ਦਾਨਂ ਦਾਕ੍ਸ਼੍ਯਂ ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਸ਼ੌਰ੍ਯਂ ਹ੍ਰੀਃ ਕੀਰ੍ਤਿਰ੍ਬੁਦ੍ਧਿਰੁਤ੍ਤਮਾ। ਸਂਨਤਿਃ ਸ਼੍ਰੀਰ੍ਧृਤਿਸ੍ਤੁष੍ਟਿਃ ਪੁष੍ਟਿਸ਼੍ਚ ਨਿਯਤਾऽਚ੍ਯੁਤੇ
ਦਾਨ, ਹੁਨਰ, ਵਿਦਿਆ, ਬਹਾਦਰੀ, ਲਾਜ, ਸ਼ੋਹਰਤ, ਵਧੀਆ ਬੁੱਧੀ, ਨਿਮਰਤਾ, ਧਨ-ਦੌਲਤ, ਢੀਲ, ਸੰਤੋਖ ਤੇ ਪੋਸ਼ਣ—ਇਹ ਸਭ ਅਚੁਤ ਵਿਚ ਪੱਕੇ ਹਨ।
ਤਮਿਮਂ ਲੋਕਸਮ੍ਪਨ੍ਨਮਾਚਾਰ੍ਯਂ ਪਿਤਰਂ ਗੁਰੁਮ੍। ਅਰ੍ਘ੍ਯਮਰ੍ਚਿਤਮਰ੍ਚਾਮਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਙ੍ਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤੁਮਰ੍ਹਥ
ਇਹ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਸੰਸਾਰਕ ਗੁਣ ਹਨ, ਅਧਿਆਪਕ, ਪਿਤਾ ਤੇ ਗੁਰੂ ਹੈ; ਅਸੀਂ ਸਭ ਉਸ ਨੂੰ ਅਰਘ ਤੇ ਪੂਜਾ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨ ਦਿੰਦੇ ਹਾਂ—ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਇਸ ਨੂੰ ਮਨਜ਼ੂਰ ਕਰੋ।
ऋਤ੍ਵਿਗ੍ਗੁਰੁਰ੍ਵਿਵਾਹ੍ਯਸ਼੍ਚ ਸ੍ਨਾਤਕੋ ਨृਪਤਿਃ ਪ੍ਰਿਯਃ। ਸਰ੍ਵਮੇਤਦ੍ਧृषੀਕੇਸ਼ਸ੍ਤਸ੍ਮਾਦਭ੍ਯਰ੍ਚਿਤੋऽਚ੍ਯੁਤਃ
ਯਜਮਾਨ, ਗੁਰੂ, ਵਿਆਹਯੋਗ, ਸਨਾਤਕ ਤੇ ਪਿਆਰਾ ਰਾਜਾ—ਇਹ ਸਭ ਸਨਮਾਨਯੋਗ ਹਨ; ਇਸ ਲਈ ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼, ਅਚੁਤ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੂਜਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਕृष੍ਣ ਏਵ ਹਿ ਲੋਕਾਨਾਮੁਤ੍ਪਤ੍ਤਿਰਪਿ ਚਾਪ੍ਯਯਃ। ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਹਿ ਕृਤੇ ਵਿਸ਼੍ਵਮਿਦਂ ਭੂਤਂ ਚਰਾਚਰਮ੍
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਹੀ ਸੰਸਾਰਾਂ ਦੀ ਉਤਪੱਤੀ ਤੇ ਨਾਸ ਹੈ; ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਲਈ ਹੀ ਇਹ ਸਾਰਾ ਜਗਤ, ਚਲਦਾ ਤੇ ਅਚਲ, ਮੌਜੂਦ ਹੈ।
ਏष ਪ੍ਰਕृਤਿਰਵ੍ਯਕ੍ਤਾ ਕਰ੍ਤਾ ਚੈਵ ਸਨਾਤਨਃ। ਪਰਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਭੂਤੇਭ੍ਯਸ੍ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਪੂਜ੍ਯਤਮੋऽਚ੍ਯੁਤਃ
ਉਹ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ, ਸਦੀਵੀ ਕਰਤਾ ਤੇ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਤੋਂ ਉਪਰ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ ਅਚੁਤ ਸਭ ਤੋਂ ਪੂਜਣਯੋਗ ਹੈ।
ਦ੍ਧਿਰ੍ਮਨੋ ਮਹਦ੍ਵਾਯੁਸ੍ਤੇਜੋऽਭਃ ਖਂ ਮਹੀ ਚ ਯਾ। ਚਤੁਰ੍ਵਿਧਂ ਚ ਯਦ੍ਭੂਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਕृष੍ਣੇ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਮ੍
ਬੁੱਧੀ, ਮਨ, ਵੱਡੇ ਤੱਤ—ਹਵਾ, ਅੱਗ, ਪਾਣੀ, ਆਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ—ਤੇ ਚਾਰ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਜੀਵ, ਇਹ ਸਭ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਵਿਚ ਟਿਕੇ ਹਨ।
ਆਦਿਤ੍ਯਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਮਾਸ਼੍ਚੈਵ ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਾਣਿ ਗ੍ਰਹਾਸ਼੍ਚ ਯੇ। ਦਿਸ਼ਸ਼੍ਚ ਵਿਦਿਸ਼ਸ਼੍ਚੈਵ ਸਰ੍ਵਂ ਕृष੍ਣੇ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਮ੍
ਸੂਰਜ, ਚੰਦ, ਤਾਰੇ, ਸਾਰੇ ਗ੍ਰਹਿ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਤੇ ਮੱਧ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ—ਇਹ ਸਭ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਵਿਚ ਟਿਕੇ ਹਨ।
ਏष ਰੁਦ੍ਰਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਾਤ੍ਮਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਚੈਵ ਸਨਾਤਨਃ। ਅਕ੍ਸ਼ਰਂ ਕ੍ਸ਼ਰਰੂਪੇਣ ਮਾਨੁषਤ੍ਵਮੁਪਾਗਤਃ
ਉਹ ਰੁਦ੍ਰ ਵੀ ਹੈ, ਸਭ ਦਾ ਆਤਮਾ, ਤੇ ਸਦੀਵੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਵੀ; ਅਟੱਲ ਨੇ ਨਾਸਵੰਤ ਮਨੁੱਖ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ ਹੈ।
ਅਗ੍ਨਿਹੋਤ੍ਰਮੁਖਾ ਵੇਦਾ ਗਾਯਤ੍ਰੀ ਚ੍ਛਨ੍ਦਸਾਂ ਮੁਖਮ੍। ਰਾਜਾ ਮੁਖਂ ਮਨੁष੍ਯਾਣਾਂ ਨਦੀਨਾਂ ਸਾਗਰੋ ਮੁਖਮ੍
ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਮੁੱਖ ਅੱਗ-ਹੋਮ ਹੈ, ਛੰਦਾਂ ਦਾ ਮੁੱਖ ਗਾਯਤਰੀ ਹੈ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦਾ ਮੁੱਖ ਰਾਜਾ ਹੈ, ਤੇ ਨਦੀਆਂ ਦਾ ਮੁੱਖ ਸਮੁੰਦਰ ਹੈ।
ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਾਣਾਂ ਮੁਖਂ ਚਨ੍ਦ੍ਰ ਆਦਿਤ੍ਯਸ੍ਤੇਜਸਾਂ ਮੁਖਮ੍। ਪਰ੍ਵਤਾਨਾਂ ਮੁਖਂ ਮੇਰੁਰ੍ਗਰੁਡਃ ਪਤਤਾਂ ਮੁਖਮ੍
ਤਾਰਿਆਂ ਦਾ ਮੁੱਖ ਚੰਦ ਹੈ, ਤੇਜ ਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਮੁੱਖ ਸੂਰਜ ਹੈ, ਪਹਾੜਾਂ ਦਾ ਮੁੱਖ ਮੇਰੂ ਹੈ, ਤੇ ਪੰਛੀਆਂ ਦਾ ਮੁੱਖ ਗਰੁੜ ਹੈ।
ਊਰ੍ਧ੍ਵਂ ਤਿਰ੍ਯਗਧਸ਼੍ਚੈਵ ਯਾਵਤੀ ਜਗਤੋ ਗਤਿਃ। ਸਦੇਵਕੇषੁ ਲੋਕੇषੁ ਭਗਵਾਨ੍ਕੇਸ਼ਵੋ ਮੁਖਮ੍
ਉਪਰ, ਪਾਸੇ, ਹੇਠਾਂ—ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਜਗਤ ਚਲਦਾ ਹੈ, ਦੇਵਾਂ ਵਾਲੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ, ਭਗਵਾਨ ਕੇਸ਼ਵ ਹੀ ਮੁੱਖ ਹੈ।
ਅਯਂ ਤੁ ਪੁਰੁषੋ ਬਾਲਃ ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲੋ ਨ ਬੁਧ੍ਯਤੇ। ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਸਰ੍ਵਦਾ ਕृष੍ਣਂ ਤਸ੍ਮਾਦੇਵਂ ਪ੍ਰਭਾषਤੇ
ਪਰ ਇਹ ਮਨੁੱਖ, ਬੱਚਾ ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲ, ਸਮਝਦਾ ਨਹੀਂ; ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਹਰ ਥਾਂ ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਬਾਰੇ ਐਸਾ ਬੋਲਦਾ ਹੈ।
ਯੋ ਹਿ ਧਰ੍ਮਂ ਵਿਚਿਨੁਯਾਦੁਤ੍ਕृष੍ਟਂ ਮਤਿਮਾਨ੍ਨਰਃ। ਸ ਵੈ ਪਸ਼੍ਯੇਦ੍ਯਥਾ ਧਰ੍ਮਂ ਨ ਤਥਾ ਚੇਦਿਰਾਡਯਮ੍
ਜੋ ਸਮਝਦਾਰ ਮਨੁੱਖ ਉੱਤਮ ਧਰਮ ਨੂੰ ਖੋਜਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਧਰਮ ਨੂੰ ਸਹੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੇਖਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਚੇਦੀ ਦਾ ਰਾਜਾ ਧਰਮ ਨੂੰ ਐਸਾ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ।
ਸਵृਦ੍ਧਬਾਲੇष੍ਵਥਵਾ ਪਾਰ੍ਥਿਵੇषੁ ਮਹਾਤ੍ਮਸੁ। ਕੋ ਨਾਰ੍ਹਂ ਮਨ੍ਯਤੇ ਕृष੍ਣਂ ਕੋ ਵਾਪ੍ਯੇਨਂ ਨ ਪੂਜਯੇਤ੍
ਵੱਡਿਆਂ ਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਵਿਚ, ਜਾਂ ਮਹਾਨ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚ, ਕੌਣ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਅਰਹਤ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦਾ? ਕੌਣ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ?
ਅਥੈਨਾਂ ਦੁष੍ਕृਤਾਂ ਪੂਜਾਂ ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲੋ ਵ੍ਯਵਸ੍ਯਤਿ। ਦੁष੍ਕृਤਾਯਾਂ ਯਥਾਨ੍ਯਾਯਂ ਤਥਾऽਯਂ ਕਰ੍ਤੁਮਰ੍ਹਤਿ
ਹੁਣ ਸ਼ਿਸੁਪਾਲ ਨੇ ਇਹ ਪੂਜਾ ਨੂੰ ਗਲਤ ਕਰਾਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ; ਜੇ ਕੋਈ ਕੰਮ ਠੀਕ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸਹੀ ਹੋਵੇ।
ਗਾਙ੍ਗੇਯੇਨੈਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲਸ਼੍ਚੁਕੋਪ ਤਮ੍। ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਂ ਸੁਨੀਥਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾऽਥ ਸਹਦੇਵੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍ਤਦਾ
ਗਾਂਗੇ ਨੇ ਜਦੋਂ ਇਹ ਕਿਹਾ, ਤਾਂ ਸ਼ਿਸੁਪਾਲ ਉਸ 'ਤੇ ਗੁੱਸਾ ਹੋ ਗਿਆ; ਸੁਨੀਥ ਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਾਹਦੇਵ ਨੇ ਫਿਰ ਕਿਹਾ।
ਮਤਿਪੂਰ੍ਵਮਿਦਂ ਸਰ੍ਵਂ ਚੇਦਿਰਾਜ ਮਯਾ ਕृਤਮ੍। ਤਨ੍ਮੇ ਨਿਗਦਤਸ੍ਤਤ੍ਤ੍ਵਂ ਕਾਰਣਾਦਤ੍ਰ ਮੇ ਸ਼ृਣੁ
ਚੇਦੀ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਮੈਂ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਕਰਕੇ ਕੀਤਾ ਹੈ; ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਮੂੰਹੋਂ ਸੱਚ ਅਤੇ ਇਸ ਦਾ ਕਾਰਨ ਸੁਣੋ।
ਸ ਪਾਰ੍ਥਿਵਾਨਾਂ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਗੁਰੁਃ ਕृष੍ਣੋऽਪਰੋ ਨ ਹਿ। ਤਸ੍ਮਾਦਭ੍ਯਰ੍ਚਿਤੋऽਸ੍ਮਾਭਿਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਂਮਨ੍ਤੁਮਰ੍ਹਥ
ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਹੈ; ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਲਈ ਅਸੀਂ ਉਸ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਕੀਤੀ ਹੈ, ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਵੀ ਇਹ ਮੰਨੋ।
ਯੋ ਵਾ ਸਹਤੇ ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ਰਾਜ੍ਞਾਂ ਸਬਲਵਾਹਨਃ। ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਯੁਦ੍ਧਾਯ ਨਿਰ੍ਯਾਤੁ ਤਸ੍ਯ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨ੍ਯਾਹਿਤਂ ਪਦਮ੍
ਜੇ ਕੋਈ ਰਾਜਾ, ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਅਤੇ ਰਥਾਂ ਸਮੇਤ, ਇਹ ਸਹਿ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਜਲਦੀ ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਜਾਵੇ; ਉਸ ਦੀ ਮਾਣ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਉਸ ਦੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਰੱਖੀ ਜਾਵੇ।
ਤਤੋ ਨ ਵ੍ਯਾਜਹਾਰੈषਾਂ ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ਬੁਦ੍ਧਿਮਤਾਂ ਸਤਾਮ੍
ਫਿਰ ਇਥੇ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਸਿਆਣੇ ਅਤੇ ਨੇਕ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕਿਸੇ ਨੇ ਵੀ ਵਿਰੋਧ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ।
ਮਾਨਿਨਾਂ ਬਲਿਨਾਂ ਰਾਜ੍ਞਾਂ ਮਧ੍ਯੇ ਸਨ੍ਦਰ੍ਸ਼ਿਤੇ ਪਦੇ। ਏਵਮੁਕ੍ਤੇ ਸੁਨੀਥਸ੍ਯ ਸਹਦੇਵੇਨ ਕੇਸ਼ਵੇ
ਜਦੋਂ ਮਾਣੀ ਅਤੇ ਤਾਕਤਵਰ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਥਾਂ ਦਿਖਾਈ ਗਈ, ਅਤੇ ਸਾਹਦੇਵ ਨੇ ਕੇਸ਼ਵ ਬਾਰੇ ਸੁਨੀਥ ਨੂੰ ਇਹ ਕਿਹਾ,
ਸ੍ਵਭਾਵਰਕ੍ਤੇ ਨਯਨੇ ਕੋਪਾਦ੍ਰਕ੍ਤਤਰੇ ਕृਤੇ। ਤਸ੍ਯ ਕੋਪਂ ਸਮੁਦ੍ਭੂਤਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਭੀष੍ਮਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍
ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਲਾਲ ਸੀ, ਗੁੱਸੇ ਕਰਕੇ ਹੋਰ ਵੀ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ; ਉਸ ਦਾ ਗੁੱਸਾ ਵਧਦਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ
ਆਚਚਕ੍ਸ਼ੇ ਪੁਨਸ੍ਤਸ੍ਮੈ ਕृष੍ਣਸ੍ਯੈਵੋਤ੍ਤਰਾਨ੍ਗੁਣਾਨ੍। ਸ ਸੁਨੀਥਂ ਸਮਾਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯ ਤਾਂਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਮਹੀਕ੍ਸ਼ਿਤਃ
ਫਿਰ ਉਸ ਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਵਧੀਆ ਗੁਣ ਦੱਸੇ; ਸੁਨੀਥ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਕੇ,
ਉਵਾਚ ਵਦਤਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਇਦਂ ਮਤਿਮਤਾਂ ਵਰਃ। ਸਹਦੇਵੇਨ ਰਾਜਾਨੋ ਯਦੁਕ੍ਤਂ ਕੇਸ਼ਵਂ ਪ੍ਰਤਿ। ਤਤ੍ਤਥੇਤਿ ਵਿਜਾਨੀਧ੍ਵਂ ਭੂਯਸ਼੍ਚਾਤ੍ਰ ਵਿਬੋਧਤ
ਉਹ, ਜੋ ਬੋਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਅਤੇ ਸਿਆਣਿਆਂ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲਾ ਸੀ, ਕਿਹਾ: 'ਸਾਹਦੇਵ ਰਾਹੀਂ ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਕੇਸ਼ਵ ਨੂੰ ਜੋ ਕਿਹਾ, ਉਹ ਸੱਚ ਹੈ; ਹੋਰ ਵੀ ਇਥੇ ਸੁਣੋ।'
ਤਤੋ ਭੀष੍ਮਸ੍ਯ ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਃ ਕਾਲੇ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ। ਜ੍ਞਾਪਨਾਰ੍ਥਾਯ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਭੀष੍ਮਂ ਪੁਨਰਥਾਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਭੀਸ਼ਮ ਦੇ ਇਹ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਸਭ ਨੂੰ ਸਮਝਾਉਣ ਲਈ ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਮੁੜ ਕਿਹਾ।
ਵਿਸ੍ਤਰੇਣਾਸ੍ਯ ਦੇਵਸ੍ਯ ਕਰ੍ਮਾਣੀਚ੍ਛਾਮਿ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ। ਸ਼੍ਰੋਤੁਂ ਭਗਵਤਸ੍ਤਾਨਿ ਪ੍ਰਬ੍ਰਵੀਹਿ ਪਿਤਾਮਹ
ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਇਸ ਦੇਵੀ ਦੇ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਸੁਣਾਂ; ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਉਹ ਕੰਮ ਦੱਸੋ, ਪਿਤਾਮਹ।
ਕਰ੍ਮਣਾਮਾਨੁਪੂਰ੍ਵਾ ਚ ਪ੍ਰਾਦੁਰ੍ਭਾਵਾਸ਼੍ਚ ਯੇ ਵਿਭੋਃ। ਯਥਾ ਚ ਪ੍ਰਕृਤਿਃ ਕृष੍ਣੇ ਤਨ੍ਮੇ ਬ੍ਰੂਹਿ ਪਿਤਾਮਹ
ਉਸ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਦੀ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਕਹਾਣੀ, ਉਸ ਦੇ ਪ੍ਰਗਟਾਵੇ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ, ਇਹ ਸਭ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਪਿਤਾਮਹ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤਦਾ ਭੀष੍ਮਃ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਭਰਤਰ੍षਭ। ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਮਮਿਤ੍ਰਘ੍ਨਂ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਤ੍ਰਾਜਸਮਾਗਮੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੁੱਛਣ 'ਤੇ, ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਨੂੰ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ।
ਸਮਕ੍ਸ਼ਂ ਵਾਸੁਦੇਵਸ੍ਯ ਦੇਵਸ੍ਯੇਵ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੋਃ। ਕਰ੍ਮਾਣ੍ਯਸੁਕਰਾਣ੍ਯਨ੍ਯੈਰਾਚਚਕ੍ਸ਼ੇ ਜਨਾਧਿਪ
ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਹ ਕੰਮ ਦੱਸੇ ਜੋ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਲਈ ਕਰਨਾ ਔਖਾ ਹੈ।
ਸ਼ृਣ੍ਵਤਾਂ ਪਾਰ੍ਥਿਵਾਨਾਂ ਚ ਧਰ੍ਮਰਾਜਸ੍ਯ ਚਾਨ੍ਤਿਕੇ। ਇਦਂ ਮਤਿਮਤਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਃ ਕृष੍ਣਂ ਪ੍ਰਤਿ ਵਿਸ਼ਾਮ੍ਪਤੇ
ਜਦੋਂ ਰਾਜੇ ਸੁਣ ਰਹੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਧਰਮਰਾਜ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ, ਸਿਆਣਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਨੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਬਾਰੇ ਇਹ ਕਿਹਾ।