ਸ਼ਿਰਸ੍ਤਸ੍ਯ ਦਿਵਂ ਰਾਜਨ੍ਨਾਭਿਃ ਖਂ ਚਰਣੌ ਮਹੀ। ਅਸ਼੍ਵਿਨੌ ਕਰ੍ਣਯੋਰ੍ਦੇਵੌ ਚਕ੍ਸ਼ੁषੀ ਸ਼ਸ਼ਿਭਾਸ੍ਕਰੌ
ਰਾਜਾ, ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਅਕਾਸ਼ ਹੈ, ਨਾਭੀ ਆਸਮਾਨ ਹੈ, ਪੈਰ ਧਰਤੀ ਹਨ; ਦੋ ਅਸ਼ਵਿਨ ਉਸ ਦੇ ਕੰਨ ਹਨ, ਚੰਦ ਤੇ ਸੂਰਜ ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹਨ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਵੈਸ਼੍ਵਾਨਰੌ ਦੇਵੌ ਮੁਖਂ ਤਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। ਅਨ੍ਯਾਨਿ ਸਰ੍ਵਦੈਵਾਨਿ ਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗਾਨਿ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਇੰਦਰ ਤੇ ਅੱਗ ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦਾ ਮੂੰਹ ਹਨ; ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੇ ਅੰਗ ਹਨ।
ਸਰ੍ਵਂ ਚਾਪਿ ਹਰੌ ਸਂਸ੍ਥਂ ਸੂਤ੍ਰੇ ਮਣਿਗਣਾ ਇਵ। ਆਭੂਤਸਮ੍ਪ੍ਲਵਾਨ੍ਤੇऽਥ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਂ ਤਮੋਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਸਭ ਕੁਝ ਹਰੀ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਮਣੀਆਂ ਧਾਗੇ 'ਤੇ ਪਿਰੋਈਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ; ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਲੈ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਜਦੋਂ ਸਭ ਕੁਝ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਜਾਂਦਾ ਹੈ,
ਨਾਰਾਯਣੋ ਮਹਾਯੋਗੀ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞਃ ਪਰਮਾਤ੍ਮਵਾਨ੍। ਬ੍ਰਹ੍ਮਭੂਤਸ੍ਤਦਾਤ੍ਮਾਨਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਮਸृਜਤ੍ਸ੍ਵਯਮ੍
ਨਾਰਾਇਣ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਯੋਗੀ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ, ਪਰਮ ਆਤਮਾ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਬ੍ਰਹਮ ਰੂਪ ਹੋ ਕੇ, ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੋਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਸੋऽਧ੍ਯਕ੍ਸ਼ਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਪ੍ਰਭੂਤਪ੍ਰਭਵੋऽਚ੍ਯੁਤਃ। ਸਨਤ੍ਕੁਮਾਰਂ ਰੁਦ੍ਰਂ ਚ ਸਪ੍ਤਰ੍षੀਸ਼੍ਚ ਤਪੋਧਨਾਤ੍
ਉਹ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਨਿਗਰਾਨ, ਸਭ ਤਾਕਤਾਂ ਦਾ ਸਰੋਤ, ਅਟੱਲ, ਸਨਤਕੁਮਾਰ, ਰੁਦਰ ਅਤੇ ਤਪ ਵਿੱਚ ਧਨਵਾਨ ਸੱਤ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਮੇਵਾਸृਜਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਤਥਾ ਲੋਕਾਂਸ੍ਤਥਾ ਪ੍ਰਜਾਃ। ਤੇ ਚ ਤਦ੍ਵ੍ਯਸृਜਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਕਾਲੇ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਸਭ ਕੁਝ ਬਣਾਇਆ: ਲੋਕ ਤੇ ਜੀਵ; ਤੇ ਉਹ, ਸਮਾਂ ਆਉਣ 'ਤੇ, ਹੋਰ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ।
ਤੇਭ੍ਯੋऽਭਵਨ੍ਮਹਾਤ੍ਮਭ੍ਯੋ ਬਹੁਧਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਮ੍। ਕਲ੍ਪਾਨਾਂ ਬਹੁਕੋਟ੍ਯਸ਼੍ਚਸਮਤੀਤਾਸ੍ਤੁ ਭਾਰਤ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ ਤੋਂ ਅਨੇਕ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਬ੍ਰਹਮ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ; ਭਾਰਤ, ਅਣਗਿਣਤ ਕਲਪਾਂ ਦੇ ਕਰੋੜਾਂ ਸਾਲ ਲੰਘ ਚੁੱਕੇ ਹਨ।
ਆਭੂਤਸਮ੍ਪ੍ਲਵਾਸ਼੍ਚੈਵ ਬਹੁਧਾऽਦ੍ਧਾऽਪਚਕ੍ਰਮੁਃ। ਮਨ੍ਵਨ੍ਤਰਯੁਗਾ ਰਾਜਨ੍ਸਙ੍ਕਲ੍ਪੋ ਭੂਤਸਮ੍ਪ੍ਲਵਾਃ
ਰਾਜਾ, ਜੀਵਾਂ ਦੀਆਂ ਪ੍ਰਲੈਆਂ ਕਈ ਵਾਰੀ ਤੇ ਕਈ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਹੋ ਚੁੱਕੀਆਂ ਹਨ; ਮਨਵੰਤਰੀ ਤੇ ਯੁਗਾਂ ਦੇ ਚੱਕਰ, ਤੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀਆਂ ਪ੍ਰਲੈਆਂ, ਇਹ ਸਭ ਮਨ ਦੇ ਸੰਕਲਪ ਨਾਲ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਚਕ੍ਰਵਤ੍ਪਰਿਵਰ੍ਤਨ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵਂ ਵਿषਮੁਖਂ ਜਗਤ੍। ਸृष੍ਟ੍ਵਾ ਚਤੁਰ੍ਮੁਖਂ ਦੇਵਂ ਦੇਵੋ ਨਾਰਾਯਣਃ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਸਭ ਕੁਝ ਚੱਕਰ ਵਾਂਗ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈ; ਦੁਨੀਆ ਨਾਸ ਵੱਲ ਵਧ ਰਹੀ ਹੈ। ਚੌਂਹ-ਮੁਖੀ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਬਣਾਉਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਨਾਰਾਇਣ ਪ੍ਰਭੂ,
ਸ ਲੋਕਾਨਾਂ ਹਿਤਾਰ੍ਥਾਯ ਕ੍ਸ਼ੀਰੋਦੇ ਵਸਤਿ ਪ੍ਰਭੁਃ। ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਚ ਸਰ੍ਵਲੋਕਾਨਾਂ ਲੋਕਸ੍ਯ ਚ ਪਿਤਾਮਹਃ
ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਖੀਰ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ; ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਜੋ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਪੂਰਵਜ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਪਿਤਾ ਹੈ।
ਤਤੋ ਨਾਰਾਯਣੋ ਦੇਵਃ ਸਰ੍ਵਸ੍ਯ ਪ੍ਰਪਿਤਾਮਹਃ
ਫਿਰ ਨਾਰਾਯਣ ਦੇਵ, ਜੋ ਸਭ ਦਾ ਪਿਤਾਮਹ ਹੈ, ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ।
ਅਵ੍ਯਕ੍ਤੋ ਵ੍ਯਕ੍ਤਲਿਙ੍ਗਸ੍ਥੋ ਯ ਏਵ ਭਗਵਾਨ੍ਪ੍ਰਭੁਃ। ਨਰਨਾਰਾਯਣੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਹਰਿਰਾਸੀਦ੍ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ
ਜੋ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਹੈ ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਭਗਵਾਨ, ਨਰ ਤੇ ਨਾਰਾਯਣ ਬਣ ਕੇ, ਹਰੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰਾ, ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਚ ਸ਼ਕ੍ਰਃ ਸੂਰ੍ਯਸ਼੍ਚ ਧਰ੍ਮਸ਼੍ਚੈਵ ਸਨਾਤਨਃ। ਬਹੁਸ਼ਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਤ੍ਮਾ ਪ੍ਰਾਦੁਰ੍ਭਵਤਿ ਕਾਰ੍ਯਤਃ। ਪ੍ਰਾਦੁਰ੍ਭਾਵਾਂਸ੍ਤੁ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਦਿਵ੍ਯਾਨ੍ਦੇਵਗਣੈਰ੍ਯੁਤਾਨ੍
ਬ੍ਰਹਮਾ, ਇੰਦਰ, ਸੂਰਜ ਅਤੇ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਧਰਮ — ਉਹ, ਜੋ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਅਤਮਾ ਹੈ, ਕਈ ਵਾਰੀ ਕੰਮ ਲਈ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਮੈਂ ਉਹ ਦਿਵਿਆ ਪ੍ਰਗਟਾਵਾਂ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੰਗ ਹੋ ਕੇ ਹੋਏ, ਦੱਸਾਂਗਾ।
ਸੁਪ੍ਤ੍ਵਾ ਯੁਗਸਹਸ੍ਰਂ ਸ ਪ੍ਰਾਦੁਰ੍ਭਵਤਿ ਕਾਰ੍ਯਵਾਨ੍। ਅਨੇਕਬਹੁਸਾਹਸ੍ਰੈਰ੍ਦੇਵਦੇਵੋ ਜਗਤ੍ਪਤਿਃ
ਹਜ਼ਾਰ ਯੁਗਾਂ ਦੀ ਨੀਂਦ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਅਨੇਕਾਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਨਾਲ ਕੰਮ ਲਈ ਉਠਦਾ ਹੈ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਕਪਿਲਂ ਚੈਵ ਪਰਮੇष੍ਠਿਂ ਤਥੈਵ ਚ। ਦੇਵਾਨ੍ਸਪ੍ਤਰ੍षਿਭਿਸ਼੍ਚੈਵ ਸ਼ਙ੍ਕਰਂ ਚ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ
ਉਸ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਕਪਿਲ, ਪਰਮੇਸ਼ਠੀ, ਦੇਵਤੇ, ਸੱਤ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਯਸ਼ ਵਾਲੇ ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ ਰਚਿਆ।
ਸਨਤ੍ਕੁਮਾਰਂ ਭਗਵਾਨ੍ਮਨੁਂ ਚੈਵ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਮ੍। ਪੁਰਾ ਚਕ੍ਰੇ ਚ ਦੇਵਾਦਿਃ ਪ੍ਰਦੀਪ੍ਤਾਗ੍ਨਿਸਮਪ੍ਰਭਃ
ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਸਨਤਕੁਮਾਰ, ਮਨੂ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਅਤੇ, ਤਪਦੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਿਆਂ, ਪਹਿਲਾਂ ਦੇਵਤੇ ਆਦਿ ਨੂੰ ਬਣਾਇਆ।
ਯੇਨ ਚਾਰ੍ਣਵਮਧ੍ਯਸ੍ਥੌ ਨष੍ਟੇਸ੍ਥਾਵਰਜਙ੍ਗਮੇ। ਨष੍ਟਦੇਵਾਸੁਰਵਰੇ ਪ੍ਰਨष੍ਟੋਰਗਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇ
ਜਿਸ ਨੇ, ਜਦੋਂ ਸਾਰਾ ਜੜ ਤੇ ਚਲਦਿਆਂ ਜਲ ਵਿਚ ਮਿਟ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਵਧੀਆ ਦੇਵ, ਅਸੁਰ, ਸੱਪ ਤੇ ਰਾਖਸ਼ਸ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਏ—
ਯੋਦ੍ਧੁਕਾਮੌ ਸੁਦੁਰ੍ਧਰ੍षੌ ਭ੍ਰਾਤਰੌ ਮਧੁਕੈਠਭੌ। ਹਤੌ ਭਗਵਤਾ ਤੇਨ ਤਤੋ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਵਰਂ ਪਰਮ੍
ਮਧੂ ਤੇ ਕੈਟਭ, ਦੋ ਭਰਾ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਲੜਾਈ ਲਈ ਤਿਆਰ, ਉਸ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤੇ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਵਰ ਦਿੱਤਾ।
ਭੂਮਿਂ ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਕृਤੌ ਪੂਰ੍ਵਾਵਜੇਯੌ ਦ੍ਵੌ ਮਹਾऽਸੁਰੌ। ਤੌ ਕਰ੍ਣਮਲਸਂਭੂਤੌ ਵਿष੍ਣੋਸ੍ਤਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ, ਉਹ ਦੋ ਵੱਡੇ ਅਸੁਰ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਕੰਨ ਦੀ ਮੈਲ ਤੋਂ ਜੰਮੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਅਜੇਤ ਰਹੇ।
ਮਹਾਰ੍ਣਵੇ ਪ੍ਰਸ੍ਵਪਤਃ ਸ਼ੈਲਰਾਜਸਮੌ ਸ੍ਥਿਤੌ। ਤੌ ਵਿਵੇਸ਼ ਸ੍ਵਯਂ ਵਾਯੁਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਸਾਧੁ ਚੋਦਿਤਃ
ਵੱਡੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਪਏ, ਉਹ ਦੋ, ਵਾਯੂ ਨੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਨਾਲ, ਅੰਦਰ ਵੱਸਿਆ।
ਤੌ ਦਿਵਂ ਛਾਦਯਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਵਵृਧਾਤੇ ਮਹਾऽਸੁਰੌ। ਵਾਯੁਪ੍ਰਮਾਣੌ ਤੌ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਪਰ੍ਯਮृਸ਼ਚ੍ਛਨੈਃ
ਉਹ ਦੋ ਵੱਡੇ ਅਸੁਰ, ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਢੱਕ ਕੇ, ਵਾਯੂ ਵਾਂਗ ਵੱਡੇ ਹੋ ਗਏ; ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ।
ਏਕਂ ਮृਦੁਤਰਂ ਵੇਤ੍ਤਿ ਕਠਿਨਂ ਵੇਤ੍ਤਿ ਚਾਪਰਮ੍। ਨਾਮਨੀ ਤੁ ਤਯੋਸ਼੍ਚਕੇ ਸਵਿਤਾ ਸਲਿਲੋਦ੍ਭਵਃ
ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਨੂੰ ਨਰਮ ਤੇ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਸਖਤ ਜਾਣਿਆ; ਸਵਿਤਾ, ਜੋ ਪਾਣੀ ਤੋਂ ਜੰਮਿਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਾਮ ਦਿੱਤੇ।
ਮृਦੁਸ੍ਤ੍ਵਯਂ ਮਧੁਰ੍ਨਾਮ ਕਠਿਨਃ ਕੈਠਭਃ ਸ੍ਵਯਮ੍। ਤੌ ਦੈਤ੍ਯੌ ਕृਤਨਾਮਾਨੌ ਚੇਰਤੁਰ੍ਬਲਗਰ੍ਵਿਤੌ
ਇਹ ਨਰਮ ਵਾਲਾ ਮਧੂ ਹੈ, ਤੇ ਸਖਤ ਵਾਲਾ ਕੈਟਭ; ਉਹ ਦੋ ਦੈਤ, ਨਾਮ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ 'ਤੇ ਗਰੂਰ ਕਰਦੇ ਫਿਰਦੇ।
ਤੌ ਪੁਰਾऽਥ ਦਿਵਂ ਸਰ੍ਵਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੌ ਰਾਜਨ੍ਮਹਾਸੁਰੌ। ਪ੍ਰਚ੍ਛਾਦ੍ਯਾਥ ਦਿਵਂ ਸਰ੍ਵਾਂ ਚੇਰਤੁਰ੍ਮਧੁਕੈਠਭੌ
ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ, ਰਾਜਾ, ਉਹ ਦੋ ਵੱਡੇ ਅਸੁਰ, ਮਧੂ ਤੇ ਕੈਟਭ, ਸਾਰੇ ਆਕਾਸ਼ 'ਚ ਪਹੁੰਚ ਗਏ ਤੇ ਢੱਕ ਕੇ ਹਰ ਥਾਂ ਫਿਰਦੇ।
ਸਰ੍ਵਮੇਕਾਰ੍ਣਵਂ ਲੋਕਂ ਯੋਦ੍ਧੁਕਾਮੌ ਸੁਨਿਰ੍ਭਯੌ। ਤੌ ਗਤਾਵਸੁਰੌ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਲੋਕਪਿਤਾਮਹਃ
ਲੜਾਈ ਦੀ ਇੱਛਾ ਤੇ ਬਿਲਕੁਲ ਨਿਡਰ, ਉਹ ਦੋ ਅਸੁਰਾਂ ਨੇ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਇਕ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਵੇਖਿਆ; ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਪਿਤਾਮਹ—
ਏਕਾਰ੍ਣਵਾਮ੍ਬੁਨਿਚਯੇ ਤਤ੍ਰੈਵਾਨ੍ਤਰਧੀਯਤ। ਸ ਪਦ੍ਮਾਤ੍ਪਦ੍ਮਨਾਭਸ੍ਯ ਨਾਭਿਦੇਸ਼ਾਤ੍ਸਮੁਤ੍ਥਿਤਾਤ੍
ਉਸ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਢੇਰ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਲੁਕ ਗਿਆ; ਪਦਮਨਾਭ ਦੇ ਨਾਭੀ ਤੋਂ ਉੱਗੇ ਕਮਲ ਤੋਂ ਉਹ ਨਿਕਲਿਆ।
ਆਸਸਾਦ ਸ੍ਵਯਂ ਜਨ੍ਮ ਤਤ੍ਪਙ੍ਕਜਮਪਙ੍ਕਜਮ੍। ਪੂਜਯਾਮਾਸ ਵਸਤਿਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਲੋਕਪਿਤਾਮਹਃ
ਉਹ ਆਪ ਹੀ ਉਸ ਜਨਮ, ਮਿੱਟੀ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਕਮਲ, ਕੋਲ ਗਿਆ; ਬ੍ਰਹਮਾ, ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਪਿਤਾਮਹ, ਉਸ ਵਾਸ ਨੂੰ ਪੂਜਿਆ।
ਤਾਵੁਭੌ ਜਲਗਰ੍ਭਸ੍ਥੌ ਨਾਰਾਯਣਚਤੁਰ੍ਮੁਖੌ। ਬਹੂਨ੍ਵਰ੍षਾਯੁਤਾਨਪ੍ਸੁ ਸ਼ਯਾਨੌ ਨ ਚ ਕਮ੍ਪਿਤੌ
ਉਹ ਦੋ, ਮਧੂ ਤੇ ਕੈਟਭ, ਚਾਰ ਮੁਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਪਾਣੀ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਸਨ; ਕਈ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਾਲ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਪਏ ਰਹੇ, ਬਿਨਾ ਹਿਲੇ।
ਅਥ ਦੀਰ੍ਘਸ੍ਯ ਕਾਲਸ੍ਯ ਤਾਵੁਭੌ ਮਧੁਕੈਠਭੌ। ਆਜਗ੍ਮਤੁਸ੍ਤੌ ਤਂ ਦੇਸ਼ਂ ਯਤ੍ਰ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਃ
ਫਿਰ, ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਮਧੁ ਤੇ ਕੈਟਭ ਉਸ ਥਾਂ ਆਏ ਜਿੱਥੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਮੌਜੂਦ ਸਨ।
ਤੌ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਲੋਕਨਾਥਸ੍ਤੁ ਰੋषਾਤ੍ਸਂਰਕ੍ਤਲੋਚਨਃ। ਉਤ੍ਪਪਾਤਾਥ ਸ਼ਯਨਾਤ੍ਪਦ੍ਮਨਾਭੋ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤਿਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਤੇ ਮਹਾਨ ਚਮਕ ਵਾਲਾ ਪਦਮਨਾਭਾ ਆਪਣੇ ਵਿਛੌਣ ਤੋਂ ਉਠ ਖੜਾ ਹੋਇਆ।