ਰਾਜ੍ਯਂ ਚਕਾਰ ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਦੈਤ੍ਯਸਙ੍ਘੈਃ ਸਮਾਵृਤਃ। ਸਪ੍ਤਦ੍ਵੀਪਾਨ੍ਵਸ਼ੇਚਕੇ ਲੋਕਾਲੋਕਾਨ੍ਤਰਂ ਬਲਾਤ੍
ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਮੁਖੀ, ਆਪਣਾ ਰਾਜ ਬਣਾਇਆ, ਤੇ ਸੱਤ ਟਾਪੂਆਂ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਦੇ ਇਲਾਕੇ ਜਬਰ ਨਾਲ ਜਿੱਤ ਲਏ।
ਦਿਵ੍ਯਭੋਗਾਨ੍ਸਮਸ੍ਤਾਨ੍ਵੈ ਲੋਕੇ ਸਰ੍ਵਾਨਵਾਪ ਸਃ। ਦੇਵਾਂਸ੍ਤ੍ਰਿਭੁਵਨਸ੍ਥਾਂਸ੍ਤੁ ਪਰਾਜਿਤ੍ਯ ਮਹਾਸੁਰਃ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਅਸੁਰ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਵੱਸਦੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾ ਕੇ, ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਸਾਰੇ ਦਿਵਿਆ ਸੁਖ ਲੈ ਲਏ।
ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਂ ਵਸ਼ਮਾਨੀਯ ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਵਸਤਿ ਦਾਨਵਃ। ਯਦਾ ਵਰਮਦੋਨ੍ਮਤ੍ਤੋ ਨ੍ਯਵਸਦ੍ਦਾਨਵੋ ਦਿਵਿ
ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਕਰਕੇ, ਦਾਨਵ ਨੇ ਸੁਰਗ ਵਿੱਚ ਵਸਿਆ। ਉਸ ਨੂੰ ਮਿਲੀ ਹੋਈ ਵਰਦਾਨ ਦੀ ਮਸਤੀ ਵਿੱਚ, ਦਾਨਵ ਨੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਅਥ ਲੋਕਾਨ੍ਸਗਸ੍ਤਾਂਸ਼੍ਚ ਵਿਜਿਤ੍ਯ ਸ ਮਹਾਬਲਃ। ਭਵੇਯਮਹਮੇਵੇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਸੋਮੋऽਗ੍ਨਿਰ੍ਮਾਰੁਤੋ ਰਵਿਃ
ਫਿਰ, ਉਹ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਦਾਨਵ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਤੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ: 'ਹੁਣ ਮੈਂ ਹੀ ਇੰਦਰ, ਸੋਮ, ਅੱਗ, ਵਾਯੂ ਤੇ ਸੂਰਜ ਬਣਾਂਗਾ।'
ਸਲਿਲਂ ਚਾਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਂ ਚ ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਾਣਿ ਦਿਸ਼ੋ ਦਸ਼। ਅਹਂ ਕ੍ਰੋਧਸ਼੍ਚ ਕਾਮਸ਼੍ਚ ਵਰੁਣੋ ਵਸਵੋऽਰ੍ਯਮਾ
ਮੈਂ ਹੀ ਪਾਣੀ, ਅਕਾਸ਼, ਤਾਰੇ, ਦਸ ਦਿਸਾਵਾਂ, ਗੁੱਸਾ ਤੇ ਇੱਛਾ, ਵਰੁਣ, ਵਸੁ ਤੇ ਅਰਯਮਾਂ ਹਾਂ।
ਧਨਦਸ਼੍ਚ ਧਨਾਧ੍ਯਕ੍ਸ਼ੋ ਯਕ੍ਸ਼ਕਿਮ੍ਪੁਰੁषਾਧਿਪਃ। ਏਤੇ ਭਵੇਯਮਿਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਯਂ ਭੂਤ੍ਵਾ ਬਲਾਤ੍ਸ ਚ
'ਮੈਂ ਹੀ ਧਨ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਖਜਾਨਿਆਂ ਦੇ ਨਿਗਰਾਨ, ਯਕਸ਼ ਤੇ ਕਿੰਪੁਰੁਸ਼ਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹਾਂ' — ਐਸਾ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਦਾਨਵ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਇਹ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ।
ਏषਾਂ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਸ੍ਥਾਨਾਨਿ ਤੇषਾਂ ਕਾਰ੍ਯਾਣ੍ਯਵਾਪ ਸਃ। ਇਜ੍ਯਸ਼੍ਚਾਸੀਨ੍ਮਖਵਰੈਰ੍ਦੇਵਕਿਨ੍ਨਰਸਤ੍ਤਮੈਃ
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਥਾਂ ਤੇ ਕਬਜ਼ਾ ਕਰਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਕੰਮ ਵੀ ਕਰੇ; ਤੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਕਿੰਨਰਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਨੇ ਵੱਡੇ ਯਜਨਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।
ਨਰਕਸ੍ਥਾਨ੍ਸਮਾਨੀਯ ਸ੍ਵਰ੍ਗਸ੍ਥਾਂਸ਼੍ਚ ਚਕਾਰ ਸਃ। ਏਵਮਾਦੀਨਿ ਕਰ੍ਮਾਣਿ ਕृਤ੍ਵਾ ਦੈਤ੍ਯਪਤਿਰ੍ਬਲੀ
ਜੋ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਵਸਦੇ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸੁਰਗ ਵਿੱਚ ਲਿਆ ਕੇ, ਤੇ ਜੋ ਸੁਰਗ ਵਿੱਚ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਹੋਰ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ; ਐਸੇ ਕਰਮ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਤਾਕਤਵਾਨ ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ—
ਆਸ਼੍ਰਮੇषੁ ਮਹਾਭਾਗਾਨ੍ਮੁਨੀਨ੍ਵੈ ਸ਼ਂਸਿਤਵ੍ਰਤਾਨ੍। ਸਤ੍ਯਧਰ੍ਮਪਰਾਨ੍ਦਾਨ੍ਤਾਨ੍ਪੁਰਾ ਧਰ੍षਿਤਵਾਂਸ੍ਤੁ ਸਃ
ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਵੱਡੇ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਸੱਚ ਤੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਮੰਨਦੇ, ਆਪਣੇ ਵ੍ਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਟਿਕੇ ਤੇ ਸੰਯਮੀ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਤੰਗ ਕੀਤਾ।
ਯਾਜ੍ਞੀਯਾਨ੍ਕृਤਬਾਨ੍ਦੈਤ੍ਯਨ੍ਯਾਜਕਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਦੇਵਤਾਃ। ਯਤ੍ਰਯਤ੍ਰ ਸੁਰਾ ਜਗ੍ਮੁਸ੍ਤਤ੍ਰਤਤ੍ਰ ਵ੍ਰਜਤ੍ਯੁਤ
ਜੋ ਯਜਨਾ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਲਿਆ, ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਹਵਨ ਕਰਨ ਤੋਂ ਰੋਕ ਦਿੱਤਾ; ਜਿੱਥੇ ਜਿੱਥੇ ਦੇਵਤੇ ਜਾਂਦੇ, ਉਹ ਉਥੇ ਹੀ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ।
ਸ੍ਥਾਨਾਨਿ ਦੇਵਤਾਨਾਂ ਤੁ ਹृਤ੍ਵਾ ਰਾਜ੍ਯਮਕਾਰਯਤ੍। ਪਞ੍ਚਕੋਟ੍ਯਸ਼੍ਚ ਵਰ੍षਾਣਿ ਅਯੁਤਾਨ੍ਯੇਕषष੍ਟਿ ਚ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਥਾਂ ਲੈ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਰਾਜ ਕਾਇਮ ਕੀਤਾ; ਪੰਜਕੋਟੀ ਤੇ ਇੱਕਵੱਟੀ ਸਠ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਲਈ,
षष੍ਟਿਸ਼੍ਚੈਵ ਸਹਸ੍ਰਾਣਾਂ ਜਗ੍ਮੁਸ੍ਤਸ੍ਯ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਃ। ਏਤਦ੍ਵਰ੍षਂ ਸ ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਭੋਗੈਸ਼੍ਚਰ੍ਯਮਵਾਪ ਸਃ
ਤੇ ਸਠ ਹਜ਼ਾਰ ਹੋਰ ਸਾਲ, ਉਹ ਮੰਦ-ਮੱਤ ਵਾਲਾ ਦਾਨਵ, ਉਸ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣ ਕੇ ਆਨੰਦ ਤੇ ਰਾਜ ਭੋਗਦਾ ਰਿਹਾ।
ਤੇਨਾਤਿਬਾਧ੍ਯਮਾਨਾਸ੍ਤੇ ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਬਲੀਯਸਾ। ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਂ ਸੁਰਾ ਜਗ੍ਮੁਃ ਸ਼ਰ੍ਵਸ਼ਕ੍ਰਪੁਰੋਗਮਾਃ
ਉਸ ਤਾਕਤਵਾਨ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਤੋਂ ਤੰਗ ਆ ਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਤੇ ਇੰਦਰ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਬ੍ਰਹਮਲੋਕ ਚਲੇ ਗਏ।
ਪਿਤਾਮਹਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਖਿਨ੍ਨਾਃ ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਯੋऽਬ੍ਰੁਵਨ੍
ਪਿਤਾਮਾ ਬ੍ਰਹਮਾ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਅਰਜ਼ ਕੀਤੀ।
ਭਗਵਨ੍ਭੂਤਭਵ੍ਯੇਸ਼ ਨਸ੍ਤ੍ਰਾਯਸ੍ਵ ਇਹਾਗਤਾਨ੍। ਭਯਂ ਦਿਤਿਸੁਤਾਦ੍ਘੋਰਾਦ੍ਭਵਤ੍ਯਦ੍ਯ ਦਿਵਾਨਿਸ਼ਮ੍
'ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਭੂਤ-ਭਵਿੱਖ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਸਾਨੂੰ ਇੱਥੇ ਆਏ ਹੋਏ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ; ਦਿਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਤੋਂ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਡਰ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।'
ਭਗਵਨ੍ਸਰ੍ਵਦੈਤ੍ਯਾਨਾਂ ਸ੍ਵਯਮ੍ਭੂਰਾਦਿਕृਤ੍ਪ੍ਰਭੁਃ। ਸ੍ਰष੍ਟਾ ਤ੍ਵਂ ਹਵ੍ਯਕਵ੍ਯਾਨਾਮਵ੍ਯਕ੍ਤਃ ਪ੍ਰਕृਤਿਰ੍ਧ੍ਰੁਵਃ
'ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਸੀਂ ਸਵੈ-ਭੂ, ਸਾਰੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਅਸਲੀ ਮਾਲਕ ਹੋ; ਤੁਸੀਂ ਹਵਨ ਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਭੋਗ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਅਦ੍ਰਿਸ਼, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਹੋ।'
ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮਾਪਦੇਵਂ ਹਿ ਦੁਰ੍ਵਿਜ੍ਞੇਯਾ ਮਯਾਪਿ ਚ। ਨਾਰਾਯਣਸ੍ਤੁ ਪੁਰੁषੋ ਵਿਸ਼੍ਵਰੂਪੋ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤਿਃ
'ਸੁਣੋ, ਇਹ ਮੁਸੀਬਤ ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ; ਨਾਰਾਇਣ, ਜੋ ਸਭ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲਾ ਤੇ ਵੱਡੀ ਜੋਤ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਹੈ।'
ਅਵ੍ਯਕ੍ਤਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਮਚਿਨ੍ਤ੍ਯੋ ਵਿਭੁਰਵ੍ਯਯਃ। ਮਮਾਪਿ ਸ ਤੁ ਯੁष੍ਮਾਕਂ ਵ੍ਯਸਨੇ ਪਰਮਾ ਗਤਿਃ
'ਉਹ ਅਦ੍ਰਿਸ਼, ਅਕਲਪਨਯ, ਸਭ ਵਿਆਪਕ, ਅਬਿਨਾਸੀ ਹੈ; ਮੇਰੇ ਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ, ਉਹ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਆਸਰਾ ਹੈ।'
ਨਾਰਾਯਣਃ ਪਰੋऽਵ੍ਯਕ੍ਤਾਦਹਮਵ੍ਯਕ੍ਤਸਮ੍ਭਵਃ। ਮਤ੍ਤੋ ਜਜ੍ਞੁਃ ਪ੍ਰਜਾ ਲੋਕਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਦੇਵਾਸੁਰਾਸ਼੍ਚ ਤੇ
'ਨਾਰਾਇਣ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਤੋਂ ਵੀ ਉੱਚਾ ਹੈ; ਮੈਂ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਤੋਂ ਜੰਮਿਆ ਹਾਂ; ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਹੀ ਸਾਰੇ ਜੀਵ, ਲੋਕ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਅਸੁਰ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਹਨ।'
ਦੇਵਾ ਯਥਾਹਂ ਯੁष੍ਮਾਕਂ ਤਥਾ ਨਾਰਾਯਣੋ ਮਮ। ਪਿਤਾਮਹੋऽਹਂ ਸਰ੍ਵਸ੍ਯ ਸ ਵਿष੍ਣੁਃ ਪ੍ਰਪਿਤਾਮਹਃ
'ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਪਿਤਾਮਾ ਹਾਂ, ਐਸੇ ਹੀ ਨਾਰਾਇਣ ਮੇਰਾ ਪਿਤਾਮਾ ਹੈ; ਮੈਂ ਸਭ ਦਾ ਪਿਤਾਮਾ ਹਾਂ, ਤੇ ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਸਭ ਦਾ ਪਰ-ਪਿਤਾਮਾ ਹੈ।'
ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਂ ਵਿषੁਧਾ ਦੈਤ੍ਯਂ ਸ ਵਿष੍ਣੁਸ੍ਤਂ ਹਨਿष੍ਯਤਿ। ਤਸ੍ਯ ਨਾਸ੍ਤਿ ਨ ਸ਼ਕ੍ਯਂ ਚ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਵ੍ਰਜਤ ਮਾਚਿਰਮ੍
ਇਹ ਪੱਕਾ ਹੈ ਕਿ ਵਿਸ਼ਨੂ ਉਸ ਦੈਤ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵੇਗਾ; ਉਸ ਲਈ ਕੁਝ ਵੀ ਅਸੰਭਵ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਕਰਕੇ ਤੁਸੀਂ ਦੇਰ ਨਾ ਕਰੋ, ਤੁਰੰਤ ਚਲੇ ਜਾਓ।
ਪਿਤਾਮਹਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵੇ ਤੇ ਭਰਤਰ੍षਭ। ਵਿਬੁਧਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਜਗ੍ਮੁਃ ਕ੍ਸ਼ੀਰੋਦਧਿਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਪਿਤਾਮਾ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਭਰਤਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਦੁਧੀ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ।
ਆਦਿਤ੍ਯਾ ਵਸਵਃ ਸਾਧ੍ਯਾ ਵਿਸ਼੍ਵੇ ਚ ਮਰੁਤਸ੍ਤਥਾ। ਰੁਦ੍ਰਾ ਮਹਰ੍षਯਸ਼੍ਚੈਵ ਅਸ਼੍ਵਿਨੌ ਚ ਸੁਰੂਪਿਣੌ
ਆਦਿਤ, ਵਸੁ, ਸਾਧ, ਵਿਸ਼ਵੇ, ਮਰੁਤ, ਰੁਦਰ, ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀ ਅਤੇ ਸੋਹਣੇ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਦੋ ਅਸ਼ਵਿਨ ਵੀ,
ਅਨ੍ਯੇ ਚ ਦਿਵ੍ਯਾ ਯੇ ਰਾਜਂਸ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਸਗਣਾਃ ਸੁਰਾਃ। ਚਤੁਰ੍ਮੁਖਂ ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਸ਼੍ਵੇਤਦ੍ਵੀਪਮੁਪਾਗਤਾਃ
ਅਤੇ ਹੋਰ ਦਿਵ੍ਯ ਜੀਵ, ਰਾਜਾ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਆਪਣੇ ਗਣਾਂ ਸਮੇਤ, ਚੌਹਾਂ ਮੁੱਖ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਲਾ ਕੇ, ਸ਼ਵੈਤ ਦਵੀਪ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਏ।
ਤ੍ਰਾਯਸ੍ਵ ਨੋऽਦ੍ਯ ਦੇਵੇਸ਼ ਹਿਰਣ੍ਯਕਸ਼ਿਪੋਰ੍ਵਧਾਤ੍। ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਨਃ ਪਰਮੋ ਧਾਤਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦੀਨਾਂ ਸੁਰੋਤ੍ਤਮ
ਅੱਜ ਸਾਨੂੰ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਹਿਰਣਯਕਸ਼ਿਪੂ ਦੀ ਮਾਰ ਤੋਂ ਬਚਾ; ਤੂੰ ਸਾਡਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਰਚਨਹਾਰ ਹੈਂ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੋਂ ਵੀ ਉੱਚਾ।
ਉਤ੍ਫੁਲ੍ਲਾਮ੍ਬੁਜਪਤ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ ਸ਼ਤ੍ਰੁਪਕ੍ਸ਼ਭਯਙ੍ਕਰ। ਕ੍ਸ਼ਯਾਯ ਦਿਤਿਵਂਸ਼ਸ੍ਯ ਸ਼ਰਣਂ ਤ੍ਵਂ ਭਵਿष੍ਯਸਿ
ਤੂੰ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਕਮਲ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਵਰਗੀਆਂ ਹਨ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਪੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਡਰ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਦਿਤੀ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਸਾਡਾ ਆਸਰਾ ਬਣੇਗਾ।
ਤਦ੍ਦੇਵਾਨਾਂ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਦਾ ਵਿष੍ਣੁਃ ਸ਼ੁਚਿਸ਼੍ਰਵਾਃ। ਅਦृਸ਼੍ਯਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਤ੍ਮਾ ਵਕ੍ਤੁਮੇਵੋਪਚਕ੍ਰਮੇ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਜੋ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਲਈ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਆਤਮਾ ਹੈ ਅਤੇ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੈ, ਬੋਲਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਭਯਂ ਤ੍ਯਜਧ੍ਵਮਮਰਾ ਅਭਯਂ ਵੋ ਦਦਾਮ੍ਯਹਮ੍। ਤਦੇਵ ਤ੍ਰਿਦਿਵਂ ਦੇਵਾਃ ਪ੍ਰਤਿਪਦ੍ਯਤ ਮਾਚਿਰਮ੍
ਡਰ ਛੱਡੋ, ਅਮਰੋ; ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਿਡਰਤਾ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਤੁਸੀਂ ਤੁਰੰਤ ਸਵਰਗ ਵਾਪਸ ਜਾਓ।
ਏषੋऽਹਂ ਸਗਣਂ ਦੈਤ੍ਯਂ ਵਰਦਾਨੇਨ ਦਰ੍ਪਿਤਮ੍। ਅਵਧ੍ਯਮਮਰੇਨ੍ਦ੍ਰਾਣਾਂ ਦਾਨਵੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਨਿਹਨ੍ਮ੍ਯਹਮ੍
ਮੈਂ ਖੁਦ ਇਸ ਦੈਤ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਗਣਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਵਰਦਾਨ ਨਾਲ ਅਹੰਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਅਮਰਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਮਾਰਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ, ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗਾ।
ਭਹਵਨ੍ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼ ਖਿਨ੍ਨਾ ਏਤੇ ਭृਸ਼ਂ ਸੁਰਾਃ। ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਂ ਜਹਿ ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਕਾਲੋऽਸ੍ਯ ਮਾਚਿਰਮ੍। ਏष ਤ੍ਵਂ ਸਗਣਂ ਦੈਤ੍ਯਂ ਵਰਦਾਨੇਨ ਦਰ੍ਪਿਤਮ੍
ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਅਸੀਂ ਤੇਰਾ ਨਮਨ ਕਰਦੇ ਹਾਂ; ਇਹ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਬਹੁਤ ਪੀੜਤ ਹਨ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਮਾਰ ਦੇ; ਉਸਦਾ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਦੇਰ ਨਾ ਕਰ। ਇਹ ਦੈਤ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਗਣ ਵਰਦਾਨ ਨਾਲ ਅਹੰਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ।