ਨ ਤਸ੍ਯਾਂ ਸਨ੍ਨਿਧੌ ਸ਼ੂਦ੍ਰਃ ਕਸ਼੍ਚਿਦਾਸੀਨ੍ਨ ਚਾਵ੍ਰਤੀ। ਅਨ੍ਤਰ੍ਵੇਦ੍ਯਾਂ ਤਦਾ ਰਾਜਨ੍ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਨਿਵੇਸ਼ਨੇ
ਉਸ ਸਭਾ ਵਿੱਚ, ਕੋਈ ਸ਼ੂਦਰ ਜਾਂ ਅਵਰਤ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ ਸੀ; ਉਹ ਯਜਨ ਦੀ ਜਗ੍ਹਾ, ਰਾਜਾ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੀ।
ਤਾਂ ਤੁ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਵਤੋ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਂ ਤਦਾ ਯਜ੍ਞਵਿਧਾਨਜਾਮ੍। ਤੁਤੋष ਨਾਰਦਃ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਧਰ੍ਮਰਾਜਸ੍ਯ ਧੀਮਤਃ
ਯਜਨ ਦੀ ਰੀਤ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਈ ਲਕਸ਼ਮੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਧਰਮ-ਰਾਜਾ ਦੀ ਸਮ੍ਰਿੱਧੀ ਤੇ ਬੁੱਧੀ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਹੋਈ।
ਅਥ ਚਿਨ੍ਤਾਂ ਸਮਾਪੇਦੇ ਸ ਮੁਨਿਰ੍ਮਨੁਜਾਧਿਪ। ਨਾਰਦਸ੍ਤੁ ਤਦਾ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਸਰ੍ਵਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਸਮਾਗਮਮ੍
ਫਿਰ ਉਹ ਰਿਸ਼ੀ, ਨਾਰਦ, ਸਭ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਦੀ ਇਕੱਠ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਸੋਚ ਵਿਚ ਪੈ ਗਿਆ।
ਸਸ੍ਮਾਰ ਚ ਪੁਰਾਵृਤ੍ਤਾਂ ਕਥਾਂ ਤਾਂ ਪੁਰੁषਰ੍षਭ। ਅਂਸ਼ਾਵਤਰਣੇ ਯਾऽਸੌ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ਭਵਨੇऽਭਵਤ੍
ਉਸ ਨੇ, ਹੇ ਪੁਰੁਸ਼ਾਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ, ਉਹ ਪੁਰਾਣੀ ਕਹਾਣੀ ਯਾਦ ਕੀਤੀ, ਜੋ ਅੰਸ਼ਾਂ ਦੇ ਉਤਰਣ ਵੇਲੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਹੋਈ ਸੀ।
ਦੇਵਾਨਾਂ ਸਙ੍ਗਮਂ ਤਂ ਤੁ ਵਿਜ੍ਞਾਯ ਕੁਰੁਨਨ੍ਦਨ। ਨਾਰਦਃ ਪੁਣ੍ਡਰੀਕਾਕ੍ਸ਼ਂ ਸਸ੍ਮਾਰ ਮਨਸਾ ਹਰਿਮ੍
ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਹੇ ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ੀ, ਨਾਰਦ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਕੰਵਾਂ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਹਰੀ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ।
ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਸ ਵਿਬੁਧਾਰਿਘ੍ਨਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰੇ ਨਾਰਾਯਣੋ ਵਿਭੁਃ। ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਂ ਪਾਲਯਂਸ਼੍ਚੇਮਾਂ ਜਾਤਃ ਪਰਪੁਰਞ੍ਜਯਃ
ਉਥੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਨਾਰਾਇਣ ਆਪ, ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ, ਵਚਨ ਨਿਭਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ, ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਜਨਮਿਆ ਸੀ।
ਨ੍ਦਿਦੇਸ਼ ਪੁਰਾ ਯੋऽਸੌ ਵਿਬੁਧਾਨ੍ਭੂਤਕृਤ੍ਸ੍ਵਯਮ੍। ਨ੍ਯੋਨ੍ਯਮਭਿਨਿਘ੍ਨਨ੍ਤਃ ਪੁਨਰ੍ਲੋਕਾਨਵਾਪ੍ਸ੍ਯਥ
ਜੋ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸਿੱਖਿਆ ਦਿੱਤੀ ਸੀ, ਜਦ ਉਹ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਲੜ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਹ ਨੇ ਫਿਰ ਆਖਿਆ, 'ਤੁਸੀਂ ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੋਗੇ।'
ਇਤਿ ਨਾਰਾਯਣਃ ਸ਼ਮ੍ਭੁਰ੍ਭਗਵਾਨ੍ਭੂਤਭਾਵਨਃ। ਆਦਿਸ਼੍ਯ ਵਿਬੁਧਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨਜਾਯਤ ਯਦੁਕ੍ਸ਼ਯੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਾਰਾਇਣ, ਸ਼ੰਭੂ, ਜੋ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ ਹੈ, ਨੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਯਾਦਵ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲਿਆ।
ਕ੍ਸ਼ਿਤਾਵਨ੍ਧਕਵृष੍ਣੀਨਾਂ ਵਂਸ਼ੇ ਵਂਸ਼ਭृਤਾਂ ਵਰਃ। ਪਰਯਾ ਸ਼ੁਸ਼ੁਭੇ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮ੍ਯਾ ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਾਣਾਮਿਵੋਡੁਰਾਟ੍
ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਅੰਧਕ ਅਤੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ, ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਚਾਨਣ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਤਾਰੇ ਵਿੱਚ ਚੰਦ।
ਯਸ੍ਯ ਬਾਹੁਬਲਂ ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਾਃ ਸੁਰਾਃ ਸਰ੍ਵ ਉਪਾਸਤੇ। ਸੋਯਂ ਮਾਨੁषਵਨ੍ਨਾਮ ਹਰਿਰਾਸ੍ਤੇऽਰਿਮਰ੍ਦਨਃ
ਜਿਸ ਦੀ ਬਾਂਹ ਦੀ ਤਾਕਤ ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਪੂਜਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਹਰੀ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲਾ, ਹੁਣ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਨਾਮ ਰੱਖ ਕੇ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਅਹੋ ਬਤ ਮਹਦ੍ਭੂਤਂ ਸ੍ਵਯਮ੍ਭੂਰ੍ਯਦਿਦਂ ਸ੍ਵਯਮ੍। ਆਦਾਸ੍ਯਤਿ ਪੁਨਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਮੇਵਂ ਬਲਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਅਹੋ, ਇਹ ਵੱਡਾ ਅਜੋਬਾ ਹੈ ਕਿ ਆਪ ਹੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਭੂ ਫਿਰ ਤੋਂ ਇਤਨੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਖ਼ਤਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਸੰਭਾਲੇਗਾ।
ਇਤ੍ਯੇਤਾਂ ਨਾਰਦਸ਼੍ਚਿਨ੍ਤਾਂ ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾਸ ਸਰ੍ਵਵਿਤ੍। ਹਰਿਂ ਨਾਰਾਯਣਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਯਜ੍ਞੈਰੀਜ੍ਯਂ ਤਮੀਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਾਰਦ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਨੇ ਇਹ ਸੋਚ ਵਿਚਾਰਿਆ, ਹਰੀ ਨਾਰਾਇਣ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਜੋ ਯਜਨਾਂ ਰਾਹੀਂ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਧਰ੍ਮਵਿਦਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਧਰ੍ਮਰਾਜਸ੍ਯ ਧੀਮਤਃ। ਮਹਾਧ੍ਵਰੇ ਮਹਾਬੁਦ੍ਧਿਸ੍ਤਸ੍ਥੌ ਸ ਬਹੁਮਾਨਤਃ
ਉਥੇ, ਧਰਮ ਜਾਣਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਧਰਮਰਾਜ ਦੀ ਵੱਡੀ ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ, ਵੱਡੀ ਅਕਲ ਵਾਲਾ, ਵੱਡੀ ਇਜ਼ਤ ਨਾਲ ਖੜਾ ਸੀ।
ਤਤਃ ਸਮੁਦਿਤਾ ਮੁਖ੍ਯੈਰ੍ਗੁਣੈਰ੍ਗੁਣਵਤਾਂ ਵਰਾਃ। ਬਹਵੋ ਭਾਵਿਤਾਤ੍ਮਾਨਃ ਪृਥਕ੍ਪृਥਗਰਿਨ੍ਦਮਾਃ
ਫਿਰ, ਗੁਣਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਚੋਟੀ ਦੇ, ਆਪਣੇ ਆਪਣੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ, ਸ਼ੁੱਧ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਵਿਅਕਤੀ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ।
ਆਤ੍ਮਕृਤ੍ਯਮਿਤਿ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਪਾਞ੍ਚਾਲਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ। ਸਮੀਯੁਰ੍ਵृष੍ਣਯਸ਼੍ਚੈਵ ਤਦਾऽਨੀਕਾਗ੍ਰਹਾਰਿਣਃ
ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਸਮਝ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਪਾਂਚਾਲ ਅਤੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ, ਫੌਜਾਂ ਦੇ ਆਗੂ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਉਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ।
ਦਾਰਾਃ ਸਜਨਾਮਾਤ੍ਯਾ ਵਹਨ੍ਤੋ ਰਤ੍ਨਸਞ੍ਚਯਾਨ੍। ਵਿਕृष੍ਟਤ੍ਵਾਚ੍ਚ ਦੇਸ਼ਸ੍ਯ ਗੁਰੁਭਾਰਤਯਾ ਚ ਤੇ
ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਅਤੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨਾਲ, ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਲੈ ਕੇ ਆਏ, ਦੇਸ਼ ਦੀ ਦੂਰੀ ਅਤੇ ਭਾਰੀ ਭਾਰ ਨਾਲ ਥੱਕੇ ਹੋਏ।
ਯਯੁਃ ਪ੍ਰਮੁਦਿਤਾਃ ਪਸ਼੍ਚਾਦ੍ਭਗਵਨ੍ਤਂ ਸਮਨ੍ਵਯੁਃ। ਬਲਸ਼ੇषਂ ਸਮੁਦਿਤਂ ਪਰਿਗृਹ੍ਯ ਸਮਨ੍ਤਤਃ
ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਚਲੇ ਅਤੇ ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪਏ, ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਬਚੀ ਹੋਈ ਫੌਜ ਇਕੱਠੀ ਕਰ ਲਈ।
ਅਜਸ਼੍ਚਕ੍ਰਾਯੁਧਃ ਸ਼ੌਰਿਰਮਿਤ੍ਰਗਣਮਰ੍ਦਨਃ। ਬਲਾਧਿਕਾਰੇ ਨਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਸਂਮਾਨ੍ਯਾਨਕਦੁਨ੍ਦੁਭਿਮ੍
ਅਜਾ, ਚੱਕਰ ਵਾਲਾ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਗਰੁੱਪਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲਾ, ਨੇ ਫੌਜ ਦੀ ਕਮਾਂਡ ਆਨਕਦੁੰਦੁਭੀ ਨੂੰ ਇਜ਼ਤ ਨਾਲ ਸੌਂਪ ਦਿੱਤੀ।
ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਯਾਦ੍ਯਾਦਵਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਜਯਮਾਨੇ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰੇ। ਉਚ੍ਚਾਵਚਮੁਪਾਦਾਯ ਧਰ੍ਮਰਾਜਾਯ ਮਾਧਵਃ
ਯਾਦਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੀ ਜਿੱਤ ਵੇਖ ਕੇ, ਮਾਧਵ ਨੇ ਧਰਮਰਾਜ ਲਈ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤੋਹਫੇ ਲੈ ਕੇ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ।
ਧਨੌਘਂ ਪੁਰਤਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਖਾਣ੍ਡਵਪ੍ਰਸ੍ਥਮਾਯਯੌ। ਤਤ੍ਰ ਯਜ੍ਞਗਤਾਨ੍ਪਸ਼੍ਯਂਸ਼੍ਚੈਦ੍ਯਵਰ੍ਗਸਮਾਗਤਾਨ੍
ਧਨ ਦਾ ਵੱਡਾ ਢੇਰ ਸਾਹਮਣੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਹ ਖਾਂਡਵਪ੍ਰਸਥ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਉਥੇ ਯਜਨਾ ਲਈ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਅਤੇ ਚੈਦਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਭੂਮਿਪਾਲਗਣਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਸਪ੍ਰਭਾਨਿਵ ਤੋਯਦਾਨ੍। ਘਕਾਯਾਨ੍ਨਿਵਸਤੋ ਯੂਥਪਾਨਿਵ ਯੂਥਪਃ
ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਵੇਖੇ, ਜੋ ਬਿਜਲੀ ਵਾਲੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਆਗੂ ਵਾਂਗ ਇਕੱਠੇ ਵੱਸਦੇ ਸਨ।
ਬਲਿਨਃ ਸਿਂਹਸਙ੍ਕਾਸ਼ਾਨ੍ਮਹੀਮਾਵृਤ੍ਯ ਤਿष੍ਠਤਃ। ਤਤੋ ਜਨੌਘਸਮ੍ਬਾਧਂ ਰਾਜਸਾਗਰਮਵ੍ਯਯਮ੍
ਸ਼ੇਰਾਂ ਵਾਂਗ ਤਾਕਤਵਰ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਖੜੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਭਰ ਦਿੱਤਾ; ਫਿਰ, ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭੀੜ ਨਾਲ, ਰਾਜਾ ਸਮੁੰਦਰ ਅਖੂਤ ਹੋ ਗਿਆ।
ਨਾਦਯਨ੍ਰਥਘੋषੇਣ ਹ੍ਯੁਪਾਯਾਨ੍ਮਧੁਸੂਦਨਃ। ਅਸੂਰ੍ਯਮਿਵ ਸੂਰ੍ਯੇਣ ਨਿਵਾਤਮਿਵ ਵਾਯੁਨਾ
ਰਥਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਮਧੁਸੂਦਨ ਆਗੇ ਵਧਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਹਵਾ ਠੰਢੀ ਹਵਾਵਾਂ ਨੂੰ ਹਟਾਉਂਦੀ ਹੈ।
ਕृष੍ਣੇਨ ਸਮੁਪੇਤੇਨ ਜਹਰ੍षੇ ਭਾਰਤਂ ਪੁਰਮ੍। ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਣਾਂ ਤੁ ਪੂਜਾਰ੍ਥਂ ਹ੍ਯਰ੍ਥਧਰ੍ਮਵਿਤ੍
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਨਾਲ, ਭਾਰਤਾਂ ਦਾ ਸ਼ਹਿਰ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਧਨ ਅਤੇ ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਹ ਜਾਣਦਾ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੇ ਖ਼ਤਰੀਆਂ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਲਈ ਆਇਆ ਸੀ।
ਸਹਦੇਵੋ ਵਿਸ਼ੇषਜ੍ਞੋ ਮਾਦ੍ਰੀਪੁਤ੍ਰਃ ਕृਤੋऽਭਵਤ੍। ਭਗਵਨ੍ਤਂ ਤੁ ਭੂਤਾਨਾਂ ਭਾਸ੍ਵਨ੍ਤਮਿਵ ਤੇਜਸਾ
ਮਾਦਰੀ ਦੇ ਪੁੱਤ ਸਾਹਦੇਵ, ਜੋ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਐਸਾ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤਾ ਜਿਵੇਂ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਭੂ ਤੇਜ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।
ਵਿਸ਼ਨ੍ਤਂ ਯਜ੍ਞਭੂਮਿਂ ਤਾਂ ਸਿਤਸ੍ਯਾਵਰਜਂ ਪ੍ਰਭੁਮ੍। ਤੇਜੋਰਾਸ਼ਿਮृषਿਂ ਵਿਪ੍ਰਮਦृਸ਼੍ਯਂ ਵੈ ਵਿਜਾਨਤਾਮ੍
ਜਦੋਂ ਉਹ ਯਜਨ ਭੂਮੀ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ, ਸਿਤਾ ਦਾ ਛੋਟਾ ਭਰਾ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲਾ, ਰਿਸ਼ੀ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਅਤੇ ਮਾਲਕ ਸੀ, ਉਹ ਵਿਦਵਾਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤਾ।
ਵਯੋਧਿਕਾਨਾਂ ਵृਦ੍ਧਾਨਾਂ ਮਾਰ੍ਗਮਾਤ੍ਮਨਿ ਤਿष੍ਠਤਾਮ੍। ਜਗਤਸ੍ਤਸ੍ਥੁषਸ਼੍ਚੈਵ ਪ੍ਰਭਵਾਪ੍ਯਯਮਚ੍ਯੁਤਮ੍
ਉਮਰ ਵਿੱਚ ਵੱਡੇ, ਆਪਣੇ ਰਾਹ ਤੇ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਅਤੇ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਸਥਿਰ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ ਵੱਡਿਆਂ ਵਿਚ, ਉਹ ਅਟੱਲ ਮੂਲ ਅਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਅੰਤ ਵਜੋਂ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ।
ਅਨਨ੍ਤਮਨ੍ਤਂ ਸ਼ਤ੍ਰੂਣਾਮਮਿਤ੍ਰਗਣਮਰ੍ਦਨਮ੍। ਪ੍ਰਭਵਂ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਮਾਪਤ੍ਸ੍ਵਭਯਮਚ੍ਯੁਤਮ੍
ਉਹ ਅੰਤਹੀਨ ਹੈ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਅੰਤ ਹੈ, ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਮੂਲ ਹੈ ਅਤੇ ਮੁਸ਼ਕਲ ਵੇਲੇ ਅਟੱਲ ਆਸਰਾ ਹੈ।
ਭਵਿष੍ਯਂ ਭਾਵਨਂ ਭੂਤਂ ਦ੍ਵਾਰਵਤ੍ਯਾਮਰਿਨ੍ਦਮਮ੍। ਸ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕृष੍ਣਮਾਯਾਨ੍ਤਂ ਪ੍ਰਤਿਪੂਜ੍ਯਾਮਿਤੌਜਸਮ੍
ਉਹ ਭਵਿੱਖ, ਰਚਨਹਾਰ, ਪੁਰਾਤਨ ਅਤੇ ਦਵਾਰਕਾ ਵਿੱਚ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਜਦੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਆਉਂਦਾ ਹੋਇਆ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤਾ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਮੰਨ ਕੇ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਯਥਾਰ੍ਹਂ ਕੇਸ਼ਵੇ ਵृਤ੍ਤਿਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਪਦ੍ਯਤ ਪਾਣ੍ਡਵਃ। ਜ੍ਯੈष੍ਠ੍ਯਕਾਨਿष੍ਠ੍ਯਸਂਯੋਗਂ ਸਮ੍ਪ੍ਰਧਾਰ੍ਯ ਗੁਣਾਗੁਣੈਃ
ਪਾਂਡਵ ਨੇ ਕੇਸ਼ਵ ਨੂੰ ਉਚਿਤ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਵੱਡੇ-ਛੋਟੇ ਦੀ ਕ੍ਰਮਵਾਰੀ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗੁਣ-ਅਵਗੁਣ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ।