ਮਾਨਿਨਾਂ ਬਲਿਨਾਂ ਰਾਜ੍ਞਾਂ ਮਧ੍ਯੇ ਸਨ੍ਦਰ੍ਸ਼ਿਤੇ ਪਦੇ। ਏਵਮੁਕ੍ਤੇ ਸੁਨੀਥਸ੍ਯ ਸਹਦੇਵੇਨ ਕੇਸ਼ਵੇ
ਜਦੋਂ ਮਾਣੀ ਅਤੇ ਤਾਕਤਵਰ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਥਾਂ ਦਿਖਾਈ ਗਈ, ਅਤੇ ਸਾਹਦੇਵ ਨੇ ਕੇਸ਼ਵ ਬਾਰੇ ਸੁਨੀਥ ਨੂੰ ਇਹ ਕਿਹਾ,
ਸ੍ਵਭਾਵਰਕ੍ਤੇ ਨਯਨੇ ਕੋਪਾਦ੍ਰਕ੍ਤਤਰੇ ਕृਤੇ। ਤਸ੍ਯ ਕੋਪਂ ਸਮੁਦ੍ਭੂਤਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਭੀष੍ਮਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍
ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਲਾਲ ਸੀ, ਗੁੱਸੇ ਕਰਕੇ ਹੋਰ ਵੀ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ; ਉਸ ਦਾ ਗੁੱਸਾ ਵਧਦਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ
ਆਚਚਕ੍ਸ਼ੇ ਪੁਨਸ੍ਤਸ੍ਮੈ ਕृष੍ਣਸ੍ਯੈਵੋਤ੍ਤਰਾਨ੍ਗੁਣਾਨ੍। ਸ ਸੁਨੀਥਂ ਸਮਾਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯ ਤਾਂਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਮਹੀਕ੍ਸ਼ਿਤਃ
ਫਿਰ ਉਸ ਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਵਧੀਆ ਗੁਣ ਦੱਸੇ; ਸੁਨੀਥ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਕੇ,
ਉਵਾਚ ਵਦਤਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਇਦਂ ਮਤਿਮਤਾਂ ਵਰਃ। ਸਹਦੇਵੇਨ ਰਾਜਾਨੋ ਯਦੁਕ੍ਤਂ ਕੇਸ਼ਵਂ ਪ੍ਰਤਿ। ਤਤ੍ਤਥੇਤਿ ਵਿਜਾਨੀਧ੍ਵਂ ਭੂਯਸ਼੍ਚਾਤ੍ਰ ਵਿਬੋਧਤ
ਉਹ, ਜੋ ਬੋਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਅਤੇ ਸਿਆਣਿਆਂ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲਾ ਸੀ, ਕਿਹਾ: 'ਸਾਹਦੇਵ ਰਾਹੀਂ ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਕੇਸ਼ਵ ਨੂੰ ਜੋ ਕਿਹਾ, ਉਹ ਸੱਚ ਹੈ; ਹੋਰ ਵੀ ਇਥੇ ਸੁਣੋ।'
ਤਤੋ ਭੀष੍ਮਸ੍ਯ ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਃ ਕਾਲੇ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ। ਜ੍ਞਾਪਨਾਰ੍ਥਾਯ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਭੀष੍ਮਂ ਪੁਨਰਥਾਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਭੀਸ਼ਮ ਦੇ ਇਹ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਸਭ ਨੂੰ ਸਮਝਾਉਣ ਲਈ ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਮੁੜ ਕਿਹਾ।
ਵਿਸ੍ਤਰੇਣਾਸ੍ਯ ਦੇਵਸ੍ਯ ਕਰ੍ਮਾਣੀਚ੍ਛਾਮਿ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ। ਸ਼੍ਰੋਤੁਂ ਭਗਵਤਸ੍ਤਾਨਿ ਪ੍ਰਬ੍ਰਵੀਹਿ ਪਿਤਾਮਹ
ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਇਸ ਦੇਵੀ ਦੇ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਸੁਣਾਂ; ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਉਹ ਕੰਮ ਦੱਸੋ, ਪਿਤਾਮਹ।
ਕਰ੍ਮਣਾਮਾਨੁਪੂਰ੍ਵਾ ਚ ਪ੍ਰਾਦੁਰ੍ਭਾਵਾਸ਼੍ਚ ਯੇ ਵਿਭੋਃ। ਯਥਾ ਚ ਪ੍ਰਕृਤਿਃ ਕृष੍ਣੇ ਤਨ੍ਮੇ ਬ੍ਰੂਹਿ ਪਿਤਾਮਹ
ਉਸ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਦੀ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਕਹਾਣੀ, ਉਸ ਦੇ ਪ੍ਰਗਟਾਵੇ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ, ਇਹ ਸਭ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਪਿਤਾਮਹ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤਦਾ ਭੀष੍ਮਃ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਭਰਤਰ੍षਭ। ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਮਮਿਤ੍ਰਘ੍ਨਂ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਤ੍ਰਾਜਸਮਾਗਮੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੁੱਛਣ 'ਤੇ, ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਨੂੰ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ।
ਸਮਕ੍ਸ਼ਂ ਵਾਸੁਦੇਵਸ੍ਯ ਦੇਵਸ੍ਯੇਵ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੋਃ। ਕਰ੍ਮਾਣ੍ਯਸੁਕਰਾਣ੍ਯਨ੍ਯੈਰਾਚਚਕ੍ਸ਼ੇ ਜਨਾਧਿਪ
ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਹ ਕੰਮ ਦੱਸੇ ਜੋ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਲਈ ਕਰਨਾ ਔਖਾ ਹੈ।
ਸ਼ृਣ੍ਵਤਾਂ ਪਾਰ੍ਥਿਵਾਨਾਂ ਚ ਧਰ੍ਮਰਾਜਸ੍ਯ ਚਾਨ੍ਤਿਕੇ। ਇਦਂ ਮਤਿਮਤਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਃ ਕृष੍ਣਂ ਪ੍ਰਤਿ ਵਿਸ਼ਾਮ੍ਪਤੇ
ਜਦੋਂ ਰਾਜੇ ਸੁਣ ਰਹੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਧਰਮਰਾਜ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ, ਸਿਆਣਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਨੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਬਾਰੇ ਇਹ ਕਿਹਾ।
ਮ੍ਨੈਵਾਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਚੇਦਿਰਾਜਮਰਿਨ੍ਦਮਮ੍। ਭੀਮਕਰ੍ਮਾ ਤਤੋ ਭੀष੍ਣੋ ਭੂਯਃ ਸ ਇਤਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਚੇਦੀ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਨੂੰ ਬਿਨਾਂ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤੇ, ਭੀਸ਼ਮ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਨੇ ਮੁੜ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਿਹਾ।
ਵਰ੍ਤਮਾਨਾਮਤੀਤਾਂ ਚ ਸ਼ृਣੁ ਰਾਜਨ੍ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ
ਹੁਣ ਅਤੇ ਪਿਛਲੇ ਕੰਮਾਂ ਬਾਰੇ ਸੁਣੋ, ਰਾਜਾ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ।
ਈਸ਼੍ਵਰਸ੍ਯੋਤ੍ਤਮਸ੍ਯੈਨਾਂ ਕਰ੍ਮਣਾਂ ਗਹਨਾਂ ਗਤਿਮ੍। ਅਵ੍ਯਕ੍ਤੋ ਵ੍ਯਕ੍ਤਲਿਙ੍ਗਸ੍ਥੋ ਯ ਏष ਭਗਵਾਨ੍ਪ੍ਰਭੁਃ
ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਕਰਤੂਤਾਂ ਬਹੁਤ ਹੀ ਗੁੰਝਲਦਾਰ ਹਨ, ਉਹ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਅਤੇ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਪੁਰਾ ਨਾਰਾਯਣੋ ਦੇਵਃ ਸ੍ਵਯਮ੍ਭੂਃ ਪ੍ਰਪਿਤਾਮਹਃ। ਸਹਸ੍ਰਸ਼ੀਰ੍षਃ ਪੁਰੁषੋ ਧ੍ਰਵੋऽਨਨ੍ਤਃ ਸਨਾਤਨਃ
ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ, ਨਾਰਾਇਣ, ਜੋ ਆਪ ਹੀ ਜਨਮਿਆ, ਸਭ ਦਾ ਵੱਡਾ ਪੂਰਵਜ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਿਰਾਂ ਵਾਲਾ ਪੁਰਖ, ਅਟੱਲ, ਅਨੰਤ ਅਤੇ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਸਹਸ੍ਰਾਸ੍ਯਃ ਸਹਸ੍ਰਾਸ਼੍ਚਃ ਸਹਸ੍ਰਚਰਣੋ ਵਿਭੁਃ। ਸਹਸ੍ਰਵਾਹੁਃ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞੋ ਦੇਵੋ ਨਾਮਸਹਸ੍ਰਵਾਨ੍
ਉਹ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਚਿਹਰੇ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਅੱਖਾਂ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਪੈਰਾਂ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਸਰਵ-ਵਿਆਪਕ ਹੈ; ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਨਾਂ ਵਾਲਾ ਦੇਵਤਾ ਹੈ।
ਸਹਸ੍ਰਮੁਕੁਟੋ ਦੇਵੋ ਵਿਸ਼੍ਵਰੂਪੋ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤਿਃ। ਅਨੇਕਵਰ੍ਣੋ ਦੇਵਾਦਿਰਵ੍ਯਕ੍ਤਾਦ੍ਵੈ ਪਰੇ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਮਕੁਟਾਂ ਵਾਲਾ, ਵਿਸ਼ਵ-ਰੂਪ, ਮਹਾਨ ਚਮਕ ਵਾਲਾ, ਕਈ ਰੰਗਾਂ ਵਾਲਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਮੂਲ, ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਤੋਂ ਪਰੇ ਖੜਾ ਹੈ।
ਅਸृਜਤ੍ਸਲਿਲਂ ਪੂਰ੍ਵਂ ਸ ਚ ਨਾਰਾਯਣਃ ਪ੍ਰਭੁਃ। ਤਤਸ੍ਤੁ ਭਗਵਾਂਸ੍ਤੋਯੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਮਸृਜਤ੍ਸ੍ਵਯਮ੍
ਉਹ ਨਾਰਾਇਣ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਪਾਣੀ ਬਣਾਇਆ; ਫਿਰ, ਉਸ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੇ ਆਪ ਹੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਚਤੁਰ੍ਮੁਖੋ ਲੋਕਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਂਸ੍ਤਾਨਸृਜਤ੍ਸ੍ਵਯਮ੍। ਆਦਿਕਾਲੇ ਪੁਰਾ ਹ੍ਯੇਵਂ ਸਰ੍ਵਲੋਕਸ੍ਯ ਚੋਦ੍ਭਵਃ। ਪੁਰਾ ਯਃ ਪ੍ਰਲਯੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਨष੍ਟੇ ਸ੍ਥਾਵਰਜਙ੍ਗਮੇ
ਚੌਂਹ-ਮੁਖੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਆਪ ਹੀ ਬਣਾਇਆ; ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ, ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਇਉਂ ਹੀ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ, ਜਦੋਂ ਪ੍ਰਲੈ ਆਈ ਤੇ ਸਾਰੇ ਚਲਣ ਵਾਲੇ ਤੇ ਅਡੋਲ ਜੀਵ ਨਾਸ ਹੋ ਗਏ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦਿषੁ ਪ੍ਰਲੀਨੇषੁ ਨष੍ਟੇ ਲੋਕੇ ਚਰਾਚਰੇ। ਆਭੂਤਸਮ੍ਪ੍ਲਵੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਪ੍ਰਲੀਨੇ ਪ੍ਰਕृਤੌ ਮਹਾਨ੍
ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਹੋਰ ਸਭ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਦੋਂ ਚਲਣ ਵਾਲੀ ਤੇ ਅਡੋਲ ਦੁਨੀਆ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਲੈ ਆਉਂਦੀ ਹੈ ਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਮੂਲ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ,
ਏਕਸ੍ਮਿष੍ਠਤਿ ਸਰ੍ਵਾਤ੍ਮਾ ਸ ਤੁ ਨਾਰਾਯਣਃ ਪ੍ਰਭੁਃ। ਨਾਰਾਯਣਸ੍ਯ ਚਾਙ੍ਗਾਨਿ ਸਰ੍ਵਦੈਵਾਨਿ ਭਾਰਤ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਕੇਵਲ ਨਾਰਾਇਣ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਸਭ ਦਾ ਆਤਮਾ ਹੈ, ਰਹਿ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਤੇ, ਭਾਰਤ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਅੰਗ ਹਨ।
ਸ਼ਿਰਸ੍ਤਸ੍ਯ ਦਿਵਂ ਰਾਜਨ੍ਨਾਭਿਃ ਖਂ ਚਰਣੌ ਮਹੀ। ਅਸ਼੍ਵਿਨੌ ਕਰ੍ਣਯੋਰ੍ਦੇਵੌ ਚਕ੍ਸ਼ੁषੀ ਸ਼ਸ਼ਿਭਾਸ੍ਕਰੌ
ਰਾਜਾ, ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਅਕਾਸ਼ ਹੈ, ਨਾਭੀ ਆਸਮਾਨ ਹੈ, ਪੈਰ ਧਰਤੀ ਹਨ; ਦੋ ਅਸ਼ਵਿਨ ਉਸ ਦੇ ਕੰਨ ਹਨ, ਚੰਦ ਤੇ ਸੂਰਜ ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹਨ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਵੈਸ਼੍ਵਾਨਰੌ ਦੇਵੌ ਮੁਖਂ ਤਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। ਅਨ੍ਯਾਨਿ ਸਰ੍ਵਦੈਵਾਨਿ ਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗਾਨਿ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਇੰਦਰ ਤੇ ਅੱਗ ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦਾ ਮੂੰਹ ਹਨ; ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੇ ਅੰਗ ਹਨ।
ਸਰ੍ਵਂ ਚਾਪਿ ਹਰੌ ਸਂਸ੍ਥਂ ਸੂਤ੍ਰੇ ਮਣਿਗਣਾ ਇਵ। ਆਭੂਤਸਮ੍ਪ੍ਲਵਾਨ੍ਤੇऽਥ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਂ ਤਮੋਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਸਭ ਕੁਝ ਹਰੀ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਮਣੀਆਂ ਧਾਗੇ 'ਤੇ ਪਿਰੋਈਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ; ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਲੈ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਜਦੋਂ ਸਭ ਕੁਝ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਜਾਂਦਾ ਹੈ,
ਨਾਰਾਯਣੋ ਮਹਾਯੋਗੀ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞਃ ਪਰਮਾਤ੍ਮਵਾਨ੍। ਬ੍ਰਹ੍ਮਭੂਤਸ੍ਤਦਾਤ੍ਮਾਨਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਮਸृਜਤ੍ਸ੍ਵਯਮ੍
ਨਾਰਾਇਣ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਯੋਗੀ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ, ਪਰਮ ਆਤਮਾ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਬ੍ਰਹਮ ਰੂਪ ਹੋ ਕੇ, ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੋਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਸੋऽਧ੍ਯਕ੍ਸ਼ਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਪ੍ਰਭੂਤਪ੍ਰਭਵੋऽਚ੍ਯੁਤਃ। ਸਨਤ੍ਕੁਮਾਰਂ ਰੁਦ੍ਰਂ ਚ ਸਪ੍ਤਰ੍षੀਸ਼੍ਚ ਤਪੋਧਨਾਤ੍
ਉਹ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਨਿਗਰਾਨ, ਸਭ ਤਾਕਤਾਂ ਦਾ ਸਰੋਤ, ਅਟੱਲ, ਸਨਤਕੁਮਾਰ, ਰੁਦਰ ਅਤੇ ਤਪ ਵਿੱਚ ਧਨਵਾਨ ਸੱਤ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਮੇਵਾਸृਜਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਤਥਾ ਲੋਕਾਂਸ੍ਤਥਾ ਪ੍ਰਜਾਃ। ਤੇ ਚ ਤਦ੍ਵ੍ਯਸृਜਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਕਾਲੇ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਸਭ ਕੁਝ ਬਣਾਇਆ: ਲੋਕ ਤੇ ਜੀਵ; ਤੇ ਉਹ, ਸਮਾਂ ਆਉਣ 'ਤੇ, ਹੋਰ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ।
ਤੇਭ੍ਯੋऽਭਵਨ੍ਮਹਾਤ੍ਮਭ੍ਯੋ ਬਹੁਧਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਮ੍। ਕਲ੍ਪਾਨਾਂ ਬਹੁਕੋਟ੍ਯਸ਼੍ਚਸਮਤੀਤਾਸ੍ਤੁ ਭਾਰਤ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ ਤੋਂ ਅਨੇਕ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਬ੍ਰਹਮ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ; ਭਾਰਤ, ਅਣਗਿਣਤ ਕਲਪਾਂ ਦੇ ਕਰੋੜਾਂ ਸਾਲ ਲੰਘ ਚੁੱਕੇ ਹਨ।
ਆਭੂਤਸਮ੍ਪ੍ਲਵਾਸ਼੍ਚੈਵ ਬਹੁਧਾऽਦ੍ਧਾऽਪਚਕ੍ਰਮੁਃ। ਮਨ੍ਵਨ੍ਤਰਯੁਗਾ ਰਾਜਨ੍ਸਙ੍ਕਲ੍ਪੋ ਭੂਤਸਮ੍ਪ੍ਲਵਾਃ
ਰਾਜਾ, ਜੀਵਾਂ ਦੀਆਂ ਪ੍ਰਲੈਆਂ ਕਈ ਵਾਰੀ ਤੇ ਕਈ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਹੋ ਚੁੱਕੀਆਂ ਹਨ; ਮਨਵੰਤਰੀ ਤੇ ਯੁਗਾਂ ਦੇ ਚੱਕਰ, ਤੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀਆਂ ਪ੍ਰਲੈਆਂ, ਇਹ ਸਭ ਮਨ ਦੇ ਸੰਕਲਪ ਨਾਲ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਚਕ੍ਰਵਤ੍ਪਰਿਵਰ੍ਤਨ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵਂ ਵਿषਮੁਖਂ ਜਗਤ੍। ਸृष੍ਟ੍ਵਾ ਚਤੁਰ੍ਮੁਖਂ ਦੇਵਂ ਦੇਵੋ ਨਾਰਾਯਣਃ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਸਭ ਕੁਝ ਚੱਕਰ ਵਾਂਗ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈ; ਦੁਨੀਆ ਨਾਸ ਵੱਲ ਵਧ ਰਹੀ ਹੈ। ਚੌਂਹ-ਮੁਖੀ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਬਣਾਉਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਨਾਰਾਇਣ ਪ੍ਰਭੂ,
ਸ ਲੋਕਾਨਾਂ ਹਿਤਾਰ੍ਥਾਯ ਕ੍ਸ਼ੀਰੋਦੇ ਵਸਤਿ ਪ੍ਰਭੁਃ। ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਚ ਸਰ੍ਵਲੋਕਾਨਾਂ ਲੋਕਸ੍ਯ ਚ ਪਿਤਾਮਹਃ
ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਖੀਰ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ; ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਜੋ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਪੂਰਵਜ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਪਿਤਾ ਹੈ।