ਅਹੋ ਬਤ ਮਹਦ੍ਭੂਤਂ ਸ੍ਵਯਮ੍ਭੂਰ੍ਯਦਿਦਂ ਸ੍ਵਯਮ੍। ਆਦਾਸ੍ਯਤਿ ਪੁਨਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਮੇਵਂ ਬਲਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਅਹੋ, ਇਹ ਵੱਡਾ ਅਜੋਬਾ ਹੈ ਕਿ ਆਪ ਹੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਭੂ ਫਿਰ ਤੋਂ ਇਤਨੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਖ਼ਤਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਸੰਭਾਲੇਗਾ।
ਇਤ੍ਯੇਤਾਂ ਨਾਰਦਸ਼੍ਚਿਨ੍ਤਾਂ ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾਸ ਸਰ੍ਵਵਿਤ੍। ਹਰਿਂ ਨਾਰਾਯਣਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਯਜ੍ਞੈਰੀਜ੍ਯਂ ਤਮੀਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਾਰਦ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਨੇ ਇਹ ਸੋਚ ਵਿਚਾਰਿਆ, ਹਰੀ ਨਾਰਾਇਣ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਜੋ ਯਜਨਾਂ ਰਾਹੀਂ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਧਰ੍ਮਵਿਦਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਧਰ੍ਮਰਾਜਸ੍ਯ ਧੀਮਤਃ। ਮਹਾਧ੍ਵਰੇ ਮਹਾਬੁਦ੍ਧਿਸ੍ਤਸ੍ਥੌ ਸ ਬਹੁਮਾਨਤਃ
ਉਥੇ, ਧਰਮ ਜਾਣਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਧਰਮਰਾਜ ਦੀ ਵੱਡੀ ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ, ਵੱਡੀ ਅਕਲ ਵਾਲਾ, ਵੱਡੀ ਇਜ਼ਤ ਨਾਲ ਖੜਾ ਸੀ।
ਤਤਃ ਸਮੁਦਿਤਾ ਮੁਖ੍ਯੈਰ੍ਗੁਣੈਰ੍ਗੁਣਵਤਾਂ ਵਰਾਃ। ਬਹਵੋ ਭਾਵਿਤਾਤ੍ਮਾਨਃ ਪृਥਕ੍ਪृਥਗਰਿਨ੍ਦਮਾਃ
ਫਿਰ, ਗੁਣਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਚੋਟੀ ਦੇ, ਆਪਣੇ ਆਪਣੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ, ਸ਼ੁੱਧ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਵਿਅਕਤੀ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ।
ਆਤ੍ਮਕृਤ੍ਯਮਿਤਿ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਪਾਞ੍ਚਾਲਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ। ਸਮੀਯੁਰ੍ਵृष੍ਣਯਸ਼੍ਚੈਵ ਤਦਾऽਨੀਕਾਗ੍ਰਹਾਰਿਣਃ
ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਸਮਝ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਪਾਂਚਾਲ ਅਤੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ, ਫੌਜਾਂ ਦੇ ਆਗੂ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਉਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ।
ਦਾਰਾਃ ਸਜਨਾਮਾਤ੍ਯਾ ਵਹਨ੍ਤੋ ਰਤ੍ਨਸਞ੍ਚਯਾਨ੍। ਵਿਕृष੍ਟਤ੍ਵਾਚ੍ਚ ਦੇਸ਼ਸ੍ਯ ਗੁਰੁਭਾਰਤਯਾ ਚ ਤੇ
ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਅਤੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨਾਲ, ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਲੈ ਕੇ ਆਏ, ਦੇਸ਼ ਦੀ ਦੂਰੀ ਅਤੇ ਭਾਰੀ ਭਾਰ ਨਾਲ ਥੱਕੇ ਹੋਏ।
ਯਯੁਃ ਪ੍ਰਮੁਦਿਤਾਃ ਪਸ਼੍ਚਾਦ੍ਭਗਵਨ੍ਤਂ ਸਮਨ੍ਵਯੁਃ। ਬਲਸ਼ੇषਂ ਸਮੁਦਿਤਂ ਪਰਿਗृਹ੍ਯ ਸਮਨ੍ਤਤਃ
ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਚਲੇ ਅਤੇ ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪਏ, ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਬਚੀ ਹੋਈ ਫੌਜ ਇਕੱਠੀ ਕਰ ਲਈ।
ਅਜਸ਼੍ਚਕ੍ਰਾਯੁਧਃ ਸ਼ੌਰਿਰਮਿਤ੍ਰਗਣਮਰ੍ਦਨਃ। ਬਲਾਧਿਕਾਰੇ ਨਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਸਂਮਾਨ੍ਯਾਨਕਦੁਨ੍ਦੁਭਿਮ੍
ਅਜਾ, ਚੱਕਰ ਵਾਲਾ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਗਰੁੱਪਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲਾ, ਨੇ ਫੌਜ ਦੀ ਕਮਾਂਡ ਆਨਕਦੁੰਦੁਭੀ ਨੂੰ ਇਜ਼ਤ ਨਾਲ ਸੌਂਪ ਦਿੱਤੀ।
ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਯਾਦ੍ਯਾਦਵਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਜਯਮਾਨੇ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰੇ। ਉਚ੍ਚਾਵਚਮੁਪਾਦਾਯ ਧਰ੍ਮਰਾਜਾਯ ਮਾਧਵਃ
ਯਾਦਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੀ ਜਿੱਤ ਵੇਖ ਕੇ, ਮਾਧਵ ਨੇ ਧਰਮਰਾਜ ਲਈ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤੋਹਫੇ ਲੈ ਕੇ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ।
ਧਨੌਘਂ ਪੁਰਤਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਖਾਣ੍ਡਵਪ੍ਰਸ੍ਥਮਾਯਯੌ। ਤਤ੍ਰ ਯਜ੍ਞਗਤਾਨ੍ਪਸ਼੍ਯਂਸ਼੍ਚੈਦ੍ਯਵਰ੍ਗਸਮਾਗਤਾਨ੍
ਧਨ ਦਾ ਵੱਡਾ ਢੇਰ ਸਾਹਮਣੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਹ ਖਾਂਡਵਪ੍ਰਸਥ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਉਥੇ ਯਜਨਾ ਲਈ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਅਤੇ ਚੈਦਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਭੂਮਿਪਾਲਗਣਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਸਪ੍ਰਭਾਨਿਵ ਤੋਯਦਾਨ੍। ਘਕਾਯਾਨ੍ਨਿਵਸਤੋ ਯੂਥਪਾਨਿਵ ਯੂਥਪਃ
ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਵੇਖੇ, ਜੋ ਬਿਜਲੀ ਵਾਲੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਆਗੂ ਵਾਂਗ ਇਕੱਠੇ ਵੱਸਦੇ ਸਨ।
ਬਲਿਨਃ ਸਿਂਹਸਙ੍ਕਾਸ਼ਾਨ੍ਮਹੀਮਾਵृਤ੍ਯ ਤਿष੍ਠਤਃ। ਤਤੋ ਜਨੌਘਸਮ੍ਬਾਧਂ ਰਾਜਸਾਗਰਮਵ੍ਯਯਮ੍
ਸ਼ੇਰਾਂ ਵਾਂਗ ਤਾਕਤਵਰ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਖੜੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਭਰ ਦਿੱਤਾ; ਫਿਰ, ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭੀੜ ਨਾਲ, ਰਾਜਾ ਸਮੁੰਦਰ ਅਖੂਤ ਹੋ ਗਿਆ।
ਨਾਦਯਨ੍ਰਥਘੋषੇਣ ਹ੍ਯੁਪਾਯਾਨ੍ਮਧੁਸੂਦਨਃ। ਅਸੂਰ੍ਯਮਿਵ ਸੂਰ੍ਯੇਣ ਨਿਵਾਤਮਿਵ ਵਾਯੁਨਾ
ਰਥਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਮਧੁਸੂਦਨ ਆਗੇ ਵਧਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਹਵਾ ਠੰਢੀ ਹਵਾਵਾਂ ਨੂੰ ਹਟਾਉਂਦੀ ਹੈ।
ਕृष੍ਣੇਨ ਸਮੁਪੇਤੇਨ ਜਹਰ੍षੇ ਭਾਰਤਂ ਪੁਰਮ੍। ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਣਾਂ ਤੁ ਪੂਜਾਰ੍ਥਂ ਹ੍ਯਰ੍ਥਧਰ੍ਮਵਿਤ੍
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਨਾਲ, ਭਾਰਤਾਂ ਦਾ ਸ਼ਹਿਰ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਧਨ ਅਤੇ ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਹ ਜਾਣਦਾ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੇ ਖ਼ਤਰੀਆਂ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਲਈ ਆਇਆ ਸੀ।
ਸਹਦੇਵੋ ਵਿਸ਼ੇषਜ੍ਞੋ ਮਾਦ੍ਰੀਪੁਤ੍ਰਃ ਕृਤੋऽਭਵਤ੍। ਭਗਵਨ੍ਤਂ ਤੁ ਭੂਤਾਨਾਂ ਭਾਸ੍ਵਨ੍ਤਮਿਵ ਤੇਜਸਾ
ਮਾਦਰੀ ਦੇ ਪੁੱਤ ਸਾਹਦੇਵ, ਜੋ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਐਸਾ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤਾ ਜਿਵੇਂ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਭੂ ਤੇਜ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।
ਵਿਸ਼ਨ੍ਤਂ ਯਜ੍ਞਭੂਮਿਂ ਤਾਂ ਸਿਤਸ੍ਯਾਵਰਜਂ ਪ੍ਰਭੁਮ੍। ਤੇਜੋਰਾਸ਼ਿਮृषਿਂ ਵਿਪ੍ਰਮਦृਸ਼੍ਯਂ ਵੈ ਵਿਜਾਨਤਾਮ੍
ਜਦੋਂ ਉਹ ਯਜਨ ਭੂਮੀ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ, ਸਿਤਾ ਦਾ ਛੋਟਾ ਭਰਾ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲਾ, ਰਿਸ਼ੀ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਅਤੇ ਮਾਲਕ ਸੀ, ਉਹ ਵਿਦਵਾਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤਾ।
ਵਯੋਧਿਕਾਨਾਂ ਵृਦ੍ਧਾਨਾਂ ਮਾਰ੍ਗਮਾਤ੍ਮਨਿ ਤਿष੍ਠਤਾਮ੍। ਜਗਤਸ੍ਤਸ੍ਥੁषਸ਼੍ਚੈਵ ਪ੍ਰਭਵਾਪ੍ਯਯਮਚ੍ਯੁਤਮ੍
ਉਮਰ ਵਿੱਚ ਵੱਡੇ, ਆਪਣੇ ਰਾਹ ਤੇ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਅਤੇ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਸਥਿਰ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ ਵੱਡਿਆਂ ਵਿਚ, ਉਹ ਅਟੱਲ ਮੂਲ ਅਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਅੰਤ ਵਜੋਂ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ।
ਅਨਨ੍ਤਮਨ੍ਤਂ ਸ਼ਤ੍ਰੂਣਾਮਮਿਤ੍ਰਗਣਮਰ੍ਦਨਮ੍। ਪ੍ਰਭਵਂ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਮਾਪਤ੍ਸ੍ਵਭਯਮਚ੍ਯੁਤਮ੍
ਉਹ ਅੰਤਹੀਨ ਹੈ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਅੰਤ ਹੈ, ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਮੂਲ ਹੈ ਅਤੇ ਮੁਸ਼ਕਲ ਵੇਲੇ ਅਟੱਲ ਆਸਰਾ ਹੈ।
ਭਵਿष੍ਯਂ ਭਾਵਨਂ ਭੂਤਂ ਦ੍ਵਾਰਵਤ੍ਯਾਮਰਿਨ੍ਦਮਮ੍। ਸ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕृष੍ਣਮਾਯਾਨ੍ਤਂ ਪ੍ਰਤਿਪੂਜ੍ਯਾਮਿਤੌਜਸਮ੍
ਉਹ ਭਵਿੱਖ, ਰਚਨਹਾਰ, ਪੁਰਾਤਨ ਅਤੇ ਦਵਾਰਕਾ ਵਿੱਚ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਜਦੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਆਉਂਦਾ ਹੋਇਆ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤਾ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਮੰਨ ਕੇ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਯਥਾਰ੍ਹਂ ਕੇਸ਼ਵੇ ਵृਤ੍ਤਿਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਪਦ੍ਯਤ ਪਾਣ੍ਡਵਃ। ਜ੍ਯੈष੍ਠ੍ਯਕਾਨਿष੍ਠ੍ਯਸਂਯੋਗਂ ਸਮ੍ਪ੍ਰਧਾਰ੍ਯ ਗੁਣਾਗੁਣੈਃ
ਪਾਂਡਵ ਨੇ ਕੇਸ਼ਵ ਨੂੰ ਉਚਿਤ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਵੱਡੇ-ਛੋਟੇ ਦੀ ਕ੍ਰਮਵਾਰੀ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗੁਣ-ਅਵਗੁਣ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ।
ਆਰਿਰਾਧਯਿषੁਰ੍ਧਰ੍ਮਃ ਪੂਜਯਿਤ੍ਵਾ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਨ੍। ਮਹਦਾਦਿਤ੍ਯਸਙ੍ਕਾਸ਼ਮਾਸਨਂ ਚ ਜਗਤ੍ਪਤੇਃ। ਦਦੌ ਨਾਸਾਦਿਤਂ ਕੈਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨੁਪਵਿਵੇਸ਼ ਸਃ
ਧਰਮ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਫਿਰ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ, ਜੋ ਮਹਾਂ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਅਜਿਹਾ ਆਸਨ ਦਿੱਤਾ ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਕਿਸੇ ਨੇ ਨਹੀਂ ਲਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਹ ਉਥੇ ਬੈਠ ਗਿਆ।
ਤਤੋ ਭੀष੍ਮੋऽਬ੍ਰਵੀਦ੍ਰਾਜਨ੍ਧਰ੍ਮਰਾਜਂ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਮ੍। ਕ੍ਰਿਯਤਾਮਰ੍ਹਣਂ ਰਾਜ੍ਞਾਂ ਯਥਾਰ੍ਹਮਿਤਿ ਭਾਰਤ
ਫਿਰ ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਧਰਮ ਰਾਜ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਉਚਿਤ ਸਤਿਕਾਰਤਾ ਕਰੀ ਜਾਵੇ, ਭਾਰਤ।'
ਆਚਾਰ੍ਯਮृਤ੍ਵਿਜਂ ਚੈਵ ਸਂਯੁਜਂ ਚ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ। ਸ੍ਨਾਤਕਂ ਚ ਪ੍ਰਿਯਂ ਪ੍ਰਾਹੁਃ षਡਰ੍ਘਾਰ੍ਹਾਨ੍ਨृਪਂ ਤਥਾ
ਹੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਅਚਾਰਯ, ਯਜਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਸਾਥੀ, ਸਨਾਤਕ, ਪਿਆਰਾ ਅਤੇ ਰਾਜਾ—ਇਹ ਛੇ ਜਣੇ ਅਰਘ ਦੇ ਯੋਗ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਏਤਾਨਰ੍ਘ੍ਯਾਨਭਿਗਤਾਨਾਹੁਃ ਸਂਵਤ੍ਸਰੋषਿਤਾਨ੍। ਤ ਇਮੇ ਕਾਲਪੂਗਸ੍ਯ ਮਹਤੋऽਸ੍ਮਾਨੁਪਾਗਤਾਃ
ਜੋ ਅਰਘ ਨਹੀਂ ਲੈ ਚੁੱਕੇ ਅਤੇ ਇੱਕ ਸਾਲ ਰਹਿ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਉਹ ਅਜਿਹੇ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਹੁਣ ਇਹ ਵੱਡੀ ਸੰਗਤ ਵਿੱਚ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਆਏ ਹਨ।
ਏषਾਮੇਕੈਕਸ਼ੋ ਰਾਜਨ੍ਨਰ੍ਘ ਆਨੀਯਤਾਮਿਤਿ। ਅਥ ਤੈषਾਂ ਵਰਿष੍ਠਾਯ ਸਮਰ੍ਥਾਯੋਪਨੀਯਤਾਮ੍
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਹਰ ਇੱਕ ਲਈ ਅਰਘ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਲਿਆ ਜਾਵੇ; ਫਿਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਅਤੇ ਯੋਗ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਉਹ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ।
ਕਸ੍ਮੈ ਭਵਾਨ੍ਮਨ੍ਯਤੇऽਰ੍ਘਮੇਕਸ੍ਮੈ ਕੁਰੁਨਨ੍ਦਨ। ਉਪਨੀਯਮਾਨਂ ਯੁਕ੍ਤਂ ਚ ਤਨ੍ਮੇ ਬ੍ਰੂਹਿ ਪਿਤਾਮਹ
ਹੇ ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ੀ, ਤੁਸੀਂ ਕਿਸ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਅਰਘ ਦੇਣਾ ਠੀਕ ਸਮਝਦੇ ਹੋ? ਦੱਸੋ, ਪਿਤਾਮਹ, ਕਿਸ ਨੂੰ ਪੇਸ਼ ਕਰਨਾ ਯੋਗ ਹੈ।
ਤਤੋ ਭੀष੍ਮਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤਨਵੋ ਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤ੍ਯ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍। ਵਾਰ੍ष੍ਣੇਯਂ ਮਨ੍ਯਤੇ ਕृष੍ਣਮਰ੍ਹਣੀਯਤਮਂ ਭੁਵਿ
ਫਿਰ ਭੀਸ਼ਮ, ਸ਼ਾਂਤਨੁ ਦਾ ਪੁੱਤ, ਸਮਝਦਾਰ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ালী, ਆਪਣੇ ਮਨ ਨਾਲ ਨਿਰਣੈ ਕਰ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਮੰਨਿਆ।
ਏष ਹ੍ਯੇषਾਂ ਸਮਸ੍ਤਾਨਾਂ ਤੇਜੋਬਲਪਰਾਕ੍ਰਮੈਃ। ਮਧ੍ਯੇ ਤਪਨ੍ਨਿਵਾਭਾਤਿ ਜ੍ਯੋਤਿषਾਮਿਵ ਭਾਸ੍ਕਰਃ
ਇਹ ਸਭ ਵਿਚ, ਤੇਜ, ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੇ ਵਿਰਤਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਵਿਚਕਾਰ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਤਾਰਿਆਂ ਵਿਚ ਭਾਸਕਰ।
ਅਸੂਰ੍ਯਮਿਵ ਸੂਰ੍ਯੇਣ ਨਿਰ੍ਵਾਤਮਿਵ ਵਾਯੁਨਾ। ਭਾਸਿਤਂ ਹ੍ਲਾਦਿਤਂ ਚੈਵ ਕृष੍ਣੇਨੇਦਂ ਸਦੋ ਹਿ ਨਃ
ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਅਸੁਰਿਆਂ ਨੂੰ ਚਮਕਾਉਂਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਹਵਾ ਨਿਸ਼ਚਲ ਨੂੰ ਜੀਵੰਤ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਸਾਡੀ ਇਸ ਸਭਾ ਨੂੰ ਚਮਕਾਇਆ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਕੀਤਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮੈ ਭੀष੍ਮਾਭ੍ਯਨੁਜ੍ਞਾਤਃ ਸਹਦੇਵਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍। ਉਪਜਹ੍ਰੇऽਥ ਵਿਧਿਵਦ੍ਵਾਰ੍ष੍ਣੇਯਾਯਾਰ੍ਘ੍ਯਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਭੀਸ਼ਮ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਸਾਹਦੇਵ ਨੇ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਵ੍ਰਿਸ਼ਨੀ ਦੇ ਪੁੱਤ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਅਰਘ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ।