ਰੂਪਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਮਹਾਭੀਮਂ ਜਹਾਰਾਸ਼ੁ ਸ ਮੇਦਿਨੀਮ੍। ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਦਿਵਮਾਕਾਸ਼ਮਾਦਿਤ੍ਯਸਦਨੇ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਬਹੁਤ ਡਰਾਉਣਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਤੁਰੰਤ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕਬਜ਼ੇ ਵਿਚ ਲਿਆ; ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਹ ਸੂਰਜ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਅਤ੍ਯਰੋਚਤ ਭੂਤਾਤ੍ਮਾ ਆਦਿਤ੍ਯਸ੍ਯੈਵ ਤੇਜਸਾ। ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਯਨ੍ਦਿਸ਼ਃ ਸਰ੍ਵਾਃ ਪ੍ਰਦਿਸ਼ਸ਼੍ਚ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ
ਭੂਤਾਂ ਦਾ ਆਤਮਾ, ਮਹਾ-ਯਸ਼ਵਾਨ, ਸੂਰਜ ਦੀ ਜੋਤ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਚਮਕਿਆ, ਸਾਰੀ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਅਤੇ ਪਾਸੇ ਰੌਸ਼ਨ ਕਰ ਦਿੱਤੇ।
ਸ਼ੁਸ਼ੁਭੇ ਸ ਮਹਾਬਾਹੁਃ ਸਰ੍ਵਲੋਕਾਨ੍ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਯਨ੍। ਤਸ੍ਯ ਵਿਕ੍ਰਮਤੋ ਭੂਮਿਂ ਚਨ੍ਦ੍ਰਾਦਿਤ੍ਯੌ ਸ੍ਤਨਾਨ੍ਤਰੇ
ਉਹ ਵੱਡੇ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਰੌਸ਼ਨ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ ਚਮਕਿਆ; ਜਦ ਉਹ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਪੈਰ ਰੱਖਦਾ, ਚੰਦ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਉਸ ਦੇ ਛਾਤੀ ਵਿਚਕਾਰ ਸਨ।
ਨਭਸ੍ਤੁ ਕ੍ਰਮਮਾਣਸ੍ਯ ਨਾਭ੍ਯਾਂ ਕਿਲ ਤਦਾ ਸ੍ਥਿਤੌ। ਪਰਮਾਕ੍ਰਮਮਾਣਸ੍ਯ ਨਾਨੁਭ੍ਯਾਂ ਤੌ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤੌ
ਜਦ ਉਹ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਪੈਰ ਚੁੱਕਦਾ, ਆਸਮਾਨ ਉਸ ਦੀ ਨਾਭੀ 'ਤੇ ਸੀ; ਜਦ ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਪੈਰ ਚੁੱਕਿਆ, ਚੰਦ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਉਸ ਦੇ ਪਾਸੇ ਸਨ।
ਵਿष੍ਣੋਰਮਿਤਵੀਰ੍ਯਸ੍ਯ ਵਦਨ੍ਤ੍ਯੇਵਂ ਦ੍ਵਿਜਾਤਯਃ। ਅਥਾਸ੍ਯ ਪਾਦਾਕ੍ਰਮਣਾਤ੍ਪਫਾਲਾਣ੍ਡੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ
ਦੋਹਾਂ ਜਾਤੀਆਂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਅਣਗਣੀ ਤਾਕਤ ਬਾਰੇ ਇਉਂ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ; ਅਤੇ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਉਸ ਦੇ ਪੈਰ ਦੀ ਚਾਲ ਨਾਲ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਫਟ ਗਿਆ।
ਤਚ੍ਛਿਦ੍ਰਾਤ੍ਸ੍ਯਨ੍ਦਿਨੀ ਤਸ੍ਯ ਪਾਦਭ੍ਰष੍ਟਾ ਤੁ ਨਿਮ੍ਨਗਾ। ਸਸਾਰ ਸਾਗਰਂ ਸਾ ਤੁ ਪਾਵਨੀ ਸਾਗਰਂਗਮਾ
ਉਸ ਛੇਦ ਵਿਚੋਂ, ਗੰਗਾ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਪੈਰ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਕੇ, ਵਹਿ ਚਲੀ; ਉਹ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਗਈ, ਪਵਿਤਰ ਕਰਦੀ ਹੋਈ, ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਮਿਲਣ ਲਈ।
ਜਹਾਰ ਮੇਦਿਨੀਂ ਸਰ੍ਵਾਂ ਹਤ੍ਵਾ ਦਾਨਵਪੁਙ੍ਗਵਾਨ੍। ਆਸੁਰੀ ਸ਼੍ਰਿਯਮਾਹृਤ੍ਯ ਤ੍ਰੀਲ੍ਲੋਕਾਨ੍ਸ ਜਨਾਰ੍ਦਨ
ਉਸ ਨੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਸਰਵਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕਬਜ਼ੇ ਵਿਚ ਲਿਆ; ਆਸੁਰੀ ਸ਼ਾਨ ਲੈ ਕੇ, ਜਨਾਰਦਨ ਨੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ।
ਸਪੁਤ੍ਰਦਾਰਾਨਸੁਰਾਨ੍ਪਾਤਾਲੇ ਸਂਨ੍ਯਵੇਸ਼ਯਤ੍। ਨਮੁਚਿਃ ਸ਼ਮ੍ਬਰਸ਼੍ਚੈਵ ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦਸ਼੍ਚ ਮਹਾਮਨਾਃ
ਉਸ ਨੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਅਤੇ ਪਤਨੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਪਾਤਾਲ ਵਿਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ; ਨਾਮੁਚੀ, ਸ਼ੰਬਰ ਅਤੇ ਉੱਚ ਮਨ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ ਵੀ।
ਮਹਾਭੂਤਾਨਿ ਭੂਤਾਤ੍ਮਾ ਸਵਿਸ਼ੇषਾਨਿ ਵੈ ਹਰਿਃ। ਕਾਲਂ ਚ ਸਕਲਂ ਰਾਜਨ੍ਗਾਤ੍ਰਭੂਤਾਨ੍ਯਦਰ੍ਸ਼ਯਤ੍
ਹਰੀ, ਭੂਤਾਂ ਦਾ ਆਤਮਾ, ਵੱਡੇ ਤੱਤਾਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮਾਂ ਸਮੇਤ, ਅਤੇ ਪੂਰਾ ਸਮਾਂ, ਰਾਜਾ, ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਵਿਚ ਰੂਪਾਂ ਵਜੋਂ ਵਿਖਾਇਆ।
ਤਸ੍ਯ ਗਾਤ੍ਰੇ ਜਗਤ੍ਸਰ੍ਵਮਾਨੀਤਮਧਿਪਸ਼੍ਯਤਿ। ਨ ਕਿਞ੍ਚਿਦਸ੍ਤਿ ਲੋਕੇषੁ ਯਦਨਾਪ੍ਤਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ
ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿਚ, ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਇਕੱਠਾ ਹੋਇਆ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤਾ; ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਲਈ ਕੋਈ ਚੀਜ਼ ਅਪਹੁੰਚ ਨਹੀਂ।
ਤਦ੍ਧਿ ਰੂਪਮੁਪੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਦੇਵਦਾਨਵਮਾਨਵਾਃ। ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਂਮੁਮੁਹੁਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵਿष੍ਣੁਤੇਜੋऽਭਿਪੀਡਿਤਾਃ
ਉਪੇਂਦਰ ਦਾ ਉਹ ਰੂਪ ਦੇਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵ, ਦਾਨਵ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਜੋਤ ਨਾਲ ਅਚੰਭਿਤ ਹੋ ਗਏ।
ਬਲਿਰ੍ਬਦ੍ਧੋऽਭਿਮਾਨੀ ਚ ਯਜ੍ਞਵਾਟੇ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ। ਵਿਰੋਚਨਕੁਲਂ ਸਰ੍ਵਂ ਪਾਤਾਲੇ ਵਿਨਿਵੇਸ਼ਿਤਮ੍
ਬਲੀ, ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੁਆਰਾ ਯਜਨ-ਸਥਾਨ 'ਤੇ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਗਿਆ; ਵਿਰੋਚਨ ਦੀ ਸਾਰੀ ਵੰਸ਼ ਪਾਤਾਲ ਵਿਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤੀ ਗਈ।
ਏਵਂਵਿਧਾਨਿ ਕਰ੍ਮਾਣਿ ਕृਤ੍ਵਾ ਗਰੁਡਾਵਾਹਨਃ। ਨ ਵਿਸ੍ਮਯਮੁਪਾਗਚ੍ਛਤ੍ਪਾਰਮੇष੍ਠ੍ਯੇਨ ਤੇਜਸਾ
ਗਰੁੜ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋ ਕੇ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਜਿਹੇ ਕਰਤਬ ਕਰ ਕੇ, ਉਹ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਜੋਤ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਕਦੇ ਹੈਰਾਨ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ।
ਸ ਸਰ੍ਵਮਸੁਰੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਂ ਸਮ੍ਪ੍ਰਦਾਯ ਸ਼ਚੀਪਤੇਃ। ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਂ ਚ ਦਦੌ ਸ਼ਕ੍ਰੇ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਦਾਨਵਸੂਦਨਃ
ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੀ ਆਸੁਰੀ ਦੌਲਤ ਸ਼ਚੀ ਦੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਸੌਂਪ ਦਿੱਤੀ; ਵਿਸ਼ਨੂੰ, ਦਾਨਵਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਤਿੰਨ ਲੋਕ ਸ਼ਕਰ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤੇ।
ਏष ਤੇ ਵਾਮਨੋ ਨਾਮ ਪ੍ਰਾਦੁਰ੍ਭਾਵੋ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। ਵੇਦਵਿਦ੍ਭਿਰ੍ਦ੍ਵਿਜੈਰੇਤਚ੍ਛ੍ਰੂਯਤੇ ਵੈष੍ਣਵਂ ਯਸ਼ਃ। ਮਾਨੁषੇषੁ ਤਤੋ ਵਿष੍ਣੋਃ ਪ੍ਰਾਦੁਰ੍ਭਾਵਾਂਸ੍ਤਥਾ ਸ਼ृਣੁ
ਇਹ ਵਾਮਨ ਰੂਪ ਹੈ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਅਵਤਾਰ ਹੈ। ਵਿਦਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਬਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਹੁਣ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਹੋਏ ਹੋਰ ਅਵਤਾਰਾਂ ਬਾਰੇ ਸੁਣੋ।
ਵਿष੍ਣੋਃ ਪੁਨਰ੍ਮਹਾਭਾਗਃ ਪ੍ਰਾਦੁਰ੍ਭਾਵੋ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। ਦਤ੍ਤਾਤ੍ਰੇਯ ਇਤਿ ਖ੍ਯਾਤ ऋषਿਰਾਸੀਨ੍ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ
ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਇੱਕ ਹੋਰ ਮਹਾਨ ਅਵਤਾਰ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਸੀ, ਦੱਤਾਤ੍ਰੇਯ ਨਾਮਕ ਰਿਸ਼ੀ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਇਆ।
ਤੇਨ ਨष੍ਟੇषੁ ਵੇਦੇषੁ ਕ੍ਰਿਯਾਸੁ ਚ ਮਖੇषੁ ਚ। ਚਾਤੁਰ੍ਵਰ੍ਣ੍ਯੇ ਚ ਸਙ੍ਕੀਰ੍ਣੇ ਧਰ੍ਮੇ ਸ਼ਿਥਿਲਤਾਂ ਗਤੇ
ਜਦੋਂ ਵੇਦ ਗੁੰਮ ਹੋ ਗਏ, ਰੀਤ-ਰਿਵਾਜ ਤੇ ਯਜਨ ਰੁਕ ਗਏ, ਤੇ ਚਾਰ ਵਰਨਾਂ ਦੀ ਵਵਸਥਾ ਗੜਬੜ ਹੋ ਗਈ, ਧਰਮ ਕਮਜ਼ੋਰ ਪੈ ਗਿਆ—
ਅਭਵਰ੍ਧਤਿ ਚਾਧਰ੍ਮੇ ਸਤ੍ਯੇ ਨष੍ਟੇ ਸ੍ਥਿਤੇऽਨृਤੇ। ਪ੍ਰਜਾਸੁ ਕ੍ਸ਼ੀਯਮਾਣਾਸੁ ਧਰ੍ਮੇ ਚਾਮੂਲਤਾਂ ਪਤੇ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਅਧਰਮ ਵਧ ਗਿਆ, ਸੱਚ ਮਿਟ ਗਿਆ ਤੇ ਝੂਠ ਫੈਲ ਗਿਆ; ਲੋਕ ਘੱਟ ਹੋਣ ਲੱਗੇ, ਧਰਮ ਜੜ ਤੋਂ ਉਖੜ ਗਿਆ।
ਸਯਜ੍ਞਾਃ ਸਕ੍ਰਿਯਾ ਵੇਦਾਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਨੀਤਾ ਹਿ ਤੇਨ ਵੈ। ਚਾਤੁਰ੍ਵਰ੍ਣ੍ਯਮਸਙ੍ਕੀਰ੍ਣਂ ਕृਤਂ ਤੇਨ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ
ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨੇ ਵੇਦਾਂ, ਯਜਨ ਤੇ ਰੀਤ-ਰਿਵਾਜ ਮੁੜ ਲਿਆਏ; ਚਾਰ ਵਰਨਾਂ ਦੀ ਵਵਸਥਾ ਫਿਰ ਸ਼ੁੱਧ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਸ ਏਵ ਵੈ ਯਦਾ ਪ੍ਰਾਦਾਦ੍ਧੈਹਯਾਧਿਪਤੇਰ੍ਵਰਮ੍। ਤਂ ਹੈਹਯਾਨਾਮਧਿਪਸ੍ਤ੍ਵਰ੍ਜੁਨੋऽਭਿਪ੍ਰਸਾਦਯਨ੍
ਉਹੀ ਦੱਤਾਤ੍ਰੇਯ ਨੇ ਹਈਹਯਾ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਦੋਂ ਅਰਜੁਨ, ਹਈਹਯਾ ਦੇ ਮੁਖੀ, ਉਸ ਦੀ ਮਿਹਰ ਮੰਗਣ ਆਇਆ।
ਵਨਂ ਪਰ੍ਯਚਰਨ੍ਸਮ੍ਯਕ੍ਛੁਸ਼੍ਰੂषੁਰਨੁਸੂਯਕਃ। ਨਿਰ੍ਮਮੋ ਨਿਰਹਙ੍ਕਾਰੋ ਦੀਰ੍ਘਕਾਲਮਤੋषਯਤ੍
ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਰਹਿ ਕੇ, ਨਿਰਲੋਭ, ਨਿਰਹੰਕਾਰ ਤੇ ਨਿਰਵੈਰ ਹੋ ਕੇ, ਦੱਤਾਤ੍ਰੇਯ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕੀਤਾ।
ਆਰਾਧ੍ਯ ਦਤ੍ਤਾਤ੍ਰੇਯਂ ਹਿ ਅਗृਙ੍ਣਾਤ੍ਸ ਵਰਾਨਿਮਾਨ੍। ਆਪ੍ਤਾਦਾਪ੍ਤਤਰਾਨ੍ਵਿਪ੍ਰਾਦ੍ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ਵਿਦ੍ਵਨ੍ਨਿषੇਵਿਤਾਤ੍
ਦੱਤਾਤ੍ਰੇਯ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਕੇ, ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਉਹ ਵਰ ਲਏ, ਜੋ ਵਿਦਵਾਨ ਤੇ ਮਹਾਨ ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਨਮਾਨਿਤ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਦਿੱਤੇ।
ऋਤੇऽਮਰਤ੍ਵਂ ਵਿਪ੍ਰੇਣ ਦਤ੍ਤਾਤ੍ਰੇਯੇਣ ਧੀਮਤਾ। ਵਰੈਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਭਿਃ ਪ੍ਰਵृਤ ਇਮਾਨ੍ਵਵ੍ਰੇ ਵਰਾਨ੍ਨृਪਃ
ਅਮਰਤਾ ਛੱਡ ਕੇ, ਜੋ ਦੱਤਾਤ੍ਰੇਯ ਨੇ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤੀ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਚਾਰ ਵਰ ਚੁਣੇ।
ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ਮਨਸ੍ਵੀ ਬਲਵਾਨ੍ਸਤ੍ਯਵਾਗਨਸੂਯਕਃ। ਸਹਸ੍ਰਬਾਹੁਰ੍ਭੂਯਾਸਮੇषੁ ਮੇ ਪ੍ਰਥਮੋ ਵਰਃ
ਮੈਂ ਸ਼ਾਨਦਾਰ, ਉੱਚ ਸੋਚ ਵਾਲਾ, ਤਾਕਤਵਰ, ਸੱਚ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਨਿਰਵੈਰ ਹੋਵਾਂ; ਮੇਰੇ ਹਜ਼ਾਰ ਬਾਂਹ ਹੋਣ—ਇਹ ਮੇਰਾ ਪਹਿਲਾ ਵਰ ਹੈ।
ਜਰਾਯੁਜਾਣ੍ਡਜਂ ਸਰ੍ਵਂ ਸਰ੍ਵਂ ਚੈਵ ਚਰਾਚਰਮ੍। ਸ਼ਾਸ੍ਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਧਰ੍ਮੇਣ ਦ੍ਵਿਤੀਯਸ੍ਤ੍ਵੇष ਮੇ ਵਰਃ
ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਜਰਾਯੂ ਤੇ ਅੰਡੇ ਤੋਂ ਜਨਮੇ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਚਲਦੇ-ਫਿਰਦੇ ਤੇ ਅਚਲ ਜੀਵਾਂ 'ਤੇ ਧਰਮ ਨਾਲ ਰਾਜ ਕਰਾਂ—ਇਹ ਮੇਰਾ ਦੂਜਾ ਵਰ ਹੈ।
ਪਿਤृਨ੍ਦੇਵਾਨृषੀਨ੍ਵਿਪ੍ਰਾਨ੍ਯਜੇਯਂ ਵਿਪੁਲੈਰ੍ਮਖੈਃ। ਅਮਿਤ੍ਰਾਂਸ਼੍ਚ ਸ਼ਿਤੈਰ੍ਬਾਣੈਸ੍ਤृਤੀਯੋ ਵ੍ਰਰ ਏष ਮੇ
ਮੈਂ ਪਿਤਰਾਂ, ਦੇਵਾਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਵੱਡੇ ਯਜਨ ਕਰ ਕੇ ਤੁਰਪਣ ਦਿਆਂ; ਤੇ ਆਪਣੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜਿੱਤਾਂ—ਇਹ ਮੇਰਾ ਤੀਜਾ ਵਰ ਹੈ।
ਯਸ੍ਯ ਨਾਸੀਨ੍ਨ ਭਵਿਤਾ ਨ ਚਾਸ੍ਤਿ ਸਦृਸ਼ਃ ਪੁਮਾਨ੍। ਇਹ ਵਾ ਦਿਵਿ ਵਾ ਲੋਕੇ ਸ ਮੇ ਹਨ੍ਤਾ ਭਵੇਦਿਤਿ
ਇੱਥੇ ਜਾਂ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ, ਕੋਈ ਵੀ ਆਦਮੀ, ਜੋ ਹੋਇਆ ਜਾਂ ਹੋਵੇਗਾ, ਮੇਰਾ ਬਰਾਬਰ ਨਾ ਹੋਵੇ; ਕੇਵਲ ਜੋ ਮੇਰਾ ਸੰਘਾਰ ਕਰੇ, ਉਹ ਹੀ ਮੇਰਾ ਸਮਾਨ ਹੋਵੇ।
ਸੋऽਰ੍ਜੁਨਃ ਕृਤਵੀਰ੍ਯਸ੍ਯ ਵਰਃ ਪੁਤ੍ਰੋऽਭਵਦ੍ਯੁਧਿ। ਸ ਸਹਸ੍ਰਂ ਸਹਸ੍ਰਾਣਾਂ ਮਾਹਿष੍ਮਤ੍ਯਾਮਵਰ੍ਧਤ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਰਜੁਨ, ਕ੍ਰਤਵੀਰਿਆ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਵਰ ਪਾ ਗਿਆ; ਮਾਹਿਸ਼ਮਤੀ ਵਿੱਚ ਉਹ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਇੱਕ ਹਜ਼ਾਰ ਬਣ ਗਿਆ।
ਸ ਭੂਮਿਮਖਿਲਾਂ ਜਿਤ੍ਵਾ ਦ੍ਵੀਪਾਂਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸਮੁਦ੍ਰਿਣਃ। ਨਭਸੀਵਾਜ੍ਵਲਤ੍ਸੂਰ੍ਯਃ ਪੁਣ੍ਯੈਃ ਕਰ੍ਮਭਿਰ੍ਜੁਨਃ
ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਪੂਰੀ ਧਰਤੀ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਵਾਲੇ ਟਾਪੂ ਜਿੱਤ ਲਏ; ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕੰਮਾਂ ਨਾਲ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਿਆ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਦ੍ਵੀਪਂ ਕਸ਼ੇਰੁਂ ਚ ਕਾਮਦ੍ਵੀਪਂ ਗਭਸ੍ਤਿਤਮ੍। ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਵਰੁਣਦ੍ਵੀਪਂ ਸੌਹृष੍ਟਮਮਿਤਪ੍ਰਭਃ
ਉਸ ਨੇ ਇੰਦਰਦਵੀਪ, ਕਸ਼ੇਰੂ, ਕਾਮਦਵੀਪ, ਗਭਸਤਿਮਤ, ਗੰਧਰਵ, ਵਰੁਣਦਵੀਪ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਤੇ ਅਣਗਣ ਚਮਕਦੇ ਟਾਪੂ ਜਿੱਤ ਲਏ।