ਦਹੇਦਙ੍ਗਾਰਵਤ੍ਪੁਤ੍ਰਂ ਤਂ ਵਿਦ੍ਯਾਦ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਰ੍षਭਮ੍। ਵਿਪ੍ਰਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਨ ਹਨ੍ਤਵ੍ਯਃ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧੇਨਾਪਿ ਸਰ੍ਵਦਾ
ਜੇ ਉਹ ਜਿਉਂਦੇ ਅੰਗਾਰ ਵਾਂਗ ਸੜਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਸਰਵੋਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜਾਣ; ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਤੂੰ ਕਦੇ ਵੀ—even ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ—ਮਾਰਿਆ ਨਾ ਕਰ।
ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਚੈਨ ਵਿਨਤਾ ਪੁਤ੍ਰਹਾਰ੍ਦਾਦਿਦਂ ਵਚਃ। ਜਠਰੇ ਨ ਚ ਜੀਰ੍ਯੇਦ੍ਯਸ੍ਤਂ ਜਾਨੀਹਿ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਵਿਨਤਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਦਿਲੋਂ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ: ਜੋ ਤੇਰੇ ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਸੜਦਾ ਨਹੀਂ, ਉਸ ਨੂੰ ਵਧੀਆ ਦੋਵਾਂ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਜਾਣ।
ਪੁਨਃ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਵਿਨਤਾ ਪੁਤ੍ਰਹਾਰ੍ਦਾਦਿਦਂ ਵਚਃ। ਜਾਨਨ੍ਤ੍ਯਪ੍ਯਤੁਲਂ ਵੀਰ੍ਯਮਾਸ਼ੀਰ੍ਵਾਦਪਰਾਯਣਾ
ਵਿਨਤਾ ਨੇ ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਦਿਲੋਂ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ: ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਅਦੁੱਤੀ ਵਿਰਿਆ ਜਾਣਦੇ ਹੋਏ ਵੀ, ਜੋ ਅਸੀਸਾਂ ਨੂੰ ਅਪਣਾਉਂਦੇ ਹਨ—
ਪਕ੍ਸ਼ੌ ਤੇ ਮਾਰੁਤਃ ਪਾਤੁ ਚਨ੍ਦ੍ਰਸੂਰ੍ਯੌ ਚ ਪृष੍ਠਤਃ
ਤੇਰੇ ਪੰਖਾਂ ਨੂੰ ਹਵਾ ਰੱਖੇ, ਤੇ ਚੰਦ ਤੇ ਸੂਰਜ ਤੇਰੀ ਪਿੱਠ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ।
ਸ਼ਿਰਸ਼੍ਚ ਪਾਤੁ ਵਹ੍ਨਿਸ੍ਤੇ ਵਸਵਃ ਸਰ੍ਵਤਸ੍ਤਨੁਮ੍। `ਵਿष੍ਣੁਃ ਸਰ੍ਵਗਤਃ ਸਰ੍ਵਮਹ੍ਗਾਨਿ ਤਵ ਚੈਵ ਹ।' ਅਹਂ ਚ ਤੇ ਸਦਾ ਪੁਤ੍ਰ ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਸ੍ਵਸ੍ਤਿਪਰਾਯਣਾ
ਤੇਰੇ ਸਿਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਅੱਗ ਕਰੇ, ਤੇਰੀ ਸਾਰੀ ਦੇਹ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਵਸਵ ਕਰਣ, ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਜੋ ਹਰ ਥਾਂ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਸਾਰੇ ਅੰਗਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ; ਮੈਂ, ਤੇਰੀ ਮਾਂ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੇਰੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਤੇ ਭਲਾਈ ਲਈ ਸਮਰਪਿਤ ਰਹਾਂ।
ਇਹਾਸੀਨਾ ਭਵਿष੍ਯਾਮਿ ਸ੍ਵਸ੍ਤਿਕਾਰੇ ਰਤਾ ਸਦਾ। ਅਰਿष੍ਟਂ ਵ੍ਰਜ ਪਨ੍ਥਾਨਂ ਪੁਤ੍ਰ ਕਾਰ੍ਯਾਰ੍ਥਸਿਦ੍ਧਯੇ
ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਬੈਠੀ ਰਹਾਂਗੀ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਚੰਗੀ ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗੀ ਰਹਾਂਗੀ; ਪੁੱਤ, ਤੂੰ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰਾਹ ਤੇ ਚੱਲ, ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਲਈ।
ਤਤਃ ਸ ਮਾਤੁਰ੍ਵਚਨਂ ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਵਿਤਤ੍ਯ ਪਕ੍ਸ਼ੌ ਨਭ ਉਤ੍ਪਪਾਤ। ਤਤੋ ਨਿषਾਦਾਨ੍ਬਲਵਾਨੁਪਾਗਤੋ ਬੁਭੁਕ੍ਸ਼ਿਤਃ ਕਾਲ ਇਵਾਨ੍ਤਕੋऽਪਰਃ
ਮਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਪੰਖ ਫੈਲਾਏ ਤੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਉੱਡ ਗਿਆ; ਫਿਰ, ਤਾਕਤਵਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਨਿਸ਼ਾਦਾਂ ਵੱਲ ਗਿਆ, ਭੁੱਖਾ ਜਿਵੇਂ ਸਮੇਂ ਤੇ ਆਉਣ ਵਾਲਾ ਮੌਤ ਦਾ ਦੇਵਤਾ।
ਸ ਤਾਨ੍ਨਿषਾਦਾਨੁਪਸਂਹਰਂਸ੍ਤਦਾ ਰਜਃ ਸਮੁਦ੍ਧੂਯ ਨਭਃਸ੍ਪृਸ਼ਂ ਮਹਤ੍। ਸਮੁਦ੍ਰਕੁਕ੍ਸ਼ੌ ਚ ਵਿਸ਼ੋषਯਨ੍ਪਯਃ ਸਮੀਪਜਾਨ੍ਭੂਧਰਜਾਨ੍ਵਿਚਾਲਯਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਨਿਸ਼ਾਦਾਂ ਨੂੰ ਖਾ ਲਿਆ, ਵੱਡਾ ਧੂੜ ਉਠਾ ਕੇ ਜੋ ਅਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਛੂਹਦਾ ਸੀ; ਉਸ ਨੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਸੁੱਕਾ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਨੇੜਲੇ ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਃ ਸ ਚਕ੍ਰੇ ਮਹਦਾਨਨਂ ਤਦਾ ਨਿषਾਦਮਾਰ੍ਗਂ ਪ੍ਰਤਿਰੁਧ੍ਯ ਪਕ੍ਸ਼ਿਰਾਟ੍। ਤਤੋ ਨਿषਾਦਾਸ੍ਤ੍ਵਰਿਤਾਃ ਪ੍ਰਵਵ੍ਰਜੁ- ਰ੍ਯਤੋ ਮੁਖਂ ਤਸ੍ਯ ਭੁਜਂਗਭੋਜਿਨਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਮੂੰਹ ਬਣਾਇਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਨਿਸ਼ਾਦਾਂ ਦਾ ਰਸਤਾ ਰੋਕ ਲਿਆ। ਇਸ ਕਰਕੇ ਨਿਸ਼ਾਦ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਸ ਸੱਪਾਂ ਨੂੰ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਏ।
ਤਦਾਨਨਂ ਵਿਵृਤਮਤਿਪ੍ਰਮਾਣਵ- ਤ੍ਸਮਭ੍ਯਯੁਰ੍ਗਗਨਮਿਵਾਰ੍ਦਿਤਾਃ ਖਗਾਃ। ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ ਪਵਨਜੋਵਿਮੋਹਿਤਾ ਯਥਾ।ਞਨਿਲਪ੍ਰਚਲਿਤਪਾਦਪੇ ਵਨੇ
ਉਹ ਮੂੰਹ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ ਤੇ ਖੁੱਲਾ ਸੀ, ਨਿਸ਼ਾਦਾਂ ਨੇ ਉਸ ਵੱਲ ਇਉਂ ਜਾ ਪਏ ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਨਾਲ ਹੈਰਾਨ ਹੋਏ ਪੰਛੀ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਡਿੱਗਦੇ ਹਨ। ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਹਵਾ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਭਟਕ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਹਵਾ ਨਾਲ ਦਰੱਖਤ ਹਿਲਦੇ ਹਨ।
ਤਤਃ ਖਗੋ ਵਦਨਮਮਿਤ੍ਰਤਾਪਨਃ ਸਮਾਹਰਤ੍ਪਰਿਚਪਲੋ ਮਤ੍ਬਲਾਃ। ਨਿषੂਦਯਨ੍ਬਹੁਵਿਧਮਤ੍ਸ੍ਯਜੀਵਿਨੋ ਬਭੁਕ੍ਸ਼ਿਤੋ ਗਗਨਚਰੇਸ਼੍ਵਰਸ੍ਤਦਾ
ਫਿਰ ਪੰਛੀਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਤਕਲੀਫ਼ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਕੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰ ਲਿਆ। ਉਹ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਮੱਛੀਆਂ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਨਿਸ਼ਾਦਾਂ ਨੂੰ ਖਾ ਗਿਆ, ਤੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਚਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਸ੍ਯ ਕਣ੍ਠਮਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਃ ਸਹ ਭਾਰ੍ਯਯਾ। ਦਹਨ੍ਦੀਪ੍ਤ ਇਵਾਙ੍ਗਾਰਸ੍ਤਮੁਵਾਚਾਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਗਃ
ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ ਉਸ ਦੇ ਗਲੇ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ। ਉਹ ਜਿਵੇਂ ਤਪਦੇ ਕੋਲੇ ਵਾਂਗ ਸੜ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਉਡਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ ਵਿਨਿਰ੍ਗਚ੍ਛ ਤੂਰ੍ਣਮਾਸ੍ਯਾਦਪਾਵृਤਾਤ੍। ਨ ਹਿ ਮੇ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ਵਧ੍ਯਃ ਪਾਪੇष੍ਵਪਿ ਰਤਃ ਸਦਾ
ਦੋਵਾਂ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਤੁਰੰਤ ਇਸ ਖੁੱਲੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਆ ਜਾ। ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮਾਰਦਾ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਾਪਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹੇ।
ਬ੍ਰੁਵਾਣਮੇਵਂ ਗਰੁਡਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਭਾषਤ। ਨਿषਾਦੀ ਮਮ ਭਾਰ੍ਯੇਯਂ ਨਿਰ੍ਗਚ੍ਛਤੁ ਮਯਾ ਸਹ
ਜਦ ਗਰੁੜ ਨੇ ਇਉਂ ਕਿਹਾ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ: "ਇਹ ਨਿਸ਼ਾਦੀ ਮੇਰੀ ਪਤਨੀ ਹੈ—ਉਹ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਬਾਹਰ ਆਵੇ।"
ਏਤਾਮਪਿ ਨਿषਾਦੀਂ ਤ੍ਵਂ ਪਰਿਗृਹ੍ਯਾਸ਼ੁ ਨਿष੍ਪਤ। ਤੂਰ੍ਣਂ ਸਂਭਾਵਯਾਤ੍ਮਾਨਮਜੀਰ੍ਣਂ ਮਮ ਤੇਜਸਾ
"ਇਸ ਨਿਸ਼ਾਦੀ ਨੂੰ ਵੀ ਲੈ ਕੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲ। ਜਲਦੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੇਰੀ ਤਾਕਤ ਅਜੇ ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹਜ਼ਮ ਨਹੀਂ ਹੋਈ।"
ਤਤਃ ਸ ਵਿਪ੍ਰੋ ਨਿष੍ਕ੍ਰਾਨ੍ਤੋ ਨਿषਾਦੀਸਹਿਤਸ੍ਤਦਾ। ਵਰ੍ਧਯਿਤ੍ਵਾ ਚ ਗਰੁਡਮਿष੍ਟਂ ਦੇਸ਼ਂ ਜਗਾਮ ਹ
ਫਿਰ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨਿਸ਼ਾਦੀ ਸਮੇਤ ਬਾਹਰ ਆ ਗਿਆ। ਗਰੁੜ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਥਾਂ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਸਹਭਾਰ੍ਯੇ ਵਿਨਿष੍ਕ੍ਰਾਨ੍ਤੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਵਿਪ੍ਰੇ ਸ ਪਕ੍ਸ਼ਿਰਾਟ੍। ਵਿਤਤ੍ਯ ਪਕ੍ਸ਼ਾਵਾਕਾਸ਼ਮੁਤ੍ਪਪਾਤ ਮਨੋਜਵਃ
ਜਦ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲ ਗਿਆ, ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੰਖ ਫੈਲਾਏ ਤੇ ਮਨ ਦੀ ਗਤੀ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਉੱਡ ਗਿਆ।
ਤਤੋऽਪਸ਼੍ਯਤ੍ਸ੍ਵਪਿਤਰਂ ਪृष੍ਟਸ਼੍ਚਾਖ੍ਯਾਤਵਾਨ੍ਪਿਤੁਃ। ਯਥਾਨ੍ਯਾਯਮਮੇਯਾਤ੍ਮਾ ਤਂ ਚੋਵਾਚ ਮਹਾਨृषਿਃ
ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਤੇ ਪਿੱਛੇ ਮੁੜ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਚੰਗੀ ਰੀਤ ਹੈ, ਦੱਸਿਆ। ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਕਚ੍ਚਿਦ੍ਵਃ ਕੁਸ਼ਲਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਭੋਜਨੇ ਬਹੁਲਂ ਸੁਤ। ਕਚ੍ਚਿਚ੍ਚ ਮਾਨੁषੇ ਲੋਕੇ ਤਵਾਨ੍ਨਂ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਬਹੁ।। `ਕ੍ਵ ਗਨ੍ਤਾਸ੍ਯਤਿਵੇਗੇਨ ਮਮ ਤ੍ਵਂ ਵਕ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
"ਪੁੱਤ, ਕੀ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਹਮੇਸ਼ਾ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਦੀ ਭਲਾਈ ਤੇ ਵਾਫ਼ਰ ਭੋਜਨ ਹੈ? ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਕਾਫ਼ੀ ਖਾਣਾ ਹੈ? ਤੂੰ ਇੰਨੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਕਿੱਥੇ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ? ਮੈਨੂੰ ਦੱਸ।"
ਮਾਤਾ ਮੇ ਕੁਸ਼ਲਾ ਸ਼ਸ਼੍ਵਤ੍ਤਥਾ ਭ੍ਰਾਤਾ ਤਥਾ ਹ੍ਯਹਮ੍। ਨ ਹਿ ਮੇ ਕੁਸ਼ਲਂ ਤਾਤ ਭੋਜਨੇ ਬਹੁਲੇ ਸਦਾ
"ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚੰਗੀ ਹੈ, ਮੇਰਾ ਭਰਾ ਵੀ, ਤੇ ਮੈਂ ਵੀ। ਪਰ, ਪਿਤਾ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਦੀ ਭਲਾਈ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ।"
ਅਹਂ ਹਿ ਸਰ੍ਪੈਃ ਪ੍ਰਹਿਤਃ ਸੋਮਮਾਹਰ੍ਤੁਮੁਤ੍ਤਮਮ੍। ਮਹਾਤੁਰ੍ਦਾਸ੍ਯਵਿਮੋਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥਮਾਹਰਿष੍ਯੇ ਤਮਦ੍ਯ ਵੈ
"ਮੈਂ ਸੱਪਾਂ ਵੱਲੋਂ ਉੱਤਮ ਸੋਮ ਲਿਆਉਣ ਲਈ ਭੇਜਿਆ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਕਿ ਆਪਣੀ ਮਹਾਨ ਮਾਂ ਨੂੰ ਗੁਲਾਮੀ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਦਿਵਾਂ। ਅੱਜ ਮੈਂ ਉਹ ਲਿਆਉਣ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।"
ਮਾਤ੍ਰਾ ਚਾਤ੍ਰ ਸਮਾਦਿष੍ਟੋ ਨਿषਾਦਾਨ੍ਭਕ੍ਸ਼ਯੇਤਿ ਹ। ਨ ਚ ਮੇ ਤृਪ੍ਤਿਰਭਵਦ੍ਭਕ੍ਸ਼ਯਿਤ੍ਵਾ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
"ਇਥੇ ਮਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਨਿਸ਼ਾਦਾਂ ਨੂੰ ਖਾਣ ਲਈ ਆਖਿਆ ਸੀ। ਪਰ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਨੂੰ ਖਾ ਲੈਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ ਮੇਰੀ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਨਹੀਂ ਹੋਈ।"
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਂ ਤ੍ਵਮਪਰਂ ਭਗਵਨ੍ਪ੍ਰਦਿਸ਼ਸ੍ਵ ਮੇ। ਯਦ੍ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾऽਮृਤਮਾਹਰ੍ਤੁਂ ਸਮਰ੍ਤਃ ਸ੍ਯਾਮਹਂ ਪ੍ਰਭੋ
"ਇਸ ਲਈ, ਭਗਵਾਨ, ਮੈਨੂੰ ਹੋਰ ਕੋਈ ਖਾਣ ਵਾਲੀ ਚੀਜ਼ ਦੱਸੋ, ਜਿਸਨੂੰ ਖਾ ਕੇ ਮੈਂ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਲਿਆਉਣ ਦੇ ਯੋਗ ਹੋ ਜਾਵਾਂ।"
ਕ੍ਸ਼ੁਤ੍ਪਿਪਾਸਾਵਿਘਾਤਾਰ੍ਥਂ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਮਾਖ੍ਯਾਤੁ ਮੇ ਭਵਾਨ੍
"ਭਗਤ ਜੀ, ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਐਸਾ ਭੋਜਨ ਦੱਸੋ, ਜੋ ਭੁੱਖ ਤੇ ਪਿਆਸ ਦੂਰ ਕਰੇ।"
ਯਤ੍ਰ ਕੂਰ੍ਮਾਗ੍ਰਜਂ ਹਸ੍ਤੀ ਸਦਾ ਕਰ੍षਤ੍ਯਵਾਙ੍ਮੁਖਃ। ਤਯੋਰ੍ਜਨ੍ਮਾਨ੍ਤਰੇ ਵੈਰਂ ਸਂਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮ੍ਯਸੋषਤਃ
"ਇੱਕ ਹਾਥੀ ਹੈ ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕਛੂਏ ਦੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਨੂੰ, ਮੂੰਹ ਥੱਲੇ ਕਰਕੇ, ਘਸੀਟਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਬਿਨਾ ਰੁਕਾਵਟ ਦੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਿਛਲੀ ਜਨਮ ਦੀ ਵੈਰ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸਾਂਗਾ।"
ਤਨ੍ਮੇ ਤਤ੍ਤ੍ਵਂ ਨਿਬੋਧਸ੍ਯ ਯਤ੍ਪ੍ਰਮਾਣੌ ਚ ਤਾਵੁਭੌ। `ਸ਼ृਣੁ ਤ੍ਵਂ ਵਤ੍ਸ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਕਥਾਂ ਵੈਰਾਗ੍ਯਵਰ੍ਧਿਨੀਮ੍
"ਇਸ ਦੀ ਸੱਚਾਈ ਤੇ ਦੋਹਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਗੱਲ ਸੁਣ। ਸੁਣ ਪੁੱਤ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਵੈਰਾਗ ਦਿਵੇ—ਤੇਰੀ ਭਲਾਈ ਹੋਵੇ।"
ਪਿਤ੍ਰੋਰਰ੍ਥਵਿਭਾਗੇ ਵੈ ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨਾਂ ਪੁਰਾਣ੍ਡਜ।' ਆਸੀਦ੍ਵਿਭਾਵਸੁਰ੍ਨਾਮ ਮਹਰ੍षਿਃ ਕੋਪਨੋ ਭृਸ਼ਮ੍
ਪਿਤਾ ਦੀ ਜਾਇਦਾਦ ਵੰਡਣ ਵੇਲੇ ਦੋ ਭਰਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਝਗੜਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਵਿਭਾਵਸੂ ਸੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਭ੍ਰਾਤਾ ਤਸ੍ਯਾਨੁਜਸ਼੍ਚਾਸੀਤ੍ਸੁਪ੍ਰਤੀਕੋ ਮਹਾਤਪਾਃ। ਸ ਨੇਚ੍ਛਤਿ ਧਨਂ ਭ੍ਰਾਤ੍ਰਾ ਸਹੈਕਸ੍ਥਂ ਮਹਾਮੁਨਿਃ
ਉਸ ਦਾ ਛੋਟਾ ਭਰਾ ਸੁਪ੍ਰਤੀਕ ਸੀ, ਜੋ ਵੱਡਾ ਤਪਸੀ ਸੀ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਧਨ ਰੱਖਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ।
ਵਿਭਾਗਂ ਕੀਰ੍ਤਯਤ੍ਯੇਵ ਸੁਪ੍ਰਤੀਕੋ ਹਿ ਨਿਤ੍ਯਸ਼ਃ। ਅਥਾਬ੍ਰਵੀਚ੍ਚ ਤਂ ਭ੍ਰਾਤਾ ਸੁਪ੍ਰਤੀਕਂ ਵਿਭਾਵਸੁਃ
ਸੁਪ੍ਰਤੀਕ ਹਮੇਸ਼ਾ ਧਨ ਵੰਡਣ ਦੀ ਜ਼ਿੱਦ ਕਰਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ। ਫਿਰ ਵਿਭਾਵਸੂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਸੁਪ੍ਰਤੀਕ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਵਿਭਾਗੇ ਬਹਵੋ ਦੋषਾ ਭਵਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਮਹਾਤਪਃ।' ਵਿਭਾਗਂ ਬਹਵੋ ਮੋਹਾਤ੍ਕਰ੍ਤੁਮਿਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਨਿਤ੍ਯਸ਼ਃ। ਤਤੋ ਵਿਭਕ੍ਤਾਸ੍ਤ੍ਵਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਨਾਦ੍ਰਿਯਨ੍ਤੇऽਰ੍ਥਮੋਹਿਤਾਃ
ਧਨ ਵੰਡਣ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਗਲਤੀਆਂ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਹੇ ਮਹਾਤਪਸੀ। ਬਹੁਤ ਲੋਕ ਮੋਹ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵੰਡਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਵੰਡ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਧਨ ਦੇ ਮੋਹ ਵਿਚ ਪੈ ਕੇ, ਉਹ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ।