ਤਤੋ ਨਾਰਾਯਣੋ ਦੇਵਃ ਸਰ੍ਵਸ੍ਯ ਪ੍ਰਪਿਤਾਮਹਃ
ਫਿਰ ਨਾਰਾਯਣ ਦੇਵ, ਜੋ ਸਭ ਦਾ ਪਿਤਾਮਹ ਹੈ, ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ।
ਅਵ੍ਯਕ੍ਤੋ ਵ੍ਯਕ੍ਤਲਿਙ੍ਗਸ੍ਥੋ ਯ ਏਵ ਭਗਵਾਨ੍ਪ੍ਰਭੁਃ। ਨਰਨਾਰਾਯਣੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਹਰਿਰਾਸੀਦ੍ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ
ਜੋ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਹੈ ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਭਗਵਾਨ, ਨਰ ਤੇ ਨਾਰਾਯਣ ਬਣ ਕੇ, ਹਰੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰਾ, ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਚ ਸ਼ਕ੍ਰਃ ਸੂਰ੍ਯਸ਼੍ਚ ਧਰ੍ਮਸ਼੍ਚੈਵ ਸਨਾਤਨਃ। ਬਹੁਸ਼ਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਤ੍ਮਾ ਪ੍ਰਾਦੁਰ੍ਭਵਤਿ ਕਾਰ੍ਯਤਃ। ਪ੍ਰਾਦੁਰ੍ਭਾਵਾਂਸ੍ਤੁ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਦਿਵ੍ਯਾਨ੍ਦੇਵਗਣੈਰ੍ਯੁਤਾਨ੍
ਬ੍ਰਹਮਾ, ਇੰਦਰ, ਸੂਰਜ ਅਤੇ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਧਰਮ — ਉਹ, ਜੋ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਅਤਮਾ ਹੈ, ਕਈ ਵਾਰੀ ਕੰਮ ਲਈ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਮੈਂ ਉਹ ਦਿਵਿਆ ਪ੍ਰਗਟਾਵਾਂ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੰਗ ਹੋ ਕੇ ਹੋਏ, ਦੱਸਾਂਗਾ।
ਸੁਪ੍ਤ੍ਵਾ ਯੁਗਸਹਸ੍ਰਂ ਸ ਪ੍ਰਾਦੁਰ੍ਭਵਤਿ ਕਾਰ੍ਯਵਾਨ੍। ਅਨੇਕਬਹੁਸਾਹਸ੍ਰੈਰ੍ਦੇਵਦੇਵੋ ਜਗਤ੍ਪਤਿਃ
ਹਜ਼ਾਰ ਯੁਗਾਂ ਦੀ ਨੀਂਦ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਅਨੇਕਾਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਨਾਲ ਕੰਮ ਲਈ ਉਠਦਾ ਹੈ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਕਪਿਲਂ ਚੈਵ ਪਰਮੇष੍ਠਿਂ ਤਥੈਵ ਚ। ਦੇਵਾਨ੍ਸਪ੍ਤਰ੍षਿਭਿਸ਼੍ਚੈਵ ਸ਼ਙ੍ਕਰਂ ਚ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ
ਉਸ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਕਪਿਲ, ਪਰਮੇਸ਼ਠੀ, ਦੇਵਤੇ, ਸੱਤ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਯਸ਼ ਵਾਲੇ ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ ਰਚਿਆ।
ਸਨਤ੍ਕੁਮਾਰਂ ਭਗਵਾਨ੍ਮਨੁਂ ਚੈਵ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਮ੍। ਪੁਰਾ ਚਕ੍ਰੇ ਚ ਦੇਵਾਦਿਃ ਪ੍ਰਦੀਪ੍ਤਾਗ੍ਨਿਸਮਪ੍ਰਭਃ
ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਸਨਤਕੁਮਾਰ, ਮਨੂ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਅਤੇ, ਤਪਦੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਿਆਂ, ਪਹਿਲਾਂ ਦੇਵਤੇ ਆਦਿ ਨੂੰ ਬਣਾਇਆ।
ਯੇਨ ਚਾਰ੍ਣਵਮਧ੍ਯਸ੍ਥੌ ਨष੍ਟੇਸ੍ਥਾਵਰਜਙ੍ਗਮੇ। ਨष੍ਟਦੇਵਾਸੁਰਵਰੇ ਪ੍ਰਨष੍ਟੋਰਗਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇ
ਜਿਸ ਨੇ, ਜਦੋਂ ਸਾਰਾ ਜੜ ਤੇ ਚਲਦਿਆਂ ਜਲ ਵਿਚ ਮਿਟ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਵਧੀਆ ਦੇਵ, ਅਸੁਰ, ਸੱਪ ਤੇ ਰਾਖਸ਼ਸ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਏ—
ਯੋਦ੍ਧੁਕਾਮੌ ਸੁਦੁਰ੍ਧਰ੍षੌ ਭ੍ਰਾਤਰੌ ਮਧੁਕੈਠਭੌ। ਹਤੌ ਭਗਵਤਾ ਤੇਨ ਤਤੋ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਵਰਂ ਪਰਮ੍
ਮਧੂ ਤੇ ਕੈਟਭ, ਦੋ ਭਰਾ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਲੜਾਈ ਲਈ ਤਿਆਰ, ਉਸ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤੇ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਵਰ ਦਿੱਤਾ।
ਭੂਮਿਂ ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਕृਤੌ ਪੂਰ੍ਵਾਵਜੇਯੌ ਦ੍ਵੌ ਮਹਾऽਸੁਰੌ। ਤੌ ਕਰ੍ਣਮਲਸਂਭੂਤੌ ਵਿष੍ਣੋਸ੍ਤਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ, ਉਹ ਦੋ ਵੱਡੇ ਅਸੁਰ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਕੰਨ ਦੀ ਮੈਲ ਤੋਂ ਜੰਮੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਅਜੇਤ ਰਹੇ।
ਮਹਾਰ੍ਣਵੇ ਪ੍ਰਸ੍ਵਪਤਃ ਸ਼ੈਲਰਾਜਸਮੌ ਸ੍ਥਿਤੌ। ਤੌ ਵਿਵੇਸ਼ ਸ੍ਵਯਂ ਵਾਯੁਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਸਾਧੁ ਚੋਦਿਤਃ
ਵੱਡੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਪਏ, ਉਹ ਦੋ, ਵਾਯੂ ਨੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਨਾਲ, ਅੰਦਰ ਵੱਸਿਆ।
ਤੌ ਦਿਵਂ ਛਾਦਯਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਵਵृਧਾਤੇ ਮਹਾऽਸੁਰੌ। ਵਾਯੁਪ੍ਰਮਾਣੌ ਤੌ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਪਰ੍ਯਮृਸ਼ਚ੍ਛਨੈਃ
ਉਹ ਦੋ ਵੱਡੇ ਅਸੁਰ, ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਢੱਕ ਕੇ, ਵਾਯੂ ਵਾਂਗ ਵੱਡੇ ਹੋ ਗਏ; ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ।
ਏਕਂ ਮृਦੁਤਰਂ ਵੇਤ੍ਤਿ ਕਠਿਨਂ ਵੇਤ੍ਤਿ ਚਾਪਰਮ੍। ਨਾਮਨੀ ਤੁ ਤਯੋਸ਼੍ਚਕੇ ਸਵਿਤਾ ਸਲਿਲੋਦ੍ਭਵਃ
ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਨੂੰ ਨਰਮ ਤੇ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਸਖਤ ਜਾਣਿਆ; ਸਵਿਤਾ, ਜੋ ਪਾਣੀ ਤੋਂ ਜੰਮਿਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਾਮ ਦਿੱਤੇ।
ਮृਦੁਸ੍ਤ੍ਵਯਂ ਮਧੁਰ੍ਨਾਮ ਕਠਿਨਃ ਕੈਠਭਃ ਸ੍ਵਯਮ੍। ਤੌ ਦੈਤ੍ਯੌ ਕृਤਨਾਮਾਨੌ ਚੇਰਤੁਰ੍ਬਲਗਰ੍ਵਿਤੌ
ਇਹ ਨਰਮ ਵਾਲਾ ਮਧੂ ਹੈ, ਤੇ ਸਖਤ ਵਾਲਾ ਕੈਟਭ; ਉਹ ਦੋ ਦੈਤ, ਨਾਮ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ 'ਤੇ ਗਰੂਰ ਕਰਦੇ ਫਿਰਦੇ।
ਤੌ ਪੁਰਾऽਥ ਦਿਵਂ ਸਰ੍ਵਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੌ ਰਾਜਨ੍ਮਹਾਸੁਰੌ। ਪ੍ਰਚ੍ਛਾਦ੍ਯਾਥ ਦਿਵਂ ਸਰ੍ਵਾਂ ਚੇਰਤੁਰ੍ਮਧੁਕੈਠਭੌ
ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ, ਰਾਜਾ, ਉਹ ਦੋ ਵੱਡੇ ਅਸੁਰ, ਮਧੂ ਤੇ ਕੈਟਭ, ਸਾਰੇ ਆਕਾਸ਼ 'ਚ ਪਹੁੰਚ ਗਏ ਤੇ ਢੱਕ ਕੇ ਹਰ ਥਾਂ ਫਿਰਦੇ।
ਸਰ੍ਵਮੇਕਾਰ੍ਣਵਂ ਲੋਕਂ ਯੋਦ੍ਧੁਕਾਮੌ ਸੁਨਿਰ੍ਭਯੌ। ਤੌ ਗਤਾਵਸੁਰੌ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਲੋਕਪਿਤਾਮਹਃ
ਲੜਾਈ ਦੀ ਇੱਛਾ ਤੇ ਬਿਲਕੁਲ ਨਿਡਰ, ਉਹ ਦੋ ਅਸੁਰਾਂ ਨੇ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਇਕ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਵੇਖਿਆ; ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਪਿਤਾਮਹ—
ਏਕਾਰ੍ਣਵਾਮ੍ਬੁਨਿਚਯੇ ਤਤ੍ਰੈਵਾਨ੍ਤਰਧੀਯਤ। ਸ ਪਦ੍ਮਾਤ੍ਪਦ੍ਮਨਾਭਸ੍ਯ ਨਾਭਿਦੇਸ਼ਾਤ੍ਸਮੁਤ੍ਥਿਤਾਤ੍
ਉਸ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਢੇਰ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਲੁਕ ਗਿਆ; ਪਦਮਨਾਭ ਦੇ ਨਾਭੀ ਤੋਂ ਉੱਗੇ ਕਮਲ ਤੋਂ ਉਹ ਨਿਕਲਿਆ।
ਆਸਸਾਦ ਸ੍ਵਯਂ ਜਨ੍ਮ ਤਤ੍ਪਙ੍ਕਜਮਪਙ੍ਕਜਮ੍। ਪੂਜਯਾਮਾਸ ਵਸਤਿਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਲੋਕਪਿਤਾਮਹਃ
ਉਹ ਆਪ ਹੀ ਉਸ ਜਨਮ, ਮਿੱਟੀ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਕਮਲ, ਕੋਲ ਗਿਆ; ਬ੍ਰਹਮਾ, ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਪਿਤਾਮਹ, ਉਸ ਵਾਸ ਨੂੰ ਪੂਜਿਆ।
ਤਾਵੁਭੌ ਜਲਗਰ੍ਭਸ੍ਥੌ ਨਾਰਾਯਣਚਤੁਰ੍ਮੁਖੌ। ਬਹੂਨ੍ਵਰ੍षਾਯੁਤਾਨਪ੍ਸੁ ਸ਼ਯਾਨੌ ਨ ਚ ਕਮ੍ਪਿਤੌ
ਉਹ ਦੋ, ਮਧੂ ਤੇ ਕੈਟਭ, ਚਾਰ ਮੁਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਪਾਣੀ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਸਨ; ਕਈ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਾਲ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਪਏ ਰਹੇ, ਬਿਨਾ ਹਿਲੇ।
ਅਥ ਦੀਰ੍ਘਸ੍ਯ ਕਾਲਸ੍ਯ ਤਾਵੁਭੌ ਮਧੁਕੈਠਭੌ। ਆਜਗ੍ਮਤੁਸ੍ਤੌ ਤਂ ਦੇਸ਼ਂ ਯਤ੍ਰ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਃ
ਫਿਰ, ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਮਧੁ ਤੇ ਕੈਟਭ ਉਸ ਥਾਂ ਆਏ ਜਿੱਥੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਮੌਜੂਦ ਸਨ।
ਤੌ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਲੋਕਨਾਥਸ੍ਤੁ ਰੋषਾਤ੍ਸਂਰਕ੍ਤਲੋਚਨਃ। ਉਤ੍ਪਪਾਤਾਥ ਸ਼ਯਨਾਤ੍ਪਦ੍ਮਨਾਭੋ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤਿਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਤੇ ਮਹਾਨ ਚਮਕ ਵਾਲਾ ਪਦਮਨਾਭਾ ਆਪਣੇ ਵਿਛੌਣ ਤੋਂ ਉਠ ਖੜਾ ਹੋਇਆ।
ਤਦ੍ਯੁਦ੍ਧਮਭਵਦ੍ਘੋਰਂ ਤਯੋਸ੍ਤਸ੍ਯ ਚ ਭਾਰਤ। ਏਕਾਰ੍ਣਵੇ ਤਦਾ ਘੋਰੇ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯੇ ਜਲਤਾਂ ਗਤੇ
ਭਾਰਤ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਇਕ ਡਰਾਉਣੀ ਲੜਾਈ ਹੋਈ, ਜਦ ਤਿੰਨੋ ਲੋਕ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ ਸਨ, ਤੇ ਇਕ ਹੀ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਉਹ ਘਟਨਾ ਵਾਪਰੀ।
ਤਦਭੂਤ੍ਤੁਮੁਲਂ ਯੁਦ੍ਧਂ ਵਰ੍षਸਙ੍ਖ੍ਯਾਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ। ਨ ਚ ਤਾਵਸੁਰੌ ਯੁਦ੍ਧੇ ਤਦਾ ਸ਼੍ਰਮਮਵਾਪਤੁਃ
ਉਹ ਲੜਾਈ ਬਹੁਤ ਹੀ ਉਲਟ-ਪੁਲਟ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਾਲ ਚੱਲੀ, ਪਰ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਅਸੁਰ ਲੜਾਈ ਵਿਚ ਥੱਕੇ ਨਹੀਂ।
ਅਥ ਦੀਰ੍ਘਸ੍ਯ ਕਾਲਸ੍ਯ ਤੌ ਦੈਤ੍ਯੌ ਯੁਦ੍ਧਦੁਰ੍ਮਦੌ। ਊਚਤੁਃ ਪ੍ਰੀਤਮਨਸੌ ਦੇਵਂ ਨਾਰਾਯਣਂ ਪ੍ਰਭੁਮ੍
ਫਿਰ, ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਦੈਤ, ਲੜਾਈ ਦੀ ਮਸਤ ਵਿੱਚ, ਖੁਸ਼ ਮਨ ਨਾਲ ਦੇਵਤਾ ਨਾਰਾਇਣ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੇ।
ਪ੍ਰੀਤੌ ਸ੍ਵਸ੍ਤਵ ਯੁਦ੍ਧੇਨ ਸ਼੍ਲਾਘ੍ਯਸ੍ਤ੍ਵਂ ਮृਤ੍ਯੁਰਾਵਯੋਃ। ਆਵਾਂ ਜਹਿ ਨ ਯਤ੍ਰੋਰ੍ਵਾ ਸਲਿਲੇਨ ਪਿਰਪ੍ਲੁਤਾ
ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਕਰਕੇ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ, ਤੂੰ ਸਾਡੀ ਮੌਤ ਲਈ ਯੋਗ ਹੈਂ; ਪਰ ਸਾਨੂੰ ਉਥੇ ਨਾ ਮਾਰ ਜਿੱਥੇ ਧਰਤੀ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੀ ਹੋਈ ਹੈ।
ਹਤੌ ਚ ਤਵ ਪੁਤ੍ਰਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਯਾਵ ਸੁਰੋਤ੍ਤਮ। ਯੋ ਹ੍ਯਾਨਾਂ ਯੁਧਿ ਨਿਰ੍ਜੇਤਾ ਤਸ੍ਯਾਵਾਂ ਵਿਹਿਤੌ ਸੁਤੌ
ਜਦ ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵੇਂ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਤਾਂ ਸਾਨੂੰ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਹੋਣ ਦਾ ਦਰਜਾ ਮਿਲੇ; ਜੋ ਵੀ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਸਾਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦਾ, ਅਸੀਂ ਉਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਾਂ।
ਤਯੋਸ੍ਤੁ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਦਾ ਨਾਰਾਯਣਃ ਪ੍ਰਭੁਃ। ਤੌ ਪ੍ਰਹਸ੍ਯ ਮृਧੇ ਦੈਤ੍ਯੌ ਦੋਰ੍ਭ੍ਯਾਂ ਚ ਸਮਪੀਡਯਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਨਾਰਾਇਣ ਪ੍ਰਭੂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹੱਸਿਆ ਤੇ ਦੋਵੇਂ ਦੈਤਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਫੜ ਲਿਆ।
ਊਰੁਭ੍ਯਾਂ ਨਿਧਨਂ ਚਕ੍ਰੇ ਤਾਵੁਭੌ ਮਧੁਕੈਠਬੌ। ਤੌ ਹਤੌ ਚਾਪ੍ਲੁਤੌ ਤੋਯੇ ਵਪੁਰ੍ਭ੍ਯਾਮੇਕਤਾਂ ਗਤੌ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ رانਾਂ ਨਾਲ ਮਧੁ ਤੇ ਕੈਟਭ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੱਤਾ; ਜਦ ਉਹ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਉਹ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪਏ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਇਕ ਹੋ ਗਏ।
ਮੇਦੋ ਮੁਮੁਚਤੁਰ੍ਦੈਤ੍ਯੌ ਮਜ੍ਜਮਾਨੌ ਜਲੋਰ੍ਮਿਭਿਃ। ਮੇਦਸਾ ਤਜ੍ਜਲਂ ਵ੍ਯਾਪ੍ਤਂ ਤਾਭ੍ਯਾਮਨ੍ਤਰ੍ਦਧੇ ਤਦਾ
ਜਦ ਉਹ ਪਾਣੀ ਦੀ ਲਹਿਰਾਂ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਰਹੇ ਸਨ, ਦੋਵੇਂ ਦੈਤਾਂ ਨੇ ਚਰਬੀ ਛੱਡੀ, ਤੇ ਉਹ ਚਰਬੀ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਫੈਲ ਗਈ ਤੇ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਈ।
ਨਾਰਾਯਣਸ਼੍ਚ ਭਗਵਾਨਸृਜਦ੍ਵਿਵਿਧਾਃ ਪ੍ਰਜਾਃ। ਦੈਤ੍ਯਯੋਰ੍ਮੇਦਸਾ ਛਨ੍ਨਾ ਸਰ੍ਵਾ ਰਾਜਨ੍ਵਸੁਨ੍ਧਰਾ
ਭਗਵਾਨ ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜੀਵ ਪੈਦਾ ਕੀਤੇ; ਦੋਵੇਂ ਦੈਤਾਂ ਦੀ ਚਰਬੀ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਧਰਤੀ ਢੱਕ ਗਈ, ਹੇ ਰਾਜਾ।
ਤਦਾਪ੍ਰਭृਤਿ ਕੌਨ੍ਤੇਯ ਮੇਦਿਨੀਤਿ ਸ੍ਮृਤਾ ਮਹੀ। ਪ੍ਰਭਾਵਾਤ੍ਪਦ੍ਮਨਾਭਸ੍ਯ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤੀ ਚ ਕृਤਾ ਨृਣਾਮ੍
ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ, ਹੇ ਕੌਂਤਿਆ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ 'ਮੇਦਿਨੀ' ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਪਦਮਨਾਭਾ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਸਦਾ ਲਈ ਅਟੱਲ ਹੋ ਗਈ।