ਕृष੍ਣੇਨ ਹਿ ਜਿਤਾ ਯੁਦ੍ਧੇ ਬਹਵਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਰ੍षਭਾਃ। ਜਗਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਚ ਵਾਰ੍ष੍ਣੇਯੇ ਨਿਖਿਲੇਨ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਮ੍
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਜੰਗ 'ਚ ਕਈ ਵਧੀਆ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਿਆ ਹੈ, ਤੇ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਵਾਰਸ਼ਨੇਯ ਦੇ ਅੰਦਰ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਤ੍ਸ੍ਵਪਿ ਵृਦ੍ਧੇषੁ ਕृष੍ਣਮਰ੍ਚਾਮ ਨੇਤਰਾਨ੍। ਏਵਂ ਵਕ੍ਤੁਂ ਨ ਚਾਰ੍ਹਸ੍ਤ੍ਵਂ ਮਾ ਤੇऽਭੂਦ੍ਬੁਦ੍ਧਿਰੀਦृਸ਼ੀ
ਇਸ ਲਈ, ਚਾਹੇ ਵੱਡੇ ਮੌਜੂਦ ਹਨ, ਅਸੀਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਨਹੀਂ; ਤੂੰ ਹੋਰ ਰਾਹੀਂ ਨਾ ਬੋਲ, ਤੇ ਤੇਰੇ ਵਿਚ ਐਸਾ ਵਿਚਾਰ ਨਾ ਆਵੇ।
ਜ੍ਞਾਨਵृਦ੍ਧਾ ਮਯਾ ਰਾਜਨ੍ਬਹਵਃ ਪਰ੍ਯੁਪਾਸਿਤਾਃ। `ਯਸ੍ਯ ਰਾਜਨ੍ਪ੍ਰਭਾਵਜ੍ਞਾਃ ਪੁਰਾ ਸਰ੍ਵੇ ਚ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਾਃ'। ਤੇषਾਂ ਕਥਯਤਾਂ ਸ਼ੌਰੇਰਹਂ ਗੁਣਵਤੋ ਗੁਣਾਨ੍
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਮੈਂ ਕਈ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਵੱਡਿਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ ਹੈ; 'ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਸੀ, ਤੇ ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਸਭ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਸਨ'—ਜਦੋਂ ਉਹ ਸ਼ੌਰੀ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਦੇ, ਮੈਂ ਉਸ ਦੇ ਗੁਣ ਸੁਣੇ।
ਸਮਾਗਤਾਨਾਮਸ਼੍ਰੌषਂ ਬਹੂਨ੍ਬਹੁਮਤਾਨ੍ਸਤਾਮ੍। ਕਰ੍ਮਾਣ੍ਯਪਿ ਚ ਯਾਨ੍ਯਸ੍ਯ ਜਨ੍ਮਪ੍ਰਭृਤਿ ਧੀਮਤਃ
ਕਈ ਆਦਰਯੋਗ ਤੇ ਨੇਕ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸਭਾ 'ਚ, ਮੈਂ ਇਸ ਬੁਧੀਮਾਨ ਦੇ ਜਨਮ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਕੀਤੇ ਕੰਮਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣੀਆਂ ਹਨ।
ਬਹृਸ਼ਃ ਕਥ੍ਯਮਾਨਾਨਿ ਨਰੈਰ੍ਭੂਯਃ ਸ਼੍ਰੁਤਾਨਿ ਮੇ। ਨ ਕੇਵਲਂ ਵਯਂ ਕਾਮਾਚ੍ਚੇਦਿਗਜ ਜਨਾਰ੍ਦਨਮ੍
ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਈ ਵਾਰੀ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਦੱਸੀਆਂ ਗਈਆਂ ਤੇ ਮੈਂ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਸੁਣੀਆਂ; ਸਿਰਫ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ ਨਹੀਂ, ਅਸੀਂ ਚੇਦੀ ਤੇ ਹਾਥੀ ਜਨਾਰਦਨ ਦਾ ਆਦਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।
ਨ ਸਮ੍ਬਨ੍ਧਂ ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਕृਤਾਰ੍ਥਂ ਵਾ ਕਥਞ੍ਚਨ। ਅਰ੍ਚਾਮਹੇऽਰ੍ਚਿਤਂ ਸਦ੍ਭਿਰ੍ਭੁਵਿ ਭੂਤਸੁਖਾਵਹਮ੍
ਨਾ ਤਾਂ ਰਿਸ਼ਤੇ ਦੀ ਲੋੜ ਕਰਕੇ, ਨਾ ਹੀ ਕਿਸੇ ਲਾਭ ਲਈ, ਅਸੀਂ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਾਂ; ਉਹ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਨੇਕ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਸੁਖ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਯਸ਼ਃ ਸ਼ੌਰ੍ਯਂ ਜਯਂ ਚਾਸ੍ਯ ਵਿਜ੍ਞਾਯਾਰ੍ਚਾਂ ਪ੍ਰਯੁਞ੍ਜ੍ਮਹੇ ਨ ਚ ਕਸ਼੍ਚਿਦਿਹਾਸ੍ਮਾਭਿਃ ਸੁਵਾਲੋਪ੍ਯਪਰੀਕ੍ਸ਼ਿਤਃ
ਉਸ ਦੀ ਸ਼ੋਹਰਤ, ਬਹਾਦਰੀ ਤੇ ਜਿੱਤ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਅਸੀਂ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਇੱਥੇ ਸਾਡੇ ਵਿਚੋਂ, ਕੋਈ ਵੀ—even ਬੱਚਾ—ਸਮਝ-ਬੂਝ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਸਨਮਾਨ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਗਿਆ।
ਗੁਣੈਰ੍ਵृਦ੍ਧਾਨਤਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਹਰਿਰਰ੍ਚ੍ਯਤਮੋ ਮਤਃ। ਜ੍ਞਾਨਵृਦ੍ਧੋ ਦ੍ਵਿਜਾਤੀਨਾਂ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਣਾਂ ਬਲਾਧਿਕਃ
ਗੁਣਾਂ ਵਿਚ ਵੱਡਿਆਂ ਤੋਂ ਵੱਧ ਕੇ, ਹਰੀ ਸਭ ਤੋਂ ਪੂਜਣਯੋਗ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਦੋਹਾਂ ਜਾਤੀਆਂ ਵਿਚ ਉਹ ਗਿਆਨ ਵਿਚ ਅੱਗੇ ਹੈ ਤੇ ਯੋਧਿਆਂ ਵਿਚ ਤਾਕਤ ਵਿਚ ਵੱਧ ਹੈ।
ਵੈਸ਼੍ਯਾਨਾਂ ਧਾਨ੍ਯਧਨਵਾਞ੍ਸ਼ੂਦ੍ਰਾਣਾਮੇਵ ਜਨ੍ਮਤਃ। ਪੂਜ੍ਯਤਾਯਾਂ ਚ ਗੋਵਿਨ੍ਦੇ ਹੇਤੂ ਦ੍ਵਾਵਪਿ ਸਂਸ੍ਥਿਤੌ
ਵਪਾਰੀਆਂ ਵਿਚ ਉਹ ਧਾਨ ਤੇ ਧਨ ਨਾਲ ਧਨਵੰਤ ਹੈ; ਸੂਦਰਾਂ ਵਿਚ ਜਨਮ ਤੋਂ ਹੀ; ਤੇ ਗੋਵਿੰਦ ਵਿਚ ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਪੂਜਾ ਦੇ ਕਾਰਨ ਮੌਜੂਦ ਹਨ।
ਵੇਦਵੇਦਾਙ੍ਗਵਿਜ੍ਞਾਨਂ ਬਲਂ ਚਾਭ੍ਯਧਿਕਂ ਤਥਾ। ਨृਣਾਂ ਲੋਕੇ ਹਿ ਕੋऽਨ੍ਯੋਸ੍ਤਿ ਵਿਸ਼ਿष੍ਟਃ ਕੇਸ਼ਵਾਦृਤੇ
ਵੇਦ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਸ਼ਾਖਾਵਾਂ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ, ਤੇ ਵਧੀਆ ਤਾਕਤ—ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਕੇਸ਼ਵ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹੋਰ ਕੌਣ ਹੈ?
ਦਾਨਂ ਦਾਕ੍ਸ਼੍ਯਂ ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਸ਼ੌਰ੍ਯਂ ਹ੍ਰੀਃ ਕੀਰ੍ਤਿਰ੍ਬੁਦ੍ਧਿਰੁਤ੍ਤਮਾ। ਸਂਨਤਿਃ ਸ਼੍ਰੀਰ੍ਧृਤਿਸ੍ਤੁष੍ਟਿਃ ਪੁष੍ਟਿਸ਼੍ਚ ਨਿਯਤਾऽਚ੍ਯੁਤੇ
ਦਾਨ, ਹੁਨਰ, ਵਿਦਿਆ, ਬਹਾਦਰੀ, ਲਾਜ, ਸ਼ੋਹਰਤ, ਵਧੀਆ ਬੁੱਧੀ, ਨਿਮਰਤਾ, ਧਨ-ਦੌਲਤ, ਢੀਲ, ਸੰਤੋਖ ਤੇ ਪੋਸ਼ਣ—ਇਹ ਸਭ ਅਚੁਤ ਵਿਚ ਪੱਕੇ ਹਨ।
ਤਮਿਮਂ ਲੋਕਸਮ੍ਪਨ੍ਨਮਾਚਾਰ੍ਯਂ ਪਿਤਰਂ ਗੁਰੁਮ੍। ਅਰ੍ਘ੍ਯਮਰ੍ਚਿਤਮਰ੍ਚਾਮਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਙ੍ਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤੁਮਰ੍ਹਥ
ਇਹ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਸੰਸਾਰਕ ਗੁਣ ਹਨ, ਅਧਿਆਪਕ, ਪਿਤਾ ਤੇ ਗੁਰੂ ਹੈ; ਅਸੀਂ ਸਭ ਉਸ ਨੂੰ ਅਰਘ ਤੇ ਪੂਜਾ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨ ਦਿੰਦੇ ਹਾਂ—ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਇਸ ਨੂੰ ਮਨਜ਼ੂਰ ਕਰੋ।
ऋਤ੍ਵਿਗ੍ਗੁਰੁਰ੍ਵਿਵਾਹ੍ਯਸ਼੍ਚ ਸ੍ਨਾਤਕੋ ਨृਪਤਿਃ ਪ੍ਰਿਯਃ। ਸਰ੍ਵਮੇਤਦ੍ਧृषੀਕੇਸ਼ਸ੍ਤਸ੍ਮਾਦਭ੍ਯਰ੍ਚਿਤੋऽਚ੍ਯੁਤਃ
ਯਜਮਾਨ, ਗੁਰੂ, ਵਿਆਹਯੋਗ, ਸਨਾਤਕ ਤੇ ਪਿਆਰਾ ਰਾਜਾ—ਇਹ ਸਭ ਸਨਮਾਨਯੋਗ ਹਨ; ਇਸ ਲਈ ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼, ਅਚੁਤ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੂਜਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਕृष੍ਣ ਏਵ ਹਿ ਲੋਕਾਨਾਮੁਤ੍ਪਤ੍ਤਿਰਪਿ ਚਾਪ੍ਯਯਃ। ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਹਿ ਕृਤੇ ਵਿਸ਼੍ਵਮਿਦਂ ਭੂਤਂ ਚਰਾਚਰਮ੍
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਹੀ ਸੰਸਾਰਾਂ ਦੀ ਉਤਪੱਤੀ ਤੇ ਨਾਸ ਹੈ; ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਲਈ ਹੀ ਇਹ ਸਾਰਾ ਜਗਤ, ਚਲਦਾ ਤੇ ਅਚਲ, ਮੌਜੂਦ ਹੈ।
ਏष ਪ੍ਰਕृਤਿਰਵ੍ਯਕ੍ਤਾ ਕਰ੍ਤਾ ਚੈਵ ਸਨਾਤਨਃ। ਪਰਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਭੂਤੇਭ੍ਯਸ੍ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਪੂਜ੍ਯਤਮੋऽਚ੍ਯੁਤਃ
ਉਹ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ, ਸਦੀਵੀ ਕਰਤਾ ਤੇ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਤੋਂ ਉਪਰ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ ਅਚੁਤ ਸਭ ਤੋਂ ਪੂਜਣਯੋਗ ਹੈ।
ਦ੍ਧਿਰ੍ਮਨੋ ਮਹਦ੍ਵਾਯੁਸ੍ਤੇਜੋऽਭਃ ਖਂ ਮਹੀ ਚ ਯਾ। ਚਤੁਰ੍ਵਿਧਂ ਚ ਯਦ੍ਭੂਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਕृष੍ਣੇ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਮ੍
ਬੁੱਧੀ, ਮਨ, ਵੱਡੇ ਤੱਤ—ਹਵਾ, ਅੱਗ, ਪਾਣੀ, ਆਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ—ਤੇ ਚਾਰ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਜੀਵ, ਇਹ ਸਭ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਵਿਚ ਟਿਕੇ ਹਨ।
ਆਦਿਤ੍ਯਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਮਾਸ਼੍ਚੈਵ ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਾਣਿ ਗ੍ਰਹਾਸ਼੍ਚ ਯੇ। ਦਿਸ਼ਸ਼੍ਚ ਵਿਦਿਸ਼ਸ਼੍ਚੈਵ ਸਰ੍ਵਂ ਕृष੍ਣੇ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਮ੍
ਸੂਰਜ, ਚੰਦ, ਤਾਰੇ, ਸਾਰੇ ਗ੍ਰਹਿ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਤੇ ਮੱਧ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ—ਇਹ ਸਭ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਵਿਚ ਟਿਕੇ ਹਨ।
ਏष ਰੁਦ੍ਰਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਾਤ੍ਮਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਚੈਵ ਸਨਾਤਨਃ। ਅਕ੍ਸ਼ਰਂ ਕ੍ਸ਼ਰਰੂਪੇਣ ਮਾਨੁषਤ੍ਵਮੁਪਾਗਤਃ
ਉਹ ਰੁਦ੍ਰ ਵੀ ਹੈ, ਸਭ ਦਾ ਆਤਮਾ, ਤੇ ਸਦੀਵੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਵੀ; ਅਟੱਲ ਨੇ ਨਾਸਵੰਤ ਮਨੁੱਖ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ ਹੈ।
ਅਗ੍ਨਿਹੋਤ੍ਰਮੁਖਾ ਵੇਦਾ ਗਾਯਤ੍ਰੀ ਚ੍ਛਨ੍ਦਸਾਂ ਮੁਖਮ੍। ਰਾਜਾ ਮੁਖਂ ਮਨੁष੍ਯਾਣਾਂ ਨਦੀਨਾਂ ਸਾਗਰੋ ਮੁਖਮ੍
ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਮੁੱਖ ਅੱਗ-ਹੋਮ ਹੈ, ਛੰਦਾਂ ਦਾ ਮੁੱਖ ਗਾਯਤਰੀ ਹੈ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦਾ ਮੁੱਖ ਰਾਜਾ ਹੈ, ਤੇ ਨਦੀਆਂ ਦਾ ਮੁੱਖ ਸਮੁੰਦਰ ਹੈ।
ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਾਣਾਂ ਮੁਖਂ ਚਨ੍ਦ੍ਰ ਆਦਿਤ੍ਯਸ੍ਤੇਜਸਾਂ ਮੁਖਮ੍। ਪਰ੍ਵਤਾਨਾਂ ਮੁਖਂ ਮੇਰੁਰ੍ਗਰੁਡਃ ਪਤਤਾਂ ਮੁਖਮ੍
ਤਾਰਿਆਂ ਦਾ ਮੁੱਖ ਚੰਦ ਹੈ, ਤੇਜ ਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਮੁੱਖ ਸੂਰਜ ਹੈ, ਪਹਾੜਾਂ ਦਾ ਮੁੱਖ ਮੇਰੂ ਹੈ, ਤੇ ਪੰਛੀਆਂ ਦਾ ਮੁੱਖ ਗਰੁੜ ਹੈ।
ਊਰ੍ਧ੍ਵਂ ਤਿਰ੍ਯਗਧਸ਼੍ਚੈਵ ਯਾਵਤੀ ਜਗਤੋ ਗਤਿਃ। ਸਦੇਵਕੇषੁ ਲੋਕੇषੁ ਭਗਵਾਨ੍ਕੇਸ਼ਵੋ ਮੁਖਮ੍
ਉਪਰ, ਪਾਸੇ, ਹੇਠਾਂ—ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਜਗਤ ਚਲਦਾ ਹੈ, ਦੇਵਾਂ ਵਾਲੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ, ਭਗਵਾਨ ਕੇਸ਼ਵ ਹੀ ਮੁੱਖ ਹੈ।
ਅਯਂ ਤੁ ਪੁਰੁषੋ ਬਾਲਃ ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲੋ ਨ ਬੁਧ੍ਯਤੇ। ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਸਰ੍ਵਦਾ ਕृष੍ਣਂ ਤਸ੍ਮਾਦੇਵਂ ਪ੍ਰਭਾषਤੇ
ਪਰ ਇਹ ਮਨੁੱਖ, ਬੱਚਾ ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲ, ਸਮਝਦਾ ਨਹੀਂ; ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਹਰ ਥਾਂ ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਬਾਰੇ ਐਸਾ ਬੋਲਦਾ ਹੈ।
ਯੋ ਹਿ ਧਰ੍ਮਂ ਵਿਚਿਨੁਯਾਦੁਤ੍ਕृष੍ਟਂ ਮਤਿਮਾਨ੍ਨਰਃ। ਸ ਵੈ ਪਸ਼੍ਯੇਦ੍ਯਥਾ ਧਰ੍ਮਂ ਨ ਤਥਾ ਚੇਦਿਰਾਡਯਮ੍
ਜੋ ਸਮਝਦਾਰ ਮਨੁੱਖ ਉੱਤਮ ਧਰਮ ਨੂੰ ਖੋਜਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਧਰਮ ਨੂੰ ਸਹੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੇਖਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਚੇਦੀ ਦਾ ਰਾਜਾ ਧਰਮ ਨੂੰ ਐਸਾ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ।
ਸਵृਦ੍ਧਬਾਲੇष੍ਵਥਵਾ ਪਾਰ੍ਥਿਵੇषੁ ਮਹਾਤ੍ਮਸੁ। ਕੋ ਨਾਰ੍ਹਂ ਮਨ੍ਯਤੇ ਕृष੍ਣਂ ਕੋ ਵਾਪ੍ਯੇਨਂ ਨ ਪੂਜਯੇਤ੍
ਵੱਡਿਆਂ ਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਵਿਚ, ਜਾਂ ਮਹਾਨ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚ, ਕੌਣ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਅਰਹਤ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦਾ? ਕੌਣ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ?
ਅਥੈਨਾਂ ਦੁष੍ਕृਤਾਂ ਪੂਜਾਂ ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲੋ ਵ੍ਯਵਸ੍ਯਤਿ। ਦੁष੍ਕृਤਾਯਾਂ ਯਥਾਨ੍ਯਾਯਂ ਤਥਾऽਯਂ ਕਰ੍ਤੁਮਰ੍ਹਤਿ
ਹੁਣ ਸ਼ਿਸੁਪਾਲ ਨੇ ਇਹ ਪੂਜਾ ਨੂੰ ਗਲਤ ਕਰਾਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ; ਜੇ ਕੋਈ ਕੰਮ ਠੀਕ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸਹੀ ਹੋਵੇ।
ਗਾਙ੍ਗੇਯੇਨੈਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲਸ਼੍ਚੁਕੋਪ ਤਮ੍। ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਂ ਸੁਨੀਥਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾऽਥ ਸਹਦੇਵੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍ਤਦਾ
ਗਾਂਗੇ ਨੇ ਜਦੋਂ ਇਹ ਕਿਹਾ, ਤਾਂ ਸ਼ਿਸੁਪਾਲ ਉਸ 'ਤੇ ਗੁੱਸਾ ਹੋ ਗਿਆ; ਸੁਨੀਥ ਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਾਹਦੇਵ ਨੇ ਫਿਰ ਕਿਹਾ।
ਮਤਿਪੂਰ੍ਵਮਿਦਂ ਸਰ੍ਵਂ ਚੇਦਿਰਾਜ ਮਯਾ ਕृਤਮ੍। ਤਨ੍ਮੇ ਨਿਗਦਤਸ੍ਤਤ੍ਤ੍ਵਂ ਕਾਰਣਾਦਤ੍ਰ ਮੇ ਸ਼ृਣੁ
ਚੇਦੀ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਮੈਂ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਕਰਕੇ ਕੀਤਾ ਹੈ; ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਮੂੰਹੋਂ ਸੱਚ ਅਤੇ ਇਸ ਦਾ ਕਾਰਨ ਸੁਣੋ।
ਸ ਪਾਰ੍ਥਿਵਾਨਾਂ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਗੁਰੁਃ ਕृष੍ਣੋऽਪਰੋ ਨ ਹਿ। ਤਸ੍ਮਾਦਭ੍ਯਰ੍ਚਿਤੋऽਸ੍ਮਾਭਿਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਂਮਨ੍ਤੁਮਰ੍ਹਥ
ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਹੈ; ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਲਈ ਅਸੀਂ ਉਸ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਕੀਤੀ ਹੈ, ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਵੀ ਇਹ ਮੰਨੋ।
ਯੋ ਵਾ ਸਹਤੇ ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ਰਾਜ੍ਞਾਂ ਸਬਲਵਾਹਨਃ। ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਯੁਦ੍ਧਾਯ ਨਿਰ੍ਯਾਤੁ ਤਸ੍ਯ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨ੍ਯਾਹਿਤਂ ਪਦਮ੍
ਜੇ ਕੋਈ ਰਾਜਾ, ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਅਤੇ ਰਥਾਂ ਸਮੇਤ, ਇਹ ਸਹਿ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਜਲਦੀ ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਜਾਵੇ; ਉਸ ਦੀ ਮਾਣ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਉਸ ਦੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਰੱਖੀ ਜਾਵੇ।
ਤਤੋ ਨ ਵ੍ਯਾਜਹਾਰੈषਾਂ ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ਬੁਦ੍ਧਿਮਤਾਂ ਸਤਾਮ੍
ਫਿਰ ਇਥੇ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਸਿਆਣੇ ਅਤੇ ਨੇਕ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕਿਸੇ ਨੇ ਵੀ ਵਿਰੋਧ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ।