ਉਪਾਕਰ੍ਮੋष੍ਠਰੁਚਕਃ ਪ੍ਰਾਵਰ੍ਗ੍ਯਾਵਰ੍ਤਭੂषਣਃ। ਸ਼ਾਲਾਪਤ੍ਨੀਸਹਾਯੋ ਵੈ ਮਣਿਸ਼ृਙ੍ਗਸਮੁਚ੍ਛ੍ਰਿਤਃ
ਉਸਦੇ ਹੋਂਠਾਂ ਉੱਤੇ ਉਪਕਰਮ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਸੀ, ਪ੍ਰਾਵਰਗਿਆ ਦੇ ਭਾਂਡੇ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ। ਉਹ ਯਜਨਾ ਕਰਣ ਵਾਲੇ ਪੰਡਤਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਸੀ, ਤੇ ਉਸਦਾ ਸਿਰ ਮਣੀ ਵਾਲੇ ਸਿੰਗ ਵਾਂਗ ਉੱਚਾ ਸੀ।
ਏਵਂ ਯਜ੍ਞਵਰਾਹੋ ਵੈ ਭੂਤ੍ਵਾ ਵਿष੍ਣੁਃ ਸਨਾਤਨਃ। ਮਹੀਂ ਸਾਗਰਪਰ੍ਯਨ੍ਤਾਂ ਸਸ਼ੈਲਵਨਕਾਨਨਾਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਯਜਨਾ ਵਾਲਾ ਵਾਰਾਹ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਸਦਾ-ਕਾਇਮ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ, ਜਿਸ 'ਤੇ ਪਹਾੜ, ਜੰਗਲ ਤੇ ਬਾਗ ਹਨ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੱਕ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।
ਕਾਰ੍ਣਵਜਲੇ ਭ੍ਰष੍ਟਾਮੇਕਾਰ੍ਣਵਗਤਃ ਪ੍ਰਭੁਃ। ਮਜ੍ਜਨ੍ਤੀਂ ਸਲਿਲੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਸ੍ਵਦੇਵੀਂ ਪृਥਿਵੀਂ ਤਦਾ
ਜਦੋਂ ਧਰਤੀ, ਉਸ ਦੀ ਆਪਣੀ ਦੇਵੀ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਗਈ, ਪ੍ਰਭੂ ਇੱਕ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਗਿਆ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਦੀ ਵੇਖਿਆ।
ਉਜ੍ਜਹਾਰ ਵਿषਾਣੇਨ ਮਾਰ੍ਗਣ੍ਡੇਯਸ੍ਯ ਪਸ਼੍ਯਤਃ। ਸ਼ृਙ੍ਗੇਣ ਯਃ ਸਮੁਦ੍ਧृਤ੍ਯ ਲੋਕਾਨਾਂ ਹਿਤਕਾਮ੍ਯਯਾ
ਉਸ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਿੰਗ ਨਾਲ ਮਾਰਕੰਡੇਯ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਚੁੱਕ ਲਿਆ; ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਨੇ ਸਿੰਗ ਨਾਲ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕਿਆ।
ਸਹਸ੍ਰਸ਼ੀਰ੍षੋ ਦੇਵੇਸ਼ੋ ਨਿਰ੍ਮਮੇ ਜਗਤੀਂ ਪ੍ਰਭੁਃ। ਏਵਂ ਯਜ੍ਞਵਰਾਹੇਣ ਭੂਤਭਵ੍ਯਭਵਾਤ੍ਮਨਾ
ਹਜ਼ਾਰ ਸਿਰ ਵਾਲਾ ਦੇਵਾਂ ਦਾ ਸਵਾਮੀ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਧਰਤੀ ਬਣਾਈ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਯਜਨਾ ਵਾਲੇ ਵਾਰਾਹ ਰੂਪ, ਜੋ ਪੁਰਾਣਾ, ਮੌਜੂਦਾ ਤੇ ਭਵਿੱਖ ਦਾ ਆਤਮਾ ਹੈ।
ਉਦ੍ਧृਤਾ ਪृਥਿਵੀ ਦੇਵੀ ਪੂਜ੍ਯਾ ਵੈ ਸਾਗਰਾਮ੍ਬਰਾ। ਨਿਹਤਾ ਦਾਨਵਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਦੇਵਦੇਵੇਨ ਵਿष੍ਣੁਨਾ
ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਚਾਦਰ ਪਹਿਨੀ ਧਰਤੀ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕਿਆ ਗਿਆ ਤੇ ਪੂਜਾ ਯੋਗ ਬਣਾਇਆ। ਸਾਰੇ ਦਾਨਵ ਵਿਸ਼ਨੂੰ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਵੱਲੋਂ ਮਾਰੇ ਗਏ।
ਵਾਰਾਹਃ ਕਥਿਤੋ ਹ੍ਯੇष ਨਾਰਸਿਂਹਮਤੋ ਸ਼ृਣੁ। ਯਤ੍ਰ ਭੂਤ੍ਵਾ ਮृਗੇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਹਿਰਣ੍ਯਕਸ਼ਿਪੁਰ੍ਹਤਃ
ਵਾਰਾਹ ਦੀ ਕਥਾ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਗਈ; ਹੁਣ ਨਰਸਿੰਘ ਦੀ ਸੁਣੋ, ਜਿਸ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਮ੍ਰਿਗਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਹਿਰਣਯਕਸ਼ਿਪੁ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ।
ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਬਲਵਾਨ੍ਤ੍ਰਾਜਨ੍ਸੁਰਾਰਿਰ੍ਬਲਗਰ੍ਵਿਤਃ। ਹਿਰਣ੍ਯਕਸ਼ਿਪੁਰ੍ਨਾਮ ਆਸੀਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਕਣ੍ਟਕਃ
ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰਾਜਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਵੈਰੀ ਤੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ 'ਤੇ ਘਮੰਡ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਹਿਰਣਯਕਸ਼ਿਪੁ ਸੀ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਕਾਂਟਾ ਸੀ।
ਦੈਤ੍ਯਾਨਾਮਾਦਿਪੁਰੁषੋ ਵੀਰ੍ਯੇਣਾਪ੍ਰਤਿਮੋ ਬਲੀ। ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਜਲਧਂ ਰਾਜਂਸ਼੍ਚਕਾਰ ਤਪ ਉਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਹ ਦੈਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲਾ ਤੇ ਬੇਮਿਸਾਲ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਰਾਜਾ, ਉਹ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਗਿਆ ਤੇ ਉੱਚੀ ਤਪਸਿਆ ਕੀਤੀ।
ਦਸ਼ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਸ਼ਤਾਨਿ ਦਸ਼ ਪਞ੍ਚ ਚ। ਵ੍ਰਤੋਪਵਾਸਤਸ੍ਤਸ੍ਥੌ ਸ੍ਯਾਣੁਮੌਨਵ੍ਰਤੋ ਦृਢਃ
ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਦਸ ਗੁਣਾ ਸਾਲ ਤੇ ਪੰਜ ਸੌ ਹੋਰ, ਉਹ ਨੇਮ ਤੇ ਉਪਵਾਸ ਵਿੱਚ ਡਟ ਕੇ ਖੜਾ ਰਿਹਾ, ਚੁੱਪ ਤੇ ਸੰਜਮ ਦੀ ਪ੍ਰਕਟਿ ਵਿੱਚ ਪੱਕਾ।
ਤਤਃ ਸ਼ਮਦਮਾਭ੍ਯਾਂ ਚ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਰ੍ਯੇਣ ਚਾਨਘ। ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਪ੍ਰੀਤਮਨਾਸ੍ਤਸ੍ਯ ਤਪਸਾ ਨਿਯਮੇਨ ਚ
ਫਿਰ, ਸ਼ਾਂਤੀ, ਸੰਜਮ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਚਰਿਆ ਨਾਲ, ਹੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਉਸ ਦੀ ਤਪਸਿਆ ਤੇ ਨੇਮ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਤਃ ਸ੍ਵਯਮ੍ਭੂਰ੍ਭਗਵਾਨ੍ਸ੍ਵਯਮਾਗਮ੍ਯ ਭੂਪਤੇ। ਵਿਮਾਨੇਨਾਰ੍ਕਵਰ੍ਣੇਨ ਹਂਸਯੁਕ੍ਤੇਨ ਭਾਸ੍ਵਤਾ
ਫਿਰ, ਸਵੈ-ਭੂ ਪ੍ਰਭੂ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਆਪ ਆਇਆ, ਚਮਕਦਾਰ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਰੰਗ ਵਾਲੇ ਹੰਸਾਂ ਵਾਲੇ ਰਥ 'ਤੇ।
ਆਦਿਤ੍ਯੈਰ੍ਵਸੁਭਿਃ ਸਾਧ੍ਯੈਰ੍ਮਰੁਦ੍ਭਿਰ੍ਦੈਵਤੈਸ੍ਤਥਾ। ਰੁਦ੍ਰੈਰ੍ਵਿਸ਼੍ਵਸਹਾਯੈਸ਼੍ਚ ਯਕ੍ਸ਼ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਕਿਨ੍ਨਰੈਃ
ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਆਦਿਤਿਆ, ਵਸੁ, ਸਾਧਿਆ, ਮਰੁਤ, ਹੋਰ ਦੇਵਤਾ, ਰੁਦ੍ਰ, ਵਿਸ਼ਵ, ਯਕਸ਼, ਰਾਕਸ਼ਸ ਤੇ ਕਿੰਨਰ ਵੀ ਆਏ।
ਦਿਸ਼ਾਭਿਰ੍ਵਿਦਿਸ਼ਾਭਿਸ਼੍ਚ ਨਦੀਭਿਃ ਸਾਗਰੈਃ ਸਹ। ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਮੁਹੂਰ੍ਤੈਸ਼੍ਚ ਖੇਚਰੈਸ਼੍ਚਾਪਰੈਰ੍ਗ੍ਰਹੈਃ
ਉਹ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਤੇ ਮੱਧ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ, ਨਦੀਆਂ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ, ਤਾਰੇ ਤੇ ਮੁਹੂਰਤ, ਤੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਗ੍ਰਹਾਂ ਨਾਲ ਆਇਆ।
ਦੇਵਰ੍षਿਭਿਸ੍ਤਪੋਯੁਕ੍ਤੈਃ ਸਿਦ੍ਧੈਃ ਸਪ੍ਤਰ੍षਿਭਿਸ੍ਤਦਾ। ਰਾਜਰ੍षਿਭਿਃ ਪੁਣ੍ਯਤਮੈਰ੍ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੈਰਪ੍ਸਰੋਗਣੈਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਦੇਵਤੇ, ਤਪ ਕਰਣ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਸਿੱਧ, ਸਤ ਰਿਸ਼ੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਰਾਜ ਰਿਸ਼ੀ, ਗੰਧਰਵ ਤੇ ਅਪਸਰਾ ਦੇ ਸਮੂਹ, ਉਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ।
ਚਰਾਚਰਗੁਰੁਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ਵृਤਃ ਸਰ੍ਵਸੁਰੈਸ੍ਤਥਾ। ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿਦਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਦੈਤ੍ਯਮਾਗਮ੍ਯ ਚਾਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਡੋਲ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ, ਮਹਾਨ ਤੇ ਮਹਿਮਾ ਵਾਲਾ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਦੈਤਿਆ ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ ਤੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨੀ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਪ੍ਰੀਤੋऽਸ੍ਮਿ ਤਵ ਭਕ੍ਤਸ੍ਯ ਤਪਸਾऽਨੇਨ ਸੁਵ੍ਰਤ। ਵਰਂ ਵਰਯ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਯਥੇष੍ਟਂ ਕਾਮਮਾਪ੍ਨੁਹਿ
ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਭਗਤੀ ਤੇ ਇਸ ਤਪ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ, ਓ ਸੁਵਰਤ। ਜੋ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਸੋ ਮੰਗ ਲੈ, ਤੇਰੀ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਹੋਵੇ।
ਨ ਦੇਵਾ ਨ ਚ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾ ਨ ਯਕ੍ਸ਼ੋਰਗਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ। ਨ ਮਾਨੁषਾਃ ਪਿਸ਼ਾਚਾਸ਼੍ਚ ਹਨ੍ਯੁਰ੍ਮਾਂ ਦੇਵਸਤ੍ਤਮ
ਕੋਈ ਦੇਵਤਾ, ਗੰਧਰਵ, ਯਕਸ਼, ਨਾਗ, ਰਾਖਸ਼ਸ, ਮਨੁੱਖ ਜਾਂ ਪਿਸਾਚ, ਓ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ, ਮੈਨੂੰ ਮਾਰ ਨਾ ਸਕਣ।
ऋषਯੋ ਵਾ ਨ ਮਾਂ ਸ਼ਾਪੈਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾ ਲੋਕਪਿਤਾਮਹ। ਸ਼ਪੇਯੁਸ੍ਤਪਸਾ ਯੁਕ੍ਤਾ ਵਰ ਏष ਵृਤੋ ਮਯਾ
ਕੋਈ ਰਿਸ਼ੀ ਵੀ, ਜੇਕਰ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਤੇ ਤਪ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਮੈਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਨਾ ਦੇ ਸਕਣ, ਓ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪਿਤਾ। ਇਹੀ ਵਰ ਮੈਂ ਚੁਣਿਆ ਹੈ।
ਨ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਨਚਾਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਗਿਰਿਣਾ ਪਾਦਪੇਨ ਚ। ਨ ਸ਼ੁष੍ਕੇਣ ਨ ਚਾਰ੍ਦੇਣ ਸ੍ਯਾਨ੍ਨ ਵਾऽਨ੍ਯੇਨ ਮੇ ਵਧਃ
ਕੋਈ ਹਥਿਆਰ ਜਾਂ ਅਸਤਰ, ਪਹਾੜ ਜਾਂ ਰੁੱਖ, ਸੁੱਕਾ ਜਾਂ ਗੀਲਾ, ਜਾਂ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਵੀ ਮੇਰੀ ਮੌਤ ਨਾ ਹੋਵੇ।
ਨਾਕਾਸ਼ੇ ਨਾਥ ਭੂਮੌ ਵਾ ਰਾਤ੍ਰੌ ਵਾ ਦਿਵਸੇਪਿ ਵਾ। ਨਾਨ੍ਤਰ੍ਵਾ ਨ ਬਹਿਰ੍ਵਾਪਿ ਸ੍ਯਾਦ੍ਵਧੋ ਮੇ ਪਿਤਾਮਹ
ਨਾ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ, ਨਾ ਧਰਤੀ ਤੇ, ਨਾ ਰਾਤ ਨੂੰ, ਨਾ ਦਿਨ ਵਿਚ, ਨਾ ਅੰਦਰ, ਨਾ ਬਾਹਰ, ਓ ਪਿਤਾ, ਮੇਰੀ ਮੌਤ ਨਾ ਹੋਵੇ।
ਪਸ਼ੁਭਿਰ੍ਵਾ ਮृਗੈਰ੍ਨ ਸ੍ਯਾਤ੍ਪਕ੍ਸ਼ਿਭਿਰ੍ਵਾ ਸਰੀਸृਪੈਃ। ਦਦਾਸਿ ਚੇਦ੍ਵਰਾਨੇਤਨ੍ਦੇਵਦੇਵ ਵृਣੋਮ੍ਯਹਮ੍
ਕੋਈ ਪਸ਼ੂ, ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ, ਪੰਛੀ ਜਾਂ ਰੇਂਗਣ ਵਾਲੇ ਜੀਵਾਂ ਨਾਲ ਵੀ ਮੇਰੀ ਮੌਤ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਜੇ ਤੂੰ ਇਹ ਵਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ, ਓ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਮੈਂ ਇਹੀ ਮੰਗਦਾ ਹਾਂ।
ਏਤੇ ਦਿਵ੍ਯਾ ਵਰਾਸ੍ਤਾਤ ਮਯਾ ਦਤ੍ਤਾਸ੍ਤਵਾਦ੍ਭੁਤਾਃ। ਸਰ੍ਵਕਾਮਵਰਾਂਸ੍ਤਾਤ ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਸਿ ਤ੍ਵਮਸਂਸ਼ਯਮ੍
ਇਹ ਸਾਰੇ ਅਦਭੁਤ ਤੇ ਦਿਵਿਆ ਵਰ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦਿੱਤੇ ਹਨ, ਪਿਆਰੇ। ਤੂੰ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ, ਜੋ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਉਹ ਸਭ ਪਾਵੇਂਗਾ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ ਭਗਵਾਞ੍ਜਗਾਮਾਕਾਸ਼ਮੇਵ ਹਿ। ਰਰਾਜ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕੇ ਹਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਰ੍षਿਗਣਸੇਵਿਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਚਲੇ ਗਏ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ।
ਤਤੋ ਦੇਵਾਸ਼੍ਚ ਨਾਗਾਸ਼੍ਚ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾ ਮੁਨਯਸ੍ਤਥਾ। ਵਰਪ੍ਰਦਾਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵੈਵ ਤੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਮੁਪਸ੍ਥਿਤਃ
ਫਿਰ, ਦੇਵਤੇ, ਨਾਗ, ਗੰਧਰਵ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਵਰ ਮਿਲਣ ਦੀ ਖਬਰ ਸੁਣ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਕੋਲ ਆਏ।
ਵਰੇਣਾਨੇ ਭਗਵਨ੍ਬਾਧਿष੍ਯਤਿ ਸ ਨੋऽਸੁਰਃ। ਤਤ੍ਪ੍ਰਸੀਦਸ੍ਵ ਭਗਵਨ੍ਵਧੋਪਾਯੋऽਸ੍ਯ ਚਿਨ੍ਤ੍ਯਤਾਮ੍
ਭਗਵਾਨ, ਇਹ ਵਰ ਮਿਲਣ ਨਾਲ ਉਹ ਅਸੁਰ ਸਾਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰੇਗਾ। ਇਸ ਲਈ, ਕਿਰਪਾ ਕਰ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਮੌਤ ਦਾ ਕੋਈ ਤਰੀਕਾ ਸੋਚ।
ਤਤੋ ਲੋਕਹਿਤਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦੇਵਃ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਃ। ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਭਗਵਾਨ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਦੇਵਗਣਾਂਸ੍ਤਦਾ
ਜਦੋਂ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣੀ, ਤਦ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ, ਭਗਵਾਨ ਨੇ, ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਅਵਸ਼੍ਯਂ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਸ੍ਤੇਨ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਵ੍ਯਂ ਤਪਸਃ ਫਲਮ੍। ਤਪਸੋऽਨ੍ਤੇऽਸ੍ਯ ਭਗਵਾਨ੍ਵਧਂ ਕृष੍ਣਃ ਕਰਿष੍ਯਤਿ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਇਹ ਤਪ ਦਾ ਫਲ ਉਸ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਦੇਣਾ ਹੀ ਪਵੇਗਾ। ਤਪ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਭਗਵਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਉਸ ਦੀ ਮੌਤ ਕਰੇਗਾ।
ਏਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸੁਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਤਸ੍ਯ ਵੈ ਵਧਮ੍। ਸ੍ਵਾਨਿ ਸ੍ਥਾਨਾਨਿ ਦਿਵ੍ਯਾਨਿ ਜਗ੍ਮੁਸ੍ਤੇ ਵੈ ਮੁਦਾਨ੍ਵਿਤਾਃ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੋਂ ਉਸ ਦੀ ਮੌਤ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਭ ਦੇਵਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਦਿਵਿਆ ਵਾਸਤੇ ਚਲੇ ਗਏ।
ਲਬ੍ਧਮਾਤ੍ਰੇ ਵਰੇ ਚਾਪਿ ਸਰ੍ਵਾਸ੍ਤਾ ਬਾਧਤੇ ਪ੍ਰਜਾਃ। ਹਿਰਣ੍ਯਕਸ਼ਿਪੁਰ੍ਦੈਤ੍ਯੋ ਵਰਦਾਨੇਨ ਦਰ੍ਪਿਤਃ
ਪਰ ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਉਹ ਵਰ ਮਿਲਿਆ, ਦੈਤਿਆ ਹਿਰਣਯਕਸ਼ਿਪੂ, ਵਰ ਮਿਲਣ ਨਾਲ ਘਮੰਡ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ।