ਤਤਃ ਖਗੋ ਵਦਨਮਮਿਤ੍ਰਤਾਪਨਃ ਸਮਾਹਰਤ੍ਪਰਿਚਪਲੋ ਮਤ੍ਬਲਾਃ। ਨਿषੂਦਯਨ੍ਬਹੁਵਿਧਮਤ੍ਸ੍ਯਜੀਵਿਨੋ ਬਭੁਕ੍ਸ਼ਿਤੋ ਗਗਨਚਰੇਸ਼੍ਵਰਸ੍ਤਦਾ
ਫਿਰ ਪੰਛੀਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਤਕਲੀਫ਼ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਕੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰ ਲਿਆ। ਉਹ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਮੱਛੀਆਂ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਨਿਸ਼ਾਦਾਂ ਨੂੰ ਖਾ ਗਿਆ, ਤੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਚਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਸ੍ਯ ਕਣ੍ਠਮਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਃ ਸਹ ਭਾਰ੍ਯਯਾ। ਦਹਨ੍ਦੀਪ੍ਤ ਇਵਾਙ੍ਗਾਰਸ੍ਤਮੁਵਾਚਾਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਗਃ
ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ ਉਸ ਦੇ ਗਲੇ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ। ਉਹ ਜਿਵੇਂ ਤਪਦੇ ਕੋਲੇ ਵਾਂਗ ਸੜ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਉਡਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ ਵਿਨਿਰ੍ਗਚ੍ਛ ਤੂਰ੍ਣਮਾਸ੍ਯਾਦਪਾਵृਤਾਤ੍। ਨ ਹਿ ਮੇ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ਵਧ੍ਯਃ ਪਾਪੇष੍ਵਪਿ ਰਤਃ ਸਦਾ
ਦੋਵਾਂ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਤੁਰੰਤ ਇਸ ਖੁੱਲੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਆ ਜਾ। ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮਾਰਦਾ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਾਪਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹੇ।
ਬ੍ਰੁਵਾਣਮੇਵਂ ਗਰੁਡਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਭਾषਤ। ਨਿषਾਦੀ ਮਮ ਭਾਰ੍ਯੇਯਂ ਨਿਰ੍ਗਚ੍ਛਤੁ ਮਯਾ ਸਹ
ਜਦ ਗਰੁੜ ਨੇ ਇਉਂ ਕਿਹਾ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ: "ਇਹ ਨਿਸ਼ਾਦੀ ਮੇਰੀ ਪਤਨੀ ਹੈ—ਉਹ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਬਾਹਰ ਆਵੇ।"
ਏਤਾਮਪਿ ਨਿषਾਦੀਂ ਤ੍ਵਂ ਪਰਿਗृਹ੍ਯਾਸ਼ੁ ਨਿष੍ਪਤ। ਤੂਰ੍ਣਂ ਸਂਭਾਵਯਾਤ੍ਮਾਨਮਜੀਰ੍ਣਂ ਮਮ ਤੇਜਸਾ
"ਇਸ ਨਿਸ਼ਾਦੀ ਨੂੰ ਵੀ ਲੈ ਕੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲ। ਜਲਦੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੇਰੀ ਤਾਕਤ ਅਜੇ ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹਜ਼ਮ ਨਹੀਂ ਹੋਈ।"
ਤਤਃ ਸ ਵਿਪ੍ਰੋ ਨਿष੍ਕ੍ਰਾਨ੍ਤੋ ਨਿषਾਦੀਸਹਿਤਸ੍ਤਦਾ। ਵਰ੍ਧਯਿਤ੍ਵਾ ਚ ਗਰੁਡਮਿष੍ਟਂ ਦੇਸ਼ਂ ਜਗਾਮ ਹ
ਫਿਰ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨਿਸ਼ਾਦੀ ਸਮੇਤ ਬਾਹਰ ਆ ਗਿਆ। ਗਰੁੜ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਥਾਂ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਸਹਭਾਰ੍ਯੇ ਵਿਨਿष੍ਕ੍ਰਾਨ੍ਤੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਵਿਪ੍ਰੇ ਸ ਪਕ੍ਸ਼ਿਰਾਟ੍। ਵਿਤਤ੍ਯ ਪਕ੍ਸ਼ਾਵਾਕਾਸ਼ਮੁਤ੍ਪਪਾਤ ਮਨੋਜਵਃ
ਜਦ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲ ਗਿਆ, ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੰਖ ਫੈਲਾਏ ਤੇ ਮਨ ਦੀ ਗਤੀ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਉੱਡ ਗਿਆ।
ਤਤੋऽਪਸ਼੍ਯਤ੍ਸ੍ਵਪਿਤਰਂ ਪृष੍ਟਸ਼੍ਚਾਖ੍ਯਾਤਵਾਨ੍ਪਿਤੁਃ। ਯਥਾਨ੍ਯਾਯਮਮੇਯਾਤ੍ਮਾ ਤਂ ਚੋਵਾਚ ਮਹਾਨृषਿਃ
ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਤੇ ਪਿੱਛੇ ਮੁੜ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਚੰਗੀ ਰੀਤ ਹੈ, ਦੱਸਿਆ। ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਕਚ੍ਚਿਦ੍ਵਃ ਕੁਸ਼ਲਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਭੋਜਨੇ ਬਹੁਲਂ ਸੁਤ। ਕਚ੍ਚਿਚ੍ਚ ਮਾਨੁषੇ ਲੋਕੇ ਤਵਾਨ੍ਨਂ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਬਹੁ।। `ਕ੍ਵ ਗਨ੍ਤਾਸ੍ਯਤਿਵੇਗੇਨ ਮਮ ਤ੍ਵਂ ਵਕ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
"ਪੁੱਤ, ਕੀ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਹਮੇਸ਼ਾ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਦੀ ਭਲਾਈ ਤੇ ਵਾਫ਼ਰ ਭੋਜਨ ਹੈ? ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਕਾਫ਼ੀ ਖਾਣਾ ਹੈ? ਤੂੰ ਇੰਨੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਕਿੱਥੇ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ? ਮੈਨੂੰ ਦੱਸ।"
ਮਾਤਾ ਮੇ ਕੁਸ਼ਲਾ ਸ਼ਸ਼੍ਵਤ੍ਤਥਾ ਭ੍ਰਾਤਾ ਤਥਾ ਹ੍ਯਹਮ੍। ਨ ਹਿ ਮੇ ਕੁਸ਼ਲਂ ਤਾਤ ਭੋਜਨੇ ਬਹੁਲੇ ਸਦਾ
"ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚੰਗੀ ਹੈ, ਮੇਰਾ ਭਰਾ ਵੀ, ਤੇ ਮੈਂ ਵੀ। ਪਰ, ਪਿਤਾ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਦੀ ਭਲਾਈ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ।"
ਅਹਂ ਹਿ ਸਰ੍ਪੈਃ ਪ੍ਰਹਿਤਃ ਸੋਮਮਾਹਰ੍ਤੁਮੁਤ੍ਤਮਮ੍। ਮਹਾਤੁਰ੍ਦਾਸ੍ਯਵਿਮੋਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥਮਾਹਰਿष੍ਯੇ ਤਮਦ੍ਯ ਵੈ
"ਮੈਂ ਸੱਪਾਂ ਵੱਲੋਂ ਉੱਤਮ ਸੋਮ ਲਿਆਉਣ ਲਈ ਭੇਜਿਆ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਕਿ ਆਪਣੀ ਮਹਾਨ ਮਾਂ ਨੂੰ ਗੁਲਾਮੀ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਦਿਵਾਂ। ਅੱਜ ਮੈਂ ਉਹ ਲਿਆਉਣ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।"
ਮਾਤ੍ਰਾ ਚਾਤ੍ਰ ਸਮਾਦਿष੍ਟੋ ਨਿषਾਦਾਨ੍ਭਕ੍ਸ਼ਯੇਤਿ ਹ। ਨ ਚ ਮੇ ਤृਪ੍ਤਿਰਭਵਦ੍ਭਕ੍ਸ਼ਯਿਤ੍ਵਾ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
"ਇਥੇ ਮਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਨਿਸ਼ਾਦਾਂ ਨੂੰ ਖਾਣ ਲਈ ਆਖਿਆ ਸੀ। ਪਰ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਨੂੰ ਖਾ ਲੈਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ ਮੇਰੀ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਨਹੀਂ ਹੋਈ।"
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਂ ਤ੍ਵਮਪਰਂ ਭਗਵਨ੍ਪ੍ਰਦਿਸ਼ਸ੍ਵ ਮੇ। ਯਦ੍ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾऽਮृਤਮਾਹਰ੍ਤੁਂ ਸਮਰ੍ਤਃ ਸ੍ਯਾਮਹਂ ਪ੍ਰਭੋ
"ਇਸ ਲਈ, ਭਗਵਾਨ, ਮੈਨੂੰ ਹੋਰ ਕੋਈ ਖਾਣ ਵਾਲੀ ਚੀਜ਼ ਦੱਸੋ, ਜਿਸਨੂੰ ਖਾ ਕੇ ਮੈਂ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਲਿਆਉਣ ਦੇ ਯੋਗ ਹੋ ਜਾਵਾਂ।"
ਕ੍ਸ਼ੁਤ੍ਪਿਪਾਸਾਵਿਘਾਤਾਰ੍ਥਂ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਮਾਖ੍ਯਾਤੁ ਮੇ ਭਵਾਨ੍
"ਭਗਤ ਜੀ, ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਐਸਾ ਭੋਜਨ ਦੱਸੋ, ਜੋ ਭੁੱਖ ਤੇ ਪਿਆਸ ਦੂਰ ਕਰੇ।"
ਯਤ੍ਰ ਕੂਰ੍ਮਾਗ੍ਰਜਂ ਹਸ੍ਤੀ ਸਦਾ ਕਰ੍षਤ੍ਯਵਾਙ੍ਮੁਖਃ। ਤਯੋਰ੍ਜਨ੍ਮਾਨ੍ਤਰੇ ਵੈਰਂ ਸਂਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮ੍ਯਸੋषਤਃ
"ਇੱਕ ਹਾਥੀ ਹੈ ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕਛੂਏ ਦੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਨੂੰ, ਮੂੰਹ ਥੱਲੇ ਕਰਕੇ, ਘਸੀਟਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਬਿਨਾ ਰੁਕਾਵਟ ਦੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਿਛਲੀ ਜਨਮ ਦੀ ਵੈਰ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸਾਂਗਾ।"
ਤਨ੍ਮੇ ਤਤ੍ਤ੍ਵਂ ਨਿਬੋਧਸ੍ਯ ਯਤ੍ਪ੍ਰਮਾਣੌ ਚ ਤਾਵੁਭੌ। `ਸ਼ृਣੁ ਤ੍ਵਂ ਵਤ੍ਸ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਕਥਾਂ ਵੈਰਾਗ੍ਯਵਰ੍ਧਿਨੀਮ੍
"ਇਸ ਦੀ ਸੱਚਾਈ ਤੇ ਦੋਹਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਗੱਲ ਸੁਣ। ਸੁਣ ਪੁੱਤ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਵੈਰਾਗ ਦਿਵੇ—ਤੇਰੀ ਭਲਾਈ ਹੋਵੇ।"
ਪਿਤ੍ਰੋਰਰ੍ਥਵਿਭਾਗੇ ਵੈ ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨਾਂ ਪੁਰਾਣ੍ਡਜ।' ਆਸੀਦ੍ਵਿਭਾਵਸੁਰ੍ਨਾਮ ਮਹਰ੍षਿਃ ਕੋਪਨੋ ਭृਸ਼ਮ੍
ਪਿਤਾ ਦੀ ਜਾਇਦਾਦ ਵੰਡਣ ਵੇਲੇ ਦੋ ਭਰਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਝਗੜਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਵਿਭਾਵਸੂ ਸੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਭ੍ਰਾਤਾ ਤਸ੍ਯਾਨੁਜਸ਼੍ਚਾਸੀਤ੍ਸੁਪ੍ਰਤੀਕੋ ਮਹਾਤਪਾਃ। ਸ ਨੇਚ੍ਛਤਿ ਧਨਂ ਭ੍ਰਾਤ੍ਰਾ ਸਹੈਕਸ੍ਥਂ ਮਹਾਮੁਨਿਃ
ਉਸ ਦਾ ਛੋਟਾ ਭਰਾ ਸੁਪ੍ਰਤੀਕ ਸੀ, ਜੋ ਵੱਡਾ ਤਪਸੀ ਸੀ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਧਨ ਰੱਖਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ।
ਵਿਭਾਗਂ ਕੀਰ੍ਤਯਤ੍ਯੇਵ ਸੁਪ੍ਰਤੀਕੋ ਹਿ ਨਿਤ੍ਯਸ਼ਃ। ਅਥਾਬ੍ਰਵੀਚ੍ਚ ਤਂ ਭ੍ਰਾਤਾ ਸੁਪ੍ਰਤੀਕਂ ਵਿਭਾਵਸੁਃ
ਸੁਪ੍ਰਤੀਕ ਹਮੇਸ਼ਾ ਧਨ ਵੰਡਣ ਦੀ ਜ਼ਿੱਦ ਕਰਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ। ਫਿਰ ਵਿਭਾਵਸੂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਸੁਪ੍ਰਤੀਕ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਵਿਭਾਗੇ ਬਹਵੋ ਦੋषਾ ਭਵਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਮਹਾਤਪਃ।' ਵਿਭਾਗਂ ਬਹਵੋ ਮੋਹਾਤ੍ਕਰ੍ਤੁਮਿਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਨਿਤ੍ਯਸ਼ਃ। ਤਤੋ ਵਿਭਕ੍ਤਾਸ੍ਤ੍ਵਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਨਾਦ੍ਰਿਯਨ੍ਤੇऽਰ੍ਥਮੋਹਿਤਾਃ
ਧਨ ਵੰਡਣ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਗਲਤੀਆਂ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਹੇ ਮਹਾਤਪਸੀ। ਬਹੁਤ ਲੋਕ ਮੋਹ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵੰਡਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਵੰਡ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਧਨ ਦੇ ਮੋਹ ਵਿਚ ਪੈ ਕੇ, ਉਹ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ।
ਤਤਃ ਸ੍ਵਾਰ੍ਥਪਰਾਨ੍ਮੂਢਾਨ੍ਪृਥਗ੍ਭੂਤਾਨ੍ਸ੍ਵਕੈਰ੍ਧਨੈਃ। ਵਿਦਿਤ੍ਵਾ ਭੇਦਯਨ੍ਤ੍ਯੇਤਾਨਮਿਤ੍ਰਾ ਮਿਤ੍ਰਰੂਪਿਣਃ
ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਇਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਧਨ ਵਿਚ ਲਗ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਦੁਸ਼ਮਣ, ਜੋ ਦੋਸਤਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਲ ਵਿਚ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਫੁਟ ਪਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਵਿਦਿਤ੍ਵਾ ਚਾਪਰੇ ਭਿਨ੍ਨਾਨਨ੍ਤਰੇषੁ ਪਤਨ੍ਤ੍ਯਥ। ਭਿਨ੍ਨਾਨਾਮਤੁਲੋ ਨਾਸ਼ਃ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਮੇਵ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਤੇ
ਅਤੇ, ਜਦੋਂ ਹੋਰ ਲੋਕ ਜਾਣ ਲੈਂਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇਹ ਵੰਡੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਸ ਵਿਚ ਲੜਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਵੰਡੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਪੂਰਾ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਵਿਭਾਗਂ ਭ੍ਰਾਤॄਣਾਂ ਨ ਪ੍ਰਸ਼ਂਸਨ੍ਤਿ ਸਾਧਵਃ। `ਏਵਮੁਕ੍ਤਃ ਸੁਪ੍ਰਤੀਕੋ ਭਾਗਂ ਕੀਰ੍ਤਯਤੇऽਨਿਸ਼ਮ੍
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਚੰਗੇ ਲੋਕ ਭਰਾਵਾਂ ਦੀ ਵੰਡ ਦੀ ਤਾਰੀਫ਼ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ। ਪਰ, ਇੰਝ ਆਖਣ 'ਤੇ ਵੀ, ਸੁਪ੍ਰਤੀਕ ਰਾਤ-ਦਿਨ ਵੰਡ ਦੀ ਜ਼ਿੱਦ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਏਵਂ ਨਿਰ੍ਬਧ੍ਯਮਾਨਸ੍ਤੁ ਸ਼ਸ਼ਾਪੈਨਂ ਵਿਭਾਵਸੁਃ।' ਗੁਰੁਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰੇऽਨਿਬਦ੍ਧਾਨਾਮਨ੍ਯੋਨ੍ਯੇਨਾਭਿਸ਼ਙ੍ਕਿਨਾਮ੍
ਇੰਝ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਦਬਾਏ ਜਾਣ ਤੇ, ਵਿਭਾਵਸੂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ: 'ਜੋ ਵੱਡਿਆਂ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦੇ ਤੇ ਇਕ-ਦੂਜੇ 'ਤੇ ਸ਼ੱਕ ਕਰਦੇ ਹਨ—'
ਨਿਯਨ੍ਤੁ ਨ ਹਿ ਸ਼ਕ੍ਯਸ੍ਤ੍ਵਂ ਭੇਦਤੋ ਧਨਮਿਚ੍ਛਸਿ। ਯਸ੍ਮਾਤ੍ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸੁਪ੍ਰਤੀਕ ਹਸ੍ਤਿਤ੍ਵਂ ਸਮਵਾਪ੍ਸ੍ਯਸਿ
'ਤੂੰ ਰੋਕਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਵੰਡ ਕੇ ਧਨ ਲੈਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਸੁਪ੍ਰਤੀਕ, ਤੂੰ ਹਾਥੀ ਬਣ ਜਾਵੇਂਗਾ।'
ਸ਼ਪ੍ਤਸ੍ਤ੍ਵੇਵਂ ਸੁਪ੍ਰਤੀਕੋ ਵਿਭਾਵਸੁਮਥਾਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਤ੍ਵਮਪ੍ਯਨ੍ਤਰ੍ਜਲਚਰਃ ਕਚ੍ਛਪਃ ਸਂਭਵਿष੍ਯਸਿ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼ਾਪ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਸੁਪ੍ਰਤੀਕ ਨੇ ਵਿਭਾਵਸੂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਤੂੰ ਵੀ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਕਛੂਆ ਬਣ ਜਾਵੇਂਗਾ।'
ਏਵਮਨ੍ਯੋਨ੍ਯਸ਼ਾਪਾਤ੍ਤੌ ਸੁਪ੍ਰਤੀਕਵਿਭਾਵਸੂ। ਗਜਕਚ੍ਛਪਤਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਵਰ੍ਥਾਰ੍ਥਂ ਮੂਢਚੇਤਸੌ
ਇੰਝ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਕੇ, ਸੁਪ੍ਰਤੀਕ ਤੇ ਵਿਭਾਵਸੂ, ਧਨ ਦੇ ਮੋਹ ਵਿਚ ਮੱਤ ਭੁੱਲੇ ਹੋਏ, ਹਾਥੀ ਤੇ ਕਛੂਏ ਦੀ ਸ਼ਕਲ ਵਿਚ ਆ ਗਏ।
ਰੋषਦੋषਾਨੁषਙ੍ਗੇਣ ਤਿਰ੍ਯਗ੍ਯੋਨਿਗਤਾਵਪਿ। ਪਰਸ੍ਪਰਦ੍ਵੇषਰਤੌ ਪ੍ਰਮਾਣਬਲਦਰ੍ਪਿਤੌ
ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਗਲਤੀ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਜਾਨਵਰਾਂ ਵਿਚ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ ਵੀ, ਉਹ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਵੈਰ ਰੱਖਦੇ ਰਹੇ, ਤੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਜੋਰ ਤੇ ਤਾਕਤ 'ਤੇ ਘਮੰਡ ਕਰਦੇ ਰਹੇ।
ਸਰਸ੍ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਮਹਾਕਾਯੌ ਪੂਰ੍ਵਵੈਰਾਨੁਸਾਰਿਣੌ। ਤਯੋਰਨ੍ਯਤਰਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ਸਮੁਪੈਤਿ ਮਹਾਗਜਃ
ਇਸ ਝੀਲ ਵਿਚ, ਦੋਵੇਂ ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ, ਪੁਰਾਣੇ ਵੈਰ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਇੱਕ, ਜੋ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਹੈ, ਵੱਡਾ ਹਾਥੀ ਆਉਂਦਾ ਹੈ।
ਯਸ੍ਯ ਬृਂਹਿਤਸ਼ਬ੍ਦੇਨ ਕੂਰ੍ਮੋऽਪ੍ਯਨ੍ਤਰ੍ਜਲੇਸ਼ਯਃ। ਉਤ੍ਥਿਤੋऽਸੌ ਮਹਾਕਾਯਃ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਂ ਵਿਕ੍ਸ਼ੋਭਯਨ੍ਸਰਃ
ਉਸ ਦੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ, ਕਛੂਆ ਜੋ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਪਿਆ ਸੀ, ਉੱਠ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਵੱਡਾ-ਸਰੀਰ ਵਾਲਾ, ਪੂਰੀ ਝੀਲ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।