ਦਸ੍ਯੁਭ੍ਯੋ ਵਞ੍ਚਕੇਭ੍ਯੋ ਵਾ ਰਾਜਨ੍ਪ੍ਰਤਿ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍। ਰਾਜਵਲ੍ਲਭਤਸ਼੍ਚੈਵ ਨਾਸ਼੍ਰੂਯਨ੍ਤ ਮृषਾਗਿਰਃ
ਰਾਜਾ, ਚੋਰਾਂ ਜਾਂ ਧੋਖੇਬਾਜਾਂ ਤੋਂ ਜਾਂ ਆਪਸ ਵਿਚ, ਤੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਮਿਹਰ ਨਾਲ, ਝੂਠੀ ਗੱਲ ਸੁਣਨ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮਿਲੀ।
ਅਵਰ੍षਂ ਚਾਤਿਵਰ੍षਂ ਚ ਵ੍ਯਾਧਿਪਾਵਕਮੂਰ੍ਛਨਮ੍। ਸਰ੍ਵਮੇਤਤ੍ਤਦਾ ਨਾਸੀਦ੍ਧਰ੍ਮਨਿਤ੍ਯੇ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰੇ
ਸੂਕਾ, ਵਧੇਰੇ ਮੀਂਹ, ਬਿਮਾਰੀ, ਅੱਗ ਜਾਂ ਬੇਹੋਸ਼ੀ—ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੇ ਧਰਮ ਵਿਚ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਸਮੇਂ, ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ।
ਪ੍ਰਿਯਂ ਕਰ੍ਤੁਮੁਪਸ੍ਥਾਤੁਂ ਬਲਿਕਰ੍ਮ ਸ੍ਵਭਾਵਜਮ੍। ਅਭਿਹਰ੍ਤੁਂ ਨृਪਾ ਜਗ੍ਮੁਰ੍ਨਾਨ੍ਯੈਃ ਕਾਰ੍ਯੈਃ ਕਥਞ੍ਚਨਃ
ਰਾਜੇ ਸਿਰਫ ਆਪਣੀ ਫ਼ਿਤਰਤ ਵਾਲਾ ਕਰਮ, ਆਦਰ ਦੇਣ ਤੇ ਭੇਟ ਲਿਆਉਣ ਲਈ ਆਏ; ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਕੰਮ ਲਈ ਨਹੀਂ ਆਏ।
ਧਰ੍ਮੈਰ੍ਧਨਾਗਮੈਸ੍ਤਸ੍ਯ ਵਵਧੇ ਨਿਚਯੋ ਮਹਾਨ੍। ਕਰ੍ਤੁਂ ਯਸ੍ਯ ਨ ਸ਼ਕ੍ਯੇਨ ਕ੍ਸ਼ਯੋ ਵਰ੍षਸ਼ਤੈਰਪਿ
ਉਸ ਦੇ ਧਰਮ ਤੇ ਧਨ ਇਕੱਠਾ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਉਸ ਦਾ ਜਥਾ ਇੰਨਾ ਵੱਡਾ ਹੋ ਗਿਆ ਕਿ ਉਹ ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਵਿਚ ਵੀ ਘੱਟ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ।
ਸ੍ਵਕੋष੍ਠਸ੍ਯ ਪਰੀਮਾਣਂ ਕੋਸ਼ਸ੍ਯ ਚ ਮਹੀਪਤਿਃ। ਵਿਜ੍ਞਾਯ ਰਾਜਾ ਕੌਨ੍ਤੇਯੋ ਯਜ੍ਞਾਯੈਵ ਮਨੋ ਦਧੇ
ਆਪਣੀ ਖਜਾਨੇ ਤੇ ਧਨ ਦੀ ਮਾਤਰਾ ਜਾਣ ਕੇ, ਕੌਂਤੇਯ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮਨ ਸਿਰਫ ਯਜਨ ਲਈ ਲਾ ਦਿੱਤਾ।
ਸੁਹृਦਸ਼੍ਚੈਵ ਯੇ ਸਰ੍ਵੇ ਪृਥਕ੍ਚ ਸਹਚਾਬ੍ਰੁਵਨ੍। ਯਜ੍ਞਕਾਲਸ੍ਤਵ ਵਿਭੋ ਕ੍ਰਿਯਤਾਮਤ੍ਰ ਸਾਮ੍ਪ੍ਰਤਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਮਿਤਰ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ, ਕਹਿ ਰਹੇ ਸਨ: 'ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਯਜਨ ਦਾ ਸਮਾਂ ਹੁਣ ਇੱਥੇ ਰੱਖੋ।'
ਅਥੈਵਂ ਬ੍ਰੁਵਤਾਮੇਵ ਤੇषਾਮਭ੍ਯਾਯਯੌ ਹਰਿਃ। ऋषਿਃ ਪੁਰਾਣੋ ਵੇਦਾਤ੍ਮਾ ਦृਸ਼੍ਯਸ਼੍ਚੈਵ ਵਿਜਾਨਤਾਮ੍
ਜਦ ਉਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੱਲ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਹਰੀ, ਜੋ ਪੁਰਾਣਾ ਰਿਸ਼ੀ, ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਸਰੂਪ ਤੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੂੰ ਦਿਖਾਈ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਆ ਗਿਆ।
ਜਗਤਸ੍ਤਸ੍ਥੁषਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਃ ਪ੍ਰਭਵਸ਼੍ਚਾਪ੍ਯਯਸ਼੍ਚ ਹ। ਭੂਤਭਵ੍ਯਭਵਨ੍ਨਾਥਃ ਕੇਸ਼ਵਃ ਕੇਸ਼ਿਸੂਦਨਃ
ਉਹ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ ਹੈ, ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਡੋਲ, ਉਤਪੱਤੀ ਤੇ ਨਾਸ ਦਾ ਸਰੂਤ, ਭੂਤ, ਭਵਿੱਖ ਤੇ ਵਰਤਮਾਨ ਦਾ ਮਾਲਕ—ਕੇਸ਼ਵ, ਕੇਸ਼ੀ ਦਾ ਸੰਘਾਰਕ।
ਪ੍ਰਾਕਾਰਃ ਸਰ੍ਵਵृष੍ਣੀਨਾਮਾਪਤ੍ਸ੍ਵਭਯਦੋऽਰਿਹਾ। ਬਲਾਧਿਕਾਰੇ ਨਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਸਮ੍ਯਗਾਨਕਦੁਨ੍ਦੁਭਿਮ੍
ਸਾਰੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਦੀ ਕਿਲ੍ਹਾ, ਜੋ ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਵਿੱਚ ਸੁਰੱਖਿਆ ਦਿੰਦੀ ਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦੀ ਸੀ, ਫੌਜ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਗਈ, ਤੇ ਸੰਗੀਤ ਤੇ ਡੋਲ ਦੀ ਪੂਰੀ ਵਿਵਸਥਾ ਕੀਤੀ ਗਈ।
ਉਚ੍ਚਾਵਚਮੁਪਾਦਾਯ ਧਰ੍ਮਰਾਜਾਯ ਮਾਧਵਃ। ਧਨੌਘਂ ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰੋ ਬਲੇਨ ਮਹਤਾ ਵृਤਃ
ਮਾਧਵ ਨੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਇਕੱਠੀ ਕਰਕੇ, ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਧਨ ਧਰਮਰਾਜ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਕੋਲ ਲੈ ਆਇਆ।
ਤਂ ਧਨੌਘਮਪਰ੍ਯਨ੍ਤਂ ਰਤ੍ਨਸਾਗਰਮਕ੍ਸ਼ਯਮ੍। ਨਾਦਯਨ੍ਰਥਘੋषੇਣ ਪ੍ਰਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਪੁਰੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਹ ਅੰਤਹੀਣ ਧਨ ਦੀ ਲਹਿਰ, ਜੋ ਰਤਨਾਂ ਦਾ ਅਖੂਤ ਸਮੁੰਦਰ ਸੀ, ਰਥਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਪੂਰੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਈ।
ਪੂਰ੍ਣਮਾਪੂਰਯਂਸ੍ਤੇषਾਂ ਦ੍ਵਿषਚ੍ਛੋਕਾਵਹੋऽਭਵਤ੍। ਅਸੂਰ੍ਯਮਿਵ ਸੂਰ੍ਯੇਣ ਨਿਵਾਤਮਿਵ ਵਾਯੁਨਾ। ਕृष੍ਣੇਨ ਸਮੁਪੇਤੇਨ ਜਹृषੇ ਭਾਰਤਂ ਪੁਰਮ੍
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਖਜਾਨਾ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਹੋਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਮਿਟਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਹਵਾ ਨਿਸ਼ਚਲਤਾ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦੀ ਹੈ; ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਨਾਲ ਭਾਰਤਾਂ ਦਾ ਸ਼ਹਿਰ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਂ ਮੁਦਾऽਭਿਸਮਾਗਮ੍ਯ ਸਤ੍ਕृਤ੍ਯ ਚ ਯਥਾਵਿਧਿ। ਸ ਪृष੍ਟ੍ਵਾ ਕੁਸ਼ਲਂ ਚੈਵ ਸੁਖਾਸੀਨਂ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਰੀਤ ਮੁਤਾਬਕ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਤੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਖੇਰੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਪੁੱਛੀ ਤੇ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਬਿਠਾਇਆ।
ਮ੍ਯਦ੍ਵੈਪਾਯਨਮੁਖੈਰ੍ऋਤ੍ਵਿਗ੍ਭਿਃ ਪੁਰੁषਰ੍षਭਃ। ਭੀਮਾਰ੍ਜੁਨਯਮੈਸ਼੍ਚੈਵ ਸਹਿਤਃ ਕृष੍ਣਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਵਿਆਸ ਜੀ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ ਯਜਮਾਨਾਂ, ਭੀਮ, ਅਰਜੁਨ ਤੇ ਦੋਵਾਂ ਜੁੜਵਾਂ ਭਰਾਵਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਬੋਲਿਆ।
ਤ੍ਵਤ੍ਕृਤੇ ਪृਥਿਵੀ ਸਰ੍ਵਾ ਮਦ੍ਵਸ਼ੇ ਕृष੍ਣ ਵਰ੍ਤਤੇ। ਧਨਂ ਚ ਬਹੁ ਵਾਰ੍ष੍ਣੇਯ ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਦੁਪਾਰ੍ਜਿਤਮ੍
ਤੇਰੇ ਕਰਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ ਮੇਰੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਆ ਗਈ ਹੈ, ਤੇ ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਧਨ ਮਿਲਿਆ ਹੈ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਵੰਸ਼ੀ।
ਸੋऽਹਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਵਿਧਿਵਦ੍ਦੇਵਕੀਸੁਤ। ਉਪਯੋਕ੍ਤੁਂ ਦ੍ਵਿਜਾਗ੍ਰ੍ਯੇਭ੍ਯੋ ਹਵ੍ਯਵਾਹੇ ਚ ਮਾਧਵ
ਇਸ ਲਈ, ਦੇਵਕੀ ਪੁੱਤਰ, ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਇਹ ਸਾਰਾ ਧਨ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਚੋਟੀ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਅੱਗ ਲਈ ਵਰਤਾਂ, ਮਾਧਵ।
ਤਦਹਂ ਯष੍ਟੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਦਾਸ਼ਾਰ੍ਹ ਸਹਿਤਸ੍ਤ੍ਵਯਾ। ਅਨੁਜੈਸ਼੍ਚ ਮਹਾਬਾਹੋ ਤਨ੍ਮਾऽਨੁਜ੍ਞਾਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਦਾਸਾਰਹ, ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਤੂੰ ਤੇ ਮੇਰੇ ਭਰਾ, ਜੋ ਵੱਡੀ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਯਜਨਾ ਕਰੀਏ; ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਇਜਾਜ਼ਤ ਦੇ।
ਤਦ੍ਦੀਕ੍ਸ਼ਾਪਯ ਗੋਵਿਨ੍ਦ ਤ੍ਵਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਮਹਾਭੁਜ। ਤ੍ਵਯੀष੍ਟਵਤਿ ਦਾਸ਼ਾਰ੍ਹ ਵਿਪਾਪ੍ਮਾ ਭਵਿਤਾ ਹ੍ਯਹਮ੍
ਇਸ ਲਈ, ਗੋਵਿੰਦਾ, ਵੱਡੀ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਯਜਨਾ ਲਈ ਤਿਆਰ ਕਰ; ਜੇ ਤੂੰ ਰਾਜੀ ਹੋਵੇਂ, ਦਾਸਾਰਹ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਵਾਂ।
ਮਾਂ ਵਾਪ੍ਯਭ੍ਯਨੁਜਾਨੀਹ ਸਹੈਭਿਰਨੁਜੈਰ੍ਵਿਭੋ। ਅਨੁਜ੍ਞਾਤਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਕृष੍ਣ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਯਾਂ ਕ੍ਰਤੁਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਜਾਂ, ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਨੂੰ ਤੇ ਮੇਰੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਇਜਾਜ਼ਤ ਦੇ; ਜੇ ਤੂੰ ਇਜਾਜ਼ਤ ਦੇਵੇਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਉੱਚੀ ਯਜਨਾ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਵਾਂ।
ਤਂ ਕृष੍ਣਃਸ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚੇਦਂ ਬਹੂਕ੍ਤ੍ਵਾ ਗੁਣਵਿਸ੍ਤਰਮ੍। ਤ੍ਵਮੇਵ ਰਾਜਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਰਮ੍ਰਾਡਰ੍ਹੋ ਮਹਾਕ੍ਰਤੁਮ੍। ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਹਿ ਤ੍ਵਯਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਕृਤਕृਤ੍ਯਾਸ੍ਤਤੋ ਵਯਮ੍
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਬਹੁਤੀਆਂ ਖੂਬੀਆਂ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰਕੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: 'ਤੂੰ ਹੀ, ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ, ਵੱਡੀ ਯਜਨਾ ਕਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਹੈਂ; ਇਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ, ਤੇ ਜਦ ਤੂੰ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਵੇਂ, ਸਾਡਾ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰਾ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।'
ਯਦਸ੍ਵਾਭੀਪ੍ਸਿਤਂ ਯਜ੍ਞਂ ਮਯਿ ਸ਼੍ਰੇਯਸ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤੇ। ਨਿਯੁਙ੍ਕ੍ਸ਼੍ਵ ਤ੍ਵਂ ਚ ਮਾਂ ਕृਤ੍ਯੇ ਸਰ੍ਵਂ ਕਰ੍ਤਾਸ੍ਮਿ ਤੇ ਵਚਃ
ਜੇ ਕਿਸੇ ਯਜਨਾ ਦੀ ਗੱਲ ਤੈਨੂੰ ਪਸੰਦ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਭਲੇ ਲਈ ਮੌਜੂਦ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਜੋ ਕੰਮ ਆਖੇਂ, ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਹਰ ਹੁਕਮ ਪੂਰਾ ਕਰਾਂ।
ਸਫਲਃ ਕृष੍ਣ ਸਙ੍ਕਲ੍ਪਃ ਸਿਦ੍ਧਿਸ਼੍ਚ ਨਿਯਤਾ ਮਮ। ਯਸ੍ਯਮੇ ਤ੍ਵਂ ਹृषੀਕੇਸ਼ ਯਥੇਪ੍ਸਿਤਮੁਪਸ੍ਥਿਤਃ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਮੇਰਾ ਮਨੋਰਥ ਸਫਲ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ ਤੇ ਮੇਰੀ ਸਫਲਤਾ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ, ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼, ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਮੌਜੂਦ ਹੈਂ।
ਅਨੁਜ੍ਞਾਤਸ੍ਤੁ ਕृष੍ਣੇਨ ਪਾਣ੍ਡਵੋ ਭ੍ਰਾਤृਭਿਃ ਸਹ। ਈਜਿਤੁਂ ਰਾਜਸੂਯੇਨ ਸਾਧਨਾਨ੍ਯੁਪਚਕ੍ਰਮੇ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਪਾਂਡਵ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਰਾਜਸੂਯ ਯਜਨਾ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਤਤਸ੍ਤ੍ਵਾਜ੍ਞਾਪਯਾਮਾਸ ਪਾਣ੍ਡਵੋऽਰਿਨਿਬਰ੍ਹਣਃ। ਸਹਦੇਵਂ ਯੁਧਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਣਸ਼੍ਚੈਵ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ
ਫਿਰ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਪਾਂਡਵ ਨੇ, ਯੁਧਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸਾਹਦੇਵ ਤੇ ਸਾਰੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ।
ਅਸ੍ਮਿਨ੍ਕ੍ਰਤੌ ਯਥੋਕ੍ਤਾਨਿ ਯਜ੍ਞਾਙ੍ਗਾਨਿ ਦ੍ਵ੍ਜਾਤਿਭਿਃ। ਯਥੋਪਕਰਣਂ ਸਰ੍ਵਂ ਮਙ੍ਗਲਾਨਿ ਚ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ
ਇਸ ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ, ਜਿਵੇਂ ਦੋਹਾਂ ਜਾਤੀਆਂ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਯਜਨਾ ਦੇ ਅੰਗ ਪੂਰੇ ਕੀਤੇ ਜਾਣ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਲੋੜੀਂਦੇ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਸਮਾਨ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤਿਆਰ ਕੀਤੇ ਜਾਣ।
ਅਧਿਯਜ੍ਞਾਂਸ਼੍ਚ ਸਮ੍ਭਾਰਾਨ੍ਦੌਮ੍ਯੋਕ੍ਤਾਨ੍ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਮੇਵ ਹਿ। ਸਮਾਨਯਨ੍ਤੁ ਪੁਰੁषਾ ਯਥਾਯੋਗਂ ਯਥਾਕ੍ਰਮਮ੍
ਦੌਮਯਾ ਦੀ ਆਗਿਆ ਅਨੁਸਾਰ, ਮੁੱਖ ਯਜਮਾਨਾਂ ਲਈ ਸਾਰੇ ਯਜਨਾ ਦੇ ਸਮਾਨ, ਜਿਵੇਂ ਲੋੜ ਤੇ ਕ੍ਰਮ ਹੈ, ਲੋਕ ਜਲਦੀ ਲਿਆਉਣ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਸੇਨੋ ਵਿਸ਼ੋਕਸ਼੍ਚ ਪੂਰਸ਼੍ਚਾਰ੍ਜੁਨਸਾਰਥਿਃ। ਅਨ੍ਨਾਦ੍ਯਾਹਰਣੇ ਯੁਕ੍ਤਾਃ ਸਨ੍ਤੁ ਮਤ੍ਪ੍ਰਿਯਕਾਮ੍ਯਯਾ
ਇੰਦਰਸੇਨ, ਵਿਸ਼ੋਕ ਅਤੇ ਪੁਰਸਚ, ਜੋ ਅਰਜੁਨ ਦਾ ਰਥ ਚਲਾਉਂਦਾ ਸੀ, ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਲਈ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਅਤੇ ਹੋਰ ਜਰੂਰੀ ਚੀਜ਼ਾਂ ਲਿਆਉਣ ਲਈ ਲਗਾਏ ਗਏ।
ਸਰ੍ਵਕਾਮਾਸ਼੍ਚ ਕਾਰ੍ਯਨ੍ਤਾਂ ਰਸਗਨ੍ਧਸਮਨ੍ਵਿਤਾਃ। ਮਨੋਰਥਪ੍ਰੀਤਿਕਰਾ ਦ੍ਵਿਜਾਨਾਂ ਕੁਰੁਸਤ੍ਤਮ
ਕੁਰੂਆਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ, ਹਰ ਚਾਹੀਦੀ ਚੀਜ਼ ਤਿਆਰ ਕਰਵਾਈ ਜਾਵੇ, ਜੋ ਸੁਆਦ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ਬੂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋਵੇ, ਮਨ ਨੂੰ ਰਾਜ਼ੀ ਕਰੇ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਵੇ।
ਤਦ੍ਵਾਕ੍ਯਸਮਕਾਲਂ ਚ ਕृਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਨ੍ਯਵੇਦਯਤ੍। ਸਹਦੇਵੋ ਯੁਧਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਧਰ੍ਮਰਾਜੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰੇ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਯੋਧਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸਹਦੇਵ ਨੇ ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਜਾ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਸਾਰਾ ਕੰਮ ਹੋ ਗਿਆ ਹੋਣ ਦੀ ਸੂਚਨਾ ਦਿੱਤੀ।
ਤਤੋ ਦ੍ਵੈਪਾਯਨੋ ਰਾਜਨ੍ਨृਤ੍ਵਿਜਃ ਸਮੁਪਾਨਯਤ੍। ਵੇਦਾਨਿਵ ਮਹਾਭਾਗਾਨ੍ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਮੂਰ੍ਤਿਮਤੋ ਦ੍ਵਿਜਾਨ੍
ਫਿਰ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਵਿਆਸ ਨੇ ਯਜਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਪੰਡਿਤਾਂ ਨੂੰ ਲਿਆਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਵੈਦਾਂ ਨੂੰ ਸਾਕਾਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ।