ਊਰ੍ਧ੍ਵਂ ਤਿਰ੍ਯਗਧਸ਼੍ਚੈਵ ਯਾਵਤੀ ਜਗਤੋ ਗਤਿਃ। ਸਦੇਵਕੇषੁ ਲੋਕੇषੁ ਭਗਵਾਨ੍ਕੇਸ਼ਵੋ ਮੁਖਮ੍
ਉਪਰ, ਪਾਸੇ, ਹੇਠਾਂ—ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਜਗਤ ਚਲਦਾ ਹੈ, ਦੇਵਾਂ ਵਾਲੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ, ਭਗਵਾਨ ਕੇਸ਼ਵ ਹੀ ਮੁੱਖ ਹੈ।
ਅਯਂ ਤੁ ਪੁਰੁषੋ ਬਾਲਃ ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲੋ ਨ ਬੁਧ੍ਯਤੇ। ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਸਰ੍ਵਦਾ ਕृष੍ਣਂ ਤਸ੍ਮਾਦੇਵਂ ਪ੍ਰਭਾषਤੇ
ਪਰ ਇਹ ਮਨੁੱਖ, ਬੱਚਾ ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲ, ਸਮਝਦਾ ਨਹੀਂ; ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਹਰ ਥਾਂ ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਬਾਰੇ ਐਸਾ ਬੋਲਦਾ ਹੈ।
ਯੋ ਹਿ ਧਰ੍ਮਂ ਵਿਚਿਨੁਯਾਦੁਤ੍ਕृष੍ਟਂ ਮਤਿਮਾਨ੍ਨਰਃ। ਸ ਵੈ ਪਸ਼੍ਯੇਦ੍ਯਥਾ ਧਰ੍ਮਂ ਨ ਤਥਾ ਚੇਦਿਰਾਡਯਮ੍
ਜੋ ਸਮਝਦਾਰ ਮਨੁੱਖ ਉੱਤਮ ਧਰਮ ਨੂੰ ਖੋਜਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਧਰਮ ਨੂੰ ਸਹੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੇਖਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਚੇਦੀ ਦਾ ਰਾਜਾ ਧਰਮ ਨੂੰ ਐਸਾ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ।
ਸਵृਦ੍ਧਬਾਲੇष੍ਵਥਵਾ ਪਾਰ੍ਥਿਵੇषੁ ਮਹਾਤ੍ਮਸੁ। ਕੋ ਨਾਰ੍ਹਂ ਮਨ੍ਯਤੇ ਕृष੍ਣਂ ਕੋ ਵਾਪ੍ਯੇਨਂ ਨ ਪੂਜਯੇਤ੍
ਵੱਡਿਆਂ ਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਵਿਚ, ਜਾਂ ਮਹਾਨ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚ, ਕੌਣ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਅਰਹਤ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦਾ? ਕੌਣ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ?
ਅਥੈਨਾਂ ਦੁष੍ਕृਤਾਂ ਪੂਜਾਂ ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲੋ ਵ੍ਯਵਸ੍ਯਤਿ। ਦੁष੍ਕृਤਾਯਾਂ ਯਥਾਨ੍ਯਾਯਂ ਤਥਾऽਯਂ ਕਰ੍ਤੁਮਰ੍ਹਤਿ
ਹੁਣ ਸ਼ਿਸੁਪਾਲ ਨੇ ਇਹ ਪੂਜਾ ਨੂੰ ਗਲਤ ਕਰਾਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ; ਜੇ ਕੋਈ ਕੰਮ ਠੀਕ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸਹੀ ਹੋਵੇ।
ਗਾਙ੍ਗੇਯੇਨੈਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲਸ਼੍ਚੁਕੋਪ ਤਮ੍। ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਂ ਸੁਨੀਥਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾऽਥ ਸਹਦੇਵੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍ਤਦਾ
ਗਾਂਗੇ ਨੇ ਜਦੋਂ ਇਹ ਕਿਹਾ, ਤਾਂ ਸ਼ਿਸੁਪਾਲ ਉਸ 'ਤੇ ਗੁੱਸਾ ਹੋ ਗਿਆ; ਸੁਨੀਥ ਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਾਹਦੇਵ ਨੇ ਫਿਰ ਕਿਹਾ।
ਮਤਿਪੂਰ੍ਵਮਿਦਂ ਸਰ੍ਵਂ ਚੇਦਿਰਾਜ ਮਯਾ ਕृਤਮ੍। ਤਨ੍ਮੇ ਨਿਗਦਤਸ੍ਤਤ੍ਤ੍ਵਂ ਕਾਰਣਾਦਤ੍ਰ ਮੇ ਸ਼ृਣੁ
ਚੇਦੀ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਮੈਂ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਕਰਕੇ ਕੀਤਾ ਹੈ; ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਮੂੰਹੋਂ ਸੱਚ ਅਤੇ ਇਸ ਦਾ ਕਾਰਨ ਸੁਣੋ।
ਸ ਪਾਰ੍ਥਿਵਾਨਾਂ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਗੁਰੁਃ ਕृष੍ਣੋऽਪਰੋ ਨ ਹਿ। ਤਸ੍ਮਾਦਭ੍ਯਰ੍ਚਿਤੋऽਸ੍ਮਾਭਿਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਂਮਨ੍ਤੁਮਰ੍ਹਥ
ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਹੈ; ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਲਈ ਅਸੀਂ ਉਸ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਕੀਤੀ ਹੈ, ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਵੀ ਇਹ ਮੰਨੋ।
ਯੋ ਵਾ ਸਹਤੇ ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ਰਾਜ੍ਞਾਂ ਸਬਲਵਾਹਨਃ। ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਯੁਦ੍ਧਾਯ ਨਿਰ੍ਯਾਤੁ ਤਸ੍ਯ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨ੍ਯਾਹਿਤਂ ਪਦਮ੍
ਜੇ ਕੋਈ ਰਾਜਾ, ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਅਤੇ ਰਥਾਂ ਸਮੇਤ, ਇਹ ਸਹਿ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਜਲਦੀ ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਜਾਵੇ; ਉਸ ਦੀ ਮਾਣ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਉਸ ਦੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਰੱਖੀ ਜਾਵੇ।
ਤਤੋ ਨ ਵ੍ਯਾਜਹਾਰੈषਾਂ ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ਬੁਦ੍ਧਿਮਤਾਂ ਸਤਾਮ੍
ਫਿਰ ਇਥੇ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਸਿਆਣੇ ਅਤੇ ਨੇਕ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕਿਸੇ ਨੇ ਵੀ ਵਿਰੋਧ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ।
ਮਾਨਿਨਾਂ ਬਲਿਨਾਂ ਰਾਜ੍ਞਾਂ ਮਧ੍ਯੇ ਸਨ੍ਦਰ੍ਸ਼ਿਤੇ ਪਦੇ। ਏਵਮੁਕ੍ਤੇ ਸੁਨੀਥਸ੍ਯ ਸਹਦੇਵੇਨ ਕੇਸ਼ਵੇ
ਜਦੋਂ ਮਾਣੀ ਅਤੇ ਤਾਕਤਵਰ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਥਾਂ ਦਿਖਾਈ ਗਈ, ਅਤੇ ਸਾਹਦੇਵ ਨੇ ਕੇਸ਼ਵ ਬਾਰੇ ਸੁਨੀਥ ਨੂੰ ਇਹ ਕਿਹਾ,
ਸ੍ਵਭਾਵਰਕ੍ਤੇ ਨਯਨੇ ਕੋਪਾਦ੍ਰਕ੍ਤਤਰੇ ਕृਤੇ। ਤਸ੍ਯ ਕੋਪਂ ਸਮੁਦ੍ਭੂਤਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਭੀष੍ਮਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍
ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਲਾਲ ਸੀ, ਗੁੱਸੇ ਕਰਕੇ ਹੋਰ ਵੀ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ; ਉਸ ਦਾ ਗੁੱਸਾ ਵਧਦਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ
ਆਚਚਕ੍ਸ਼ੇ ਪੁਨਸ੍ਤਸ੍ਮੈ ਕृष੍ਣਸ੍ਯੈਵੋਤ੍ਤਰਾਨ੍ਗੁਣਾਨ੍। ਸ ਸੁਨੀਥਂ ਸਮਾਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯ ਤਾਂਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਮਹੀਕ੍ਸ਼ਿਤਃ
ਫਿਰ ਉਸ ਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਵਧੀਆ ਗੁਣ ਦੱਸੇ; ਸੁਨੀਥ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਕੇ,
ਉਵਾਚ ਵਦਤਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਇਦਂ ਮਤਿਮਤਾਂ ਵਰਃ। ਸਹਦੇਵੇਨ ਰਾਜਾਨੋ ਯਦੁਕ੍ਤਂ ਕੇਸ਼ਵਂ ਪ੍ਰਤਿ। ਤਤ੍ਤਥੇਤਿ ਵਿਜਾਨੀਧ੍ਵਂ ਭੂਯਸ਼੍ਚਾਤ੍ਰ ਵਿਬੋਧਤ
ਉਹ, ਜੋ ਬੋਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਅਤੇ ਸਿਆਣਿਆਂ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲਾ ਸੀ, ਕਿਹਾ: 'ਸਾਹਦੇਵ ਰਾਹੀਂ ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਕੇਸ਼ਵ ਨੂੰ ਜੋ ਕਿਹਾ, ਉਹ ਸੱਚ ਹੈ; ਹੋਰ ਵੀ ਇਥੇ ਸੁਣੋ।'
ਤਤੋ ਭੀष੍ਮਸ੍ਯ ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਃ ਕਾਲੇ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ। ਜ੍ਞਾਪਨਾਰ੍ਥਾਯ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਭੀष੍ਮਂ ਪੁਨਰਥਾਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਭੀਸ਼ਮ ਦੇ ਇਹ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਸਭ ਨੂੰ ਸਮਝਾਉਣ ਲਈ ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਮੁੜ ਕਿਹਾ।
ਵਿਸ੍ਤਰੇਣਾਸ੍ਯ ਦੇਵਸ੍ਯ ਕਰ੍ਮਾਣੀਚ੍ਛਾਮਿ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ। ਸ਼੍ਰੋਤੁਂ ਭਗਵਤਸ੍ਤਾਨਿ ਪ੍ਰਬ੍ਰਵੀਹਿ ਪਿਤਾਮਹ
ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਇਸ ਦੇਵੀ ਦੇ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਸੁਣਾਂ; ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਉਹ ਕੰਮ ਦੱਸੋ, ਪਿਤਾਮਹ।
ਕਰ੍ਮਣਾਮਾਨੁਪੂਰ੍ਵਾ ਚ ਪ੍ਰਾਦੁਰ੍ਭਾਵਾਸ਼੍ਚ ਯੇ ਵਿਭੋਃ। ਯਥਾ ਚ ਪ੍ਰਕृਤਿਃ ਕृष੍ਣੇ ਤਨ੍ਮੇ ਬ੍ਰੂਹਿ ਪਿਤਾਮਹ
ਉਸ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਦੀ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਕਹਾਣੀ, ਉਸ ਦੇ ਪ੍ਰਗਟਾਵੇ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ, ਇਹ ਸਭ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਪਿਤਾਮਹ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤਦਾ ਭੀष੍ਮਃ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਭਰਤਰ੍षਭ। ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਮਮਿਤ੍ਰਘ੍ਨਂ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਤ੍ਰਾਜਸਮਾਗਮੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੁੱਛਣ 'ਤੇ, ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਨੂੰ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ।
ਸਮਕ੍ਸ਼ਂ ਵਾਸੁਦੇਵਸ੍ਯ ਦੇਵਸ੍ਯੇਵ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੋਃ। ਕਰ੍ਮਾਣ੍ਯਸੁਕਰਾਣ੍ਯਨ੍ਯੈਰਾਚਚਕ੍ਸ਼ੇ ਜਨਾਧਿਪ
ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਹ ਕੰਮ ਦੱਸੇ ਜੋ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਲਈ ਕਰਨਾ ਔਖਾ ਹੈ।
ਸ਼ृਣ੍ਵਤਾਂ ਪਾਰ੍ਥਿਵਾਨਾਂ ਚ ਧਰ੍ਮਰਾਜਸ੍ਯ ਚਾਨ੍ਤਿਕੇ। ਇਦਂ ਮਤਿਮਤਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਃ ਕृष੍ਣਂ ਪ੍ਰਤਿ ਵਿਸ਼ਾਮ੍ਪਤੇ
ਜਦੋਂ ਰਾਜੇ ਸੁਣ ਰਹੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਧਰਮਰਾਜ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ, ਸਿਆਣਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਨੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਬਾਰੇ ਇਹ ਕਿਹਾ।
ਮ੍ਨੈਵਾਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਚੇਦਿਰਾਜਮਰਿਨ੍ਦਮਮ੍। ਭੀਮਕਰ੍ਮਾ ਤਤੋ ਭੀष੍ਣੋ ਭੂਯਃ ਸ ਇਤਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਚੇਦੀ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਨੂੰ ਬਿਨਾਂ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤੇ, ਭੀਸ਼ਮ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਨੇ ਮੁੜ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਿਹਾ।
ਵਰ੍ਤਮਾਨਾਮਤੀਤਾਂ ਚ ਸ਼ृਣੁ ਰਾਜਨ੍ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ
ਹੁਣ ਅਤੇ ਪਿਛਲੇ ਕੰਮਾਂ ਬਾਰੇ ਸੁਣੋ, ਰਾਜਾ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ।
ਈਸ਼੍ਵਰਸ੍ਯੋਤ੍ਤਮਸ੍ਯੈਨਾਂ ਕਰ੍ਮਣਾਂ ਗਹਨਾਂ ਗਤਿਮ੍। ਅਵ੍ਯਕ੍ਤੋ ਵ੍ਯਕ੍ਤਲਿਙ੍ਗਸ੍ਥੋ ਯ ਏष ਭਗਵਾਨ੍ਪ੍ਰਭੁਃ
ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਕਰਤੂਤਾਂ ਬਹੁਤ ਹੀ ਗੁੰਝਲਦਾਰ ਹਨ, ਉਹ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਅਤੇ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਪੁਰਾ ਨਾਰਾਯਣੋ ਦੇਵਃ ਸ੍ਵਯਮ੍ਭੂਃ ਪ੍ਰਪਿਤਾਮਹਃ। ਸਹਸ੍ਰਸ਼ੀਰ੍षਃ ਪੁਰੁषੋ ਧ੍ਰਵੋऽਨਨ੍ਤਃ ਸਨਾਤਨਃ
ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ, ਨਾਰਾਇਣ, ਜੋ ਆਪ ਹੀ ਜਨਮਿਆ, ਸਭ ਦਾ ਵੱਡਾ ਪੂਰਵਜ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਿਰਾਂ ਵਾਲਾ ਪੁਰਖ, ਅਟੱਲ, ਅਨੰਤ ਅਤੇ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਸਹਸ੍ਰਾਸ੍ਯਃ ਸਹਸ੍ਰਾਸ਼੍ਚਃ ਸਹਸ੍ਰਚਰਣੋ ਵਿਭੁਃ। ਸਹਸ੍ਰਵਾਹੁਃ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞੋ ਦੇਵੋ ਨਾਮਸਹਸ੍ਰਵਾਨ੍
ਉਹ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਚਿਹਰੇ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਅੱਖਾਂ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਪੈਰਾਂ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਸਰਵ-ਵਿਆਪਕ ਹੈ; ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਨਾਂ ਵਾਲਾ ਦੇਵਤਾ ਹੈ।
ਸਹਸ੍ਰਮੁਕੁਟੋ ਦੇਵੋ ਵਿਸ਼੍ਵਰੂਪੋ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤਿਃ। ਅਨੇਕਵਰ੍ਣੋ ਦੇਵਾਦਿਰਵ੍ਯਕ੍ਤਾਦ੍ਵੈ ਪਰੇ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਮਕੁਟਾਂ ਵਾਲਾ, ਵਿਸ਼ਵ-ਰੂਪ, ਮਹਾਨ ਚਮਕ ਵਾਲਾ, ਕਈ ਰੰਗਾਂ ਵਾਲਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਮੂਲ, ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਤੋਂ ਪਰੇ ਖੜਾ ਹੈ।
ਅਸृਜਤ੍ਸਲਿਲਂ ਪੂਰ੍ਵਂ ਸ ਚ ਨਾਰਾਯਣਃ ਪ੍ਰਭੁਃ। ਤਤਸ੍ਤੁ ਭਗਵਾਂਸ੍ਤੋਯੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਮਸृਜਤ੍ਸ੍ਵਯਮ੍
ਉਹ ਨਾਰਾਇਣ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਪਾਣੀ ਬਣਾਇਆ; ਫਿਰ, ਉਸ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੇ ਆਪ ਹੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਚਤੁਰ੍ਮੁਖੋ ਲੋਕਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਂਸ੍ਤਾਨਸृਜਤ੍ਸ੍ਵਯਮ੍। ਆਦਿਕਾਲੇ ਪੁਰਾ ਹ੍ਯੇਵਂ ਸਰ੍ਵਲੋਕਸ੍ਯ ਚੋਦ੍ਭਵਃ। ਪੁਰਾ ਯਃ ਪ੍ਰਲਯੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਨष੍ਟੇ ਸ੍ਥਾਵਰਜਙ੍ਗਮੇ
ਚੌਂਹ-ਮੁਖੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਆਪ ਹੀ ਬਣਾਇਆ; ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ, ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਇਉਂ ਹੀ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ, ਜਦੋਂ ਪ੍ਰਲੈ ਆਈ ਤੇ ਸਾਰੇ ਚਲਣ ਵਾਲੇ ਤੇ ਅਡੋਲ ਜੀਵ ਨਾਸ ਹੋ ਗਏ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦਿषੁ ਪ੍ਰਲੀਨੇषੁ ਨष੍ਟੇ ਲੋਕੇ ਚਰਾਚਰੇ। ਆਭੂਤਸਮ੍ਪ੍ਲਵੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਪ੍ਰਲੀਨੇ ਪ੍ਰਕृਤੌ ਮਹਾਨ੍
ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਹੋਰ ਸਭ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਦੋਂ ਚਲਣ ਵਾਲੀ ਤੇ ਅਡੋਲ ਦੁਨੀਆ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਲੈ ਆਉਂਦੀ ਹੈ ਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਮੂਲ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ,
ਏਕਸ੍ਮਿष੍ਠਤਿ ਸਰ੍ਵਾਤ੍ਮਾ ਸ ਤੁ ਨਾਰਾਯਣਃ ਪ੍ਰਭੁਃ। ਨਾਰਾਯਣਸ੍ਯ ਚਾਙ੍ਗਾਨਿ ਸਰ੍ਵਦੈਵਾਨਿ ਭਾਰਤ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਕੇਵਲ ਨਾਰਾਇਣ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਸਭ ਦਾ ਆਤਮਾ ਹੈ, ਰਹਿ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਤੇ, ਭਾਰਤ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਅੰਗ ਹਨ।