ਅਸ਼੍ਵਤ੍ਥਾਮ੍ਨਿ ਸ੍ਥਿਤੇ ਵੀਰੇ ਸਰ੍ਵਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਸ਼ਾਰਦੇ। ਕਥਂ ਕृष੍ਣਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਰਾਜਨ੍ਨਰ੍ਚਿਤਃ ਕੁਰੁਨਨ੍ਦਨ
ਅਸ਼ਵਥਾਮਾ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਤੇ ਵਿਦਿਆਵਾਂ ਦਾ ਮਾਹਿਰ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਮੌਜੂਦ ਸੀ, ਤਾ ਰਾਜਾ, ਤੂੰ ਕਿਵੇਂ ਕੁਰੁਆਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਨੂੰ ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ?
ਦੁਰ੍ਯੋਧਨੇ ਚ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰੇ ਸ੍ਥਿਤੇ ਪੁਰੁषਸਤ੍ਤਮੇ। ਕृਪੇ ਚ ਭਾਰਤਾਚਾਰ੍ਯੇ ਕਥਂ ਕृष੍ਣਸ੍ਤ੍ਵਯਾऽਰ੍ਚਿਤਃ
ਦੁਰਯੋਧਨ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ ਕ੍ਰਿਪਾ ਵੀ ਮੌਜੂਦ ਸਨ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤੂੰ ਕਿਵੇਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਨੂੰ ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ?
ਦ੍ਰੁਮਂ ਕਮ੍ਪੁਰੁषਾਚਾਰ੍ਯਮਤਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਤਥਾऽਰ੍ਚਿਤਃ। ਭੀष੍ਮਕੇ ਚੈਵ ਦੁਰ੍ਧਰ੍षੇ ਪਾਣ੍ਡੁਵਤ੍ਕृਤਲਕ੍ਸ਼ਣੇ
ਤੂੰ ਦ੍ਰੋਣ, ਜੋ ਵੀਰਾਂ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਅਧਿਆਪਕ ਹੈ, ਅਤੇ ਅਟੱਲ ਭੀਸ਼ਮ, ਜੋ ਪਾਂਡਵਾਂ ਵਾਂਗ ਰਾਜਸੀ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰਕੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਨੂੰ ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ।
ਨृਪੇ ਚ ਰੁਕ੍ਮਿਣਿ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠੇ ਏਕਲਵ੍ਯੇ ਤਥੈਵ ਚ। ਸ਼ਲ੍ਯੇ ਮਦ੍ਰਾਧਿਪੇ ਚੈਵ ਕਥਂ ਕृष੍ਣਸ੍ਤ੍ਵਯਾਰ੍ਚਿਤਃ
ਰੁਕਮੀਣੀ ਦੇ ਮਹਾਨ ਪਿਤਾ, ਏਕਲਵਿਆ, ਅਤੇ ਮਦਰਾ ਦੇ ਰਾਜਾ ਸ਼ਲਯ ਵੀ ਮੌਜੂਦ ਸਨ, ਤਾ ਤੂੰ ਕਿਵੇਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਨੂੰ ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ?
ਅਯਂ ਚ ਸਰ੍ਵਰਾਜ੍ਞਾਂ ਵੈ ਬਲਸ਼੍ਲਾਘੀ ਮਹਾਬਲਃ। ਜਾਮਦਗ੍ਨ੍ਯਸ੍ਯ ਦਯਿਤਃ ਸ਼ਿष੍ਯੋ ਵਿਪ੍ਰਸ੍ਯ ਭਾਰਤ
ਇਹ ਸਭ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਦਾ ਗੁਮਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ, ਜਾਮਦਗਨਿਆ ਦਾ ਪਿਆਰਾ ਸ਼ਿਸ਼, ਭਾਰਤਾ, ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ।
ਯੇਨਾਤ੍ਮਬਲਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਰਾਜਾਨੋ ਯੁਧਿ ਨਿਰ੍ਜਿਤਾਃ। ਤਂ ਚ ਕਰ੍ਣਮਤਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਕਥਂ ਕृष੍ਣਸ੍ਤ੍ਵਯਾਰ੍ਚਿਤਃ
ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਬਲ ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਕੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ, ਉਸ ਕਰਣ ਨੂੰ ਵੀ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰਕੇ, ਤੂੰ ਕਿਵੇਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਨੂੰ ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ?
ਨੈਵਰ੍ਤ੍ਵਿਙ੍ਨੈਵ ਚਾਚਾਰ੍ਯੋ ਨ ਰਾਜਾ ਮਧੁਸੂਦਨਃ। ਅਰ੍ਚਿਤਸ਼੍ਚ ਕੁਰੁਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਕਿਮਨ੍ਯਤ੍ਪ੍ਰਿਯਕਾਮ੍ਯਯਾ
ਉਹ ਨਾ ਯਜਮਾਨ ਹੈ, ਨਾ ਅਧਿਆਪਕ, ਨਾ ਰਾਜਾ, ਮਧੁਸੂਦਨ; ਪਰ ਕੁਰੁਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਤੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ—ਇਹ ਹੋਰ ਕੀ ਹੋ ਸਕਦਾ, ਸਗੋਂ ਪਸੰਦ ਕਰਨ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ।
ਅਥਵਾऽਭ੍ਯਰ੍ਚਨੀਯੋऽਯਂ ਯੁष੍ਮਾਕਂ ਮਧੁਸੂਦਨਃ। ਕਿਂ ਰਾਜਭਿਰਿਹਾਨੀਤੈਰਵਮਾਨਾਯ ਭਾਰਤ
ਜਾਂ ਇਹ ਮਧੁਸੂਦਨ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਸਨਮਾਨ ਦੇ ਯੋਗ ਹੈ; ਤਾਂ ਭਾਰਤਾ, ਇਹ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਲਿਆ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਬੇਇਜ਼ਤੀ ਕਿਉਂ ਕੀਤੀ?
ਵਯਂ ਤੁ ਨ ਭਯਾਦਸ੍ਯ ਕੌਨ੍ਤੇਯਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਾਮਃ ਕਰਾਨ੍ਸਰ੍ਵੇ ਨ ਲੋਭਾਨ੍ਨ ਚ ਸਾਨ੍ਤ੍ਵਨਾਤ੍
ਪਰ ਅਸੀਂ ਇਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਕੁੰਤੀਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਡਰ, ਲਾਲਚ ਜਾਂ ਸਾਂਤਵਨਾ ਵਾਸਤੇ ਨਈਂ, ਸਾਰੇ ਟੋਣ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ।
ਅਸ੍ਯ ਧਰ੍ਮਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਸ੍ਯ ਪਾਰ੍ਥਿਵਤ੍ਵਂ ਚਿਕੀਰ੍षਤਃ। ਕਰਾਨਸ੍ਮੈ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਾਮਃ ਸੋऽਯਮਸ੍ਮਾਨ੍ਨ ਮਨ੍ਯਤੇ
ਇਸ ਧਰਮ ਦੇ ਪੱਕੇ, ਰਾਜਾ ਬਣਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਟੋਣ ਦਿੰਦੇ ਹਾਂ; ਪਰ ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਕੋਈ ਮਹੱਤਵ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ।
ਕਿਮਨ੍ਯਦਵਮਨਾਨਾਦ੍ਧੇ ਯਦੇਨਂ ਰਾਜਸਂਸਦਿ। ਅਪ੍ਰਾਪ੍ਤਲਕ੍ਸ਼ਣਂ ਕृष੍ਣਮਰ੍ਘ੍ਯੇਣਾਰ੍ਚਿਤਵਾਨਸਿ
ਇਸ ਰਾਜ ਸਭਾ ਵਿੱਚ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਅਰਘਿਆ ਦੇ ਕੇ, ਜਦ ਉਹ ਲੋੜੀਂਦੇ ਗੁਣ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ, ਇਹ ਹੋਰ ਕੀ, ਸਗੋਂ ਬੇਇਜ਼ਤੀ ਹੀ ਹੈ।
ਅਕਸ੍ਮਾਦ੍ਧਰ੍ਮਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮੇਤਿ ਯਸ਼ੋ ਗਤਮ੍। ਕੋ ਹਿ ਧਰ੍ਮਚ੍ਯੁਤੇ ਪੂਜਾਮੇਵਂ ਯੁਕ੍ਤਾਂ ਨਿਯੋਜਯੇਤ੍
ਅਚਾਨਕ ਧਰਮਪੁੱਤਰ ਦੀ ਸ਼ੋਹਰਤ 'ਧਰਮਾਤਮਾ' ਵਜੋਂ ਫੈਲ ਗਈ; ਪਰ ਜੇ ਕੋਈ ਧਰਮ ਤੋਂ ਹਟ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਇੰਝ ਯੋਗ ਸਨਮਾਨ ਕੌਣ ਦੇਵੇ?
ਯੋਯਂ ਵृष੍ਣਿਕੁਲੇ ਜਾਤੋ ਰਾਜਾਨਂ ਹਤਵਾਨ੍ਪੁਰਾ। ਜਰਾਸਨ੍ਧਂ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਮਨ੍ਯਾਯੇਨ ਦੁਰਾਤ੍ਮਵਾਨ੍
ਇਹ ਵਿਸ਼ਨੀ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਜਨਮਿਆ, ਜਿਸ ਨੇ noble ਰਾਜਾ ਜਰਾਸੰਧ ਨੂੰ ਅਨਿਆਇਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ—ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਧਰਮਾਤਮਾ ਹੋ ਸਕਦਾ?
ਅਦ੍ਯ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਤਾ ਚੈਵ ਵ੍ਯਪਕृष੍ਟਾ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਾਤ੍। ਦਰ੍ਸ਼ਿਤਂ ਕृਪਣਤ੍ਵਂ ਚ ਕृष੍ਣੇऽਰ੍ਘ੍ਯਸ੍ਯ ਨਿਵੇਦਨਾਤ੍
ਅੱਜ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੀ ਧਰਮਤਾ ਘੱਟ ਹੋ ਗਈ, ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਅਰਘਿਆ ਦੇ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਵੀ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤੀ।
ਯਦਿ ਭੀਤਾਸ਼੍ਚ ਕੌਨ੍ਤੇਯਾਃ ਕृਪਣਾਸ਼੍ਚ ਤਪਸ੍ਵਿਨਃ। ਨਨੁ ਤ੍ਵਯਾऽਪਿ ਬੋਦ੍ਧਵ੍ਯਂ ਯਾਂ ਪੂਜਾਂ ਮਾਧਵਾਰ੍ਹਸਿ
ਜੇ ਕੁੰਤੀਪੁੱਤਰ ਡਰੇ ਹੋਏ ਤੇ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹਨ, ਭਾਵੇਂ ਤਪਸੀ ਹਨ, ਪਰ ਤੂੰ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਕਿ ਮਾਧਵ ਕਿੰਨਾ ਯੋਗ ਸਨਮਾਨ ਹੈ।
ਅਥਵਾ ਕृਪਣੈਰੇਤਾਮੁਪਨੀਤਾਂ ਜਨਾਰ੍ਦਨ। ਪੂਜਾਮਨਰ੍ਹਃ ਕਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਮਭ੍ਯਨੁਜ੍ਞਾਤਵਾਨਸਿ
ਜਾਂ ਜਨਾਰਦਨ, ਇਹ ਸਨਮਾਨ ਕਮਜ਼ੋਰਾਂ ਵਲੋਂ ਤੈਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਤੂੰ, ਜੋ ਇਸ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ, ਇਸ ਨੂੰ ਕਿਉਂ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤਾ?
ਅਯੁਕ੍ਤਾਮਾਤ੍ਮਨਃ ਪੂਜਾਂ ਤ੍ਵਂ ਪੁਨਰ੍ਬਹੁਮਨ੍ਯਸੇ। ਹਵਿषਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਨਿष੍ਯਨ੍ਦਂ ਪ੍ਰਾਸ਼ਿਤਾ ਸ਼੍ਵੇਵ ਨਿਰ੍ਜਨੇ
ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਲਈ ਉਹ ਸਨਮਾਨ ਵਧੀਆ ਸਮਝਦਾ ਜੋ ਯੋਗ ਨਹੀਂ, ਜਿਵੇਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਛੱਡੀ ਹੋਈ ਹਵਿ ਨੂੰ ਕੁੱਤਾ ਖਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਨ ਤ੍ਵਂ ਪਾਰ੍ਥਿਵੇਨ੍ਦ੍ਰਾਣਾਮਪਮਾਨਃ ਪ੍ਰਯੁਜ੍ਯਤੇ। ਤ੍ਵਾਮੇਵ ਕੁਰਵੋ ਵ੍ਯਕ੍ਤਂ ਪ੍ਰਲਮ੍ਭਨ੍ਤੇ ਜਨਾਰ੍ਦਨ
ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਬੇਇਜ਼ਤੀ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ ਜਾ ਰਹੀ; ਸਪਸ਼ਟ ਹੈ, ਜਨਾਰਦਨ, ਕਿ ਕੁਰੁ ਤੈਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਚਾਪਲੂਸੀ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ।
ਕ੍ਲੀਬੇ ਦਾਰਕ੍ਰਿਯਾ ਯਾਦृਗਨ੍ਧੇ ਵਾ ਰੂਪਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍। ਅਰਾਜ੍ਞੋ ਰਾਜਵਤ੍ਪੂਜਾ ਤਥਾ ਤੇ ਮਧੁਸੂਦਨ
ਜਿਵੇਂ ਨਪੁੰਸਕ ਦੀ ਵਿਆਹ, ਜਾਂ ਬਿਨਾ ਸੁਗੰਧ ਵਾਲੀ ਚੀਜ਼ 'ਚ ਖੁਸ਼ਬੂ, ਜਾਂ ਅਜੋਕੇ 'ਚ ਸੋਹਣਾਪਣ, ਐਸੇ ਹੀ ਰਾਜਾ ਨਾ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਦੀ ਰਾਜੇ ਵਾਂਗ ਪੂਜਾ, ਹੇ ਮਧੁਸੂਦਨ, ਬੇਕਾਰ ਹੈ।
ਦृष੍ਟੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰੋ ਰਾਜਾ ਦृष੍ਟੋ ਭੀष੍ਮਸ਼੍ਚ ਯਾਦृਸ਼ਃ। ਵਾਸੁਦੇਵੋऽਪ੍ਯਯਂ ਦृष੍ਟਃ ਸਰ੍ਵਮੇਤਦ੍ਯਥਾਤਥਮ੍
ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਗਿਆ, ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਵੀ ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਹੈ, ਵੇਖਿਆ ਗਿਆ; ਇਹ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਵੀ ਵੇਖਿਆ ਗਿਆ—ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਜਿਵੇਂ ਹੈ, ਐਸਾ ਹੀ ਹੈ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲਸ੍ਤਾਨੁਤ੍ਥਾਯ ਪਰਮਾਸਨਾਤ੍। ਨਿਰ੍ਯਯੌ ਸਦਸਸ੍ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਹਿਤੋ ਰਾਜਭਿਸ੍ਤਦਾ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲ ਉੱਤਮ ਆਸਨ ਤੋਂ ਉਠਿਆ ਤੇ ਉਸ ਸਮੇਂ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਉਸ ਸਭਾ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਤਤੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰੋ ਰਾਜਾ ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲਮੁਪਾਦ੍ਰਵਤ੍। ਉਵਾਚ ਚੈਨਂ ਮਧੁਰਂ ਸਾਨ੍ਤ੍ਵਪੂਰ੍ਵਮਿਦਂ ਵਚਃ
ਫਿਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਰਾਜਾ ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲ ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮਿੱਠੇ ਤੇ ਸੰਤੁਲਨ ਵਾਲੇ ਬੋਲ ਆਖੇ।
ਨੇਦਂ ਯੁਕ੍ਤਂ ਮਹੀਪਾਲ ਯਾਦृਸ਼ਂ ਵੈ ਤ੍ਵਮੁਕ੍ਤਵਾਨ੍। ਅਧਰ੍ਮਸ਼੍ਚ ਪਰੋ ਰਾਜਨ੍ਪਾਰੁष੍ਯਂ ਚ ਨਿਰਰ੍ਥਕਮ੍
ਇਹ ਜਿਹੜਾ ਤੂੰ ਆਖਿਆ, ਹੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਠੀਕ ਨਹੀਂ; ਇਹ ਵੱਡਾ ਅਧਰਮ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਤੇ ਤੇਰੀ ਕਠੋਰਤਾ ਬੇਮਤਲਬ ਹੈ।
ਨ ਹਿ ਧਰ੍ਮਂ ਪਰਂ ਜਾਤੁ ਨਾਵਬੁਧ੍ਯੇਤ ਪਾਰ੍ਥਿਵਃ। ਭੀष੍ਮਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤਨਵਸ੍ਤ੍ਵੇਨਂ ਮਾਵਮਂਸ੍ਥਾਸ੍ਤ੍ਵਮਨ੍ਯਥਾ
ਕਦੇ ਵੀ ਕੋਈ ਰਾਜਾ ਉੱਚਾ ਧਰਮ ਸਮਝਣ ਤੋਂ ਵੰਝਿਆ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ; ਭੀਸ਼ਮ, ਸ਼ਾਂਤਨੁ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਇਸ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ—ਤੂੰ ਉਸ ਬਾਰੇ ਹੋਰ ਰਾਹੀਂ ਨਾ ਸੋਚ।
ਪਸ਼੍ਯ ਚੈਤਾਨ੍ਮਹੀਪਾਲਾਂਸ੍ਤ੍ਵਤ੍ਤੋ ਵृਦ੍ਧਤਰਾਨ੍ਬਹੂਨ੍। ਮृष੍ਯਨ੍ਤੇ ਚਾਰ੍ਹਣਾਂ ਕृष੍ਣੇ ਤਦ੍ਵਤ੍ਵਂ ਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਇਹ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖ, ਜੋ ਤੈਥੋਂ ਵੱਡੇ ਹਨ, ਕਈ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਆਦਰ-ਸੱਤਕਾਰ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਤੂੰ ਵੀ ਐਸਾ ਹੀ ਮਾਫ ਕਰ।
ਵੇਦ ਤਤ੍ਤ੍ਵੇਨ ਕृष੍ਣਂ ਹਿ ਭੀष੍ਣਸ਼੍ਚੇਦਿਪਤੇ ਭृਸ਼ਮ੍। ਨ ਹ੍ਯੇਨਂ ਤ੍ਵਂ ਤਥਾ ਯਥੈਨਂ ਵੇਦ ਕੌਰਵਃ
ਭੀਸ਼ਮ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਸੱਚਮੁੱਚ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਚੇਦੀ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤੇਰੇ ਨਾਲੋਂ ਕਈ ਵਧ; ਤੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਐਸਾ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ ਜਿਵੇਂ ਕੌਰਵ ਜਾਣਦਾ ਹੈ।
ਨਾਸ੍ਮੈ ਦੇਯੋ ਹ੍ਯਨੁਨਯੋ ਨਾਯਮਰ੍ਹਤਿ ਸਾਨ੍ਤ੍ਵਨਮ੍। ਲੋਕਵृਦ੍ਧਤਮੇ ਕृष੍ਣੇ ਯੋऽਰ੍ਹਣਾਂ ਨਾਭਿਮਨ੍ਯਤੇ
ਜੋ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਜਗਤ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ, ਦੀ ਆਦਰ-ਸੱਤਕਾਰ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਮਨਾਉਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਸੰਤੁਲਨ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ।
ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਂ ਜਿਤ੍ਵਾ ਰਣੇ ਰਣਕृਤਾਂ ਵਰਃ। ਯੋ ਮੁਞ੍ਚਤਿ ਵਸ਼ੇ ਕृਤ੍ਵਾ ਗੁਰੁਰ੍ਭਵਤਿ ਤਸ੍ਯ ਸਃ
ਕੋਈ ਕਸ਼ਤਰੀ, ਜਦੋਂ ਜੰਗ 'ਚ ਦੂਜੇ ਕਸ਼ਤਰੀ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਸ਼ 'ਚ ਕਰਕੇ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਉਸ ਦਾ ਵੱਡਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਸ੍ਯਾਂ ਹਿ ਸਮਿਤੌ ਰਾਜ੍ਞਾਮੇਕਮਪ੍ਯਜਿਤਂ ਯੁਧਿ। ਨ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਮਹੀਪਾਲਂ ਸਾਤ੍ਵਤੀਪੁਤ੍ਰਤੇਜਸਾ
ਇਸ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਸਭਾ 'ਚ, ਮੈਂ ਕੋਈ ਰਾਜਾ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ ਜੋ ਸਤਵਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਜੰਗ 'ਚ ਅਜਿੱਤਿਆ ਹੋਵੇ।
ਨ ਹਿ ਕੇਵਲਮਸ੍ਮਾਕਮਯਮਰ੍ਚ੍ਯਤਮੋऽਚ੍ਯੁਤਃ। ਤ੍ਰਯਾਣਾਮਪਿ ਲੋਕਾਨਾਮਰ੍ਚਨੀਯੋ ਮਹਾਭੁਜਃ
ਸਿਰਫ ਸਾਡੇ ਲਈ ਹੀ ਨਹੀਂ, ਇਹ ਅਚੁਤ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧ ਪੂਜਣਯੋਗ ਹੈ; ਇਹ ਵੱਡੇ ਬਾਂਹ ਵਾਲਾ ਤਿੰਨੋ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਆਦਰਯੋਗ ਹੈ।