ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਮੇਵ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਤ੍ਵਰਯਾ ਦੈਤ੍ਯਨਾਸ਼ਨਮ੍। ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਂ ਵਿਬੁਧਾਸ਼੍ਚੈਵ ਪ੍ਰਤਿਪਦ੍ਯਤ ਵੈ ਦਿਵਮ੍
ਮੈਂ ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਤੁਰੰਤ ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਕਰਾਂਗਾ; ਇਸ ਕਰਕੇ, ਤੁਸੀਂ ਦੇਵਤੇ, ਸਵਰਗ ਵਾਪਸ ਜਾਓ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਭਗਵਾਨ੍ਵਿਸृਜ੍ਯ ਤ੍ਰਿਦਿਵੇਸ਼੍ਵਰਾਨ੍। ਨਰਸ੍ਯਾਰ੍ਧਤਨੁਰ੍ਭੂਤ੍ਵਾ ਸਿਂਹਸ੍ਯਾਰ੍ਧਤਨੁਃ ਪੁਨਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਸਵਰਗ ਦੇ ਸਵਾਮੀਆਂ ਨੂੰ ਰੁਖਸਤ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਆਧਾ ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਤੇ ਆਧਾ ਸਿੰਘ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ।
ਨਾਰਸਿਂਹੇਨ ਵਪੁषਾ ਪਾਣਿਂ ਸਂਸ੍ਪृਸ਼੍ਯ ਪਾਣਿਨਾ। ਭੀਮਰੂਪੋ ਮਹਾਤੇਜਾ ਵ੍ਯਾਦਿਤਾਸ੍ਯ ਇਵਾਨ੍ਤਕਃ
ਨਰਸਿੰਘ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਲਾ ਕੇ, ਭਿਆਨਕ ਰੂਪ ਅਤੇ ਵੱਡੀ ਜੋਤ ਵਾਲਾ, ਆਪਣਾ ਮੂੰਹ ਮੌਤ ਵਾਂਗ ਖੋਲ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ।
ਹਿਰਣ੍ਯਕਸ਼ਿਪੁਂ ਰਾਜਞ੍ਜਗਾਮ ਹਰਿਰੀਸ਼੍ਵਰਃ। ਦੈਤ੍ਯਾਸ੍ਤਮਾਗਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨਾਰਸਿਂਹਂ ਮਹਾਬਲਮ੍
ਹਰੀ, ਪ੍ਰਭੂ, ਹਿਰਣਯਕਸ਼ਿਪੂ ਵੱਲ ਗਿਆ, ਰਾਜਾ; ਦੈਤਿਆਂ ਨੇ ਨਰਸਿੰਘ ਨੂੰ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਆਉਂਦੇ ਵੇਖਿਆ।
ਵਵਰ੍षੁਃ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਵਰ੍षੈਸ੍ਤੇ ਸੁਸਙ੍ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾਸ੍ਤਦਾ ਹਰਿਮ੍। ਤੈਃ ਸृष੍ਟਸਰ੍ਵਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਭਕ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸ ਵੈ ਹਰਿਃ
ਉਹ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਹੋ ਕੇ, ਹਰੀ ਉੱਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਪਰ ਹਰੀ ਨੇ ਉਹ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰ ਖਾ ਲਏ।
ਜਘਾਨ ਨ ਰਣੇ ਦੈਤ੍ਯਾਨ੍ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਬਹੂਨਿ ਚ। ਤਾਨ੍ਨਿਹਤ੍ਯ ਚ ਦੈਤੇਯਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾਨ੍ਮਹਾਬਲਾਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੈਤ ਮਾਰੇ; ਅਤੇ ਉਹ ਸਾਰੇ ਗੁੱਸੇ ਅਤੇ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਦੈਤ ਮਾਰ ਕੇ,
ਅਭ੍ਯਧਾਵਤ੍ਸੁਸਙ੍ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਬਲਗਰ੍ਵਿਤਮ੍। ਜੀਮੂਤਘਨਸਙ੍ਕਾਸ਼ੋ ਜੀਮੂਤਘਨਨਿਸ੍ਵਨਃ
ਉਹ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਵਾਲੇ ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵੱਲ ਦੌੜਿਆ, ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਗੁੰਝ ਵਰਗਾ, ਬੱਦਲਾਂ ਦੀ ਗੜਗੜਾਹਟ ਵਰਗਾ।
ਜੀਮੂਤ ਇਵ ਦੀਪ੍ਤੌਜਾ ਜੀਮੂਤ ਇਵ ਵੇਗਵਾਨ੍। ਸੋऽਤਿਬਲਂ ਦृਪ੍ਤਂ ਦृਪ੍ਤਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਵਿਕ੍ਰਮਮ੍
ਉਹ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ ਜੋਤ ਵਾਲਾ, ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼, ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਅਹੰਕਾਰ ਵਾਲਾ, ਅਤੇ ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਦृਪ੍ਤੈਰ੍ਦੈਤ੍ਯਗਣੈਰ੍ਗੁਪ੍ਤਂ ਖਰੈਰ੍ਨਖਮੁਕੈਰੁਤ। ਤਤਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਤੁ ਯੁਦ੍ਧਂ ਵੈ ਤੇਨ ਦੈਤ੍ਯੇਨ ਵੈ ਹਰਿਃ
ਉਹ ਦੈਤਿਆ, ਜੋ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸਨ ਅਤੇ ਤੇਜ਼ ਨਖਾਂ ਤੇ ਦੰਦਾਂ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਹਰੀ ਦੇ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਕਰਨ ਲਈ ਖੜੇ ਹੋਏ।
ਸਨ੍ਧ੍ਯਾਕਾਲੇ ਮਹਾਤੇਜਾ ਭਵਨਾਨ੍ਤੇ ਤ੍ਵਰਾਨ੍ਵਿਤਃ। ਊਰੌ ਨਿਧਾਯ ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਨਿਰ੍ਬਿਭੇਦ ਨਖੈਸ੍ਤਦਾ
ਸੰਧਿਆ ਵੇਲੇ, ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਹਰੀ ਜਲਦੀ ਮਹਲ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੇ ਆਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਦੈਤਿਆ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਰਾਨ ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਨਖਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਚੀਰ ਦਿੱਤਾ।
ਮਹਾਬਲਂ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯਂ ਵਰਦਾਨੇਨ ਗਰ੍ਵਿਤਮ੍। ਦੈਤ੍ਯਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਸੁਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਜਘਾਨ ਤਰਸਾ ਹਰਿਃ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹਰੀ ਨੇ, ਜੋ ਤੇਜ਼ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ, ਦੈਤਿਆ ਦੇ ਮੁਖੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਵਰਦਾਨਾਂ ਦੇ ਕਾਰਨ ਅਹੰਕਾਰੀ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ, ਤੁਰੰਤ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਹਿਰਣ੍ਯਕਸ਼ਿਪੁਂ ਹਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਦੈਤ੍ਯਾਂਸ਼੍ਚ ਵੈ ਤਦਾ। ਵਿਬੁਧਾਨਾਂ ਪ੍ਰਜਾਨਾਂ ਚ ਹਿਤਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤਿਃ
ਹਿਰਣਯਕਸ਼ਿਪੂ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਦੈਤਿਆ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਚਮਕਦਾਰ ਹਰੀ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਸਾਰੀ ਜਨਤਾ ਲਈ ਭਲਾ ਕੀਤਾ।
ਪ੍ਰਮੁਮੋਦ ਹਰਿਰ੍ਦੇਵਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਧਰ੍ਮਂ ਤਦਾ ਭੁਵਿ। ਏष ਤੇ ਨਾਰਸਿਂਹੋऽਤ੍ਰ ਕਥਿਤਃ ਪਾਣ੍ਡੁਨਨ੍ਦਨ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਹਰੀ ਨੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਧਰਮ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਈ। ਪਾਂਡੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਇੱਥੇ ਤੇਰੇ ਲਈ ਨਰਸਿੰਘ ਦੀ ਕਥਾ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਹੈ।
ਸ਼ृਣੁ ਤ੍ਵਂ ਵਾਮਨਂ ਨਾਮ ਪ੍ਰਾਦੁਰ੍ਭਾਵਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਹੁਣ ਤੂੰ ਵਾਮਨ ਦੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਣ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣ।
ਪੁਰਾ ਤ੍ਰੇਤਾਯੁਗੇ ਰਾਜਨ੍ਬਲਿਰ੍ਵੈਰੋਜਨੋऽਭਵਤ੍। ਦੈਤ੍ਯਾਨਾਂ ਪਾਰ੍ਥਿਵੋ ਵੀਰੋ ਬਲੇਨਾਪ੍ਰਤਿਮੋ ਬਲੀ
ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ, ਤ੍ਰੇਤਾ ਯੁਗ ਵਿੱਚ, ਰਾਜਾ ਬਲੀ, ਵਿਰੋਚਨ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਦੈਤਿਆ ਦਾ ਬੇਮਿਸਾਲ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰਾਜਾ ਬਣਿਆ।
ਤਦਾ ਬਲਿਰ੍ਮਹਾਰਾਜ ਦੈਤ੍ਯਸਙ੍ਘੈਃ ਸਮਾਵृਤਃ। ਵਿਜੇਤੁਂ ਤਰਸਾ ਸ਼ਕ੍ਰਮਿਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਥਾਨਮਵਾਪ ਸਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਮਹਾਰਾਜਾ ਬਲੀ, ਦੈਤਿਆ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਇੰਦਰ ਦਾ ਸਿੰਘਾਸਨ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਿਆ।
ਤੇਨ ਵਿਤ੍ਰਾਸਿਤਾ ਦੇਵਾ ਬਲਿਨਾऽऽਖਣ੍ਡਲਾਦਯਃ। ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਤੁ ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਗਤ੍ਵਾ ਕ੍ਸ਼ੀਰੋਦਧਿਂ ਤਦਾ
ਬਲੀ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਤੋਂ ਡਰ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਲੈ ਕੇ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਖੀਰ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਗਏ।
ਤੁष੍ਟੁਵੁਃ ਸਹਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਦੇਵਂ ਨਾਰਾਯਣਂ ਪ੍ਰਭੁਮ੍। ਸ ਤੇषਾਂ ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਚਕ੍ਰੇ ਵਿਬੁਧਾਨਾਂ ਹਰਿਸ੍ਤਦਾ
ਉਥੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਮਿਲ ਕੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨਾਰਾਯਣ ਦੀ ਸਤਕਾਰੀ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ ਹਰੀ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦਰਸ਼ਨ ਦਿੱਤਾ।
ਪ੍ਰਸਾਦਜਂ ਤਸ੍ਯ ਵਿਭੋਰਦਿਤ੍ਯਾਂ ਜਨ੍ਮ ਉਚ੍ਯਤੇ। ਅਦਿਤੇਰਪਿ ਪੁਤ੍ਰਤ੍ਵਮੇਤ੍ਯ ਯਾਦਵਨਨ੍ਦਨਃ
ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਅਦਿਤੀ ਤੋਂ ਜਨਮ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਅਰਦਾਸ ਦੇ ਕਾਰਨ ਹੋਇਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਯਾਦਵਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ, ਅਦਿਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਬਣੀ।
ਏष ਵਿष੍ਣੁਰਿਤਿ ਖ੍ਯਾਤ ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯਾਵਰਜੋऽਭਵਤ੍। ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨੇਵ ਚ ਕਾਲੇ ਤੁ ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਬਲਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍
ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਇਆ, ਇੰਦਰ ਦਾ ਛੋਟਾ ਭਰਾ ਬਣਿਆ। ਉਸੇ ਸਮੇਂ, ਦੈਤਿਆ ਦਾ ਰਾਜਾ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਅਸ਼੍ਵਮੇਧਂ ਕ੍ਰਤੁਸ਼੍ਰੇष੍ਠਮਾਹਰ੍ਤੁਮੁਪਚਕ੍ਰਮੇ। ਵਰ੍ਤਮਾਨੇ ਤਦਾ ਯਜ੍ਞੇ ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ
ਉਹ ਅਸ਼ਵਮੇਧ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਯਜਨ, ਕਰਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਇਆ। ਦੈਤਿਆ ਰਾਜਾ ਦਾ ਯਜਨ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਹੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ।
ਸ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਮਾਨਵੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਚ੍ਛਨ੍ਨੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸਂਵृਤਃ। ਮੁਣ੍ਡੋ ਯਤ੍ਰੋਪਵੀਤੀ ਚ ਕृष੍ਣਾਜਿਨਧਰਃ ਸ਼ਿਖੀ
ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਅਸਲੀ ਰੂਪ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਣੀ ਤਪ ਨਾਲ ਢਕ ਲਿਆ। ਉਹ ਮੁੰਡਾ, ਜਨੇਉ ਪਾਇਆ, ਕਾਲਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਚਮੜਾ ਪਹਿਨਿਆ, ਅਤੇ ਚੋਟੀ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਪਾਲਾਸ਼ਦਣ੍ਡਂ ਸਙ੍ਗृਹ੍ਯ ਵਾਮਨੋऽਦ੍ਭੁਤਦਰ੍ਸ਼ਨਃ। ਵਿਸ਼੍ਯ ਸ ਬਲੇਰ੍ਯਜ੍ਞੇ ਵਰ੍ਤਮਾਨੋ ਚ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਮ੍
ਪਲਾਸ ਦੀ ਲਾਠੀ ਫੜ ਕੇ, ਅਜੋਬਾ ਵਾਮਨ ਬਲੀ ਦੇ ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਗਿਆ ਅਤੇ ਦਾਨ ਵਾਲੀ ਥਾਂ 'ਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਦੇਹੀਤ੍ਯੁਵਾਚ ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਵਿਕ੍ਰਮਾਂਸ੍ਤ੍ਰੀਨਿਹੈਵ ਹ। ਦੀਯਤਾਂ ਤ੍ਰਿਪਦੀਮਾਤ੍ਰਮਿਤ੍ਯਯਾਚਨ੍ਮਹਾਸੁਰਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਦੈਤਿਆ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਮੈਨੂੰ ਇੱਥੇ ਤਿੰਨ ਪੈਰ ਜ਼ਮੀਨ ਦੇ', ਅਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੱਡੇ ਅਸੁਰ ਤੋਂ ਤਿੰਨ ਕਦਮ ਜ਼ਮੀਨ ਦੀ ਮੰਗ ਕੀਤੀ।
ਸ ਤਥੇਤਿ ਪ੍ਰਤਿਸ਼੍ਰੁਤ੍ਯ ਪ੍ਰਦਦੌ ਵਿष੍ਣਵੇ ਤਦਾ। ਤੇਨ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਹਿਰਰ੍ਭੂਮਿਂ ਜृਮ੍ਭਯਾਮਾਸ ਵੈ ਭृਸ਼ਮ੍
ਬਲੀ ਨੇ 'ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ' ਕਹਿ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਜ਼ਮੀਨ ਦੇ ਦਿੱਤੀ। ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਜ਼ਮੀਨ ਮਿਲਣ 'ਤੇ ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਵੱਡਾ ਕਰ ਲਿਆ।
ਸ ਸ਼ਿਸ਼ੁਃ ਸਦਿਵਂ ਖਂ ਚ ਪृਥਿਵੀਂ ਵਚ ਵਿਸ਼ਾਮ੍ਪਤੇ। ਤ੍ਰਿਭਿਰ੍ਵਿਕ੍ਰਮਣੈਸ਼੍ਚੈਵ ਸਰ੍ਵਮਾਕ੍ਰਮਤਾਭਿਭੂਃ
ਉਹ ਬੱਚਾ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਤਿੰਨ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ, ਆਕਾਸ਼ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਾ ਲਿਆ, ਅਤੇ ਸਭ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਗਿਆ।
ਬਲੇਰ੍ਬਲਵਤੋ ਯਜ੍ਞੇ ਬਲਿਨਾ ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਪੁਰਾ। ਵਿਕ੍ਰਮੈਸ੍ਤ੍ਰਿਭਿਰਕ੍ਸ਼ੋਭ੍ਯਾਃ ਕ੍ਸ਼ੋਭਿਤਾਸ੍ਤੇ ਮਹਾਸੁਰਾਃ
ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ, ਬਲੀ ਦੇ ਯਜਨ ਵਿਚ, ਬਲੀ ਦੇ ਵੱਡੇ ਬਲ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਮਹਾਂਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਤਿੰਨ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਚਾਲ ਨਾਲ ਜਿੱਤ ਲਿਆ ਸੀ।
ਵਿਪ੍ਰਚਿਤ੍ਤਿਮੁਖਾਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾਃ ਸਰ੍ਵਸਙ੍ਘਾ ਮਹਾਸੁਰਾਃ। ਨਾਨਾਵਕ੍ਰਾ ਮਹਾਕਾਯਾ ਨਾਨਾਵੇषਧਰਾ ਨृਪ
ਵਿਪ੍ਰਚਿੱਤੀ ਆਦਿ ਦੇ ਆਗੂ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਭਰੇ ਹੋਏ, ਸਾਰੇ ਮਹਾਂਸੁਰ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ, ਰਾਜਾ। ਉਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ, ਵੱਡੇ ਸਰੀਰਾਂ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪਹਿਰਾਵਿਆਂ ਵਿਚ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਨਾਨਾਪ੍ਰਹਰਣਾ ਰੌਦ੍ਰਾ ਨਾਨਾਮਾਲ੍ਯਾਨੁਲੇਪਨਾਃ। ਸ੍ਵਾਨ੍ਯਾਯੁਧਾਨਿ ਸਙ੍ਗृਹ੍ਯ ਪ੍ਰਦੀਪ੍ਤਾ ਇਵ ਤੇਜਸਾ
ਉਹ ਡਰਾਉਣੇ, ਕਈ ਕਿਸਮ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਲੈ ਕੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਮਾਲਾਵਾਂ ਅਤੇ ਲੇਪ ਲਾ ਕੇ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਤੇਜ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ।
ਕ੍ਰਮਮਾਣਂ ਹਰਿ ਤਤ੍ਰ ਉਪਾਵਰ੍ਤਨ੍ਤ ਭਾਰਤ। ਪ੍ਰਮਥ੍ਯ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਦੈਤੇਯਾਨ੍ਪਾਦਹਸ੍ਤਤਲੈਸ੍ਤੁ ਤਾਨ੍
ਉਥੇ, ਜਦ ਹਰੀ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ, ਭਾਰਤ, ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਪੈਰਾਂ ਅਤੇ ਹੱਥਾਂ ਦੀ ਤਲੀਆਂ ਨਾਲ ਮਾਰ ਕੇ ਥੱਲੇ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।