਲਿਙ੍ਗਾਂਸ਼੍ਚ ਮਾਗਧਾਨ੍ਕਾਸ਼ਿਕੋਸਲਾਨ੍। ਰਾਤ੍ਰਾਯਣਾਨ੍ਵੀਤਿਹੋਤ੍ਰਾਨ੍ਕਿਰਾਤਾਨ੍ਕਾਰ੍ਤਿਕਾਵਤਾਨ੍
ਅੰਗ, ਵੰਗ, ਕਲਿੰਗ, ਮਗਧ, ਕਾਸੀ, ਕੋਸਲ, ਰਾਤਰਾਯਣ, ਵੀਤਿਹੋਤਰ, ਕਿਰਾਤ ਤੇ ਕਾਰਤਿਕਾਵਤ—
ਏਤਾਨਨ੍ਯਾਂਸ਼੍ਚ ਰਾਜਨ੍ਯਾਨ੍ਦੇਸ਼ੇਦੇਸ਼ੇ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ। ਨਿਕृਤ੍ਯ ਨਿਸ਼ਿਤੈਰ੍ਬਾਣੈਃ ਸਮ੍ਪ੍ਰਦਾਯ ਵਿਵਸ੍ਵਤੇ
ਇਹ ਤੇ ਹੋਰ ਰਾਜੇ, ਹਰ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਹਜ਼ਾਰਾਂ, ਉਸ ਨੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੂਰਜ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਕੀਰ੍ਣਾ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਕੋਟੀਭਿਰ੍ਮੇਰੁਮਨ੍ਦਰਭੂषਣਾ। ਤ੍ਰਿਃ ਸਪ੍ਤਕृਤ੍ਵਃ ਪृਥਿਵੀ ਤੇਨ ਨਿਃਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾ ਕृਤਾ
ਮੇਰੂ ਤੇ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਦੀਆਂ ਲੱਖਾਂ ਲਾਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕ ਗਏ; ਉਸ ਨੇ ਸੱਤ ਵਾਰੀ ਤਿੰਨ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਕृਤ੍ਵਾ ਨਿਃਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਂ ਚੈਵ ਭਾਰ੍ਗਵਃ ਸ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ। ਇਨ੍ਦ੍ਰਗੋਪਕਵਰ੍ਣਸ੍ਯ ਜੀਵਞ੍ਜੀਵਨਿਭਸ੍ਯ ਚ
ਭ੍ਰਿਗੁ ਵੰਸ਼ੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵੱਡੀ ਸੀ, ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਕਰ ਕੇ, ਨਦੀਆਂ ਤੇ ਝੀਲਾਂ ਨੂੰ ਇੰਦਰਗੋਪ ਕੀੜਿਆਂ ਵਰਗੇ ਲਾਲ ਖੂਨ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿੱਤਾ।
ਪੂਰਯਿਤ੍ਵਾ ਚ ਸਰਿਤਃ ਕ੍ਸ਼ਤਜਸ੍ਯ ਸਰਾਂਸਿ ਚ। ਚਕਾਰ ਤਰ੍ਪਣਂ ਵੀਰਃ ਪਿਤॄਣਾਂ ਤਾਸੁ ਤੇषੁ ਚ
ਨਦੀਆਂ ਤੇ ਝੀਲਾਂ ਨੂੰ ਖੂਨ ਨਾਲ ਭਰ ਕੇ, ਉਸ ਵਿਰ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਹੀ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਤਰਪਣ ਕਰੀ।
ਸਰ੍ਵਾਨष੍ਟਾਦਸ਼ ਦ੍ਵੀਪਾਨ੍ਵਸ਼ਮਾਨੀਯ ਭਾਰ੍ਗਵਃ। ਸੋऽਸ਼੍ਵਮੇਧਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਨਰਮੇਧਸ਼ਤਾਨਿ ਚ
ਭ੍ਰਿਗੁ ਵੰਸ਼ੀ ਨੇ ਅਠਾਰਾਂ ਟਾਪੂਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅਧੀਨ ਕਰ ਲਿਆ, ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਤੇ ਸੈਂਕੜੇ ਨਰਮੇਧ ਯਜਨ ਕਰੇ।
ਇष੍ਟ੍ਵਾ ਸਾਗਰਪਰ੍ਯਨ੍ਤਾਂ ਕਾਸ਼੍ਯਪਾਯ ਮਹੀਂ ਦਦੌ। ਤਸ੍ਯਾਗ੍ਰੇਣਾਨੁਪਰ੍ਯੇਤਿ ਭੂਮਿਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਵਿਪਾਂਸੁਲਾਮ੍
ਸਮੁੰਦਰ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਯਜਨ ਕਰ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਧਰਤੀ ਕਾਸ਼ਯਪ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤੀ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਧੂੜ ਤੋਂ ਸਾਫ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਃ ਕਾਲਕृਤਾਂ ਸਤ੍ਯਾਂ ਭਾਰ੍ਗਵਾਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨੇ। ਗਾਧਾਮਪ੍ਯਤ੍ਰ ਗਾਯਨ੍ਤਿ ਯੇ ਪੁਰਾਣਵਿਦੋ ਜਨਾਃ
ਫਿਰ, ਸੱਚਮੁੱਚ, ਕਾਲਕ੍ਰਿਤਾ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਮਹਾਨ ਭ੍ਰਿਗੁ ਵੰਸ਼ੀ ਬਾਰੇ ਇੱਥੇ ਗਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਪੁਰਾਣੇ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਗਾਧੀ ਦੀ ਵੀ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸੀ।
ਵੇਦਿਮष੍ਟਾਦਸ਼ੋਤ੍ਸੇਧਾਂ ਹਿਰਣ੍ਯਸ੍ਯਾਤਿਪੌਰੁषੀਮ੍। ਰਾਮੇਣ ਜਾਮਦਗ੍ਨ੍ਯੇਨ ਪ੍ਰਤਿਜਗ੍ਰਾਹ ਕਾਸ਼੍ਯਪਃ
ਕਾਸ਼ਯਪ ਨੇ ਜਾਮਦਗਨੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਰਾਮ ਤੋਂ ਸੋਨੇ ਦਾ ਅਠਾਰਾਂ ਹੱਥ ਉੱਚਾ, ਬਹੁਤ ਕੀਮਤੀ ਯਜਨਵੇਦਿ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਏਵਮਿष੍ਟ੍ਵਾ ਮਹਾਬਾਹੁਃ ਕ੍ਰਤੁਭਿਰ੍ਭੂਰਿਦਕ੍ਸ਼ਿਣੈਃ। ਅਨ੍ਯਦ੍ਵਰ੍षਸ਼ਤਂ ਰਾਮਃ ਸੌਭੇ ਸਾਲ੍ਵਮਯੋਧਯਤ੍
ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ ਰਾਮ ਨੇ ਵੱਡੇ ਯਜਨ ਤੇ ਬਹੁਤ ਦਾਨ ਕਰ ਕੇ, ਹੋਰ ਸੌ ਸਾਲ ਸੌਭਾ ਵਿੱਚ ਸਾਲਵ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਕੀਤਾ।
ਤਤਃ ਸ ਭृਗੁਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਸ੍ਤਂ ਸੌਭਂ ਯੋਧਯਨ੍ਪ੍ਰਭੁਃ। ਸੁਬਨ੍ਧੁਰਂ ਰਥਂ ਰਾਜਨ੍ਨਾਸ੍ਥਾਯ ਭਰਤਰ੍षਭ
ਭ੍ਰਿਗੁ ਵੰਸ਼ੀ ਸ਼ੇਰ, ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ, ਸੌਭਾ ਨਾਲ ਲੜਿਆ, ਹੇ ਭਾਰਤ ਦੇ ਵਧੀਆ, ਪਰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜੋੜਿਆ ਰਥ ਨਹੀਂ ਚੜ੍ਹਿਆ।
ਨਗ੍ਨਿਕਾਨਾਂ ਕੁਮਾਰੀਣਾਂ ਗਾਯਨ੍ਤੀਨਾਮੁਪਾਸ਼ृਣੋਤ੍। ਰਾਮਰਾਮ ਮਹਾਬਾਹੋ ਭृਗੂਣਾਂ ਕੀਰ੍ਤਿਵਰ੍ਧਨ
ਉਸ ਨੇ ਨਗਨਿਕਾਂ ਦੀਆਂ ਕੁਮਾਰੀਆਂ ਨੂੰ ਗਾਉਂਦੀਆਂ ਸੁਣਿਆ: 'ਰਾਮ, ਰਾਮ, ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਭ੍ਰਿਗੁਆਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲੇ—'
ਤ੍ਯਜ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਨ ਤ੍ਵਂ ਸੌਭਂ ਵਧਿष੍ਯਸਿ। ਸ਼ਙ੍ਖਚਕ੍ਰਗਦਾਪਾਣਿਰ੍ਦੇਵਾਨਾਮਭਯਙ੍ਗਰਃ
'ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰ ਛੱਡ ਦੇ, ਤੂੰ ਸੌਭਾ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮਾਰ ਸਕਦਾ। ਜੋ ਸ਼ੰਖ, ਚਕਰ ਤੇ ਗਦਾ ਫੜਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਡਰਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈ—'
ਯੁਧਿ ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮ੍ਨਸਾਮ੍ਬਾਭ੍ਯਾਂ ਕृष੍ਣਃ ਸੌਭਂ ਵਧਿष੍ਯਤਿ। ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰਸ੍ਤਤ ਏਵ ਵਨਂ ਯਯੌ
'ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਤੇ ਸੰਬਾ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਸੌਭਾ ਨੂੰ ਮਾਰੇਗਾ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ ਤੁਰੰਤ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ।'
ਨ੍ਯਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਕਾਲਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ੀ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ। ਰਥਂ ਸਰ੍ਵਾਯੁਧਂ ਚੈਵ ਸ਼ਰਾਨ੍ਪਰਸ਼ੁਮੇਵ ਚ
ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰ ਪਾਸੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਅੰਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲਾ, ਮਹਾਨ ਨਾਮ ਵਾਲੇ ਨੇ ਆਪਣਾ ਰਥ, ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰ, ਤੀਰ ਤੇ ਕੁਲ੍ਹਾੜੀ ਵੀ ਰੱਖ ਦਿੱਤੀ।
ਧਨੂਂष੍ਯਪ੍ਸੁ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾਪ੍ਯ ਰਾਮਸ੍ਤੇਪੇ ਪਰਂ ਤਪਃ। ਹ੍ਰਿਯਂ ਪ੍ਰਜ੍ਞਾਂ ਸ਼੍ਰਿਯਂ ਕੀਰ੍ਤਿਂ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਂ ਚਾਮਿਤ੍ਰਕਰ੍ਸ਼ਨਃ
ਰਾਮ ਨੇ ਆਪਣੇ ਧਨੁਸ਼ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਤਪ ਕਰਿਆ, ਤੇ ਲਾਜ, ਗਿਆਨ, ਧਨ, ਇਜ਼ਤ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮੀ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਕੀਤਾ, ਹੇ ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਵਾਲੇ।
ਪਞ੍ਚਾਧਿष੍ਠਾਯ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਤਂ ਰਥਂ ਵਿਸਸਰ੍ਜ ਹ। ਆਦਿਕਾਲੇ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਂ ਤੁ ਵ੍ਯਭਜਤ੍ਕਰਮੀਸ਼੍ਵਰਃ
ਧਰਮਵਾਨ ਨੇ ਪੰਜ ਸਹਾਰੇ ਬਣਾਕੇ ਉਹ ਰਥ ਰਵਾਨਾ ਕੀਤਾ। ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਚਲਣ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ 'ਤੇ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ।
ਨਾਘ੍ਨਤਂ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾ ਸੌਭਂ ਨ ਹ੍ਯਸ਼ਕ੍ਤੋ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ। ਜਾਮਦਗ੍ਨ੍ਯ ਇਤਿ ਖ੍ਯਾਤੋ ਯਸ੍ਤ੍ਵਯਂ ਭਗਵਾਨੁਪਿਃ
ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕਿਸੇ ਨੇ ਭੀ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਸੌਭਾ ਦਾ ਨਾਸ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਮਹਾਨ ਯਸ਼ ਵਾਲਾ ਅਸਮਰਥ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਉਹ ਭਗਵਾਨ ਜਾਮਦਗਨਯਾ ਦੇ ਨਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ।
ਸੋऽਸ੍ਯ ਭਾਗਸ੍ਤਪਸ੍ਤੇਪੇ ਭਾਰ੍ਗਵੋ ਲੋਕਵਿਸ਼੍ਰੁਤਃ
ਭਾਰਗਵ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਹਿੱਸਾ ਲੈਣ ਲਈ ਤਪ ਕਰਿਆ।
ਸ਼ृਣੁ ਰਾਜਂਸ੍ਤਤੋ ਵਿष੍ਣੋਃ ਪ੍ਰਾਦੁਰ੍ਭਾਵਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। ਅष੍ਟਾਵਿਂਸ਼ੇ ਯੁਗੇ ਚਾਪਿ ਮਾਰ੍ਕਣ੍ਡੇਯਪੁਰਃ ਸਰਃ
ਹੁਣ ਸੁਣੋ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਣ ਦੀ ਕਹਾਣੀ, ਅਠਾਈਂ ਯੁਗ ਵਿੱਚ, ਮਾਰਕੰਡੇਯਾ ਸਰੋਵਰ ਦੇ ਨੇੜੇ।
ਤਿਥੌ ਨਾਵਮਿਕੇ ਜਜ੍ਞੇ ਤਥਾ ਦਸ਼ਰਥਾਦਪਿ। ਕृਤ੍ਵਾऽऽਤ੍ਮਾਨਂ ਮਹਾਬਾਹੁਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਧਾ ਵਿष੍ਣੁਰਵ੍ਯਯਃ
ਨਾਵਾਂ ਦੀ ਤਿਥੀ ਨੂੰ, ਉਹ ਦਸ਼ਰਥ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ। ਵਿਸ਼ਨੂ, ਜੋ ਮਹਾਬਲੀ ਤੇ ਅਟੱਲ ਹੈ, ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਚਾਰ ਹਿੱਸਿਆਂ 'ਚ ਵੰਡ ਲਿਆ।
ਲੋਕੇ ਰਾਮ ਇਤਿ ਖ੍ਯਾਤਸ੍ਤੇਜਸਾ ਭਾਸ੍ਕਰੋਪਮਃ। ਪ੍ਰਸਾਦਨਾਰ੍ਥਂ ਲੋਕਸ੍ਯ ਵਿष੍ਣੁਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸਨਾਤਨਃ
ਉਹ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਰਾਮ ਦੇ ਨਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਇਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਚਮਕ ਸੂਰਜ ਵਰਗੀ ਸੀ। ਵਿਸ਼ਨੂ, ਜੋ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਲਈ ਉਥੇ ਸੀ।
ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਮੇਵ ਕੌਨ੍ਤੇਯ ਜਜ੍ਞੇ ਤਤ੍ਰ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ। ਤਮਪ੍ਯਾਹੁਰ੍ਮਨੁष੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਸਰ੍ਵਭੂਤਪਤੇਸ੍ਤਨੁਮ੍
ਧਰਮ ਲਈ, ਹੇ ਕੌਂਤੀ ਪੁੱਤਰ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਯਸ਼ ਵਾਲਾ ਉਥੇ ਜਨਮਿਆ। ਲੋਕ ਉਸ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਦੀ ਮੂਰਤ ਵੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ।
ਯਜ੍ਞਵਿਘ੍ਨਕਰਸ੍ਤਤ੍ਰ ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰਸ੍ਯ ਭਾਰਤ। ਸੁਬਾਹੁਰ੍ਨਿਹਤਸ੍ਤੇਨ ਮਾਰੀਚਸ੍ਤਾਡਿਤੋ ਭृਸ਼ਮ੍
ਉਥੇ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤਰ ਦੇ ਯਜਨ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਆਏ ਸੁਬਾਹੂ ਨੂੰ ਉਸ ਨੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਮਾਰੀਚਾ ਨੂੰ ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਝਟਕਿਆ।
ਤਸ੍ਮੈ ਦਤ੍ਤਾਨਿ ਚਾਸ੍ਰਾਣਿ ਵਿਸ਼੍ਵਮਿਤ੍ਰੇਣ ਧੀਮਤਾ। ਵਧਾਰ੍ਥਂ ਸਰ੍ਵਸ਼ਤ੍ਰੂਣਾਂ ਦੁਰ੍ਵਾਰਾਣਿ ਸੁਰੈਰਪਿ
ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਐਸੀਆਂ ਅਸਤਰਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਅਟੱਲ ਸਨ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਸਾਰੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰ ਸਕੇ।
ਵਰ੍ਤਮਾਨੇ ਮਹਾਯਜ੍ਞੇ ਜਨਕਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। ਭਗ੍ਨਂ ਮਾਹੇਸ਼੍ਵਰਂ ਚਾਪਂ ਕ੍ਰੀਡਤਾ ਲੀਲਯਾ ਭृਸ਼ਮ੍
ਜਨਕ ਦੇ ਮਹਾਨ ਯਜਨ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਉਹ ਨੇ ਮਾਹੇਸ਼ਵਰ ਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਖੇਡ-ਖੇਡ 'ਚ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਸ੍ਤੁ ਸੀਤਾਂ ਜਗ੍ਰਾਹ ਭਾਰ੍ਯਾਰ੍ਥੇ ਜਾਨਕੀਂ ਵਿਭੁਃ। ਨਗਰੀਂ ਪੁਨਰਾਸਾਦ੍ਯ ਮੁਮੁਦੇ ਤਤ੍ਰ ਸੀਤਯਾ
ਫਿਰ, ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਵਿਆਹ ਲਈ ਚੁਣਿਆ। ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਪਸ ਆ ਕੇ, ਉਹ ਸੀਤਾ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਈ।
ਕਸ੍ਯਚਿਤ੍ਤ੍ਵਥ ਕਾਲਸ੍ਯ ਪਿਤ੍ਰਾ ਤਤ੍ਰਾਭਿਚੋਦਿਤਃ। ਕੈਕੇਯ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਿਯਮਨ੍ਵਿਚ੍ਛਨ੍ਵਨਮਭ੍ਯਵਪਦ੍ਯਤ
ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਪਿਤਾ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ 'ਤੇ, ਕੈਕੇਈ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨ ਲਈ, ਉਹ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ।