ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਤਾ ਵ੍ਯਯਕਰਸ੍ਤ੍ਵਾਸੀਦ੍ਵਿਦੁਰਃ ਸਰ੍ਵਧਰ੍ਮਵਿਤ੍। ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਸ੍ਤ੍ਵਰ੍ਹਣਾਨਿ ਪ੍ਰਤਿਜਗ੍ਰਾਹ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ
ਵਿਦੁਰ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਧਰਮਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਸੀ, ਖ਼ਜਾਨੇ ਦੀ ਸੰਭਾਲ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ; ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਸਤਿਕਾਰ ਮਿਲ ਰਹੇ ਸਨ।
ਕੁਨ੍ਤੀ ਸਾਧ੍ਵੀ ਚ ਗਾਨ੍ਧਾਰੀ ਸ੍ਤ੍ਰੀਣਾਂ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤਿ ਚਾਰ੍ਚਨਮ੍।। ਅਨ੍ਯਾਃ ਸਰ੍ਵਾਃ ਸ੍ਨੁषਾਸ੍ਤਾਸਾਂ ਸਨ੍ਦੇਸ਼ਂ ਯਾਨ੍ਤੁ ਮਾਚਿਰਮ੍। ਤਿष੍ਠੇਤ੍ਕृष੍ਣਾਨ੍ਤਿਕੇ ਸੋਯਮਰ੍ਜੁਨਃ ਕਾਰ੍ਯਸਿਦ੍ਧਯੇ
ਕੁੰਤੀ ਅਤੇ ਗਾਂਧਾਰੀ, ਜੋ ਧਰਮਵਾਨ ਸੀ, ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਹੋਰ ਸਾਰੀਆਂ ਪੁਤ-ਵਧੂਆਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੁਕਮ ਤੇ ਜਲਦੀ-ਜਲਦੀ ਕੰਮ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਨਾਲ, ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਲਈ ਨੇੜੇ ਰਹੀ।
ਚਰਣਕ੍ਸ਼ਾਲਨੇ ਕृष੍ਣੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨਾਂ ਸ੍ਵਯਂ ਹ੍ਯਭੂਤ੍। ਸਰ੍ਵਲੋਕਸਮਾਵृਤ੍ਤਃ ਪਿਪ੍ਰੀषੁਃ ਫਲਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਆਪ ਹੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਪੈਰ ਧੋਏ, ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਸਨ, ਅਤੇ ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਫਲ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਦ੍ਰष੍ਟੁਕਾਮਃ ਸਭਾਂ ਚੈਵ ਧਰ੍ਮਰਾਜਂ ਯਧਿष੍ਠਿਰਮ੍। ਨ ਕਸ਼੍ਚਿਦਾਹਰਤ੍ਤਤ੍ਰ ਸਹਸ੍ਰਾਵਰਮਰ੍ਹਣਮ੍
ਸਭਾ ਅਤੇ ਧਰਮ ਰਾਜ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਉਥੇ ਕੋਈ ਵੀ ਵਧੇਰੇ ਸਤਿਕਾਰ ਦੀ ਮੰਗ ਨਹੀਂ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਰਤ੍ਨੈਸ਼੍ਚ ਬਹੁਭਿਸ੍ਤਤ੍ਰ ਧਰ੍ਮਰਾਜਮਵਰ੍ਧਯਤ੍। ਕਥਂ ਤੁ ਮਮ ਕੌਰਵ੍ਯੋ ਰਤ੍ਨਦਾਨੈਃ ਸਮਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਉਥੇ ਬਹੁਤ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਧਰਮ ਰਾਜ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ; ਪਰ ਮੇਰਾ ਕੌਰਵ ਰਤਨਾਂ ਦੇਣ ਨਾਲ ਕਿਵੇਂ ਬਰਾਬਰੀ ਹਾਸਲ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਯਜ੍ਞਮਿਤ੍ਯੇਵ ਰਾਜਾਨਃ ਸ੍ਪਰ੍ਧਮਾਨਾ ਦਦੁਰ੍ਧਨਮ੍। ਭਵਨੈਃ ਸਵਿਮਾਨਾਗ੍ਰੈਃ ਸੋਦਰ੍ਕੈਰ੍ਬਲਸਂਵृਤੈਃ
ਰਾਜੇ, ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਯਜਨ ਲਈ ਧਨ ਦੇ ਰਹੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਉੱਚੇ ਮਹਿਲ, ਗੁੰਬਦਾਂ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਫੌਜਾਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ, ਵੀ ਦਿੱਤੇ।
ਲੋਕਰਾਜਵਿਮਾਨੈਸ਼੍ਚ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਵਸਥੈਃ ਸਹ। ਕृਤੈਰਾਵਸਥੈਰ੍ਦਿਵ੍ਯੈਰ੍ਵਿਮਾਨਪ੍ਰਤਿਮੈਸ੍ਤਥਾ
ਲੋਕ-ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਮਹਿਲ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਵਾਸ-ਸਥਾਨ, ਅਤੇ ਆਕਾਸ਼-ਮਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਦਿਵਿਆ ਘਰ, ਸਭ ਬਣਾਏ ਗਏ।
ਵਿਚਿਤ੍ਰੈ ਰਤ੍ਵਵਦ੍ਭਿਸ਼੍ਚ ऋਦ੍ਧ੍ਯਾ ਪਰਮਯਾ ਯੁਤੈਃ। ਰਾਜਭਿਸ਼੍ਚ ਸਮਾਵृਤ੍ਤੈਰਤੀਵ ਸ਼੍ਰੀਸਮृਦ੍ਧਿਭਿਃ। ਅਸ਼ੋਭਤ ਸਦੋ ਰਾਜਨ੍ਕੌਨ੍ਤੇਯਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੇ, ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨਾਲ, ਕੌਂਤੀ ਦੇ ਮਹਾਨ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਸਭਾ ਬਹੁਤ ਹੀ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ।
ऋਦ੍ਧ੍ਯਾ ਤੁ ਵਰੁਣਂ ਦੇਵਂ ਸ੍ਪਰ੍ਧਮਾਨੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ। षਡਗ੍ਨਿਨਾਥ ਯਜ੍ਞੇਨ ਸੋऽਯਜਦ੍ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਵਤਾ
ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਵਿਰਾਟ ਰੁੱਤਿ ਵਿਚ ਵਰੁਣ ਦੇਵ ਨਾਲ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਛੇ ਅਗਨੀਆਂ ਵਾਲਾ ਯਜਨ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਦਾਨ-ਦੱਖਣਾ ਵੀ ਦਿੱਤੀ।
ਸਰ੍ਵਾਞ੍ਜਨਾਨ੍ਸਰ੍ਵਕਾਮੈਃ ਸਮृਦ੍ਧੈਃ ਸਮਤਰ੍ਪਯਤ੍। ਅਨ੍ਨਵਾਨ੍ਬਹੁਭਕ੍ਸ਼੍ਯਸ਼੍ਚ ਭੁਕ੍ਤਵਜ੍ਜਨਸਂਵृਤਃ। ਰਤ੍ਨੋਪਹਾਰਸਮ੍ਪਨ੍ਨੋ ਬਭੂਵ ਸ ਸਮਾਗਮਃ
ਉਸ ਨੇ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਹਰ ਚਾਹੀਦੀ ਚੀਜ਼ ਨਾਲ, ਭਰਪੂਰ ਤੇ ਵਾਧੂ ਰਸਦ ਨਾਲ ਰਾਜੀ ਕੀਤਾ; ਖਾਣ-ਪੀਣ ਬਹੁਤ ਸੀ, ਲੋਕ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖਾ ਕੇ ਬੈਠੇ ਸਨ, ਤੇ ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਤੋਹਫਿਆਂ ਨਾਲ ਸਭ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਇਡਾਜ੍ਯਹੋਮਾਹੁਤਿਭਿਰ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਾਵਿਸ਼ਾਰਦੈਃ। ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਹਿ ਤਤृਪੁਰ੍ਦੇਵਾਸ੍ਤਤੇ ਯਜ੍ਞੇ ਮਹਰ੍षਿਭਿਃ
ਉਸ ਯਜਨ ਵਿੱਚ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਘੀ ਤੇ ਹੋਮ ਦੀਆਂ ਆਹੁਤੀਆਂ, ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੇ ਉਚਾਰਣ ਨਾਲ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕੀਤਾ।
ਯਥਾ ਦੇਵਾਸ੍ਤਥਾ ਵਿਪ੍ਰਾ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਨ੍ਨਮਹਾਧਨੈਃ। ਤਤृਪੁਃ ਸਰ੍ਵਵਰ੍ਣਾਸ਼੍ਚ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਯਜ੍ਞੇ ਮੁਦਾऽਨ੍ਵਿਤਾਃ
ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤਾ ਰਾਜੀ ਹੋਏ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੀ ਦਾਨ, ਖਾਣ-ਪੀਣ ਤੇ ਵੱਡੀ ਦੌਲਤ ਨਾਲ ਰਾਜੀ ਹੋਏ; ਸਭ ਜਾਤੀਆਂ ਦੇ ਲੋਕ ਉਸ ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋਏ।
ਤਤੋऽਭਿषੇਚਨੀਯੇऽਹ੍ਨਿ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾ ਰਾਜਭਿਃ ਸਹ। ਅਨ੍ਤਰ੍ਵੇਦੀਂ ਪ੍ਰਵਿਵਿਸ਼ੁਃ ਸਤ੍ਕਾਰਾਰ੍ਹਾ ਮਹਰ੍षਯਃ
ਫਿਰ, ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਵਾਲੇ ਦਿਨ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੇ ਰਾਜੇ ਮਿਲ ਕੇ ਯਜਨ ਦੀ ਜਗ੍ਹਾ ਵਿੱਚ ਆਏ; ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਜੋ ਆਦਰ ਯੋਗ ਸਨ, ਵੀ ਅੰਦਰ ਆ ਗਏ।
ਨਾਰਦਪ੍ਰਮੁਖਾਸ੍ਤਸ੍ਯਾਮਨ੍ਤਰ੍ਵੇਦ੍ਯਾਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। ਸਮਾਸੀਨਾਃ ਸ਼ੁਸ਼ੁਭਿਰੇ ਸਹਰਾਜਰ੍षਿਭਿਸ੍ਤਦਾ
ਉਸ ਜਗ੍ਹਾ ਵਿੱਚ, ਨਾਰਦ ਜੀ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਰਾਜਾ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਬੈਠੇ, ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ।
ਸਮੇਤਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਭਵਨੇ ਦੇਵਾ ਦੇਵਰ੍षਯਸ੍ਤਥਾ। ਕਰ੍ਮਾਨ੍ਤਰਮੁਪਾਸਨ੍ਤੋ ਜਜਲ੍ਪੁਰਮਿਤੌਜਸਃ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਭਵਨ ਵਿੱਚ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦੇਵ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਵੱਡੀ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਕਰਮ-ਕ੍ਰਮ ਦੇਖ ਰਹੇ ਸਨ।
ਏਵਮੇਤਨ੍ਨ ਚਾਪ੍ਯੇਵਮੇਵਂ ਚੈਤਨ੍ਨ ਚਾਨ੍ਯਥਾ। ਇਤ੍ਯੂਚੁਰ੍ਬਹਵਸ੍ਤਤ੍ਰ ਵਿਤਣ੍ਡਾਂ ਵੈ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍
ਉਥੇ ਬਹੁਤ ਲੋਕ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਵਾਦ-ਵਿਵਾਦ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਕੋਈ ਕਹਿੰਦਾ 'ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ', ਕੋਈ 'ਇਹ ਨਹੀਂ', ਕੋਈ 'ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ', ਕੋਈ 'ਹੋਰ ਤਰ੍ਹਾਂ'।
ਕृਸ਼ਾਨਰ੍ਥਾਂਸ੍ਤਤਃ ਕੇਚਿਦਕृਸ਼ਾਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਕੁਰ੍ਵਤੇ। ਅਕृਸ਼ਾਂਸ਼੍ਚ ਕृਸ਼ਾਂਸ਼੍ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਹੇਤੁਭਿਃ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਨਿਸ਼੍ਚਯੈਃ
ਕੁਝ ਲੋਕ ਨਜ਼ੁਕ ਮੱਦੇ ਚੁੱਕਦੇ, ਹੋਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਉਲਟ ਕਰਦੇ; ਕੁਝ ਅਣ-ਉਲਟਿਆਂ ਨੂੰ ਉਲਟਦੇ, ਕੁਝ ਉਲਟਿਆਂ ਨੂੰ ਸਹੀ ਕਰਦੇ, ਤਰਕ ਤੇ ਸ਼ਾਸਤਰੀ ਨਿਸ਼ਚਿਆਂ ਨਾਲ।
ਤਤ੍ਰ ਮੇਧਾਵਿਨਃ ਕੇਚਿਦਰ੍ਥਮਨ੍ਯੈਰੁਦੀਰਿਤਮ੍। ਵਿਚਿਕ੍ਸ਼ਿਪੁਰ੍ਯਥਾ ਸ਼੍ਯੇਨਾ ਨਭੋਗਤਮਿਵਾਮਿषਮ੍
ਉਥੇ ਕੁਝ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਲੋਕ ਹੋਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਕਹੀ ਗੱਲਾਂ ਨੂੰ ਵਾਦ-ਵਿਵਾਦ ਕਰਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਬਾਜ਼ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਉੱਡਦੇ ਮਾਸ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਂਦੇ।
ਕੇਚਿਦ੍ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਕੁਸ਼ਲਾਃ ਕੇਚਿਤ੍ਤਤ੍ਰ ਮਹਾਵ੍ਰਤਾਃ। ਰੇਮਿਰੇ ਕਥਯਨ੍ਤਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਭਾष੍ਯਵਿਦਾਂ ਵਰਾਃ
ਕੁਝ ਧਰਮ ਤੇ ਧਨ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਕੁਝ ਵੱਡੇ ਵਰਤ ਵਾਲੇ; ਉਹ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਸਭ ਭਾਸ਼ਿਆਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਚੋਟੀ ਦੇ ਸਨ।
ਸਾ ਵੇਦਿਰ੍ਵੇਦਸਮ੍ਪਨ੍ਨੈਰ੍ਦੇਵਦ੍ਵਿਜਮਹਰ੍षਿਭਿਃ। ਆਬਭਾਸੇ ਸਮਾਕੀਰ੍ਣਾ ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰੈਰ੍ਦ੍ਯੌਰਿਵਾਯਤਾ
ਉਹ ਵੇਦਿ, ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੇ ਮਹਾ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਤਾਰਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਲਗਦੀ ਸੀ।
ਨ ਤਸ੍ਯਾਂ ਸਨ੍ਨਿਧੌ ਸ਼ੂਦ੍ਰਃ ਕਸ਼੍ਚਿਦਾਸੀਨ੍ਨ ਚਾਵ੍ਰਤੀ। ਅਨ੍ਤਰ੍ਵੇਦ੍ਯਾਂ ਤਦਾ ਰਾਜਨ੍ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਨਿਵੇਸ਼ਨੇ
ਉਸ ਸਭਾ ਵਿੱਚ, ਕੋਈ ਸ਼ੂਦਰ ਜਾਂ ਅਵਰਤ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ ਸੀ; ਉਹ ਯਜਨ ਦੀ ਜਗ੍ਹਾ, ਰਾਜਾ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੀ।
ਤਾਂ ਤੁ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਵਤੋ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਂ ਤਦਾ ਯਜ੍ਞਵਿਧਾਨਜਾਮ੍। ਤੁਤੋष ਨਾਰਦਃ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਧਰ੍ਮਰਾਜਸ੍ਯ ਧੀਮਤਃ
ਯਜਨ ਦੀ ਰੀਤ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਈ ਲਕਸ਼ਮੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਧਰਮ-ਰਾਜਾ ਦੀ ਸਮ੍ਰਿੱਧੀ ਤੇ ਬੁੱਧੀ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਹੋਈ।
ਅਥ ਚਿਨ੍ਤਾਂ ਸਮਾਪੇਦੇ ਸ ਮੁਨਿਰ੍ਮਨੁਜਾਧਿਪ। ਨਾਰਦਸ੍ਤੁ ਤਦਾ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਸਰ੍ਵਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਸਮਾਗਮਮ੍
ਫਿਰ ਉਹ ਰਿਸ਼ੀ, ਨਾਰਦ, ਸਭ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਦੀ ਇਕੱਠ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਸੋਚ ਵਿਚ ਪੈ ਗਿਆ।
ਸਸ੍ਮਾਰ ਚ ਪੁਰਾਵृਤ੍ਤਾਂ ਕਥਾਂ ਤਾਂ ਪੁਰੁषਰ੍षਭ। ਅਂਸ਼ਾਵਤਰਣੇ ਯਾऽਸੌ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ਭਵਨੇऽਭਵਤ੍
ਉਸ ਨੇ, ਹੇ ਪੁਰੁਸ਼ਾਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ, ਉਹ ਪੁਰਾਣੀ ਕਹਾਣੀ ਯਾਦ ਕੀਤੀ, ਜੋ ਅੰਸ਼ਾਂ ਦੇ ਉਤਰਣ ਵੇਲੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਹੋਈ ਸੀ।
ਦੇਵਾਨਾਂ ਸਙ੍ਗਮਂ ਤਂ ਤੁ ਵਿਜ੍ਞਾਯ ਕੁਰੁਨਨ੍ਦਨ। ਨਾਰਦਃ ਪੁਣ੍ਡਰੀਕਾਕ੍ਸ਼ਂ ਸਸ੍ਮਾਰ ਮਨਸਾ ਹਰਿਮ੍
ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਹੇ ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ੀ, ਨਾਰਦ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਕੰਵਾਂ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਹਰੀ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ।
ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਸ ਵਿਬੁਧਾਰਿਘ੍ਨਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰੇ ਨਾਰਾਯਣੋ ਵਿਭੁਃ। ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਂ ਪਾਲਯਂਸ਼੍ਚੇਮਾਂ ਜਾਤਃ ਪਰਪੁਰਞ੍ਜਯਃ
ਉਥੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਨਾਰਾਇਣ ਆਪ, ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ, ਵਚਨ ਨਿਭਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ, ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਜਨਮਿਆ ਸੀ।
ਨ੍ਦਿਦੇਸ਼ ਪੁਰਾ ਯੋऽਸੌ ਵਿਬੁਧਾਨ੍ਭੂਤਕृਤ੍ਸ੍ਵਯਮ੍। ਨ੍ਯੋਨ੍ਯਮਭਿਨਿਘ੍ਨਨ੍ਤਃ ਪੁਨਰ੍ਲੋਕਾਨਵਾਪ੍ਸ੍ਯਥ
ਜੋ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸਿੱਖਿਆ ਦਿੱਤੀ ਸੀ, ਜਦ ਉਹ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਲੜ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਹ ਨੇ ਫਿਰ ਆਖਿਆ, 'ਤੁਸੀਂ ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੋਗੇ।'
ਇਤਿ ਨਾਰਾਯਣਃ ਸ਼ਮ੍ਭੁਰ੍ਭਗਵਾਨ੍ਭੂਤਭਾਵਨਃ। ਆਦਿਸ਼੍ਯ ਵਿਬੁਧਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨਜਾਯਤ ਯਦੁਕ੍ਸ਼ਯੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਾਰਾਇਣ, ਸ਼ੰਭੂ, ਜੋ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ ਹੈ, ਨੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਯਾਦਵ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲਿਆ।
ਕ੍ਸ਼ਿਤਾਵਨ੍ਧਕਵृष੍ਣੀਨਾਂ ਵਂਸ਼ੇ ਵਂਸ਼ਭृਤਾਂ ਵਰਃ। ਪਰਯਾ ਸ਼ੁਸ਼ੁਭੇ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮ੍ਯਾ ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਾਣਾਮਿਵੋਡੁਰਾਟ੍
ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਅੰਧਕ ਅਤੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ, ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਚਾਨਣ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਤਾਰੇ ਵਿੱਚ ਚੰਦ।
ਯਸ੍ਯ ਬਾਹੁਬਲਂ ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਾਃ ਸੁਰਾਃ ਸਰ੍ਵ ਉਪਾਸਤੇ। ਸੋਯਂ ਮਾਨੁषਵਨ੍ਨਾਮ ਹਰਿਰਾਸ੍ਤੇऽਰਿਮਰ੍ਦਨਃ
ਜਿਸ ਦੀ ਬਾਂਹ ਦੀ ਤਾਕਤ ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਪੂਜਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਹਰੀ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲਾ, ਹੁਣ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਨਾਮ ਰੱਖ ਕੇ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।