ਇਡਾਜ੍ਯਹੋਮਾਹੁਤਿਭਿਰ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਾਵਿਸ਼ਾਰਦੈਃ। ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਹਿ ਤਤृਪੁਰ੍ਦੇਵਾਸ੍ਤਤੇ ਯਜ੍ਞੇ ਮਹਰ੍षਿਭਿਃ
ਉਸ ਯਜਨ ਵਿੱਚ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਘੀ ਤੇ ਹੋਮ ਦੀਆਂ ਆਹੁਤੀਆਂ, ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੇ ਉਚਾਰਣ ਨਾਲ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕੀਤਾ।
ਯਥਾ ਦੇਵਾਸ੍ਤਥਾ ਵਿਪ੍ਰਾ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਨ੍ਨਮਹਾਧਨੈਃ। ਤਤृਪੁਃ ਸਰ੍ਵਵਰ੍ਣਾਸ਼੍ਚ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਯਜ੍ਞੇ ਮੁਦਾऽਨ੍ਵਿਤਾਃ
ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤਾ ਰਾਜੀ ਹੋਏ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੀ ਦਾਨ, ਖਾਣ-ਪੀਣ ਤੇ ਵੱਡੀ ਦੌਲਤ ਨਾਲ ਰਾਜੀ ਹੋਏ; ਸਭ ਜਾਤੀਆਂ ਦੇ ਲੋਕ ਉਸ ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋਏ।
ਤਤੋऽਭਿषੇਚਨੀਯੇऽਹ੍ਨਿ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾ ਰਾਜਭਿਃ ਸਹ। ਅਨ੍ਤਰ੍ਵੇਦੀਂ ਪ੍ਰਵਿਵਿਸ਼ੁਃ ਸਤ੍ਕਾਰਾਰ੍ਹਾ ਮਹਰ੍षਯਃ
ਫਿਰ, ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਵਾਲੇ ਦਿਨ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੇ ਰਾਜੇ ਮਿਲ ਕੇ ਯਜਨ ਦੀ ਜਗ੍ਹਾ ਵਿੱਚ ਆਏ; ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਜੋ ਆਦਰ ਯੋਗ ਸਨ, ਵੀ ਅੰਦਰ ਆ ਗਏ।
ਨਾਰਦਪ੍ਰਮੁਖਾਸ੍ਤਸ੍ਯਾਮਨ੍ਤਰ੍ਵੇਦ੍ਯਾਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। ਸਮਾਸੀਨਾਃ ਸ਼ੁਸ਼ੁਭਿਰੇ ਸਹਰਾਜਰ੍षਿਭਿਸ੍ਤਦਾ
ਉਸ ਜਗ੍ਹਾ ਵਿੱਚ, ਨਾਰਦ ਜੀ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਰਾਜਾ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਬੈਠੇ, ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ।
ਸਮੇਤਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਭਵਨੇ ਦੇਵਾ ਦੇਵਰ੍षਯਸ੍ਤਥਾ। ਕਰ੍ਮਾਨ੍ਤਰਮੁਪਾਸਨ੍ਤੋ ਜਜਲ੍ਪੁਰਮਿਤੌਜਸਃ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਭਵਨ ਵਿੱਚ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦੇਵ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਵੱਡੀ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਕਰਮ-ਕ੍ਰਮ ਦੇਖ ਰਹੇ ਸਨ।
ਏਵਮੇਤਨ੍ਨ ਚਾਪ੍ਯੇਵਮੇਵਂ ਚੈਤਨ੍ਨ ਚਾਨ੍ਯਥਾ। ਇਤ੍ਯੂਚੁਰ੍ਬਹਵਸ੍ਤਤ੍ਰ ਵਿਤਣ੍ਡਾਂ ਵੈ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍
ਉਥੇ ਬਹੁਤ ਲੋਕ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਵਾਦ-ਵਿਵਾਦ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਕੋਈ ਕਹਿੰਦਾ 'ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ', ਕੋਈ 'ਇਹ ਨਹੀਂ', ਕੋਈ 'ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ', ਕੋਈ 'ਹੋਰ ਤਰ੍ਹਾਂ'।
ਕृਸ਼ਾਨਰ੍ਥਾਂਸ੍ਤਤਃ ਕੇਚਿਦਕृਸ਼ਾਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਕੁਰ੍ਵਤੇ। ਅਕृਸ਼ਾਂਸ਼੍ਚ ਕृਸ਼ਾਂਸ਼੍ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਹੇਤੁਭਿਃ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਨਿਸ਼੍ਚਯੈਃ
ਕੁਝ ਲੋਕ ਨਜ਼ੁਕ ਮੱਦੇ ਚੁੱਕਦੇ, ਹੋਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਉਲਟ ਕਰਦੇ; ਕੁਝ ਅਣ-ਉਲਟਿਆਂ ਨੂੰ ਉਲਟਦੇ, ਕੁਝ ਉਲਟਿਆਂ ਨੂੰ ਸਹੀ ਕਰਦੇ, ਤਰਕ ਤੇ ਸ਼ਾਸਤਰੀ ਨਿਸ਼ਚਿਆਂ ਨਾਲ।
ਤਤ੍ਰ ਮੇਧਾਵਿਨਃ ਕੇਚਿਦਰ੍ਥਮਨ੍ਯੈਰੁਦੀਰਿਤਮ੍। ਵਿਚਿਕ੍ਸ਼ਿਪੁਰ੍ਯਥਾ ਸ਼੍ਯੇਨਾ ਨਭੋਗਤਮਿਵਾਮਿषਮ੍
ਉਥੇ ਕੁਝ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਲੋਕ ਹੋਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਕਹੀ ਗੱਲਾਂ ਨੂੰ ਵਾਦ-ਵਿਵਾਦ ਕਰਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਬਾਜ਼ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਉੱਡਦੇ ਮਾਸ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਂਦੇ।
ਕੇਚਿਦ੍ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਕੁਸ਼ਲਾਃ ਕੇਚਿਤ੍ਤਤ੍ਰ ਮਹਾਵ੍ਰਤਾਃ। ਰੇਮਿਰੇ ਕਥਯਨ੍ਤਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਭਾष੍ਯਵਿਦਾਂ ਵਰਾਃ
ਕੁਝ ਧਰਮ ਤੇ ਧਨ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਕੁਝ ਵੱਡੇ ਵਰਤ ਵਾਲੇ; ਉਹ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਸਭ ਭਾਸ਼ਿਆਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਚੋਟੀ ਦੇ ਸਨ।
ਸਾ ਵੇਦਿਰ੍ਵੇਦਸਮ੍ਪਨ੍ਨੈਰ੍ਦੇਵਦ੍ਵਿਜਮਹਰ੍षਿਭਿਃ। ਆਬਭਾਸੇ ਸਮਾਕੀਰ੍ਣਾ ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰੈਰ੍ਦ੍ਯੌਰਿਵਾਯਤਾ
ਉਹ ਵੇਦਿ, ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੇ ਮਹਾ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਤਾਰਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਲਗਦੀ ਸੀ।
ਨ ਤਸ੍ਯਾਂ ਸਨ੍ਨਿਧੌ ਸ਼ੂਦ੍ਰਃ ਕਸ਼੍ਚਿਦਾਸੀਨ੍ਨ ਚਾਵ੍ਰਤੀ। ਅਨ੍ਤਰ੍ਵੇਦ੍ਯਾਂ ਤਦਾ ਰਾਜਨ੍ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਨਿਵੇਸ਼ਨੇ
ਉਸ ਸਭਾ ਵਿੱਚ, ਕੋਈ ਸ਼ੂਦਰ ਜਾਂ ਅਵਰਤ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ ਸੀ; ਉਹ ਯਜਨ ਦੀ ਜਗ੍ਹਾ, ਰਾਜਾ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੀ।
ਤਾਂ ਤੁ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਵਤੋ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਂ ਤਦਾ ਯਜ੍ਞਵਿਧਾਨਜਾਮ੍। ਤੁਤੋष ਨਾਰਦਃ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਧਰ੍ਮਰਾਜਸ੍ਯ ਧੀਮਤਃ
ਯਜਨ ਦੀ ਰੀਤ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਈ ਲਕਸ਼ਮੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਧਰਮ-ਰਾਜਾ ਦੀ ਸਮ੍ਰਿੱਧੀ ਤੇ ਬੁੱਧੀ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਹੋਈ।
ਅਥ ਚਿਨ੍ਤਾਂ ਸਮਾਪੇਦੇ ਸ ਮੁਨਿਰ੍ਮਨੁਜਾਧਿਪ। ਨਾਰਦਸ੍ਤੁ ਤਦਾ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਸਰ੍ਵਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਸਮਾਗਮਮ੍
ਫਿਰ ਉਹ ਰਿਸ਼ੀ, ਨਾਰਦ, ਸਭ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਦੀ ਇਕੱਠ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਸੋਚ ਵਿਚ ਪੈ ਗਿਆ।
ਸਸ੍ਮਾਰ ਚ ਪੁਰਾਵृਤ੍ਤਾਂ ਕਥਾਂ ਤਾਂ ਪੁਰੁषਰ੍षਭ। ਅਂਸ਼ਾਵਤਰਣੇ ਯਾऽਸੌ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ਭਵਨੇऽਭਵਤ੍
ਉਸ ਨੇ, ਹੇ ਪੁਰੁਸ਼ਾਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ, ਉਹ ਪੁਰਾਣੀ ਕਹਾਣੀ ਯਾਦ ਕੀਤੀ, ਜੋ ਅੰਸ਼ਾਂ ਦੇ ਉਤਰਣ ਵੇਲੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਹੋਈ ਸੀ।
ਦੇਵਾਨਾਂ ਸਙ੍ਗਮਂ ਤਂ ਤੁ ਵਿਜ੍ਞਾਯ ਕੁਰੁਨਨ੍ਦਨ। ਨਾਰਦਃ ਪੁਣ੍ਡਰੀਕਾਕ੍ਸ਼ਂ ਸਸ੍ਮਾਰ ਮਨਸਾ ਹਰਿਮ੍
ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਹੇ ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ੀ, ਨਾਰਦ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਕੰਵਾਂ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਹਰੀ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ।
ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਸ ਵਿਬੁਧਾਰਿਘ੍ਨਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰੇ ਨਾਰਾਯਣੋ ਵਿਭੁਃ। ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਂ ਪਾਲਯਂਸ਼੍ਚੇਮਾਂ ਜਾਤਃ ਪਰਪੁਰਞ੍ਜਯਃ
ਉਥੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਨਾਰਾਇਣ ਆਪ, ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ, ਵਚਨ ਨਿਭਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ, ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਜਨਮਿਆ ਸੀ।
ਨ੍ਦਿਦੇਸ਼ ਪੁਰਾ ਯੋऽਸੌ ਵਿਬੁਧਾਨ੍ਭੂਤਕृਤ੍ਸ੍ਵਯਮ੍। ਨ੍ਯੋਨ੍ਯਮਭਿਨਿਘ੍ਨਨ੍ਤਃ ਪੁਨਰ੍ਲੋਕਾਨਵਾਪ੍ਸ੍ਯਥ
ਜੋ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸਿੱਖਿਆ ਦਿੱਤੀ ਸੀ, ਜਦ ਉਹ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਲੜ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਹ ਨੇ ਫਿਰ ਆਖਿਆ, 'ਤੁਸੀਂ ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੋਗੇ।'
ਇਤਿ ਨਾਰਾਯਣਃ ਸ਼ਮ੍ਭੁਰ੍ਭਗਵਾਨ੍ਭੂਤਭਾਵਨਃ। ਆਦਿਸ਼੍ਯ ਵਿਬੁਧਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨਜਾਯਤ ਯਦੁਕ੍ਸ਼ਯੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਾਰਾਇਣ, ਸ਼ੰਭੂ, ਜੋ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ ਹੈ, ਨੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਯਾਦਵ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲਿਆ।
ਕ੍ਸ਼ਿਤਾਵਨ੍ਧਕਵृष੍ਣੀਨਾਂ ਵਂਸ਼ੇ ਵਂਸ਼ਭृਤਾਂ ਵਰਃ। ਪਰਯਾ ਸ਼ੁਸ਼ੁਭੇ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮ੍ਯਾ ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਾਣਾਮਿਵੋਡੁਰਾਟ੍
ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਅੰਧਕ ਅਤੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ, ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਚਾਨਣ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਤਾਰੇ ਵਿੱਚ ਚੰਦ।
ਯਸ੍ਯ ਬਾਹੁਬਲਂ ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਾਃ ਸੁਰਾਃ ਸਰ੍ਵ ਉਪਾਸਤੇ। ਸੋਯਂ ਮਾਨੁषਵਨ੍ਨਾਮ ਹਰਿਰਾਸ੍ਤੇऽਰਿਮਰ੍ਦਨਃ
ਜਿਸ ਦੀ ਬਾਂਹ ਦੀ ਤਾਕਤ ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਪੂਜਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਹਰੀ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲਾ, ਹੁਣ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਨਾਮ ਰੱਖ ਕੇ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਅਹੋ ਬਤ ਮਹਦ੍ਭੂਤਂ ਸ੍ਵਯਮ੍ਭੂਰ੍ਯਦਿਦਂ ਸ੍ਵਯਮ੍। ਆਦਾਸ੍ਯਤਿ ਪੁਨਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਮੇਵਂ ਬਲਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਅਹੋ, ਇਹ ਵੱਡਾ ਅਜੋਬਾ ਹੈ ਕਿ ਆਪ ਹੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਭੂ ਫਿਰ ਤੋਂ ਇਤਨੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਖ਼ਤਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਸੰਭਾਲੇਗਾ।
ਇਤ੍ਯੇਤਾਂ ਨਾਰਦਸ਼੍ਚਿਨ੍ਤਾਂ ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾਸ ਸਰ੍ਵਵਿਤ੍। ਹਰਿਂ ਨਾਰਾਯਣਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਯਜ੍ਞੈਰੀਜ੍ਯਂ ਤਮੀਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਾਰਦ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਨੇ ਇਹ ਸੋਚ ਵਿਚਾਰਿਆ, ਹਰੀ ਨਾਰਾਇਣ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਜੋ ਯਜਨਾਂ ਰਾਹੀਂ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਧਰ੍ਮਵਿਦਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਧਰ੍ਮਰਾਜਸ੍ਯ ਧੀਮਤਃ। ਮਹਾਧ੍ਵਰੇ ਮਹਾਬੁਦ੍ਧਿਸ੍ਤਸ੍ਥੌ ਸ ਬਹੁਮਾਨਤਃ
ਉਥੇ, ਧਰਮ ਜਾਣਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਧਰਮਰਾਜ ਦੀ ਵੱਡੀ ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ, ਵੱਡੀ ਅਕਲ ਵਾਲਾ, ਵੱਡੀ ਇਜ਼ਤ ਨਾਲ ਖੜਾ ਸੀ।
ਤਤਃ ਸਮੁਦਿਤਾ ਮੁਖ੍ਯੈਰ੍ਗੁਣੈਰ੍ਗੁਣਵਤਾਂ ਵਰਾਃ। ਬਹਵੋ ਭਾਵਿਤਾਤ੍ਮਾਨਃ ਪृਥਕ੍ਪृਥਗਰਿਨ੍ਦਮਾਃ
ਫਿਰ, ਗੁਣਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਚੋਟੀ ਦੇ, ਆਪਣੇ ਆਪਣੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ, ਸ਼ੁੱਧ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਵਿਅਕਤੀ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ।
ਆਤ੍ਮਕृਤ੍ਯਮਿਤਿ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਪਾਞ੍ਚਾਲਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ। ਸਮੀਯੁਰ੍ਵृष੍ਣਯਸ਼੍ਚੈਵ ਤਦਾऽਨੀਕਾਗ੍ਰਹਾਰਿਣਃ
ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਸਮਝ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਪਾਂਚਾਲ ਅਤੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ, ਫੌਜਾਂ ਦੇ ਆਗੂ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਉਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ।
ਦਾਰਾਃ ਸਜਨਾਮਾਤ੍ਯਾ ਵਹਨ੍ਤੋ ਰਤ੍ਨਸਞ੍ਚਯਾਨ੍। ਵਿਕृष੍ਟਤ੍ਵਾਚ੍ਚ ਦੇਸ਼ਸ੍ਯ ਗੁਰੁਭਾਰਤਯਾ ਚ ਤੇ
ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਅਤੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨਾਲ, ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਲੈ ਕੇ ਆਏ, ਦੇਸ਼ ਦੀ ਦੂਰੀ ਅਤੇ ਭਾਰੀ ਭਾਰ ਨਾਲ ਥੱਕੇ ਹੋਏ।
ਯਯੁਃ ਪ੍ਰਮੁਦਿਤਾਃ ਪਸ਼੍ਚਾਦ੍ਭਗਵਨ੍ਤਂ ਸਮਨ੍ਵਯੁਃ। ਬਲਸ਼ੇषਂ ਸਮੁਦਿਤਂ ਪਰਿਗृਹ੍ਯ ਸਮਨ੍ਤਤਃ
ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਚਲੇ ਅਤੇ ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪਏ, ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਬਚੀ ਹੋਈ ਫੌਜ ਇਕੱਠੀ ਕਰ ਲਈ।
ਅਜਸ਼੍ਚਕ੍ਰਾਯੁਧਃ ਸ਼ੌਰਿਰਮਿਤ੍ਰਗਣਮਰ੍ਦਨਃ। ਬਲਾਧਿਕਾਰੇ ਨਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਸਂਮਾਨ੍ਯਾਨਕਦੁਨ੍ਦੁਭਿਮ੍
ਅਜਾ, ਚੱਕਰ ਵਾਲਾ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਗਰੁੱਪਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲਾ, ਨੇ ਫੌਜ ਦੀ ਕਮਾਂਡ ਆਨਕਦੁੰਦੁਭੀ ਨੂੰ ਇਜ਼ਤ ਨਾਲ ਸੌਂਪ ਦਿੱਤੀ।
ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਯਾਦ੍ਯਾਦਵਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਜਯਮਾਨੇ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰੇ। ਉਚ੍ਚਾਵਚਮੁਪਾਦਾਯ ਧਰ੍ਮਰਾਜਾਯ ਮਾਧਵਃ
ਯਾਦਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੀ ਜਿੱਤ ਵੇਖ ਕੇ, ਮਾਧਵ ਨੇ ਧਰਮਰਾਜ ਲਈ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤੋਹਫੇ ਲੈ ਕੇ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ।
ਧਨੌਘਂ ਪੁਰਤਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਖਾਣ੍ਡਵਪ੍ਰਸ੍ਥਮਾਯਯੌ। ਤਤ੍ਰ ਯਜ੍ਞਗਤਾਨ੍ਪਸ਼੍ਯਂਸ਼੍ਚੈਦ੍ਯਵਰ੍ਗਸਮਾਗਤਾਨ੍
ਧਨ ਦਾ ਵੱਡਾ ਢੇਰ ਸਾਹਮਣੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਹ ਖਾਂਡਵਪ੍ਰਸਥ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਉਥੇ ਯਜਨਾ ਲਈ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਅਤੇ ਚੈਦਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।