ਪ੍ਰਾਦੁਰ੍ਭਾਵਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਸਮਤੀਤਾਨ੍ਯਨੇਕਸ਼ਃ। ਯਥਾਸ਼ਕ੍ਤਿ ਤੁ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸ਼ृਣੁ ਤਾਨ੍ਕੁਰੁਨਨ੍ਦਨ
ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਪ੍ਰਗਟਾਵਾਂ ਬੀਤ ਚੁੱਕੀਆਂ ਹਨ, ਕਈ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ; ਮੈਂ ਜਿੰਨਾ ਸਮਝ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਉਹ ਦੱਸਾਂਗਾ—ਸੁਣ, ਹੇ ਕੁਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜ।
ਪੁਰਾ ਕਮਲਨਾਭਸ੍ਯ ਸ੍ਵਪਤਃ ਸਾਗਰਾਮ੍ਭਸਿ। ਪੁष੍ਕਰੇ ਯਤ੍ਰ ਸਮ੍ਭੂਤਾ ਦੇਵਾ ऋषਿਗਣੈਃ ਸਹ
ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ, ਜਦ ਕਮਲ-ਨਾਭਾ ਸਮੁੰਦਰ ਉੱਤੇ ਸੌਂ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਕਮਲ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਪੈਦਾ ਹੋਏ।
ਏष ਪੌष੍ਕਰਿਕੋ ਨਾਮ ਪ੍ਰਾਦੁਰ੍ਭਾਵਃ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤਿਤਃ। ਪੁਰਾਣੈਃ ਕਥ੍ਯਤੇ ਯਤ੍ਰ ਵੇਦਸ਼੍ਰੁਤਿਸਮਾਹਿਤਃ
ਇਹ 'ਪੌਸ਼ਕਰਿਕ' ਨਾਮ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਗਟਾਵਾ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵਿਆਖਿਆ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਵੇਦਾਂ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਉਚਾਰਨਾ ਸਥਾਪਤ ਹੈ।
ਵਾਰਾਹਸ੍ਤੁ ਸ਼੍ਰੁਤਿਸੁਖਃ ਪ੍ਰਾਦੁਰ੍ਭਾਵੋ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। ਯਤ੍ਰ ਵਿष੍ਣੁਃ ਸੁਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਵਾਰਾਹਂ ਰੂਪਮਾਸ੍ਥਿਤਃ
ਵਾਰਾਹਾ ਪ੍ਰਗਟਾਵਾ, ਸੁਣਨ ਵਿੱਚ ਸੁਖਦਾਇਕ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਸੂਰ (ਵਾਰਾਹ) ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ।
ਉਜ੍ਜਹਾਰ ਮਹੀਂ ਤੋਯਾਤ੍ਸਸ਼ੈਲਵਨਕਾਨਨਾਮ੍। ਵੇਦਪਾਦੋ ਯੂਪਦਂष੍ਟ੍ਰਃ ਕ੍ਰਤੁਰ੍ਦਨ੍ਤਸ਼੍ਚਿਤੀਮੁਖਃ
ਉਸ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਤੋਂ ਉਠਾਇਆ, ਪਹਾੜਾਂ, ਜੰਗਲਾਂ ਤੇ ਬਾਗਾਂ ਸਮੇਤ—ਉਸ ਦੇ ਪੈਰ ਵੇਦ ਸਨ, ਦੰਦ ਯੂਪ (ਯਜਨ ਦਾ ਥੰਮ) ਸਨ, ਤੇ ਦੰਦ ਚਿਤੀ (ਹਵਨ ਕੁੰਡ) ਦਾ ਮੂੰਹ ਸਨ।
ਅਗ੍ਨਿਜਿਹ੍ਵੋ ਦਰ੍ਭਰੋਮਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸ਼ੀਰ੍षੋ ਮਹਾਤਪਾਃ। ਅਹੋਰਾਤ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਣੋ ਦਿਵ੍ਯੋ ਵੇਦਾਙ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੁਤਿਭੂषਣਃ
ਉਸ ਦੀ ਜੀਭ ਅੱਗ ਸੀ, ਵਾਲ ਦਰਭਾ ਘਾਹ, ਸਿਰ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਮਹਾਨ ਤਪਸੀ; ਅੱਖਾਂ ਦਿਨ ਤੇ ਰਾਤ, ਦਿਵਯ, ਅੰਗ ਵੇਦ, ਤੇ ਉਹ ਸ਼੍ਰੁਤੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਆਜ੍ਯਨਾਸਃ ਸ੍ਰੁਵਂ ਤੁਣ੍ਡਂ ਸਾਮਘੋषਸ੍ਵਨੋ ਮਹਾਨ੍। ਧਰ੍ਮਸਤ੍ਯਮਯਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ਕਰ੍ਮਵਿਕ੍ਰਮਸਤ੍ਕृਤਃ
ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ ਸੀ, ਸਾਮ ਗੀਤਾਂ ਦੀ ਧੁਨ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਸਦਾ ਮੂੰਹ ਜੈਸੇ ਘੀ ਦੀ ਚੜ੍ਹਾਈ ਲਈ ਕਟੋਰਾ, ਨੱਕ ਜੈਸੇ ਯਜਨਾ ਦੀ ਚਮਚ। ਉਹ ਧਰਮ ਤੇ ਸਚ ਨਾਲ ਬਣਿਆ, ਮਹਿਮਾ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਤੇ ਵਿਰਤਾ ਕਰਕੇ ਆਦਰਯੋਗ ਸੀ।
ਪ੍ਰਾਯਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤਮੁਖੋ ਧੀਰਃ ਪਸ਼ੁਜਾਨੁਰ੍ਮਹਾਵृषਃ। ਔਦ੍ਗਾਤ੍ਰਹੋਮਲਿਙ੍ਗੋऽਸੌ ਪਸ਼ੁਬੀਜਮਹੌषਧਿਃ
ਉਸਦਾ ਮੂੰਹ ਪਾਪ ਮੁਕਾਉਣ ਦਾ ਰਸਤਾ ਸੀ, ਉਹ ਧੀਰ ਤੇ ਸਹਿਣਸ਼ੀਲ ਸੀ, ਵੱਡੇ ਬਲਦ ਵਾਂਗ, ਯਜਨਾ ਦੇ ਪਸ਼ੂਆਂ ਲਈ ਦਇਆਲੂ। ਉਸ ਉੱਤੇ ਉਦਗਾਤ੍ਰ ਦੀ ਹੋਮ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਸੀ, ਪਸ਼ੂਆਂ ਦਾ ਬੀਜ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਜੜੀਆਂ ਦੀ ਸਰੂਪਤਾ ਸੀ।
ਬਾਹ੍ਯਨ੍ਤਰਾਤ੍ਮਾ ਮਨ੍ਤ੍ਰਾਸ੍ਥਿਵਿਕृਤਃ ਸੌਮ੍ਯਦਰ੍ਸ਼ਨਃ। ਵੇਦਿਸ੍ਕਨ੍ਧੋ ਹਵਿਰ੍ਗਨ੍ਧੋ ਹਵ੍ਯਕਵ੍ਯਾਭਿਵੇਗਵਾਨ੍
ਉਹ ਅੰਦਰੋਂ ਤੇ ਬਾਹਰੋਂ ਦੋਹਾਂ ਰੂਹ ਸੀ, ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਬਣਿਆ, ਉਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਮਿੱਠਾ ਤੇ ਨਰਮ ਸੀ। ਉਸਦੇ ਮੋਢੇ ਯਜਨਾ ਦੀ ਵੇਦੀ ਵਾਂਗ, ਉਸਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਹੋਮ ਦੀ, ਤੇ ਉਹ ਦੇਵਤਾ ਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਚੜ੍ਹਾਈ ਵੱਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਜਾਂਦਾ ਸੀ।
ਪ੍ਰਾਗ੍ਵਂਸ਼ਕਾਯੋ ਦ੍ਯੁਤਿਮਾਨ੍ਨਾਨਾਦੀਕ੍ਸ਼ਾਭਿਰੂਰ੍ਜਿਤਃ। ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਹृਦਯੋ ਯੋਗੀ ਮਹਾਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਮਯੋ ਮਹਾਨ੍
ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਪੂਰਬੀ ਯਜਨਾ ਦੀ ਘੇਰ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਦীক্ষਾ ਨਾਲ ਮਜ਼ਬੂਤ। ਉਸਦਾ ਦਿਲ ਦੱਖਣੀ ਪਾਸੇ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਉਹ ਜੋਗੀ ਸੀ, ਵੱਡਾ ਤੇ ਮਹਾਨ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ।
ਉਪਾਕਰ੍ਮੋष੍ਠਰੁਚਕਃ ਪ੍ਰਾਵਰ੍ਗ੍ਯਾਵਰ੍ਤਭੂषਣਃ। ਸ਼ਾਲਾਪਤ੍ਨੀਸਹਾਯੋ ਵੈ ਮਣਿਸ਼ृਙ੍ਗਸਮੁਚ੍ਛ੍ਰਿਤਃ
ਉਸਦੇ ਹੋਂਠਾਂ ਉੱਤੇ ਉਪਕਰਮ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਸੀ, ਪ੍ਰਾਵਰਗਿਆ ਦੇ ਭਾਂਡੇ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ। ਉਹ ਯਜਨਾ ਕਰਣ ਵਾਲੇ ਪੰਡਤਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਸੀ, ਤੇ ਉਸਦਾ ਸਿਰ ਮਣੀ ਵਾਲੇ ਸਿੰਗ ਵਾਂਗ ਉੱਚਾ ਸੀ।
ਏਵਂ ਯਜ੍ਞਵਰਾਹੋ ਵੈ ਭੂਤ੍ਵਾ ਵਿष੍ਣੁਃ ਸਨਾਤਨਃ। ਮਹੀਂ ਸਾਗਰਪਰ੍ਯਨ੍ਤਾਂ ਸਸ਼ੈਲਵਨਕਾਨਨਾਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਯਜਨਾ ਵਾਲਾ ਵਾਰਾਹ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਸਦਾ-ਕਾਇਮ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ, ਜਿਸ 'ਤੇ ਪਹਾੜ, ਜੰਗਲ ਤੇ ਬਾਗ ਹਨ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੱਕ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।
ਕਾਰ੍ਣਵਜਲੇ ਭ੍ਰष੍ਟਾਮੇਕਾਰ੍ਣਵਗਤਃ ਪ੍ਰਭੁਃ। ਮਜ੍ਜਨ੍ਤੀਂ ਸਲਿਲੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਸ੍ਵਦੇਵੀਂ ਪृਥਿਵੀਂ ਤਦਾ
ਜਦੋਂ ਧਰਤੀ, ਉਸ ਦੀ ਆਪਣੀ ਦੇਵੀ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਗਈ, ਪ੍ਰਭੂ ਇੱਕ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਗਿਆ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਦੀ ਵੇਖਿਆ।
ਉਜ੍ਜਹਾਰ ਵਿषਾਣੇਨ ਮਾਰ੍ਗਣ੍ਡੇਯਸ੍ਯ ਪਸ਼੍ਯਤਃ। ਸ਼ृਙ੍ਗੇਣ ਯਃ ਸਮੁਦ੍ਧृਤ੍ਯ ਲੋਕਾਨਾਂ ਹਿਤਕਾਮ੍ਯਯਾ
ਉਸ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਿੰਗ ਨਾਲ ਮਾਰਕੰਡੇਯ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਚੁੱਕ ਲਿਆ; ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਨੇ ਸਿੰਗ ਨਾਲ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕਿਆ।
ਸਹਸ੍ਰਸ਼ੀਰ੍षੋ ਦੇਵੇਸ਼ੋ ਨਿਰ੍ਮਮੇ ਜਗਤੀਂ ਪ੍ਰਭੁਃ। ਏਵਂ ਯਜ੍ਞਵਰਾਹੇਣ ਭੂਤਭਵ੍ਯਭਵਾਤ੍ਮਨਾ
ਹਜ਼ਾਰ ਸਿਰ ਵਾਲਾ ਦੇਵਾਂ ਦਾ ਸਵਾਮੀ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਧਰਤੀ ਬਣਾਈ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਯਜਨਾ ਵਾਲੇ ਵਾਰਾਹ ਰੂਪ, ਜੋ ਪੁਰਾਣਾ, ਮੌਜੂਦਾ ਤੇ ਭਵਿੱਖ ਦਾ ਆਤਮਾ ਹੈ।
ਉਦ੍ਧृਤਾ ਪृਥਿਵੀ ਦੇਵੀ ਪੂਜ੍ਯਾ ਵੈ ਸਾਗਰਾਮ੍ਬਰਾ। ਨਿਹਤਾ ਦਾਨਵਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਦੇਵਦੇਵੇਨ ਵਿष੍ਣੁਨਾ
ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਚਾਦਰ ਪਹਿਨੀ ਧਰਤੀ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕਿਆ ਗਿਆ ਤੇ ਪੂਜਾ ਯੋਗ ਬਣਾਇਆ। ਸਾਰੇ ਦਾਨਵ ਵਿਸ਼ਨੂੰ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਵੱਲੋਂ ਮਾਰੇ ਗਏ।
ਵਾਰਾਹਃ ਕਥਿਤੋ ਹ੍ਯੇष ਨਾਰਸਿਂਹਮਤੋ ਸ਼ृਣੁ। ਯਤ੍ਰ ਭੂਤ੍ਵਾ ਮृਗੇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਹਿਰਣ੍ਯਕਸ਼ਿਪੁਰ੍ਹਤਃ
ਵਾਰਾਹ ਦੀ ਕਥਾ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਗਈ; ਹੁਣ ਨਰਸਿੰਘ ਦੀ ਸੁਣੋ, ਜਿਸ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਮ੍ਰਿਗਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਹਿਰਣਯਕਸ਼ਿਪੁ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ।
ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਬਲਵਾਨ੍ਤ੍ਰਾਜਨ੍ਸੁਰਾਰਿਰ੍ਬਲਗਰ੍ਵਿਤਃ। ਹਿਰਣ੍ਯਕਸ਼ਿਪੁਰ੍ਨਾਮ ਆਸੀਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਕਣ੍ਟਕਃ
ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰਾਜਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਵੈਰੀ ਤੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ 'ਤੇ ਘਮੰਡ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਹਿਰਣਯਕਸ਼ਿਪੁ ਸੀ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਕਾਂਟਾ ਸੀ।
ਦੈਤ੍ਯਾਨਾਮਾਦਿਪੁਰੁषੋ ਵੀਰ੍ਯੇਣਾਪ੍ਰਤਿਮੋ ਬਲੀ। ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਜਲਧਂ ਰਾਜਂਸ਼੍ਚਕਾਰ ਤਪ ਉਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਹ ਦੈਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲਾ ਤੇ ਬੇਮਿਸਾਲ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਰਾਜਾ, ਉਹ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਗਿਆ ਤੇ ਉੱਚੀ ਤਪਸਿਆ ਕੀਤੀ।
ਦਸ਼ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਸ਼ਤਾਨਿ ਦਸ਼ ਪਞ੍ਚ ਚ। ਵ੍ਰਤੋਪਵਾਸਤਸ੍ਤਸ੍ਥੌ ਸ੍ਯਾਣੁਮੌਨਵ੍ਰਤੋ ਦृਢਃ
ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਦਸ ਗੁਣਾ ਸਾਲ ਤੇ ਪੰਜ ਸੌ ਹੋਰ, ਉਹ ਨੇਮ ਤੇ ਉਪਵਾਸ ਵਿੱਚ ਡਟ ਕੇ ਖੜਾ ਰਿਹਾ, ਚੁੱਪ ਤੇ ਸੰਜਮ ਦੀ ਪ੍ਰਕਟਿ ਵਿੱਚ ਪੱਕਾ।
ਤਤਃ ਸ਼ਮਦਮਾਭ੍ਯਾਂ ਚ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਰ੍ਯੇਣ ਚਾਨਘ। ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਪ੍ਰੀਤਮਨਾਸ੍ਤਸ੍ਯ ਤਪਸਾ ਨਿਯਮੇਨ ਚ
ਫਿਰ, ਸ਼ਾਂਤੀ, ਸੰਜਮ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਚਰਿਆ ਨਾਲ, ਹੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਉਸ ਦੀ ਤਪਸਿਆ ਤੇ ਨੇਮ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਤਃ ਸ੍ਵਯਮ੍ਭੂਰ੍ਭਗਵਾਨ੍ਸ੍ਵਯਮਾਗਮ੍ਯ ਭੂਪਤੇ। ਵਿਮਾਨੇਨਾਰ੍ਕਵਰ੍ਣੇਨ ਹਂਸਯੁਕ੍ਤੇਨ ਭਾਸ੍ਵਤਾ
ਫਿਰ, ਸਵੈ-ਭੂ ਪ੍ਰਭੂ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਆਪ ਆਇਆ, ਚਮਕਦਾਰ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਰੰਗ ਵਾਲੇ ਹੰਸਾਂ ਵਾਲੇ ਰਥ 'ਤੇ।
ਆਦਿਤ੍ਯੈਰ੍ਵਸੁਭਿਃ ਸਾਧ੍ਯੈਰ੍ਮਰੁਦ੍ਭਿਰ੍ਦੈਵਤੈਸ੍ਤਥਾ। ਰੁਦ੍ਰੈਰ੍ਵਿਸ਼੍ਵਸਹਾਯੈਸ਼੍ਚ ਯਕ੍ਸ਼ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਕਿਨ੍ਨਰੈਃ
ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਆਦਿਤਿਆ, ਵਸੁ, ਸਾਧਿਆ, ਮਰੁਤ, ਹੋਰ ਦੇਵਤਾ, ਰੁਦ੍ਰ, ਵਿਸ਼ਵ, ਯਕਸ਼, ਰਾਕਸ਼ਸ ਤੇ ਕਿੰਨਰ ਵੀ ਆਏ।
ਦਿਸ਼ਾਭਿਰ੍ਵਿਦਿਸ਼ਾਭਿਸ਼੍ਚ ਨਦੀਭਿਃ ਸਾਗਰੈਃ ਸਹ। ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਮੁਹੂਰ੍ਤੈਸ਼੍ਚ ਖੇਚਰੈਸ਼੍ਚਾਪਰੈਰ੍ਗ੍ਰਹੈਃ
ਉਹ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਤੇ ਮੱਧ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ, ਨਦੀਆਂ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ, ਤਾਰੇ ਤੇ ਮੁਹੂਰਤ, ਤੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਗ੍ਰਹਾਂ ਨਾਲ ਆਇਆ।
ਦੇਵਰ੍षਿਭਿਸ੍ਤਪੋਯੁਕ੍ਤੈਃ ਸਿਦ੍ਧੈਃ ਸਪ੍ਤਰ੍षਿਭਿਸ੍ਤਦਾ। ਰਾਜਰ੍षਿਭਿਃ ਪੁਣ੍ਯਤਮੈਰ੍ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੈਰਪ੍ਸਰੋਗਣੈਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਦੇਵਤੇ, ਤਪ ਕਰਣ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਸਿੱਧ, ਸਤ ਰਿਸ਼ੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਰਾਜ ਰਿਸ਼ੀ, ਗੰਧਰਵ ਤੇ ਅਪਸਰਾ ਦੇ ਸਮੂਹ, ਉਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ।
ਚਰਾਚਰਗੁਰੁਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ਵृਤਃ ਸਰ੍ਵਸੁਰੈਸ੍ਤਥਾ। ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿਦਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਦੈਤ੍ਯਮਾਗਮ੍ਯ ਚਾਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਡੋਲ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ, ਮਹਾਨ ਤੇ ਮਹਿਮਾ ਵਾਲਾ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਦੈਤਿਆ ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ ਤੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨੀ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਪ੍ਰੀਤੋऽਸ੍ਮਿ ਤਵ ਭਕ੍ਤਸ੍ਯ ਤਪਸਾऽਨੇਨ ਸੁਵ੍ਰਤ। ਵਰਂ ਵਰਯ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਯਥੇष੍ਟਂ ਕਾਮਮਾਪ੍ਨੁਹਿ
ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਭਗਤੀ ਤੇ ਇਸ ਤਪ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ, ਓ ਸੁਵਰਤ। ਜੋ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਸੋ ਮੰਗ ਲੈ, ਤੇਰੀ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਹੋਵੇ।
ਨ ਦੇਵਾ ਨ ਚ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾ ਨ ਯਕ੍ਸ਼ੋਰਗਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ। ਨ ਮਾਨੁषਾਃ ਪਿਸ਼ਾਚਾਸ਼੍ਚ ਹਨ੍ਯੁਰ੍ਮਾਂ ਦੇਵਸਤ੍ਤਮ
ਕੋਈ ਦੇਵਤਾ, ਗੰਧਰਵ, ਯਕਸ਼, ਨਾਗ, ਰਾਖਸ਼ਸ, ਮਨੁੱਖ ਜਾਂ ਪਿਸਾਚ, ਓ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ, ਮੈਨੂੰ ਮਾਰ ਨਾ ਸਕਣ।
ऋषਯੋ ਵਾ ਨ ਮਾਂ ਸ਼ਾਪੈਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾ ਲੋਕਪਿਤਾਮਹ। ਸ਼ਪੇਯੁਸ੍ਤਪਸਾ ਯੁਕ੍ਤਾ ਵਰ ਏष ਵृਤੋ ਮਯਾ
ਕੋਈ ਰਿਸ਼ੀ ਵੀ, ਜੇਕਰ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਤੇ ਤਪ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਮੈਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਨਾ ਦੇ ਸਕਣ, ਓ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪਿਤਾ। ਇਹੀ ਵਰ ਮੈਂ ਚੁਣਿਆ ਹੈ।
ਨ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਨਚਾਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਗਿਰਿਣਾ ਪਾਦਪੇਨ ਚ। ਨ ਸ਼ੁष੍ਕੇਣ ਨ ਚਾਰ੍ਦੇਣ ਸ੍ਯਾਨ੍ਨ ਵਾऽਨ੍ਯੇਨ ਮੇ ਵਧਃ
ਕੋਈ ਹਥਿਆਰ ਜਾਂ ਅਸਤਰ, ਪਹਾੜ ਜਾਂ ਰੁੱਖ, ਸੁੱਕਾ ਜਾਂ ਗੀਲਾ, ਜਾਂ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਵੀ ਮੇਰੀ ਮੌਤ ਨਾ ਹੋਵੇ।