ਸ੍ਥਾਨਾਨਿ ਦੇਵਤਾਨਾਂ ਤੁ ਹृਤ੍ਵਾ ਰਾਜ੍ਯਮਕਾਰਯਤ੍। ਪਞ੍ਚਕੋਟ੍ਯਸ਼੍ਚ ਵਰ੍षਾਣਿ ਅਯੁਤਾਨ੍ਯੇਕषष੍ਟਿ ਚ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਥਾਂ ਲੈ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਰਾਜ ਕਾਇਮ ਕੀਤਾ; ਪੰਜਕੋਟੀ ਤੇ ਇੱਕਵੱਟੀ ਸਠ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਲਈ,
षष੍ਟਿਸ਼੍ਚੈਵ ਸਹਸ੍ਰਾਣਾਂ ਜਗ੍ਮੁਸ੍ਤਸ੍ਯ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਃ। ਏਤਦ੍ਵਰ੍षਂ ਸ ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਭੋਗੈਸ਼੍ਚਰ੍ਯਮਵਾਪ ਸਃ
ਤੇ ਸਠ ਹਜ਼ਾਰ ਹੋਰ ਸਾਲ, ਉਹ ਮੰਦ-ਮੱਤ ਵਾਲਾ ਦਾਨਵ, ਉਸ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣ ਕੇ ਆਨੰਦ ਤੇ ਰਾਜ ਭੋਗਦਾ ਰਿਹਾ।
ਤੇਨਾਤਿਬਾਧ੍ਯਮਾਨਾਸ੍ਤੇ ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਬਲੀਯਸਾ। ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਂ ਸੁਰਾ ਜਗ੍ਮੁਃ ਸ਼ਰ੍ਵਸ਼ਕ੍ਰਪੁਰੋਗਮਾਃ
ਉਸ ਤਾਕਤਵਾਨ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਤੋਂ ਤੰਗ ਆ ਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਤੇ ਇੰਦਰ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਬ੍ਰਹਮਲੋਕ ਚਲੇ ਗਏ।
ਪਿਤਾਮਹਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਖਿਨ੍ਨਾਃ ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਯੋऽਬ੍ਰੁਵਨ੍
ਪਿਤਾਮਾ ਬ੍ਰਹਮਾ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਅਰਜ਼ ਕੀਤੀ।
ਭਗਵਨ੍ਭੂਤਭਵ੍ਯੇਸ਼ ਨਸ੍ਤ੍ਰਾਯਸ੍ਵ ਇਹਾਗਤਾਨ੍। ਭਯਂ ਦਿਤਿਸੁਤਾਦ੍ਘੋਰਾਦ੍ਭਵਤ੍ਯਦ੍ਯ ਦਿਵਾਨਿਸ਼ਮ੍
'ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਭੂਤ-ਭਵਿੱਖ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਸਾਨੂੰ ਇੱਥੇ ਆਏ ਹੋਏ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ; ਦਿਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਤੋਂ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਡਰ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।'
ਭਗਵਨ੍ਸਰ੍ਵਦੈਤ੍ਯਾਨਾਂ ਸ੍ਵਯਮ੍ਭੂਰਾਦਿਕृਤ੍ਪ੍ਰਭੁਃ। ਸ੍ਰष੍ਟਾ ਤ੍ਵਂ ਹਵ੍ਯਕਵ੍ਯਾਨਾਮਵ੍ਯਕ੍ਤਃ ਪ੍ਰਕृਤਿਰ੍ਧ੍ਰੁਵਃ
'ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਸੀਂ ਸਵੈ-ਭੂ, ਸਾਰੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਅਸਲੀ ਮਾਲਕ ਹੋ; ਤੁਸੀਂ ਹਵਨ ਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਭੋਗ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਅਦ੍ਰਿਸ਼, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਹੋ।'
ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮਾਪਦੇਵਂ ਹਿ ਦੁਰ੍ਵਿਜ੍ਞੇਯਾ ਮਯਾਪਿ ਚ। ਨਾਰਾਯਣਸ੍ਤੁ ਪੁਰੁषੋ ਵਿਸ਼੍ਵਰੂਪੋ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤਿਃ
'ਸੁਣੋ, ਇਹ ਮੁਸੀਬਤ ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ; ਨਾਰਾਇਣ, ਜੋ ਸਭ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲਾ ਤੇ ਵੱਡੀ ਜੋਤ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਹੈ।'
ਅਵ੍ਯਕ੍ਤਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਮਚਿਨ੍ਤ੍ਯੋ ਵਿਭੁਰਵ੍ਯਯਃ। ਮਮਾਪਿ ਸ ਤੁ ਯੁष੍ਮਾਕਂ ਵ੍ਯਸਨੇ ਪਰਮਾ ਗਤਿਃ
'ਉਹ ਅਦ੍ਰਿਸ਼, ਅਕਲਪਨਯ, ਸਭ ਵਿਆਪਕ, ਅਬਿਨਾਸੀ ਹੈ; ਮੇਰੇ ਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ, ਉਹ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਆਸਰਾ ਹੈ।'
ਨਾਰਾਯਣਃ ਪਰੋऽਵ੍ਯਕ੍ਤਾਦਹਮਵ੍ਯਕ੍ਤਸਮ੍ਭਵਃ। ਮਤ੍ਤੋ ਜਜ੍ਞੁਃ ਪ੍ਰਜਾ ਲੋਕਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਦੇਵਾਸੁਰਾਸ਼੍ਚ ਤੇ
'ਨਾਰਾਇਣ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਤੋਂ ਵੀ ਉੱਚਾ ਹੈ; ਮੈਂ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਤੋਂ ਜੰਮਿਆ ਹਾਂ; ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਹੀ ਸਾਰੇ ਜੀਵ, ਲੋਕ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਅਸੁਰ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਹਨ।'
ਦੇਵਾ ਯਥਾਹਂ ਯੁष੍ਮਾਕਂ ਤਥਾ ਨਾਰਾਯਣੋ ਮਮ। ਪਿਤਾਮਹੋऽਹਂ ਸਰ੍ਵਸ੍ਯ ਸ ਵਿष੍ਣੁਃ ਪ੍ਰਪਿਤਾਮਹਃ
'ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਪਿਤਾਮਾ ਹਾਂ, ਐਸੇ ਹੀ ਨਾਰਾਇਣ ਮੇਰਾ ਪਿਤਾਮਾ ਹੈ; ਮੈਂ ਸਭ ਦਾ ਪਿਤਾਮਾ ਹਾਂ, ਤੇ ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਸਭ ਦਾ ਪਰ-ਪਿਤਾਮਾ ਹੈ।'
ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਂ ਵਿषੁਧਾ ਦੈਤ੍ਯਂ ਸ ਵਿष੍ਣੁਸ੍ਤਂ ਹਨਿष੍ਯਤਿ। ਤਸ੍ਯ ਨਾਸ੍ਤਿ ਨ ਸ਼ਕ੍ਯਂ ਚ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਵ੍ਰਜਤ ਮਾਚਿਰਮ੍
ਇਹ ਪੱਕਾ ਹੈ ਕਿ ਵਿਸ਼ਨੂ ਉਸ ਦੈਤ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵੇਗਾ; ਉਸ ਲਈ ਕੁਝ ਵੀ ਅਸੰਭਵ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਕਰਕੇ ਤੁਸੀਂ ਦੇਰ ਨਾ ਕਰੋ, ਤੁਰੰਤ ਚਲੇ ਜਾਓ।
ਪਿਤਾਮਹਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵੇ ਤੇ ਭਰਤਰ੍षਭ। ਵਿਬੁਧਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਜਗ੍ਮੁਃ ਕ੍ਸ਼ੀਰੋਦਧਿਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਪਿਤਾਮਾ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਭਰਤਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਦੁਧੀ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ।
ਆਦਿਤ੍ਯਾ ਵਸਵਃ ਸਾਧ੍ਯਾ ਵਿਸ਼੍ਵੇ ਚ ਮਰੁਤਸ੍ਤਥਾ। ਰੁਦ੍ਰਾ ਮਹਰ੍षਯਸ਼੍ਚੈਵ ਅਸ਼੍ਵਿਨੌ ਚ ਸੁਰੂਪਿਣੌ
ਆਦਿਤ, ਵਸੁ, ਸਾਧ, ਵਿਸ਼ਵੇ, ਮਰੁਤ, ਰੁਦਰ, ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀ ਅਤੇ ਸੋਹਣੇ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਦੋ ਅਸ਼ਵਿਨ ਵੀ,
ਅਨ੍ਯੇ ਚ ਦਿਵ੍ਯਾ ਯੇ ਰਾਜਂਸ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਸਗਣਾਃ ਸੁਰਾਃ। ਚਤੁਰ੍ਮੁਖਂ ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਸ਼੍ਵੇਤਦ੍ਵੀਪਮੁਪਾਗਤਾਃ
ਅਤੇ ਹੋਰ ਦਿਵ੍ਯ ਜੀਵ, ਰਾਜਾ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਆਪਣੇ ਗਣਾਂ ਸਮੇਤ, ਚੌਹਾਂ ਮੁੱਖ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਲਾ ਕੇ, ਸ਼ਵੈਤ ਦਵੀਪ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਏ।
ਤ੍ਰਾਯਸ੍ਵ ਨੋऽਦ੍ਯ ਦੇਵੇਸ਼ ਹਿਰਣ੍ਯਕਸ਼ਿਪੋਰ੍ਵਧਾਤ੍। ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਨਃ ਪਰਮੋ ਧਾਤਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦੀਨਾਂ ਸੁਰੋਤ੍ਤਮ
ਅੱਜ ਸਾਨੂੰ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਹਿਰਣਯਕਸ਼ਿਪੂ ਦੀ ਮਾਰ ਤੋਂ ਬਚਾ; ਤੂੰ ਸਾਡਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਰਚਨਹਾਰ ਹੈਂ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੋਂ ਵੀ ਉੱਚਾ।
ਉਤ੍ਫੁਲ੍ਲਾਮ੍ਬੁਜਪਤ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ ਸ਼ਤ੍ਰੁਪਕ੍ਸ਼ਭਯਙ੍ਕਰ। ਕ੍ਸ਼ਯਾਯ ਦਿਤਿਵਂਸ਼ਸ੍ਯ ਸ਼ਰਣਂ ਤ੍ਵਂ ਭਵਿष੍ਯਸਿ
ਤੂੰ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਕਮਲ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਵਰਗੀਆਂ ਹਨ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਪੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਡਰ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਦਿਤੀ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਸਾਡਾ ਆਸਰਾ ਬਣੇਗਾ।
ਤਦ੍ਦੇਵਾਨਾਂ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਦਾ ਵਿष੍ਣੁਃ ਸ਼ੁਚਿਸ਼੍ਰਵਾਃ। ਅਦृਸ਼੍ਯਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਤ੍ਮਾ ਵਕ੍ਤੁਮੇਵੋਪਚਕ੍ਰਮੇ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਜੋ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਲਈ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਆਤਮਾ ਹੈ ਅਤੇ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੈ, ਬੋਲਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਭਯਂ ਤ੍ਯਜਧ੍ਵਮਮਰਾ ਅਭਯਂ ਵੋ ਦਦਾਮ੍ਯਹਮ੍। ਤਦੇਵ ਤ੍ਰਿਦਿਵਂ ਦੇਵਾਃ ਪ੍ਰਤਿਪਦ੍ਯਤ ਮਾਚਿਰਮ੍
ਡਰ ਛੱਡੋ, ਅਮਰੋ; ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਿਡਰਤਾ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਤੁਸੀਂ ਤੁਰੰਤ ਸਵਰਗ ਵਾਪਸ ਜਾਓ।
ਏषੋऽਹਂ ਸਗਣਂ ਦੈਤ੍ਯਂ ਵਰਦਾਨੇਨ ਦਰ੍ਪਿਤਮ੍। ਅਵਧ੍ਯਮਮਰੇਨ੍ਦ੍ਰਾਣਾਂ ਦਾਨਵੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਨਿਹਨ੍ਮ੍ਯਹਮ੍
ਮੈਂ ਖੁਦ ਇਸ ਦੈਤ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਗਣਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਵਰਦਾਨ ਨਾਲ ਅਹੰਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਅਮਰਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਮਾਰਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ, ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗਾ।
ਭਹਵਨ੍ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼ ਖਿਨ੍ਨਾ ਏਤੇ ਭृਸ਼ਂ ਸੁਰਾਃ। ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਂ ਜਹਿ ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਕਾਲੋऽਸ੍ਯ ਮਾਚਿਰਮ੍। ਏष ਤ੍ਵਂ ਸਗਣਂ ਦੈਤ੍ਯਂ ਵਰਦਾਨੇਨ ਦਰ੍ਪਿਤਮ੍
ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਅਸੀਂ ਤੇਰਾ ਨਮਨ ਕਰਦੇ ਹਾਂ; ਇਹ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਬਹੁਤ ਪੀੜਤ ਹਨ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਮਾਰ ਦੇ; ਉਸਦਾ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਦੇਰ ਨਾ ਕਰ। ਇਹ ਦੈਤ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਗਣ ਵਰਦਾਨ ਨਾਲ ਅਹੰਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਮੇਵ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਤ੍ਵਰਯਾ ਦੈਤ੍ਯਨਾਸ਼ਨਮ੍। ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਂ ਵਿਬੁਧਾਸ਼੍ਚੈਵ ਪ੍ਰਤਿਪਦ੍ਯਤ ਵੈ ਦਿਵਮ੍
ਮੈਂ ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਤੁਰੰਤ ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਕਰਾਂਗਾ; ਇਸ ਕਰਕੇ, ਤੁਸੀਂ ਦੇਵਤੇ, ਸਵਰਗ ਵਾਪਸ ਜਾਓ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਭਗਵਾਨ੍ਵਿਸृਜ੍ਯ ਤ੍ਰਿਦਿਵੇਸ਼੍ਵਰਾਨ੍। ਨਰਸ੍ਯਾਰ੍ਧਤਨੁਰ੍ਭੂਤ੍ਵਾ ਸਿਂਹਸ੍ਯਾਰ੍ਧਤਨੁਃ ਪੁਨਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਸਵਰਗ ਦੇ ਸਵਾਮੀਆਂ ਨੂੰ ਰੁਖਸਤ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਆਧਾ ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਤੇ ਆਧਾ ਸਿੰਘ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ।
ਨਾਰਸਿਂਹੇਨ ਵਪੁषਾ ਪਾਣਿਂ ਸਂਸ੍ਪृਸ਼੍ਯ ਪਾਣਿਨਾ। ਭੀਮਰੂਪੋ ਮਹਾਤੇਜਾ ਵ੍ਯਾਦਿਤਾਸ੍ਯ ਇਵਾਨ੍ਤਕਃ
ਨਰਸਿੰਘ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਲਾ ਕੇ, ਭਿਆਨਕ ਰੂਪ ਅਤੇ ਵੱਡੀ ਜੋਤ ਵਾਲਾ, ਆਪਣਾ ਮੂੰਹ ਮੌਤ ਵਾਂਗ ਖੋਲ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ।
ਹਿਰਣ੍ਯਕਸ਼ਿਪੁਂ ਰਾਜਞ੍ਜਗਾਮ ਹਰਿਰੀਸ਼੍ਵਰਃ। ਦੈਤ੍ਯਾਸ੍ਤਮਾਗਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨਾਰਸਿਂਹਂ ਮਹਾਬਲਮ੍
ਹਰੀ, ਪ੍ਰਭੂ, ਹਿਰਣਯਕਸ਼ਿਪੂ ਵੱਲ ਗਿਆ, ਰਾਜਾ; ਦੈਤਿਆਂ ਨੇ ਨਰਸਿੰਘ ਨੂੰ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਆਉਂਦੇ ਵੇਖਿਆ।
ਵਵਰ੍षੁਃ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਵਰ੍षੈਸ੍ਤੇ ਸੁਸਙ੍ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾਸ੍ਤਦਾ ਹਰਿਮ੍। ਤੈਃ ਸृष੍ਟਸਰ੍ਵਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਭਕ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸ ਵੈ ਹਰਿਃ
ਉਹ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਹੋ ਕੇ, ਹਰੀ ਉੱਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਪਰ ਹਰੀ ਨੇ ਉਹ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰ ਖਾ ਲਏ।
ਜਘਾਨ ਨ ਰਣੇ ਦੈਤ੍ਯਾਨ੍ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਬਹੂਨਿ ਚ। ਤਾਨ੍ਨਿਹਤ੍ਯ ਚ ਦੈਤੇਯਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾਨ੍ਮਹਾਬਲਾਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੈਤ ਮਾਰੇ; ਅਤੇ ਉਹ ਸਾਰੇ ਗੁੱਸੇ ਅਤੇ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਦੈਤ ਮਾਰ ਕੇ,
ਅਭ੍ਯਧਾਵਤ੍ਸੁਸਙ੍ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਬਲਗਰ੍ਵਿਤਮ੍। ਜੀਮੂਤਘਨਸਙ੍ਕਾਸ਼ੋ ਜੀਮੂਤਘਨਨਿਸ੍ਵਨਃ
ਉਹ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਵਾਲੇ ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵੱਲ ਦੌੜਿਆ, ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਗੁੰਝ ਵਰਗਾ, ਬੱਦਲਾਂ ਦੀ ਗੜਗੜਾਹਟ ਵਰਗਾ।
ਜੀਮੂਤ ਇਵ ਦੀਪ੍ਤੌਜਾ ਜੀਮੂਤ ਇਵ ਵੇਗਵਾਨ੍। ਸੋऽਤਿਬਲਂ ਦृਪ੍ਤਂ ਦृਪ੍ਤਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਵਿਕ੍ਰਮਮ੍
ਉਹ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ ਜੋਤ ਵਾਲਾ, ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼, ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਅਹੰਕਾਰ ਵਾਲਾ, ਅਤੇ ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਦृਪ੍ਤੈਰ੍ਦੈਤ੍ਯਗਣੈਰ੍ਗੁਪ੍ਤਂ ਖਰੈਰ੍ਨਖਮੁਕੈਰੁਤ। ਤਤਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਤੁ ਯੁਦ੍ਧਂ ਵੈ ਤੇਨ ਦੈਤ੍ਯੇਨ ਵੈ ਹਰਿਃ
ਉਹ ਦੈਤਿਆ, ਜੋ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸਨ ਅਤੇ ਤੇਜ਼ ਨਖਾਂ ਤੇ ਦੰਦਾਂ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਹਰੀ ਦੇ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਕਰਨ ਲਈ ਖੜੇ ਹੋਏ।
ਸਨ੍ਧ੍ਯਾਕਾਲੇ ਮਹਾਤੇਜਾ ਭਵਨਾਨ੍ਤੇ ਤ੍ਵਰਾਨ੍ਵਿਤਃ। ਊਰੌ ਨਿਧਾਯ ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਨਿਰ੍ਬਿਭੇਦ ਨਖੈਸ੍ਤਦਾ
ਸੰਧਿਆ ਵੇਲੇ, ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਹਰੀ ਜਲਦੀ ਮਹਲ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੇ ਆਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਦੈਤਿਆ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਰਾਨ ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਨਖਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਚੀਰ ਦਿੱਤਾ।