ਸ ਚਾਸ੍ਯ ਗਤਭੀ ਰਾਜਨ੍ਪ੍ਰਤਿਜਗ੍ਰਾਹ ਸ਼ਾਸਨਮ੍। ਤਤਃ ਸ਼ਾਕਲਮਭ੍ਯੇਤ੍ਯ ਮਦ੍ਰਾਣਾਂ ਪੁਟਭੇਦਨਮ੍
ਉਹ ਡਰ ਮੁਕਾ ਕੇ, ਰਾਜਾ, ਹੁਕਮ ਮੰਨ ਲਿਆ। ਫਿਰ ਸ਼ਾਕਲ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਮਦਰਾ ਤੇ ਪੁਟਭੇਦਨਾਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਕਰ ਲਿਆ।
ਮਾਤੁਲਂ ਪ੍ਰੀਤਿਪੂਰ੍ਵੇਣ ਸ਼ਲ੍ਯਂ ਚਕ੍ਰੇ ਵਸ਼ੇ ਬਲੀ। ਸ ਤੇਨ ਸਤ੍ਕृਤੋ ਰਾਜ੍ਞਾ ਸਤ੍ਕਾਰਾਰ੍ਹੋ ਵਿਸ਼ਾਮ੍ਪਤੇ
ਉਸ ਨੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਮਾਤਾ-ਪੱਖੀ ਸ਼ਲਯਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅਧੀਨ ਕਰ ਲਿਆ। ਉਹ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਆਦਰ ਦੇ ਯੋਗ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ।
ਰਤ੍ਨਾਨਿ ਭੂਰੀਣ੍ਯਾਦਾਯ ਸਮ੍ਪ੍ਰਤਸ੍ਥੇ ਯੁਧਾਂ ਪਤਿਃ। ਤਤਃ ਸਾਗਰਕੁਕ੍ਸ਼ਿਸ੍ਥਾਨ੍ਮ੍ਲੇਚ੍ਛਾਨ੍ਪਰਮਦਾਰੁਣਾਨ੍
ਜੰਗਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ ਬਹੁਤ ਰਤਨ ਲੈ ਕੇ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ। ਫਿਰ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕੰਢੇ ਵਾਲੇ ਦੇਸ਼ਾਂ 'ਚੋਂ, ਉਹ ਨੇ ਕਠੋਰ ਮਲੇਛਾਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰ ਲਿਆ।
ਪਹ੍ਲਵਾਨ੍ਵਰ੍ਬਰਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਕਿਰਾਤਾਨ੍ਯਵਨਾਞ੍ਸ਼ਕਾਨ੍। ਤਤੋ ਰਤ੍ਨਾਨ੍ਯਪਾਦਾਯ ਵਸ਼ੇ ਕृਤ੍ਵਾ ਚ ਪਾਰ੍ਥਿਵਾਨ੍। ਨ੍ਯਵਰ੍ਤਤ ਕੁਰੁਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਨਕੁਲਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਮਾਰ੍ਗਵਿਤ੍
ਉਹ ਨੇ ਪਹਲਵਾਂ, ਵਰਬਰਾਂ, ਕਿਰਾਤਾਂ, ਯਵਨਾਂ ਤੇ ਸ਼ਕਾਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰਤਨ ਲੈ ਲਏ। ਫਿਰ ਕੁਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ ਤੇ ਕਈ ਰਾਹਾਂ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਨਕੁਲ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ।
ਕਰਮਾਣਾਂ ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਕੋਸ਼ਂ ਤਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। ਊਹਰ੍ਦਸ਼ ਮਹਾਰਾਜ ਕृਚ੍ਛ੍ਰਾਦਿਵ ਮਹਾਧਨਮ੍
ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੀ ਖਜਾਨੇ ਲਈ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਕਰ ਲੈ ਕੇ, ਮਹਾਰਾਜਾ, ਉਹ ਨੇ ਵੱਡਾ ਧਨ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਕਠਨਾਈਆਂ ਵਿਚੋਂ ਕੱਢਿਆ ਹੋਵੇ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਪ੍ਰਸ੍ਥਗਤਂ ਵੀਰਮਭ੍ਯੇਤ੍ਯ ਸ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਮ੍। ਤਤੋ ਮਾਦ੍ਰੀਸੁਤਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ਧਨਂ ਤਸ੍ਮੈ ਨ੍ਯਵੇਦਯਤ੍
ਇੰਦਰਪ੍ਰਸਥ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਹ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ। ਮਾਦਰੀ ਦਾ ਉੱਤਮ ਪੁੱਤਰ, ਉਹ ਧਨ ਉਸ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਏਵਂ ਵਿਜਿਤ੍ਯ ਨਕੁਲੋ ਦਿਸ਼ਂ ਵਰੁਣਪਾਲਿਤਾਮ੍। ਪ੍ਰਤੀਚੀਂ ਵਾਸੁਦੇਵੇਨ ਨਿਰ੍ਜਿਤਾਂ ਭਰਤਰ੍षਭ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਕੁਲ ਨੇ ਵਰੁਣ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਵਾਲੀ ਪੱਛਮੀ ਦਿਸ਼ਾ ਜਿੱਤ ਲਈ, ਜੋ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਵਸ਼ ਕਰ ਲਈ ਸੀ।
ਰਕ੍ਸ਼ਣਾਦ੍ਧਰ੍ਮਰਾਜਸ੍ਯ ਸਤ੍ਯਸ੍ਯ ਪਰਿਪਾਲਨਾਤ੍। ਸ਼ਤ੍ਰੂਣਾਂ ਕ੍ਸ਼ਪਣਾਚ੍ਚੈਵ ਸ੍ਵਕਰ੍ਮਨਿਰਤਾਃ ਪ੍ਰਜਾਃ
ਧਰਮ ਰਾਜ ਦੀ ਰੱਖਿਆ, ਸਚ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਤੇ ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਦੀ ਨਾਸ ਕਰਕੇ, ਲੋਕ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਕੰਮਾਂ 'ਚ ਲੱਗੇ ਰਹੇ।
ਬਲੀਨਾਂ ਸਮ੍ਯਗਾਦਾਨਾਦ੍ਧਰ੍ਮਤਸ਼੍ਚਾਨੁਸ਼ਾਸਨਾਤ੍। ਨਿਕਾਮਵਰ੍षੀ ਪਰ੍ਜਨ੍ਯਃ ਸ੍ਫੀਤੋ ਜਨਪਦੋऽਭਵਤ੍
ਮਜ਼ਬੂਤਾਂ ਤੋਂ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕਰ ਲੈਣ ਤੇ ਧਰਮ ਨਾਲ ਰਾਜ ਕਰਨ ਕਰਕੇ, ਬਰਸਾਤ ਚੰਗੀ ਹੋਈ ਤੇ ਦੇਸ਼ ਖੁਸ਼ਹਾਲ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸਰ੍ਵਾਰਮ੍ਭਾਃ ਸੁਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਾ ਗੋਰਕ੍ਸ਼ਾ ਕਰ੍षਣਂ ਵਣਿਕ੍। ਵਿਸ਼ੇषਾਤ੍ਸਰ੍ਵਮੇਵੈਤਤ੍ਸਞ੍ਜਜ੍ਞੇ ਰਾਜਕਰ੍ਮਣਃ
ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਵਧੀਆ ਚੱਲੇ—ਪਸ਼ੂ ਪਾਲਣ, ਖੇਤੀ ਤੇ ਵਪਾਰ। ਇਹ ਸਭ ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਕਰਕੇ ਹੋਇਆ।
ਦਸ੍ਯੁਭ੍ਯੋ ਵਞ੍ਚਕੇਭ੍ਯੋ ਵਾ ਰਾਜਨ੍ਪ੍ਰਤਿ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍। ਰਾਜਵਲ੍ਲਭਤਸ਼੍ਚੈਵ ਨਾਸ਼੍ਰੂਯਨ੍ਤ ਮृषਾਗਿਰਃ
ਰਾਜਾ, ਚੋਰਾਂ ਜਾਂ ਧੋਖੇਬਾਜਾਂ ਤੋਂ ਜਾਂ ਆਪਸ ਵਿਚ, ਤੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਮਿਹਰ ਨਾਲ, ਝੂਠੀ ਗੱਲ ਸੁਣਨ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮਿਲੀ।
ਅਵਰ੍षਂ ਚਾਤਿਵਰ੍षਂ ਚ ਵ੍ਯਾਧਿਪਾਵਕਮੂਰ੍ਛਨਮ੍। ਸਰ੍ਵਮੇਤਤ੍ਤਦਾ ਨਾਸੀਦ੍ਧਰ੍ਮਨਿਤ੍ਯੇ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰੇ
ਸੂਕਾ, ਵਧੇਰੇ ਮੀਂਹ, ਬਿਮਾਰੀ, ਅੱਗ ਜਾਂ ਬੇਹੋਸ਼ੀ—ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੇ ਧਰਮ ਵਿਚ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਸਮੇਂ, ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ।
ਪ੍ਰਿਯਂ ਕਰ੍ਤੁਮੁਪਸ੍ਥਾਤੁਂ ਬਲਿਕਰ੍ਮ ਸ੍ਵਭਾਵਜਮ੍। ਅਭਿਹਰ੍ਤੁਂ ਨृਪਾ ਜਗ੍ਮੁਰ੍ਨਾਨ੍ਯੈਃ ਕਾਰ੍ਯੈਃ ਕਥਞ੍ਚਨਃ
ਰਾਜੇ ਸਿਰਫ ਆਪਣੀ ਫ਼ਿਤਰਤ ਵਾਲਾ ਕਰਮ, ਆਦਰ ਦੇਣ ਤੇ ਭੇਟ ਲਿਆਉਣ ਲਈ ਆਏ; ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਕੰਮ ਲਈ ਨਹੀਂ ਆਏ।
ਧਰ੍ਮੈਰ੍ਧਨਾਗਮੈਸ੍ਤਸ੍ਯ ਵਵਧੇ ਨਿਚਯੋ ਮਹਾਨ੍। ਕਰ੍ਤੁਂ ਯਸ੍ਯ ਨ ਸ਼ਕ੍ਯੇਨ ਕ੍ਸ਼ਯੋ ਵਰ੍षਸ਼ਤੈਰਪਿ
ਉਸ ਦੇ ਧਰਮ ਤੇ ਧਨ ਇਕੱਠਾ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਉਸ ਦਾ ਜਥਾ ਇੰਨਾ ਵੱਡਾ ਹੋ ਗਿਆ ਕਿ ਉਹ ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਵਿਚ ਵੀ ਘੱਟ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ।
ਸ੍ਵਕੋष੍ਠਸ੍ਯ ਪਰੀਮਾਣਂ ਕੋਸ਼ਸ੍ਯ ਚ ਮਹੀਪਤਿਃ। ਵਿਜ੍ਞਾਯ ਰਾਜਾ ਕੌਨ੍ਤੇਯੋ ਯਜ੍ਞਾਯੈਵ ਮਨੋ ਦਧੇ
ਆਪਣੀ ਖਜਾਨੇ ਤੇ ਧਨ ਦੀ ਮਾਤਰਾ ਜਾਣ ਕੇ, ਕੌਂਤੇਯ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮਨ ਸਿਰਫ ਯਜਨ ਲਈ ਲਾ ਦਿੱਤਾ।
ਸੁਹृਦਸ਼੍ਚੈਵ ਯੇ ਸਰ੍ਵੇ ਪृਥਕ੍ਚ ਸਹਚਾਬ੍ਰੁਵਨ੍। ਯਜ੍ਞਕਾਲਸ੍ਤਵ ਵਿਭੋ ਕ੍ਰਿਯਤਾਮਤ੍ਰ ਸਾਮ੍ਪ੍ਰਤਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਮਿਤਰ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ, ਕਹਿ ਰਹੇ ਸਨ: 'ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਯਜਨ ਦਾ ਸਮਾਂ ਹੁਣ ਇੱਥੇ ਰੱਖੋ।'
ਅਥੈਵਂ ਬ੍ਰੁਵਤਾਮੇਵ ਤੇषਾਮਭ੍ਯਾਯਯੌ ਹਰਿਃ। ऋषਿਃ ਪੁਰਾਣੋ ਵੇਦਾਤ੍ਮਾ ਦृਸ਼੍ਯਸ਼੍ਚੈਵ ਵਿਜਾਨਤਾਮ੍
ਜਦ ਉਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੱਲ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਹਰੀ, ਜੋ ਪੁਰਾਣਾ ਰਿਸ਼ੀ, ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਸਰੂਪ ਤੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੂੰ ਦਿਖਾਈ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਆ ਗਿਆ।
ਜਗਤਸ੍ਤਸ੍ਥੁषਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਃ ਪ੍ਰਭਵਸ਼੍ਚਾਪ੍ਯਯਸ਼੍ਚ ਹ। ਭੂਤਭਵ੍ਯਭਵਨ੍ਨਾਥਃ ਕੇਸ਼ਵਃ ਕੇਸ਼ਿਸੂਦਨਃ
ਉਹ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ ਹੈ, ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਡੋਲ, ਉਤਪੱਤੀ ਤੇ ਨਾਸ ਦਾ ਸਰੂਤ, ਭੂਤ, ਭਵਿੱਖ ਤੇ ਵਰਤਮਾਨ ਦਾ ਮਾਲਕ—ਕੇਸ਼ਵ, ਕੇਸ਼ੀ ਦਾ ਸੰਘਾਰਕ।
ਪ੍ਰਾਕਾਰਃ ਸਰ੍ਵਵृष੍ਣੀਨਾਮਾਪਤ੍ਸ੍ਵਭਯਦੋऽਰਿਹਾ। ਬਲਾਧਿਕਾਰੇ ਨਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਸਮ੍ਯਗਾਨਕਦੁਨ੍ਦੁਭਿਮ੍
ਸਾਰੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਦੀ ਕਿਲ੍ਹਾ, ਜੋ ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਵਿੱਚ ਸੁਰੱਖਿਆ ਦਿੰਦੀ ਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦੀ ਸੀ, ਫੌਜ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਗਈ, ਤੇ ਸੰਗੀਤ ਤੇ ਡੋਲ ਦੀ ਪੂਰੀ ਵਿਵਸਥਾ ਕੀਤੀ ਗਈ।
ਉਚ੍ਚਾਵਚਮੁਪਾਦਾਯ ਧਰ੍ਮਰਾਜਾਯ ਮਾਧਵਃ। ਧਨੌਘਂ ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰੋ ਬਲੇਨ ਮਹਤਾ ਵृਤਃ
ਮਾਧਵ ਨੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਇਕੱਠੀ ਕਰਕੇ, ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਧਨ ਧਰਮਰਾਜ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਕੋਲ ਲੈ ਆਇਆ।
ਤਂ ਧਨੌਘਮਪਰ੍ਯਨ੍ਤਂ ਰਤ੍ਨਸਾਗਰਮਕ੍ਸ਼ਯਮ੍। ਨਾਦਯਨ੍ਰਥਘੋषੇਣ ਪ੍ਰਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਪੁਰੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਹ ਅੰਤਹੀਣ ਧਨ ਦੀ ਲਹਿਰ, ਜੋ ਰਤਨਾਂ ਦਾ ਅਖੂਤ ਸਮੁੰਦਰ ਸੀ, ਰਥਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਪੂਰੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਈ।
ਪੂਰ੍ਣਮਾਪੂਰਯਂਸ੍ਤੇषਾਂ ਦ੍ਵਿषਚ੍ਛੋਕਾਵਹੋऽਭਵਤ੍। ਅਸੂਰ੍ਯਮਿਵ ਸੂਰ੍ਯੇਣ ਨਿਵਾਤਮਿਵ ਵਾਯੁਨਾ। ਕृष੍ਣੇਨ ਸਮੁਪੇਤੇਨ ਜਹृषੇ ਭਾਰਤਂ ਪੁਰਮ੍
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਖਜਾਨਾ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਹੋਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਮਿਟਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਹਵਾ ਨਿਸ਼ਚਲਤਾ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦੀ ਹੈ; ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਨਾਲ ਭਾਰਤਾਂ ਦਾ ਸ਼ਹਿਰ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਂ ਮੁਦਾऽਭਿਸਮਾਗਮ੍ਯ ਸਤ੍ਕृਤ੍ਯ ਚ ਯਥਾਵਿਧਿ। ਸ ਪृष੍ਟ੍ਵਾ ਕੁਸ਼ਲਂ ਚੈਵ ਸੁਖਾਸੀਨਂ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਰੀਤ ਮੁਤਾਬਕ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਤੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਖੇਰੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਪੁੱਛੀ ਤੇ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਬਿਠਾਇਆ।
ਮ੍ਯਦ੍ਵੈਪਾਯਨਮੁਖੈਰ੍ऋਤ੍ਵਿਗ੍ਭਿਃ ਪੁਰੁषਰ੍षਭਃ। ਭੀਮਾਰ੍ਜੁਨਯਮੈਸ਼੍ਚੈਵ ਸਹਿਤਃ ਕृष੍ਣਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਵਿਆਸ ਜੀ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ ਯਜਮਾਨਾਂ, ਭੀਮ, ਅਰਜੁਨ ਤੇ ਦੋਵਾਂ ਜੁੜਵਾਂ ਭਰਾਵਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਬੋਲਿਆ।
ਤ੍ਵਤ੍ਕृਤੇ ਪृਥਿਵੀ ਸਰ੍ਵਾ ਮਦ੍ਵਸ਼ੇ ਕृष੍ਣ ਵਰ੍ਤਤੇ। ਧਨਂ ਚ ਬਹੁ ਵਾਰ੍ष੍ਣੇਯ ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਦੁਪਾਰ੍ਜਿਤਮ੍
ਤੇਰੇ ਕਰਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ ਮੇਰੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਆ ਗਈ ਹੈ, ਤੇ ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਧਨ ਮਿਲਿਆ ਹੈ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਵੰਸ਼ੀ।
ਸੋऽਹਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਵਿਧਿਵਦ੍ਦੇਵਕੀਸੁਤ। ਉਪਯੋਕ੍ਤੁਂ ਦ੍ਵਿਜਾਗ੍ਰ੍ਯੇਭ੍ਯੋ ਹਵ੍ਯਵਾਹੇ ਚ ਮਾਧਵ
ਇਸ ਲਈ, ਦੇਵਕੀ ਪੁੱਤਰ, ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਇਹ ਸਾਰਾ ਧਨ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਚੋਟੀ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਅੱਗ ਲਈ ਵਰਤਾਂ, ਮਾਧਵ।
ਤਦਹਂ ਯष੍ਟੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਦਾਸ਼ਾਰ੍ਹ ਸਹਿਤਸ੍ਤ੍ਵਯਾ। ਅਨੁਜੈਸ਼੍ਚ ਮਹਾਬਾਹੋ ਤਨ੍ਮਾऽਨੁਜ੍ਞਾਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਦਾਸਾਰਹ, ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਤੂੰ ਤੇ ਮੇਰੇ ਭਰਾ, ਜੋ ਵੱਡੀ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਯਜਨਾ ਕਰੀਏ; ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਇਜਾਜ਼ਤ ਦੇ।
ਤਦ੍ਦੀਕ੍ਸ਼ਾਪਯ ਗੋਵਿਨ੍ਦ ਤ੍ਵਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਮਹਾਭੁਜ। ਤ੍ਵਯੀष੍ਟਵਤਿ ਦਾਸ਼ਾਰ੍ਹ ਵਿਪਾਪ੍ਮਾ ਭਵਿਤਾ ਹ੍ਯਹਮ੍
ਇਸ ਲਈ, ਗੋਵਿੰਦਾ, ਵੱਡੀ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਯਜਨਾ ਲਈ ਤਿਆਰ ਕਰ; ਜੇ ਤੂੰ ਰਾਜੀ ਹੋਵੇਂ, ਦਾਸਾਰਹ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਵਾਂ।
ਮਾਂ ਵਾਪ੍ਯਭ੍ਯਨੁਜਾਨੀਹ ਸਹੈਭਿਰਨੁਜੈਰ੍ਵਿਭੋ। ਅਨੁਜ੍ਞਾਤਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਕृष੍ਣ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਯਾਂ ਕ੍ਰਤੁਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਜਾਂ, ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਨੂੰ ਤੇ ਮੇਰੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਇਜਾਜ਼ਤ ਦੇ; ਜੇ ਤੂੰ ਇਜਾਜ਼ਤ ਦੇਵੇਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਉੱਚੀ ਯਜਨਾ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਵਾਂ।
ਤਂ ਕृष੍ਣਃਸ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚੇਦਂ ਬਹੂਕ੍ਤ੍ਵਾ ਗੁਣਵਿਸ੍ਤਰਮ੍। ਤ੍ਵਮੇਵ ਰਾਜਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਰਮ੍ਰਾਡਰ੍ਹੋ ਮਹਾਕ੍ਰਤੁਮ੍। ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਹਿ ਤ੍ਵਯਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਕृਤਕृਤ੍ਯਾਸ੍ਤਤੋ ਵਯਮ੍
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਬਹੁਤੀਆਂ ਖੂਬੀਆਂ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰਕੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: 'ਤੂੰ ਹੀ, ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ, ਵੱਡੀ ਯਜਨਾ ਕਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਹੈਂ; ਇਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ, ਤੇ ਜਦ ਤੂੰ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਵੇਂ, ਸਾਡਾ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰਾ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।'