ਪੂਰ੍ਵੈਰਜਿਤਪੂਰ੍ਵਾਂਸ਼੍ਚ ਦ੍ਵੀਪਨਜਯਦਰ੍ਜੁਨਃ। ਇਦਂ ਤੁ ਕਾਰ੍ਤਵੀਰ੍ਯਸ੍ਯ ਬਭੂਵਾਸਦृਸ਼ਂ ਜਨੈਃ
ਅਰਜੁਨ, ਜੋ ਪੁਰਾਣੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਕਦੇ ਨਾ ਜਿੱਤੇ ਟਾਪੂ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਕਾਰਤਵੀਰਿਆ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋ ਗਿਆ।
ਨ ਪੂਰ੍ਵੇ ਨਾਪਰੇ ਤਸ੍ਯ ਗਮਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਗਤਿਂ ਨृਪਾਃ। ਯਦਰ੍ਣਵੇ ਪ੍ਰਯਾਤਸ੍ਯ ਵਸ੍ਤ੍ਰਂ ਨ ਪਰਿषਿਚ੍ਯਤੇ
ਉਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਜਾਂ ਬਾਅਦ, ਕੋਈ ਰਾਜਾ ਉਸ ਦੀ ਮਰਜੀ 'ਤੇ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚ ਸਕੇਗਾ; ਜਦੋਂ ਉਹ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਉਸ ਦੇ ਕਪੜੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਭਿੱਜੇ।
ਸੌਵਰ੍ਣਂ ਸਰ੍ਵਮਪ੍ਯਾਸੀਦ੍ਵਿਮਾਨਵਰਮੁਤ੍ਤਮਮ੍। ਚਤੁਰ੍ਧਾ ਵ੍ਯਭਜਦ੍ਰਾष੍ਟ੍ਰਂ ਤਦ੍ਵਿਭਜ੍ਯਾਨ੍ਵਪਾਲਯਤ੍
ਉਹ ਮਹਲ ਪੂਰਾ ਸੋਨੇ ਦਾ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣਾ ਰਾਜ ਚਾਰ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡਿਆ ਤੇ ਹਰ ਹਿੱਸਾ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸੰਭਾਲਿਆ।
ਏਕਾਂਸ਼ੇਨਾਹਰਤ੍ਸੇਨਾਮੇਕਾਂਸ਼ੇਨਾਵਸਦ੍ਗृਹਾਨ੍। ਯਸ੍ਤੁ ਤਸ੍ਯ ਤृਤੀਯਾਂਸ਼ੋ ਰਾਜ੍ਞੋऽਭੂਜ੍ਜਨਸਙ੍ਗ੍ਰਹੇ
ਇੱਕ ਹਿੱਸਾ ਰਾਜਾ ਨੇ ਫੌਜ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਵਰਤਿਆ, ਦੂਜੇ ਹਿੱਸੇ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ। ਤੀਜਾ ਹਿੱਸਾ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਨ ਲਈ ਵਰਤਿਆ।
ਆਪ੍ਤਃ ਪਰਮਕਲ੍ਯਾਣਸ੍ਤੇਨ ਯਜ੍ਞਾਨਕਲ੍ਪਯਤ੍। ਯੇ ਦਸ੍ਯਵੋ ਗ੍ਰਾਮਚਰਾ ਅਰਮ੍ਯੇ ਚ ਵਸਨ੍ਤਿ ਯੇ
ਉਹ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਹਾਸਲ ਕਰਕੇ ਯਜਨ ਕਰਵਾਏ। ਜਿਹੜੇ ਚੋਰ ਪਿੰਡਾਂ ਜਾਂ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ—
ਚਤੁਰ੍ਥੇਨ ਤੁ ਸੋਂऽਸ਼ੇਨ ਤਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਪ੍ਰਤ੍ਯषੇਧਯਤ੍। ਦ੍ਵਾਰਾਣਿ ਨਾਪਿਧੀਯਨ੍ਤੇ ਪੁਰੇषੁ ਨਗਰੇषੁ ਚ
ਚੌਥੇ ਹਿੱਸੇ ਨਾਲ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਸਭ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ। ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਤੇ ਕਸਬਿਆਂ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਵੀ ਦਰਵਾਜੇ ਬੰਦ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ ਸਨ।
ਸ ਏਵ ਰਾष੍ਟ੍ਰਪਾਲੋऽਭੂਤ੍ਸ੍ਰੀਪਾਲੋऽਭਵਦਰ੍ਜੁਨਃ। ਸ ਏਵਾਸੀਦ੍ਜਾਪਾਲਃ ਸਃ ਗੋਪਾਲੋ ਵਿਸ਼ਾਮ੍ਪਤੇ
ਉਹ ਰਾਜ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਬਣ ਗਿਆ, ਅਰਜੁਨ ਧਨ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਯਜਨ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਪਸ਼ੂਆਂ ਦੀ ਸੰਭਾਲ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਵੀ ਸੀ, ਹੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ।
ਸ਼ਤਂ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਾਮਨੁਸ਼ਿष੍ਯਾਰ੍ਜੁਨੋ ਮਹੀਮ੍। ਦਤ੍ਤਾਤ੍ਰੇਯਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਏਵਂ ਰਾਜ੍ਯਂ ਚਕਾਰ ਸਃ
ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਦੱਤਾਤ੍ਰੇਯ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਲੱਖਾਂ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਸਿੱਖਿਆ ਦਿੱਤੀ ਤੇ ਰਾਜ ਕੀਤਾ।
ਏਵਂ ਬਹੂਨਿ ਕਰ੍ਮਾਣਿ ਚਕ੍ਰੇ ਲੋਕਹਿਤਾਯ ਸਃ।। ਦਤ੍ਤਾਤ੍ਰੇਯ ਇਤਿ ਖ੍ਯਾਤਃ ਪ੍ਰਾਦੁਰ੍ਭਾਵੋ ਹ੍ਯਯਂ ਹਰੇਃ। ਕਥਿਤੋ ਭਰਤਸ਼੍ਰੇष੍ਟ ਸ਼ृਣੁ ਭੂਯੋ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਉਸ ਨੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਬਹੁਤ ਕੰਮ ਕੀਤੇ। ਦੱਤਾਤ੍ਰੇਯ ਨਾਮਕ ਇਹ ਪ੍ਰਗਟਾਵਾ ਹਰੀ ਦਾ ਅਵਤਾਰ ਹੈ। ਹੇ ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਇਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੇ ਕਰਤਬ ਫਿਰ ਸੁਣ।
ਤਥਾ ਭृਗੁਕੁਲੇ ਜਨ੍ਮ ਯਦਰ੍ਥਂ ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। ਜਾਮਦਗ੍ਨ੍ਯ ਇਤਿ ਖ੍ਯਾਤਃ ਪ੍ਰਾਦੁਰ੍ਭਾਵਸ਼੍ਚ ਵੈष੍ਣਵਃ
ਹੁਣ ਭ੍ਰਿਗੁ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਤੇ ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੇ ਉਦੇਸ਼ ਬਾਰੇ ਸੁਣ। ਜਾਮਦਗਨਿ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਨਾਮਕ ਇਹ ਪ੍ਰਗਟਾਵਾ ਵੈਸ਼ਣਵ ਅਵਤਾਰ ਹੈ।
ਜਮਦਗ੍ਨਿਸੁਤੋ ਰਾਜਨ੍ਤ੍ਰਾਮੋ ਨਾਮ ਸ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍। ਹੇਹਯਾਨ੍ਤਕਰੋ ਰਾਜਨ੍ਸ ਰਾਮੋ ਬਲਿਨਾਂ ਵਰਃ
ਜਾਮਦਗਨਿ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਰਾਮ ਨਾਮ ਦਾ ਸੀ, ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ। ਉਸ ਨੇ ਹੇਹਯਾ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਨਾਸ ਕੀਤਾ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਵਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਸੀ।
ਕਾਰ੍ਤਾਵੀਰ੍ਯੋ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯੋ ਬਲੇਨਾਪ੍ਰਤਿਮਸ੍ਤਦਾ। ਰਾਮੇਣ ਜਾਮਦਗ੍ਨ੍ਯੇਨ ਹਤੋ ਵਿषਮਮਾਚਰਨ੍
ਕਾਰਤਵੀਰਯਾ, ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਤੇ ਅਦੁੱਤੀਯ ਬਲ ਵਾਲਾ, ਜਾਮਦਗਨਿ ਦੇ ਰਾਮ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਖਤੀ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਂ ਕਾਰ੍ਤਵੀਰ੍ਯਂ ਰਾਜਾਨਂ ਹੇਹਯਾਨਾਮਰਿਨ੍ਦਮਮ੍। ਰਥਸ੍ਥਂ ਪਾਰ੍ਥਿਵਂ ਰਾਮਃ ਪਾਤਯਿਤ੍ਵਾऽਵਧੀਦ੍ਰਣੇ
ਕਾਰਤਵੀਰਯਾ, ਹੇਹਯਾ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਰਾਜਾ ਤੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਰਥ 'ਤੇ ਬੈਠਾ ਸੀ। ਰਾਮ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਰਣ ਵਿੱਚ ਗਿਰਾ ਕੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਜਮ੍ਭਸ੍ਯ ਯਜ੍ਞਂ ਹਤ੍ਵਾ ਸ ऋਤ੍ਵਿਜਸ਼੍ਚੈਵ ਸਂਸ੍ਤਰੇ। ਜਮ੍ਭਸ੍ਯ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਭੇਤ੍ਤਾ ਚ ਹਨ੍ਤਾ ਚ ਸ਼ਤਦੁਨ੍ਦੁਭੇਃ
ਜੰਭ ਦੇ ਯਜਨ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਪੁਰੋਹਿਤਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਕੇ, ਰਾਮ ਨੇ ਜੰਭ ਦਾ ਸਿਰ ਤੋੜਿਆ ਤੇ ਸ਼ਤਦੁੰਦੁਭੀ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਏष ਕृष੍ਣੋ ਗੋਵਿਨ੍ਦੋ ਜਾਤੋ ਭृਗੁषੁ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍। ਸਹਸ੍ਰਬਾਹੁਮੁਦ੍ਧਰ੍ਤੁਂ ਸਹਸ੍ਰਜਿਤਮਾਹਵੇ
ਇਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਗੋਵਿੰਦਾ, ਭ੍ਰਿਗੁ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ, ਹਜ਼ਾਰ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਗਿਰਾਉਣ ਤੇ ਸਹਸਰਜਿਤ ਨੂੰ ਰਣ ਵਿੱਚ ਹਰਾਉਣ ਲਈ ਆਇਆ।
ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਣਾਂ ਚਤੁष੍ਪष੍ਟਿਮਯੁਤਾਨਿ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ। ਸਰਸ੍ਵਤ੍ਯਾਂ ਸਮੇਤਾਨਿ ਏष ਵੈ ਧਨੁषਾऽਜਯਤ੍
ਉਹ ਮਹਾਂਯਸ਼ੀ ਨੇ ਸਰਸਵਤੀ ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਚੌਂਸਠ ਹਜ਼ਾਰ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਧਨੁ ਨਾਲ ਜਿੱਤ ਲਿਆ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਦ੍ਵਿषਾਂ ਧੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਮਹਸ੍ਰਾਣਿ ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼। ਪੁਨਰ੍ਜਘਾਨ ਸ਼ੂਰਾਣਾਮਤਿਕ੍ਰੂਰੋ ਰਥਰ੍षਭਃ
ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਵੈਰੀ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਚੌਦਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਨੂੰ ਉਸ ਨੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਉਹ ਕਠੋਰ ਰਥ ਯੋਧਾ ਨੇ ਸ਼ੂਰਾ ਨੂੰ ਵੀ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤੋ ਰਾਜ੍ਞਾਂ ਸਹਸ੍ਰਂ ਸ ਭਙ੍ਕ੍ਤਾ ਪੂਰ੍ਵਮਰਿਨ੍ਦਮਃ। ਸਹਸ੍ਰਂ ਮੁਸਲੇਨਾਹਨ੍ਸਹਸ੍ਰਮੁਦਕृਨ੍ਤਤ
ਫਿਰ, ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਹਜ਼ਾਰ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਤੋੜਿਆ। ਹਜ਼ਾਰ ਨੂੰ ਗਦਾ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰ ਨੂੰ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਕृਣਦੂਮਮਪਾਯਯਤ੍। ਸ਼ਿष੍ਟਾਨ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਦ੍ਵਿषੋ ਜਿਤ੍ਵਾ ਤਤੋऽਸ੍ਨਾਯਤ ਭਾਰ੍ਗਵਃ
ਉਸ ਨੇ ਚੌਦਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਨੂੰ ਧੂੜ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਬਚੇ ਹੋਏ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਭਾਰਗਵ ਨੇ ਫਿਰ ਸਨਾਨ ਕੀਤਾ।
ਰਾਮਰਾਮੇਤ੍ਯਮਿਕ੍ਰੁष੍ਟੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੈਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਰ੍ਦਿਤੈਃ। ਨਿਘ੍ਨਞ੍ਸ਼ਤਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਰਾਮਃ ਪਰਸ਼ੁਨਾਭਿਭੂਃ
ਰਾਮ, ਰਾਮ! ਕਹਿ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੋ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਤੋਂ ਪੀੜਤ ਸਨ, ਰੋਣ ਲੱਗੇ। ਰਾਮ ਨੇ ਕੁਹਾਡੀ ਨਾਲ ਲੱਖਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਨ ਹ੍ਯਮृष੍ਯਤ ਤਾਂ ਵਾਚਮਾਰ੍ਤੈਰ੍ਭृਸ਼ਮੁਦੀਰਿਤਾਮ੍। ਭृਗੋ ਰਾਮਾਭਿਧਾਵੇਤਿ ਯਦਾऽਕ੍ਰਨ੍ਦਨ੍ਦ੍ਵਿਜਾਤਯਃ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਉਹ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਸਹਿ ਸਕੇ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਰੋ ਕੇ ਕਿਹਾ, 'ਭ੍ਰਿਗੁ! ਰਾਮ!'
ਕਾਸ਼੍ਮੀਰਾਨ੍ਦਰਦਾਨ੍ਕੁਨ੍ਤੀਨ੍ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰਕਾਨ੍ਮਾਲਵਾਞ੍ਛਵਾਨ੍। ਚੇਦਿਕਾਸ਼ਿਕਰੂਸ਼ਾਂਸ਼੍ਚ ऋषਿਕਾਨ੍ਕ੍ਰਥਕੈਸ਼ਿਕਾਨ੍
ਕਸ਼ਮੀਰੀ, ਦਰਦ, ਕੁੰਤੀ, ਛੋਟੇ ਜਾਤ, ਮਾਲਵਾ, ਸ਼ਵਾ, ਚੇਦੀ, ਕਾਸੀ, ਕਰੂਸ਼, ਰਿਸ਼ਿਕ ਤੇ ਕ੍ਰਥਕੈਸ਼ਿਕ—
ਅਙ੍ਗਾਨ੍ਵਙ੍ਗਾਨ੍ਕਲਿਙ੍ਗਾਂਸ਼੍ਚ ਮਾਗਧਾਨ੍ਕਾਸ਼ਿਕੋਸਲਾਨ੍। ਰਾਤ੍ਰਾਯਣਾਨ੍ਵੀਤਿਹੋਤ੍ਰਾਨ੍ਕਿਰਾਤਾਨ੍ਕਾਰ੍ਤਿਕਾਵਤਾਨ੍
ਅੰਗ, ਵੰਗ, ਕਲਿੰਗ, ਮਗਧ, ਕਾਸੀ, ਕੋਸਲ, ਰਾਤਰਾਯਣ, ਵੀਤਿਹੋਤਰ, ਕਿਰਾਤ ਤੇ ਕਾਰਤਿਕਾਵਤ—
ਏਤਾਨਨ੍ਯਾਂਸ਼੍ਚ ਰਾਜਨ੍ਯਾਨ੍ਦੇਸ਼ੇਦੇਸ਼ੇ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ। ਨਿਕृਤ੍ਯ ਨਿਸ਼ਿਤੈਰ੍ਬਾਣੈਃ ਸਮ੍ਪ੍ਰਦਾਯ ਵਿਵਸ੍ਵਤੇ
ਇਹ ਤੇ ਹੋਰ ਰਾਜੇ, ਹਰ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਹਜ਼ਾਰਾਂ, ਉਸ ਨੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੂਰਜ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਕੀਰ੍ਣਾ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਕੋਟੀਭਿਰ੍ਮੇਰੁਮਨ੍ਦਰਭੂषਣਾ। ਤ੍ਰਿਃ ਸਪ੍ਤਕृਤ੍ਵਃ ਪृਥਿਵੀ ਤੇਨ ਨਿਃਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾ ਕृਤਾ
ਮੇਰੂ ਤੇ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਦੀਆਂ ਲੱਖਾਂ ਲਾਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕ ਗਏ; ਉਸ ਨੇ ਸੱਤ ਵਾਰੀ ਤਿੰਨ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਕृਤ੍ਵਾ ਨਿਃਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਂ ਚੈਵ ਭਾਰ੍ਗਵਃ ਸ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ। ਇਨ੍ਦ੍ਰਗੋਪਕਵਰ੍ਣਸ੍ਯ ਜੀਵਞ੍ਜੀਵਨਿਭਸ੍ਯ ਚ
ਭ੍ਰਿਗੁ ਵੰਸ਼ੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵੱਡੀ ਸੀ, ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਕਰ ਕੇ, ਨਦੀਆਂ ਤੇ ਝੀਲਾਂ ਨੂੰ ਇੰਦਰਗੋਪ ਕੀੜਿਆਂ ਵਰਗੇ ਲਾਲ ਖੂਨ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿੱਤਾ।
ਪੂਰਯਿਤ੍ਵਾ ਚ ਸਰਿਤਃ ਕ੍ਸ਼ਤਜਸ੍ਯ ਸਰਾਂਸਿ ਚ। ਚਕਾਰ ਤਰ੍ਪਣਂ ਵੀਰਃ ਪਿਤॄਣਾਂ ਤਾਸੁ ਤੇषੁ ਚ
ਨਦੀਆਂ ਤੇ ਝੀਲਾਂ ਨੂੰ ਖੂਨ ਨਾਲ ਭਰ ਕੇ, ਉਸ ਵਿਰ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਹੀ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਤਰਪਣ ਕਰੀ।
ਸਰ੍ਵਾਨष੍ਟਾਦਸ਼ ਦ੍ਵੀਪਾਨ੍ਵਸ਼ਮਾਨੀਯ ਭਾਰ੍ਗਵਃ। ਸੋऽਸ਼੍ਵਮੇਧਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਨਰਮੇਧਸ਼ਤਾਨਿ ਚ
ਭ੍ਰਿਗੁ ਵੰਸ਼ੀ ਨੇ ਅਠਾਰਾਂ ਟਾਪੂਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅਧੀਨ ਕਰ ਲਿਆ, ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਤੇ ਸੈਂਕੜੇ ਨਰਮੇਧ ਯਜਨ ਕਰੇ।
ਇष੍ਟ੍ਵਾ ਸਾਗਰਪਰ੍ਯਨ੍ਤਾਂ ਕਾਸ਼੍ਯਪਾਯ ਮਹੀਂ ਦਦੌ। ਤਸ੍ਯਾਗ੍ਰੇਣਾਨੁਪਰ੍ਯੇਤਿ ਭੂਮਿਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਵਿਪਾਂਸੁਲਾਮ੍
ਸਮੁੰਦਰ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਯਜਨ ਕਰ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਧਰਤੀ ਕਾਸ਼ਯਪ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤੀ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਧੂੜ ਤੋਂ ਸਾਫ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਃ ਕਾਲਕृਤਾਂ ਸਤ੍ਯਾਂ ਭਾਰ੍ਗਵਾਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨੇ। ਗਾਧਾਮਪ੍ਯਤ੍ਰ ਗਾਯਨ੍ਤਿ ਯੇ ਪੁਰਾਣਵਿਦੋ ਜਨਾਃ
ਫਿਰ, ਸੱਚਮੁੱਚ, ਕਾਲਕ੍ਰਿਤਾ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਮਹਾਨ ਭ੍ਰਿਗੁ ਵੰਸ਼ੀ ਬਾਰੇ ਇੱਥੇ ਗਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਪੁਰਾਣੇ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਗਾਧੀ ਦੀ ਵੀ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸੀ।