ਤਤਃ ਸ਼ਮਦਮਾਭ੍ਯਾਂ ਚ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਰ੍ਯੇਣ ਚਾਨਘ। ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਪ੍ਰੀਤਮਨਾਸ੍ਤਸ੍ਯ ਤਪਸਾ ਨਿਯਮੇਨ ਚ
ਫਿਰ, ਸ਼ਾਂਤੀ, ਸੰਜਮ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਚਰਿਆ ਨਾਲ, ਹੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਉਸ ਦੀ ਤਪਸਿਆ ਤੇ ਨੇਮ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਤਃ ਸ੍ਵਯਮ੍ਭੂਰ੍ਭਗਵਾਨ੍ਸ੍ਵਯਮਾਗਮ੍ਯ ਭੂਪਤੇ। ਵਿਮਾਨੇਨਾਰ੍ਕਵਰ੍ਣੇਨ ਹਂਸਯੁਕ੍ਤੇਨ ਭਾਸ੍ਵਤਾ
ਫਿਰ, ਸਵੈ-ਭੂ ਪ੍ਰਭੂ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਆਪ ਆਇਆ, ਚਮਕਦਾਰ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਰੰਗ ਵਾਲੇ ਹੰਸਾਂ ਵਾਲੇ ਰਥ 'ਤੇ।
ਆਦਿਤ੍ਯੈਰ੍ਵਸੁਭਿਃ ਸਾਧ੍ਯੈਰ੍ਮਰੁਦ੍ਭਿਰ੍ਦੈਵਤੈਸ੍ਤਥਾ। ਰੁਦ੍ਰੈਰ੍ਵਿਸ਼੍ਵਸਹਾਯੈਸ਼੍ਚ ਯਕ੍ਸ਼ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਕਿਨ੍ਨਰੈਃ
ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਆਦਿਤਿਆ, ਵਸੁ, ਸਾਧਿਆ, ਮਰੁਤ, ਹੋਰ ਦੇਵਤਾ, ਰੁਦ੍ਰ, ਵਿਸ਼ਵ, ਯਕਸ਼, ਰਾਕਸ਼ਸ ਤੇ ਕਿੰਨਰ ਵੀ ਆਏ।
ਦਿਸ਼ਾਭਿਰ੍ਵਿਦਿਸ਼ਾਭਿਸ਼੍ਚ ਨਦੀਭਿਃ ਸਾਗਰੈਃ ਸਹ। ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਮੁਹੂਰ੍ਤੈਸ਼੍ਚ ਖੇਚਰੈਸ਼੍ਚਾਪਰੈਰ੍ਗ੍ਰਹੈਃ
ਉਹ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਤੇ ਮੱਧ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ, ਨਦੀਆਂ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ, ਤਾਰੇ ਤੇ ਮੁਹੂਰਤ, ਤੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਗ੍ਰਹਾਂ ਨਾਲ ਆਇਆ।
ਦੇਵਰ੍षਿਭਿਸ੍ਤਪੋਯੁਕ੍ਤੈਃ ਸਿਦ੍ਧੈਃ ਸਪ੍ਤਰ੍षਿਭਿਸ੍ਤਦਾ। ਰਾਜਰ੍षਿਭਿਃ ਪੁਣ੍ਯਤਮੈਰ੍ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੈਰਪ੍ਸਰੋਗਣੈਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਦੇਵਤੇ, ਤਪ ਕਰਣ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਸਿੱਧ, ਸਤ ਰਿਸ਼ੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਰਾਜ ਰਿਸ਼ੀ, ਗੰਧਰਵ ਤੇ ਅਪਸਰਾ ਦੇ ਸਮੂਹ, ਉਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ।
ਚਰਾਚਰਗੁਰੁਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ਵृਤਃ ਸਰ੍ਵਸੁਰੈਸ੍ਤਥਾ। ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿਦਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਦੈਤ੍ਯਮਾਗਮ੍ਯ ਚਾਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਡੋਲ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ, ਮਹਾਨ ਤੇ ਮਹਿਮਾ ਵਾਲਾ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਦੈਤਿਆ ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ ਤੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨੀ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਪ੍ਰੀਤੋऽਸ੍ਮਿ ਤਵ ਭਕ੍ਤਸ੍ਯ ਤਪਸਾऽਨੇਨ ਸੁਵ੍ਰਤ। ਵਰਂ ਵਰਯ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਯਥੇष੍ਟਂ ਕਾਮਮਾਪ੍ਨੁਹਿ
ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਭਗਤੀ ਤੇ ਇਸ ਤਪ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ, ਓ ਸੁਵਰਤ। ਜੋ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਸੋ ਮੰਗ ਲੈ, ਤੇਰੀ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਹੋਵੇ।
ਨ ਦੇਵਾ ਨ ਚ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾ ਨ ਯਕ੍ਸ਼ੋਰਗਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ। ਨ ਮਾਨੁषਾਃ ਪਿਸ਼ਾਚਾਸ਼੍ਚ ਹਨ੍ਯੁਰ੍ਮਾਂ ਦੇਵਸਤ੍ਤਮ
ਕੋਈ ਦੇਵਤਾ, ਗੰਧਰਵ, ਯਕਸ਼, ਨਾਗ, ਰਾਖਸ਼ਸ, ਮਨੁੱਖ ਜਾਂ ਪਿਸਾਚ, ਓ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ, ਮੈਨੂੰ ਮਾਰ ਨਾ ਸਕਣ।
ऋषਯੋ ਵਾ ਨ ਮਾਂ ਸ਼ਾਪੈਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾ ਲੋਕਪਿਤਾਮਹ। ਸ਼ਪੇਯੁਸ੍ਤਪਸਾ ਯੁਕ੍ਤਾ ਵਰ ਏष ਵृਤੋ ਮਯਾ
ਕੋਈ ਰਿਸ਼ੀ ਵੀ, ਜੇਕਰ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਤੇ ਤਪ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਮੈਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਨਾ ਦੇ ਸਕਣ, ਓ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪਿਤਾ। ਇਹੀ ਵਰ ਮੈਂ ਚੁਣਿਆ ਹੈ।
ਨ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਨਚਾਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਗਿਰਿਣਾ ਪਾਦਪੇਨ ਚ। ਨ ਸ਼ੁष੍ਕੇਣ ਨ ਚਾਰ੍ਦੇਣ ਸ੍ਯਾਨ੍ਨ ਵਾऽਨ੍ਯੇਨ ਮੇ ਵਧਃ
ਕੋਈ ਹਥਿਆਰ ਜਾਂ ਅਸਤਰ, ਪਹਾੜ ਜਾਂ ਰੁੱਖ, ਸੁੱਕਾ ਜਾਂ ਗੀਲਾ, ਜਾਂ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਵੀ ਮੇਰੀ ਮੌਤ ਨਾ ਹੋਵੇ।
ਨਾਕਾਸ਼ੇ ਨਾਥ ਭੂਮੌ ਵਾ ਰਾਤ੍ਰੌ ਵਾ ਦਿਵਸੇਪਿ ਵਾ। ਨਾਨ੍ਤਰ੍ਵਾ ਨ ਬਹਿਰ੍ਵਾਪਿ ਸ੍ਯਾਦ੍ਵਧੋ ਮੇ ਪਿਤਾਮਹ
ਨਾ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ, ਨਾ ਧਰਤੀ ਤੇ, ਨਾ ਰਾਤ ਨੂੰ, ਨਾ ਦਿਨ ਵਿਚ, ਨਾ ਅੰਦਰ, ਨਾ ਬਾਹਰ, ਓ ਪਿਤਾ, ਮੇਰੀ ਮੌਤ ਨਾ ਹੋਵੇ।
ਪਸ਼ੁਭਿਰ੍ਵਾ ਮृਗੈਰ੍ਨ ਸ੍ਯਾਤ੍ਪਕ੍ਸ਼ਿਭਿਰ੍ਵਾ ਸਰੀਸृਪੈਃ। ਦਦਾਸਿ ਚੇਦ੍ਵਰਾਨੇਤਨ੍ਦੇਵਦੇਵ ਵृਣੋਮ੍ਯਹਮ੍
ਕੋਈ ਪਸ਼ੂ, ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ, ਪੰਛੀ ਜਾਂ ਰੇਂਗਣ ਵਾਲੇ ਜੀਵਾਂ ਨਾਲ ਵੀ ਮੇਰੀ ਮੌਤ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਜੇ ਤੂੰ ਇਹ ਵਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ, ਓ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਮੈਂ ਇਹੀ ਮੰਗਦਾ ਹਾਂ।
ਏਤੇ ਦਿਵ੍ਯਾ ਵਰਾਸ੍ਤਾਤ ਮਯਾ ਦਤ੍ਤਾਸ੍ਤਵਾਦ੍ਭੁਤਾਃ। ਸਰ੍ਵਕਾਮਵਰਾਂਸ੍ਤਾਤ ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਸਿ ਤ੍ਵਮਸਂਸ਼ਯਮ੍
ਇਹ ਸਾਰੇ ਅਦਭੁਤ ਤੇ ਦਿਵਿਆ ਵਰ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦਿੱਤੇ ਹਨ, ਪਿਆਰੇ। ਤੂੰ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ, ਜੋ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਉਹ ਸਭ ਪਾਵੇਂਗਾ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ ਭਗਵਾਞ੍ਜਗਾਮਾਕਾਸ਼ਮੇਵ ਹਿ। ਰਰਾਜ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕੇ ਹਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਰ੍षਿਗਣਸੇਵਿਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਚਲੇ ਗਏ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ।
ਤਤੋ ਦੇਵਾਸ਼੍ਚ ਨਾਗਾਸ਼੍ਚ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾ ਮੁਨਯਸ੍ਤਥਾ। ਵਰਪ੍ਰਦਾਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵੈਵ ਤੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਮੁਪਸ੍ਥਿਤਃ
ਫਿਰ, ਦੇਵਤੇ, ਨਾਗ, ਗੰਧਰਵ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਵਰ ਮਿਲਣ ਦੀ ਖਬਰ ਸੁਣ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਕੋਲ ਆਏ।
ਵਰੇਣਾਨੇ ਭਗਵਨ੍ਬਾਧਿष੍ਯਤਿ ਸ ਨੋऽਸੁਰਃ। ਤਤ੍ਪ੍ਰਸੀਦਸ੍ਵ ਭਗਵਨ੍ਵਧੋਪਾਯੋऽਸ੍ਯ ਚਿਨ੍ਤ੍ਯਤਾਮ੍
ਭਗਵਾਨ, ਇਹ ਵਰ ਮਿਲਣ ਨਾਲ ਉਹ ਅਸੁਰ ਸਾਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰੇਗਾ। ਇਸ ਲਈ, ਕਿਰਪਾ ਕਰ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਮੌਤ ਦਾ ਕੋਈ ਤਰੀਕਾ ਸੋਚ।
ਤਤੋ ਲੋਕਹਿਤਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦੇਵਃ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਃ। ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਭਗਵਾਨ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਦੇਵਗਣਾਂਸ੍ਤਦਾ
ਜਦੋਂ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣੀ, ਤਦ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ, ਭਗਵਾਨ ਨੇ, ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਅਵਸ਼੍ਯਂ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਸ੍ਤੇਨ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਵ੍ਯਂ ਤਪਸਃ ਫਲਮ੍। ਤਪਸੋऽਨ੍ਤੇऽਸ੍ਯ ਭਗਵਾਨ੍ਵਧਂ ਕृष੍ਣਃ ਕਰਿष੍ਯਤਿ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਇਹ ਤਪ ਦਾ ਫਲ ਉਸ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਦੇਣਾ ਹੀ ਪਵੇਗਾ। ਤਪ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਭਗਵਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਉਸ ਦੀ ਮੌਤ ਕਰੇਗਾ।
ਏਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸੁਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਤਸ੍ਯ ਵੈ ਵਧਮ੍। ਸ੍ਵਾਨਿ ਸ੍ਥਾਨਾਨਿ ਦਿਵ੍ਯਾਨਿ ਜਗ੍ਮੁਸ੍ਤੇ ਵੈ ਮੁਦਾਨ੍ਵਿਤਾਃ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੋਂ ਉਸ ਦੀ ਮੌਤ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਭ ਦੇਵਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਦਿਵਿਆ ਵਾਸਤੇ ਚਲੇ ਗਏ।
ਲਬ੍ਧਮਾਤ੍ਰੇ ਵਰੇ ਚਾਪਿ ਸਰ੍ਵਾਸ੍ਤਾ ਬਾਧਤੇ ਪ੍ਰਜਾਃ। ਹਿਰਣ੍ਯਕਸ਼ਿਪੁਰ੍ਦੈਤ੍ਯੋ ਵਰਦਾਨੇਨ ਦਰ੍ਪਿਤਃ
ਪਰ ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਉਹ ਵਰ ਮਿਲਿਆ, ਦੈਤਿਆ ਹਿਰਣਯਕਸ਼ਿਪੂ, ਵਰ ਮਿਲਣ ਨਾਲ ਘਮੰਡ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਰਾਜ੍ਯਂ ਚਕਾਰ ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਦੈਤ੍ਯਸਙ੍ਘੈਃ ਸਮਾਵृਤਃ। ਸਪ੍ਤਦ੍ਵੀਪਾਨ੍ਵਸ਼ੇਚਕੇ ਲੋਕਾਲੋਕਾਨ੍ਤਰਂ ਬਲਾਤ੍
ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਮੁਖੀ, ਆਪਣਾ ਰਾਜ ਬਣਾਇਆ, ਤੇ ਸੱਤ ਟਾਪੂਆਂ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਦੇ ਇਲਾਕੇ ਜਬਰ ਨਾਲ ਜਿੱਤ ਲਏ।
ਦਿਵ੍ਯਭੋਗਾਨ੍ਸਮਸ੍ਤਾਨ੍ਵੈ ਲੋਕੇ ਸਰ੍ਵਾਨਵਾਪ ਸਃ। ਦੇਵਾਂਸ੍ਤ੍ਰਿਭੁਵਨਸ੍ਥਾਂਸ੍ਤੁ ਪਰਾਜਿਤ੍ਯ ਮਹਾਸੁਰਃ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਅਸੁਰ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਵੱਸਦੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾ ਕੇ, ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਸਾਰੇ ਦਿਵਿਆ ਸੁਖ ਲੈ ਲਏ।
ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਂ ਵਸ਼ਮਾਨੀਯ ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਵਸਤਿ ਦਾਨਵਃ। ਯਦਾ ਵਰਮਦੋਨ੍ਮਤ੍ਤੋ ਨ੍ਯਵਸਦ੍ਦਾਨਵੋ ਦਿਵਿ
ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਕਰਕੇ, ਦਾਨਵ ਨੇ ਸੁਰਗ ਵਿੱਚ ਵਸਿਆ। ਉਸ ਨੂੰ ਮਿਲੀ ਹੋਈ ਵਰਦਾਨ ਦੀ ਮਸਤੀ ਵਿੱਚ, ਦਾਨਵ ਨੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਅਥ ਲੋਕਾਨ੍ਸਗਸ੍ਤਾਂਸ਼੍ਚ ਵਿਜਿਤ੍ਯ ਸ ਮਹਾਬਲਃ। ਭਵੇਯਮਹਮੇਵੇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਸੋਮੋऽਗ੍ਨਿਰ੍ਮਾਰੁਤੋ ਰਵਿਃ
ਫਿਰ, ਉਹ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਦਾਨਵ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਤੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ: 'ਹੁਣ ਮੈਂ ਹੀ ਇੰਦਰ, ਸੋਮ, ਅੱਗ, ਵਾਯੂ ਤੇ ਸੂਰਜ ਬਣਾਂਗਾ।'
ਸਲਿਲਂ ਚਾਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਂ ਚ ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਾਣਿ ਦਿਸ਼ੋ ਦਸ਼। ਅਹਂ ਕ੍ਰੋਧਸ਼੍ਚ ਕਾਮਸ਼੍ਚ ਵਰੁਣੋ ਵਸਵੋऽਰ੍ਯਮਾ
ਮੈਂ ਹੀ ਪਾਣੀ, ਅਕਾਸ਼, ਤਾਰੇ, ਦਸ ਦਿਸਾਵਾਂ, ਗੁੱਸਾ ਤੇ ਇੱਛਾ, ਵਰੁਣ, ਵਸੁ ਤੇ ਅਰਯਮਾਂ ਹਾਂ।
ਧਨਦਸ਼੍ਚ ਧਨਾਧ੍ਯਕ੍ਸ਼ੋ ਯਕ੍ਸ਼ਕਿਮ੍ਪੁਰੁषਾਧਿਪਃ। ਏਤੇ ਭਵੇਯਮਿਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਯਂ ਭੂਤ੍ਵਾ ਬਲਾਤ੍ਸ ਚ
'ਮੈਂ ਹੀ ਧਨ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਖਜਾਨਿਆਂ ਦੇ ਨਿਗਰਾਨ, ਯਕਸ਼ ਤੇ ਕਿੰਪੁਰੁਸ਼ਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹਾਂ' — ਐਸਾ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਦਾਨਵ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਇਹ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ।
ਏषਾਂ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਸ੍ਥਾਨਾਨਿ ਤੇषਾਂ ਕਾਰ੍ਯਾਣ੍ਯਵਾਪ ਸਃ। ਇਜ੍ਯਸ਼੍ਚਾਸੀਨ੍ਮਖਵਰੈਰ੍ਦੇਵਕਿਨ੍ਨਰਸਤ੍ਤਮੈਃ
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਥਾਂ ਤੇ ਕਬਜ਼ਾ ਕਰਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਕੰਮ ਵੀ ਕਰੇ; ਤੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਕਿੰਨਰਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਨੇ ਵੱਡੇ ਯਜਨਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।
ਨਰਕਸ੍ਥਾਨ੍ਸਮਾਨੀਯ ਸ੍ਵਰ੍ਗਸ੍ਥਾਂਸ਼੍ਚ ਚਕਾਰ ਸਃ। ਏਵਮਾਦੀਨਿ ਕਰ੍ਮਾਣਿ ਕृਤ੍ਵਾ ਦੈਤ੍ਯਪਤਿਰ੍ਬਲੀ
ਜੋ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਵਸਦੇ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸੁਰਗ ਵਿੱਚ ਲਿਆ ਕੇ, ਤੇ ਜੋ ਸੁਰਗ ਵਿੱਚ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਹੋਰ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ; ਐਸੇ ਕਰਮ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਤਾਕਤਵਾਨ ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ—
ਆਸ਼੍ਰਮੇषੁ ਮਹਾਭਾਗਾਨ੍ਮੁਨੀਨ੍ਵੈ ਸ਼ਂਸਿਤਵ੍ਰਤਾਨ੍। ਸਤ੍ਯਧਰ੍ਮਪਰਾਨ੍ਦਾਨ੍ਤਾਨ੍ਪੁਰਾ ਧਰ੍षਿਤਵਾਂਸ੍ਤੁ ਸਃ
ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਵੱਡੇ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਸੱਚ ਤੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਮੰਨਦੇ, ਆਪਣੇ ਵ੍ਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਟਿਕੇ ਤੇ ਸੰਯਮੀ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਤੰਗ ਕੀਤਾ।
ਯਾਜ੍ਞੀਯਾਨ੍ਕृਤਬਾਨ੍ਦੈਤ੍ਯਨ੍ਯਾਜਕਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਦੇਵਤਾਃ। ਯਤ੍ਰਯਤ੍ਰ ਸੁਰਾ ਜਗ੍ਮੁਸ੍ਤਤ੍ਰਤਤ੍ਰ ਵ੍ਰਜਤ੍ਯੁਤ
ਜੋ ਯਜਨਾ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਲਿਆ, ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਹਵਨ ਕਰਨ ਤੋਂ ਰੋਕ ਦਿੱਤਾ; ਜਿੱਥੇ ਜਿੱਥੇ ਦੇਵਤੇ ਜਾਂਦੇ, ਉਹ ਉਥੇ ਹੀ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ।