ਨਾਕਾਸ਼ੇ ਨਾਥ ਭੂਮੌ ਵਾ ਰਾਤ੍ਰੌ ਵਾ ਦਿਵਸੇਪਿ ਵਾ। ਨਾਨ੍ਤਰ੍ਵਾ ਨ ਬਹਿਰ੍ਵਾਪਿ ਸ੍ਯਾਦ੍ਵਧੋ ਮੇ ਪਿਤਾਮਹ
ਨਾ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ, ਨਾ ਧਰਤੀ ਤੇ, ਨਾ ਰਾਤ ਨੂੰ, ਨਾ ਦਿਨ ਵਿਚ, ਨਾ ਅੰਦਰ, ਨਾ ਬਾਹਰ, ਓ ਪਿਤਾ, ਮੇਰੀ ਮੌਤ ਨਾ ਹੋਵੇ।
ਪਸ਼ੁਭਿਰ੍ਵਾ ਮृਗੈਰ੍ਨ ਸ੍ਯਾਤ੍ਪਕ੍ਸ਼ਿਭਿਰ੍ਵਾ ਸਰੀਸृਪੈਃ। ਦਦਾਸਿ ਚੇਦ੍ਵਰਾਨੇਤਨ੍ਦੇਵਦੇਵ ਵृਣੋਮ੍ਯਹਮ੍
ਕੋਈ ਪਸ਼ੂ, ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ, ਪੰਛੀ ਜਾਂ ਰੇਂਗਣ ਵਾਲੇ ਜੀਵਾਂ ਨਾਲ ਵੀ ਮੇਰੀ ਮੌਤ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਜੇ ਤੂੰ ਇਹ ਵਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ, ਓ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਮੈਂ ਇਹੀ ਮੰਗਦਾ ਹਾਂ।
ਏਤੇ ਦਿਵ੍ਯਾ ਵਰਾਸ੍ਤਾਤ ਮਯਾ ਦਤ੍ਤਾਸ੍ਤਵਾਦ੍ਭੁਤਾਃ। ਸਰ੍ਵਕਾਮਵਰਾਂਸ੍ਤਾਤ ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਸਿ ਤ੍ਵਮਸਂਸ਼ਯਮ੍
ਇਹ ਸਾਰੇ ਅਦਭੁਤ ਤੇ ਦਿਵਿਆ ਵਰ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦਿੱਤੇ ਹਨ, ਪਿਆਰੇ। ਤੂੰ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ, ਜੋ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਉਹ ਸਭ ਪਾਵੇਂਗਾ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ ਭਗਵਾਞ੍ਜਗਾਮਾਕਾਸ਼ਮੇਵ ਹਿ। ਰਰਾਜ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕੇ ਹਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਰ੍षਿਗਣਸੇਵਿਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਚਲੇ ਗਏ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ।
ਤਤੋ ਦੇਵਾਸ਼੍ਚ ਨਾਗਾਸ਼੍ਚ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾ ਮੁਨਯਸ੍ਤਥਾ। ਵਰਪ੍ਰਦਾਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵੈਵ ਤੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਮੁਪਸ੍ਥਿਤਃ
ਫਿਰ, ਦੇਵਤੇ, ਨਾਗ, ਗੰਧਰਵ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਵਰ ਮਿਲਣ ਦੀ ਖਬਰ ਸੁਣ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਕੋਲ ਆਏ।
ਵਰੇਣਾਨੇ ਭਗਵਨ੍ਬਾਧਿष੍ਯਤਿ ਸ ਨੋऽਸੁਰਃ। ਤਤ੍ਪ੍ਰਸੀਦਸ੍ਵ ਭਗਵਨ੍ਵਧੋਪਾਯੋऽਸ੍ਯ ਚਿਨ੍ਤ੍ਯਤਾਮ੍
ਭਗਵਾਨ, ਇਹ ਵਰ ਮਿਲਣ ਨਾਲ ਉਹ ਅਸੁਰ ਸਾਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰੇਗਾ। ਇਸ ਲਈ, ਕਿਰਪਾ ਕਰ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਮੌਤ ਦਾ ਕੋਈ ਤਰੀਕਾ ਸੋਚ।
ਤਤੋ ਲੋਕਹਿਤਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦੇਵਃ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਃ। ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਭਗਵਾਨ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਦੇਵਗਣਾਂਸ੍ਤਦਾ
ਜਦੋਂ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣੀ, ਤਦ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ, ਭਗਵਾਨ ਨੇ, ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਅਵਸ਼੍ਯਂ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਸ੍ਤੇਨ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਵ੍ਯਂ ਤਪਸਃ ਫਲਮ੍। ਤਪਸੋऽਨ੍ਤੇऽਸ੍ਯ ਭਗਵਾਨ੍ਵਧਂ ਕृष੍ਣਃ ਕਰਿष੍ਯਤਿ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਇਹ ਤਪ ਦਾ ਫਲ ਉਸ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਦੇਣਾ ਹੀ ਪਵੇਗਾ। ਤਪ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਭਗਵਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਉਸ ਦੀ ਮੌਤ ਕਰੇਗਾ।
ਏਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸੁਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਤਸ੍ਯ ਵੈ ਵਧਮ੍। ਸ੍ਵਾਨਿ ਸ੍ਥਾਨਾਨਿ ਦਿਵ੍ਯਾਨਿ ਜਗ੍ਮੁਸ੍ਤੇ ਵੈ ਮੁਦਾਨ੍ਵਿਤਾਃ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੋਂ ਉਸ ਦੀ ਮੌਤ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਭ ਦੇਵਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਦਿਵਿਆ ਵਾਸਤੇ ਚਲੇ ਗਏ।
ਲਬ੍ਧਮਾਤ੍ਰੇ ਵਰੇ ਚਾਪਿ ਸਰ੍ਵਾਸ੍ਤਾ ਬਾਧਤੇ ਪ੍ਰਜਾਃ। ਹਿਰਣ੍ਯਕਸ਼ਿਪੁਰ੍ਦੈਤ੍ਯੋ ਵਰਦਾਨੇਨ ਦਰ੍ਪਿਤਃ
ਪਰ ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਉਹ ਵਰ ਮਿਲਿਆ, ਦੈਤਿਆ ਹਿਰਣਯਕਸ਼ਿਪੂ, ਵਰ ਮਿਲਣ ਨਾਲ ਘਮੰਡ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਰਾਜ੍ਯਂ ਚਕਾਰ ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਦੈਤ੍ਯਸਙ੍ਘੈਃ ਸਮਾਵृਤਃ। ਸਪ੍ਤਦ੍ਵੀਪਾਨ੍ਵਸ਼ੇਚਕੇ ਲੋਕਾਲੋਕਾਨ੍ਤਰਂ ਬਲਾਤ੍
ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਮੁਖੀ, ਆਪਣਾ ਰਾਜ ਬਣਾਇਆ, ਤੇ ਸੱਤ ਟਾਪੂਆਂ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਦੇ ਇਲਾਕੇ ਜਬਰ ਨਾਲ ਜਿੱਤ ਲਏ।
ਦਿਵ੍ਯਭੋਗਾਨ੍ਸਮਸ੍ਤਾਨ੍ਵੈ ਲੋਕੇ ਸਰ੍ਵਾਨਵਾਪ ਸਃ। ਦੇਵਾਂਸ੍ਤ੍ਰਿਭੁਵਨਸ੍ਥਾਂਸ੍ਤੁ ਪਰਾਜਿਤ੍ਯ ਮਹਾਸੁਰਃ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਅਸੁਰ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਵੱਸਦੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾ ਕੇ, ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਸਾਰੇ ਦਿਵਿਆ ਸੁਖ ਲੈ ਲਏ।
ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਂ ਵਸ਼ਮਾਨੀਯ ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਵਸਤਿ ਦਾਨਵਃ। ਯਦਾ ਵਰਮਦੋਨ੍ਮਤ੍ਤੋ ਨ੍ਯਵਸਦ੍ਦਾਨਵੋ ਦਿਵਿ
ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਕਰਕੇ, ਦਾਨਵ ਨੇ ਸੁਰਗ ਵਿੱਚ ਵਸਿਆ। ਉਸ ਨੂੰ ਮਿਲੀ ਹੋਈ ਵਰਦਾਨ ਦੀ ਮਸਤੀ ਵਿੱਚ, ਦਾਨਵ ਨੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਅਥ ਲੋਕਾਨ੍ਸਗਸ੍ਤਾਂਸ਼੍ਚ ਵਿਜਿਤ੍ਯ ਸ ਮਹਾਬਲਃ। ਭਵੇਯਮਹਮੇਵੇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਸੋਮੋऽਗ੍ਨਿਰ੍ਮਾਰੁਤੋ ਰਵਿਃ
ਫਿਰ, ਉਹ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਦਾਨਵ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਤੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ: 'ਹੁਣ ਮੈਂ ਹੀ ਇੰਦਰ, ਸੋਮ, ਅੱਗ, ਵਾਯੂ ਤੇ ਸੂਰਜ ਬਣਾਂਗਾ।'
ਸਲਿਲਂ ਚਾਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਂ ਚ ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਾਣਿ ਦਿਸ਼ੋ ਦਸ਼। ਅਹਂ ਕ੍ਰੋਧਸ਼੍ਚ ਕਾਮਸ਼੍ਚ ਵਰੁਣੋ ਵਸਵੋऽਰ੍ਯਮਾ
ਮੈਂ ਹੀ ਪਾਣੀ, ਅਕਾਸ਼, ਤਾਰੇ, ਦਸ ਦਿਸਾਵਾਂ, ਗੁੱਸਾ ਤੇ ਇੱਛਾ, ਵਰੁਣ, ਵਸੁ ਤੇ ਅਰਯਮਾਂ ਹਾਂ।
ਧਨਦਸ਼੍ਚ ਧਨਾਧ੍ਯਕ੍ਸ਼ੋ ਯਕ੍ਸ਼ਕਿਮ੍ਪੁਰੁषਾਧਿਪਃ। ਏਤੇ ਭਵੇਯਮਿਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਯਂ ਭੂਤ੍ਵਾ ਬਲਾਤ੍ਸ ਚ
'ਮੈਂ ਹੀ ਧਨ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਖਜਾਨਿਆਂ ਦੇ ਨਿਗਰਾਨ, ਯਕਸ਼ ਤੇ ਕਿੰਪੁਰੁਸ਼ਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹਾਂ' — ਐਸਾ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਦਾਨਵ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਇਹ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ।
ਏषਾਂ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਸ੍ਥਾਨਾਨਿ ਤੇषਾਂ ਕਾਰ੍ਯਾਣ੍ਯਵਾਪ ਸਃ। ਇਜ੍ਯਸ਼੍ਚਾਸੀਨ੍ਮਖਵਰੈਰ੍ਦੇਵਕਿਨ੍ਨਰਸਤ੍ਤਮੈਃ
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਥਾਂ ਤੇ ਕਬਜ਼ਾ ਕਰਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਕੰਮ ਵੀ ਕਰੇ; ਤੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਕਿੰਨਰਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਨੇ ਵੱਡੇ ਯਜਨਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।
ਨਰਕਸ੍ਥਾਨ੍ਸਮਾਨੀਯ ਸ੍ਵਰ੍ਗਸ੍ਥਾਂਸ਼੍ਚ ਚਕਾਰ ਸਃ। ਏਵਮਾਦੀਨਿ ਕਰ੍ਮਾਣਿ ਕृਤ੍ਵਾ ਦੈਤ੍ਯਪਤਿਰ੍ਬਲੀ
ਜੋ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਵਸਦੇ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸੁਰਗ ਵਿੱਚ ਲਿਆ ਕੇ, ਤੇ ਜੋ ਸੁਰਗ ਵਿੱਚ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਹੋਰ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ; ਐਸੇ ਕਰਮ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਤਾਕਤਵਾਨ ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ—
ਆਸ਼੍ਰਮੇषੁ ਮਹਾਭਾਗਾਨ੍ਮੁਨੀਨ੍ਵੈ ਸ਼ਂਸਿਤਵ੍ਰਤਾਨ੍। ਸਤ੍ਯਧਰ੍ਮਪਰਾਨ੍ਦਾਨ੍ਤਾਨ੍ਪੁਰਾ ਧਰ੍षਿਤਵਾਂਸ੍ਤੁ ਸਃ
ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਵੱਡੇ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਸੱਚ ਤੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਮੰਨਦੇ, ਆਪਣੇ ਵ੍ਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਟਿਕੇ ਤੇ ਸੰਯਮੀ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਤੰਗ ਕੀਤਾ।
ਯਾਜ੍ਞੀਯਾਨ੍ਕृਤਬਾਨ੍ਦੈਤ੍ਯਨ੍ਯਾਜਕਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਦੇਵਤਾਃ। ਯਤ੍ਰਯਤ੍ਰ ਸੁਰਾ ਜਗ੍ਮੁਸ੍ਤਤ੍ਰਤਤ੍ਰ ਵ੍ਰਜਤ੍ਯੁਤ
ਜੋ ਯਜਨਾ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਲਿਆ, ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਹਵਨ ਕਰਨ ਤੋਂ ਰੋਕ ਦਿੱਤਾ; ਜਿੱਥੇ ਜਿੱਥੇ ਦੇਵਤੇ ਜਾਂਦੇ, ਉਹ ਉਥੇ ਹੀ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ।
ਸ੍ਥਾਨਾਨਿ ਦੇਵਤਾਨਾਂ ਤੁ ਹृਤ੍ਵਾ ਰਾਜ੍ਯਮਕਾਰਯਤ੍। ਪਞ੍ਚਕੋਟ੍ਯਸ਼੍ਚ ਵਰ੍षਾਣਿ ਅਯੁਤਾਨ੍ਯੇਕषष੍ਟਿ ਚ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਥਾਂ ਲੈ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਰਾਜ ਕਾਇਮ ਕੀਤਾ; ਪੰਜਕੋਟੀ ਤੇ ਇੱਕਵੱਟੀ ਸਠ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਲਈ,
षष੍ਟਿਸ਼੍ਚੈਵ ਸਹਸ੍ਰਾਣਾਂ ਜਗ੍ਮੁਸ੍ਤਸ੍ਯ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਃ। ਏਤਦ੍ਵਰ੍षਂ ਸ ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਭੋਗੈਸ਼੍ਚਰ੍ਯਮਵਾਪ ਸਃ
ਤੇ ਸਠ ਹਜ਼ਾਰ ਹੋਰ ਸਾਲ, ਉਹ ਮੰਦ-ਮੱਤ ਵਾਲਾ ਦਾਨਵ, ਉਸ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣ ਕੇ ਆਨੰਦ ਤੇ ਰਾਜ ਭੋਗਦਾ ਰਿਹਾ।
ਤੇਨਾਤਿਬਾਧ੍ਯਮਾਨਾਸ੍ਤੇ ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਬਲੀਯਸਾ। ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਂ ਸੁਰਾ ਜਗ੍ਮੁਃ ਸ਼ਰ੍ਵਸ਼ਕ੍ਰਪੁਰੋਗਮਾਃ
ਉਸ ਤਾਕਤਵਾਨ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਤੋਂ ਤੰਗ ਆ ਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਤੇ ਇੰਦਰ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਬ੍ਰਹਮਲੋਕ ਚਲੇ ਗਏ।
ਪਿਤਾਮਹਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਖਿਨ੍ਨਾਃ ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਯੋऽਬ੍ਰੁਵਨ੍
ਪਿਤਾਮਾ ਬ੍ਰਹਮਾ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਅਰਜ਼ ਕੀਤੀ।
ਭਗਵਨ੍ਭੂਤਭਵ੍ਯੇਸ਼ ਨਸ੍ਤ੍ਰਾਯਸ੍ਵ ਇਹਾਗਤਾਨ੍। ਭਯਂ ਦਿਤਿਸੁਤਾਦ੍ਘੋਰਾਦ੍ਭਵਤ੍ਯਦ੍ਯ ਦਿਵਾਨਿਸ਼ਮ੍
'ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਭੂਤ-ਭਵਿੱਖ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਸਾਨੂੰ ਇੱਥੇ ਆਏ ਹੋਏ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ; ਦਿਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਤੋਂ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਡਰ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।'
ਭਗਵਨ੍ਸਰ੍ਵਦੈਤ੍ਯਾਨਾਂ ਸ੍ਵਯਮ੍ਭੂਰਾਦਿਕृਤ੍ਪ੍ਰਭੁਃ। ਸ੍ਰष੍ਟਾ ਤ੍ਵਂ ਹਵ੍ਯਕਵ੍ਯਾਨਾਮਵ੍ਯਕ੍ਤਃ ਪ੍ਰਕृਤਿਰ੍ਧ੍ਰੁਵਃ
'ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਸੀਂ ਸਵੈ-ਭੂ, ਸਾਰੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਅਸਲੀ ਮਾਲਕ ਹੋ; ਤੁਸੀਂ ਹਵਨ ਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਭੋਗ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਅਦ੍ਰਿਸ਼, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਹੋ।'
ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮਾਪਦੇਵਂ ਹਿ ਦੁਰ੍ਵਿਜ੍ਞੇਯਾ ਮਯਾਪਿ ਚ। ਨਾਰਾਯਣਸ੍ਤੁ ਪੁਰੁषੋ ਵਿਸ਼੍ਵਰੂਪੋ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤਿਃ
'ਸੁਣੋ, ਇਹ ਮੁਸੀਬਤ ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ; ਨਾਰਾਇਣ, ਜੋ ਸਭ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲਾ ਤੇ ਵੱਡੀ ਜੋਤ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਹੈ।'
ਅਵ੍ਯਕ੍ਤਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਮਚਿਨ੍ਤ੍ਯੋ ਵਿਭੁਰਵ੍ਯਯਃ। ਮਮਾਪਿ ਸ ਤੁ ਯੁष੍ਮਾਕਂ ਵ੍ਯਸਨੇ ਪਰਮਾ ਗਤਿਃ
'ਉਹ ਅਦ੍ਰਿਸ਼, ਅਕਲਪਨਯ, ਸਭ ਵਿਆਪਕ, ਅਬਿਨਾਸੀ ਹੈ; ਮੇਰੇ ਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ, ਉਹ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਆਸਰਾ ਹੈ।'
ਨਾਰਾਯਣਃ ਪਰੋऽਵ੍ਯਕ੍ਤਾਦਹਮਵ੍ਯਕ੍ਤਸਮ੍ਭਵਃ। ਮਤ੍ਤੋ ਜਜ੍ਞੁਃ ਪ੍ਰਜਾ ਲੋਕਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਦੇਵਾਸੁਰਾਸ਼੍ਚ ਤੇ
'ਨਾਰਾਇਣ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਤੋਂ ਵੀ ਉੱਚਾ ਹੈ; ਮੈਂ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਤੋਂ ਜੰਮਿਆ ਹਾਂ; ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਹੀ ਸਾਰੇ ਜੀਵ, ਲੋਕ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਅਸੁਰ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਹਨ।'
ਦੇਵਾ ਯਥਾਹਂ ਯੁष੍ਮਾਕਂ ਤਥਾ ਨਾਰਾਯਣੋ ਮਮ। ਪਿਤਾਮਹੋऽਹਂ ਸਰ੍ਵਸ੍ਯ ਸ ਵਿष੍ਣੁਃ ਪ੍ਰਪਿਤਾਮਹਃ
'ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਪਿਤਾਮਾ ਹਾਂ, ਐਸੇ ਹੀ ਨਾਰਾਇਣ ਮੇਰਾ ਪਿਤਾਮਾ ਹੈ; ਮੈਂ ਸਭ ਦਾ ਪਿਤਾਮਾ ਹਾਂ, ਤੇ ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਸਭ ਦਾ ਪਰ-ਪਿਤਾਮਾ ਹੈ।'