ਤਤੋ ਬਹੁ ਧਨਂ ਰਮ੍ਯਂ ਗਾਵਾਢ੍ਯਂ ਧਨਧਾਨ੍ਯਵਤ੍। ਕਾਰ੍ਤਿਕੇਯਸ੍ਯ ਦਯਿਤਂ ਰੋਹੀਤਕੁਪਾਦ੍ਰਵਤ੍
ਉਥੇ ਉਸ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣੀ ਦੌਲਤ ਮਿਲੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਗਾਂ, ਅਨਾਜ ਤੇ ਖਜ਼ਾਨਾ ਸੀ। ਇਹ ਰੋਹੀਤਕ ਤੇ ਕੁਪਦਰਾ, ਜੋ ਕਾਰਤਿਕੇਯ ਨੂੰ ਪਿਆਰੇ ਹਨ, ਉਥੇ ਮਿਲੀ।
ਤਤ੍ਰ ਯੁਦ੍ਧਂ ਮਹਚ੍ਚਾਸੀਚ੍ਛੂਰੈਰ੍ਮਤ੍ਤਮਯੂਰਕੈਃ। ਮਰੁਭੂਮਿਂ ਸ ਕਾਰ੍ਤ੍ਸ੍ਨ੍ਯੇਨ ਤਥੈਵ ਬਹੁਧਾਨ੍ਯਕਮ੍
ਉਥੇ ਸ਼ੂਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਡਾ ਯੁੱਧ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਮਸਤ ਮੋਰਾਂ ਵਾਂਗੂਂ ਸੀ। ਨਕੁਲ ਨੇ ਰੇਤਲੀ ਧਰਤੀ ਅਤੇ ਅਨਾਜ ਵਾਲੀ ਜ਼ਮੀਨ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਿੱਤ ਲਈ।
ਸ਼ੈਰੀषਕਂ ਮਹੇਤ੍ਥਂ ਚ ਵਸ਼ੇ ਚਕ੍ਰੇ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤਿਃ। ਆਕ੍ਰੋਸ਼ਂ ਚੈਵ ਰਾਜਰ੍षਿ ਤੇਨ ਯੁਦ੍ਧਮਭੂਨ੍ਮਹਤ੍
ਉਜਲੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੇ ਨੇ ਸ਼ੈਰੀਸ਼ਕ ਤੇ ਮਹੇਠਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਕਰ ਲਿਆ। ਆਕ੍ਰੋਸ਼ ਰਾਜਰਿਸ਼ੀ ਨਾਲ ਵੀ ਵੱਡਾ ਯੁੱਧ ਹੋਇਆ।
ਤਾਨ੍ਦਸ਼ਾਰ੍ਣਾਨ੍ਸ ਜਿਤ੍ਵਾ ਚ ਪ੍ਰਤਸ੍ਥੇ ਪਾਣ੍ਡੁਨਨ੍ਦਨਃ। ਸ਼ਿਬੀਂਸ੍ਤ੍ਰਿਗਰ੍ਤਾਨਮ੍ਬष੍ਠਾਨ੍ਮਾਲਵਾਨ੍ਪਞ੍ਚ ਕਰ੍ਪਟਾਨ੍
ਦਸ਼ਾਰਣਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਪਾਂਡੂ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਸ਼ਿਬੀਆਂ, ਤ੍ਰਿਗਰਤਾਂ, ਅੰਬਸਥਾਂ, ਮਾਲਵਾਂ ਅਤੇ ਪੰਜ ਕਰਪਟਕਾਂ ਵੱਲ ਰੁਖ ਕੀਤਾ।
ਤਥਾ ਮਧ੍ਯਮਕੇਯਾਂਸ਼੍ਚ ਵਾਟਧਾਨਾਨ੍ਦ੍ਵਿਜਾਨਥ। ਪੁਨਸ਼੍ਚ ਪਰਿਵृਤ੍ਯਾਥ ਪੁष੍ਕਰਾਰਣ੍ਯਵਾਸਿਨਃ
ਉਸ ਨੇ ਮਧ੍ਯਮਕੇਯ, ਵਾਟਧਾਨ ਤੇ ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਆਪਣੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ ਮੁੜ ਕੇ ਪੁਸ਼ਕਰ ਜੰਗਲ ਦੇ ਵਾਸੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਜਿੱਤ ਲਿਆ।
ਗਣਾਨੁਤ੍ਸਵਸਙ੍ਕੇਤਾਨ੍ਵ੍ਯਜਯਤ੍ਪੁਰੁषਰ੍षਭਃ। ਸਿਨ੍ਧੁਕੂਲਾਸ਼੍ਰਿਤਾ ਯੇ ਚ ਗ੍ਰਾਮਣੀਯਾ ਮਹਾਬਲਾਃ
ਮਰਦਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ ਨੇ ਮੇਲੇ ਤੇ ਸੰਗਤਾਂ ਵਾਲੇ ਗਰੁੱਪਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ। ਸਿੰਧੂ ਦੇ ਕੰਢੇ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਵੱਡੇ ਪਿੰਡਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਕੀਤਾ।
ਸ਼ੂਰਾऽऽਭੀਰਗਣਾਸ਼੍ਚੈਵ ਯੇ ਚਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਸਰਸ੍ਵਤੀਮ੍। ਵਰ੍ਤਯਨ੍ਤਿ ਚ ਯੇ ਮਤ੍ਸ੍ਯੈਰ੍ਯੇ ਚ ਪਰ੍ਵਤਵਾਸਿਨਃ
ਉਸ ਨੇ ਸ਼ੂਰ ਅਭੀਰ ਜਾਤੀਆਂ, ਸਰਸਵਤੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਰਹਿਣ ਵਾਲਿਆਂ, ਮੱਛੀਆਂ ਫੜ ਕੇ ਜੀਵਨ ਗੁਜ਼ਾਰਣ ਵਾਲਿਆਂ ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਜਿੱਤ ਲਿਆ।
ਕਤ੍ਸ੍ਨਂ ਪਞ੍ਚਨਨ੍ਦਂ ਚੈਵ ਤਥੈਵਾਮਰਪਰ੍ਵਤਮ੍। ਉਤ੍ਤਰਜ੍ਯੋਤਿषਂ ਚੈਵ ਤਥਾ ਦਿਵ੍ਯਕਟਂ ਪੁਰਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਪੰਜਨਦ, ਅਮਰਪਹਾੜ, ਉੱਤਰ ਜੋਤਿਸ਼ ਅਤੇ ਦਿਵਯਕਟਾ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਿੱਤ ਲਿਆ।
ਦ੍ਵਾਰਪਾਲਂ ਚ ਤਰਸਾ ਵਸ਼ੇ ਚਕ੍ਰੇ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤਿਃ। ਰਾਮਠਾਨ੍ਹਾਰਹੂਣਾਂਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਤੀਚ੍ਯਾਸ਼੍ਚੈਵ ਯੇ ਨृਪਾਃ
ਉਜਲੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੇ ਨੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਕੀਤਾ। ਰਾਮਠ, ਹਾਰਾਹੂਣ ਅਤੇ ਪੱਛਮ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਜਿੱਤ ਲਿਆ।
ਤਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਸ ਵਸ਼ੇ ਚਕ੍ਰੇ ਸ਼ਾਸਨਾਦੇਵ ਪਾਣ੍ਡਵਃ। ਤਤ੍ਰਸ੍ਥਃ ਪ੍ਰੇषਯਾਮਾਸ ਵਾਸੁਦੇਵਾਯ ਭਾਰਤ
ਪਾਂਡਵ ਨੇ ਹੁਕਮ ਦੇ ਕੇ ਸਭ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਕੀਤਾ। ਉਥੇ ਰਹਿ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਸੰਦੇਸ਼ ਭੇਜਿਆ, ਭਾਰਤ।
ਸ ਚਾਸ੍ਯ ਗਤਭੀ ਰਾਜਨ੍ਪ੍ਰਤਿਜਗ੍ਰਾਹ ਸ਼ਾਸਨਮ੍। ਤਤਃ ਸ਼ਾਕਲਮਭ੍ਯੇਤ੍ਯ ਮਦ੍ਰਾਣਾਂ ਪੁਟਭੇਦਨਮ੍
ਉਹ ਡਰ ਮੁਕਾ ਕੇ, ਰਾਜਾ, ਹੁਕਮ ਮੰਨ ਲਿਆ। ਫਿਰ ਸ਼ਾਕਲ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਮਦਰਾ ਤੇ ਪੁਟਭੇਦਨਾਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਕਰ ਲਿਆ।
ਮਾਤੁਲਂ ਪ੍ਰੀਤਿਪੂਰ੍ਵੇਣ ਸ਼ਲ੍ਯਂ ਚਕ੍ਰੇ ਵਸ਼ੇ ਬਲੀ। ਸ ਤੇਨ ਸਤ੍ਕृਤੋ ਰਾਜ੍ਞਾ ਸਤ੍ਕਾਰਾਰ੍ਹੋ ਵਿਸ਼ਾਮ੍ਪਤੇ
ਉਸ ਨੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਮਾਤਾ-ਪੱਖੀ ਸ਼ਲਯਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅਧੀਨ ਕਰ ਲਿਆ। ਉਹ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਆਦਰ ਦੇ ਯੋਗ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ।
ਰਤ੍ਨਾਨਿ ਭੂਰੀਣ੍ਯਾਦਾਯ ਸਮ੍ਪ੍ਰਤਸ੍ਥੇ ਯੁਧਾਂ ਪਤਿਃ। ਤਤਃ ਸਾਗਰਕੁਕ੍ਸ਼ਿਸ੍ਥਾਨ੍ਮ੍ਲੇਚ੍ਛਾਨ੍ਪਰਮਦਾਰੁਣਾਨ੍
ਜੰਗਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ ਬਹੁਤ ਰਤਨ ਲੈ ਕੇ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ। ਫਿਰ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕੰਢੇ ਵਾਲੇ ਦੇਸ਼ਾਂ 'ਚੋਂ, ਉਹ ਨੇ ਕਠੋਰ ਮਲੇਛਾਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰ ਲਿਆ।
ਪਹ੍ਲਵਾਨ੍ਵਰ੍ਬਰਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਕਿਰਾਤਾਨ੍ਯਵਨਾਞ੍ਸ਼ਕਾਨ੍। ਤਤੋ ਰਤ੍ਨਾਨ੍ਯਪਾਦਾਯ ਵਸ਼ੇ ਕृਤ੍ਵਾ ਚ ਪਾਰ੍ਥਿਵਾਨ੍। ਨ੍ਯਵਰ੍ਤਤ ਕੁਰੁਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਨਕੁਲਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਮਾਰ੍ਗਵਿਤ੍
ਉਹ ਨੇ ਪਹਲਵਾਂ, ਵਰਬਰਾਂ, ਕਿਰਾਤਾਂ, ਯਵਨਾਂ ਤੇ ਸ਼ਕਾਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰਤਨ ਲੈ ਲਏ। ਫਿਰ ਕੁਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ ਤੇ ਕਈ ਰਾਹਾਂ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਨਕੁਲ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ।
ਕਰਮਾਣਾਂ ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਕੋਸ਼ਂ ਤਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। ਊਹਰ੍ਦਸ਼ ਮਹਾਰਾਜ ਕृਚ੍ਛ੍ਰਾਦਿਵ ਮਹਾਧਨਮ੍
ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੀ ਖਜਾਨੇ ਲਈ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਕਰ ਲੈ ਕੇ, ਮਹਾਰਾਜਾ, ਉਹ ਨੇ ਵੱਡਾ ਧਨ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਕਠਨਾਈਆਂ ਵਿਚੋਂ ਕੱਢਿਆ ਹੋਵੇ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਪ੍ਰਸ੍ਥਗਤਂ ਵੀਰਮਭ੍ਯੇਤ੍ਯ ਸ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਮ੍। ਤਤੋ ਮਾਦ੍ਰੀਸੁਤਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ਧਨਂ ਤਸ੍ਮੈ ਨ੍ਯਵੇਦਯਤ੍
ਇੰਦਰਪ੍ਰਸਥ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਹ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ। ਮਾਦਰੀ ਦਾ ਉੱਤਮ ਪੁੱਤਰ, ਉਹ ਧਨ ਉਸ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਏਵਂ ਵਿਜਿਤ੍ਯ ਨਕੁਲੋ ਦਿਸ਼ਂ ਵਰੁਣਪਾਲਿਤਾਮ੍। ਪ੍ਰਤੀਚੀਂ ਵਾਸੁਦੇਵੇਨ ਨਿਰ੍ਜਿਤਾਂ ਭਰਤਰ੍षਭ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਕੁਲ ਨੇ ਵਰੁਣ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਵਾਲੀ ਪੱਛਮੀ ਦਿਸ਼ਾ ਜਿੱਤ ਲਈ, ਜੋ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਵਸ਼ ਕਰ ਲਈ ਸੀ।
ਰਕ੍ਸ਼ਣਾਦ੍ਧਰ੍ਮਰਾਜਸ੍ਯ ਸਤ੍ਯਸ੍ਯ ਪਰਿਪਾਲਨਾਤ੍। ਸ਼ਤ੍ਰੂਣਾਂ ਕ੍ਸ਼ਪਣਾਚ੍ਚੈਵ ਸ੍ਵਕਰ੍ਮਨਿਰਤਾਃ ਪ੍ਰਜਾਃ
ਧਰਮ ਰਾਜ ਦੀ ਰੱਖਿਆ, ਸਚ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਤੇ ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਦੀ ਨਾਸ ਕਰਕੇ, ਲੋਕ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਕੰਮਾਂ 'ਚ ਲੱਗੇ ਰਹੇ।
ਬਲੀਨਾਂ ਸਮ੍ਯਗਾਦਾਨਾਦ੍ਧਰ੍ਮਤਸ਼੍ਚਾਨੁਸ਼ਾਸਨਾਤ੍। ਨਿਕਾਮਵਰ੍षੀ ਪਰ੍ਜਨ੍ਯਃ ਸ੍ਫੀਤੋ ਜਨਪਦੋऽਭਵਤ੍
ਮਜ਼ਬੂਤਾਂ ਤੋਂ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕਰ ਲੈਣ ਤੇ ਧਰਮ ਨਾਲ ਰਾਜ ਕਰਨ ਕਰਕੇ, ਬਰਸਾਤ ਚੰਗੀ ਹੋਈ ਤੇ ਦੇਸ਼ ਖੁਸ਼ਹਾਲ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸਰ੍ਵਾਰਮ੍ਭਾਃ ਸੁਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਾ ਗੋਰਕ੍ਸ਼ਾ ਕਰ੍षਣਂ ਵਣਿਕ੍। ਵਿਸ਼ੇषਾਤ੍ਸਰ੍ਵਮੇਵੈਤਤ੍ਸਞ੍ਜਜ੍ਞੇ ਰਾਜਕਰ੍ਮਣਃ
ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਵਧੀਆ ਚੱਲੇ—ਪਸ਼ੂ ਪਾਲਣ, ਖੇਤੀ ਤੇ ਵਪਾਰ। ਇਹ ਸਭ ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਕਰਕੇ ਹੋਇਆ।
ਦਸ੍ਯੁਭ੍ਯੋ ਵਞ੍ਚਕੇਭ੍ਯੋ ਵਾ ਰਾਜਨ੍ਪ੍ਰਤਿ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍। ਰਾਜਵਲ੍ਲਭਤਸ਼੍ਚੈਵ ਨਾਸ਼੍ਰੂਯਨ੍ਤ ਮृषਾਗਿਰਃ
ਰਾਜਾ, ਚੋਰਾਂ ਜਾਂ ਧੋਖੇਬਾਜਾਂ ਤੋਂ ਜਾਂ ਆਪਸ ਵਿਚ, ਤੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਮਿਹਰ ਨਾਲ, ਝੂਠੀ ਗੱਲ ਸੁਣਨ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮਿਲੀ।
ਅਵਰ੍षਂ ਚਾਤਿਵਰ੍षਂ ਚ ਵ੍ਯਾਧਿਪਾਵਕਮੂਰ੍ਛਨਮ੍। ਸਰ੍ਵਮੇਤਤ੍ਤਦਾ ਨਾਸੀਦ੍ਧਰ੍ਮਨਿਤ੍ਯੇ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰੇ
ਸੂਕਾ, ਵਧੇਰੇ ਮੀਂਹ, ਬਿਮਾਰੀ, ਅੱਗ ਜਾਂ ਬੇਹੋਸ਼ੀ—ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੇ ਧਰਮ ਵਿਚ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਸਮੇਂ, ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ।
ਪ੍ਰਿਯਂ ਕਰ੍ਤੁਮੁਪਸ੍ਥਾਤੁਂ ਬਲਿਕਰ੍ਮ ਸ੍ਵਭਾਵਜਮ੍। ਅਭਿਹਰ੍ਤੁਂ ਨृਪਾ ਜਗ੍ਮੁਰ੍ਨਾਨ੍ਯੈਃ ਕਾਰ੍ਯੈਃ ਕਥਞ੍ਚਨਃ
ਰਾਜੇ ਸਿਰਫ ਆਪਣੀ ਫ਼ਿਤਰਤ ਵਾਲਾ ਕਰਮ, ਆਦਰ ਦੇਣ ਤੇ ਭੇਟ ਲਿਆਉਣ ਲਈ ਆਏ; ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਕੰਮ ਲਈ ਨਹੀਂ ਆਏ।
ਧਰ੍ਮੈਰ੍ਧਨਾਗਮੈਸ੍ਤਸ੍ਯ ਵਵਧੇ ਨਿਚਯੋ ਮਹਾਨ੍। ਕਰ੍ਤੁਂ ਯਸ੍ਯ ਨ ਸ਼ਕ੍ਯੇਨ ਕ੍ਸ਼ਯੋ ਵਰ੍षਸ਼ਤੈਰਪਿ
ਉਸ ਦੇ ਧਰਮ ਤੇ ਧਨ ਇਕੱਠਾ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਉਸ ਦਾ ਜਥਾ ਇੰਨਾ ਵੱਡਾ ਹੋ ਗਿਆ ਕਿ ਉਹ ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਵਿਚ ਵੀ ਘੱਟ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ।
ਸ੍ਵਕੋष੍ਠਸ੍ਯ ਪਰੀਮਾਣਂ ਕੋਸ਼ਸ੍ਯ ਚ ਮਹੀਪਤਿਃ। ਵਿਜ੍ਞਾਯ ਰਾਜਾ ਕੌਨ੍ਤੇਯੋ ਯਜ੍ਞਾਯੈਵ ਮਨੋ ਦਧੇ
ਆਪਣੀ ਖਜਾਨੇ ਤੇ ਧਨ ਦੀ ਮਾਤਰਾ ਜਾਣ ਕੇ, ਕੌਂਤੇਯ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮਨ ਸਿਰਫ ਯਜਨ ਲਈ ਲਾ ਦਿੱਤਾ।
ਸੁਹृਦਸ਼੍ਚੈਵ ਯੇ ਸਰ੍ਵੇ ਪृਥਕ੍ਚ ਸਹਚਾਬ੍ਰੁਵਨ੍। ਯਜ੍ਞਕਾਲਸ੍ਤਵ ਵਿਭੋ ਕ੍ਰਿਯਤਾਮਤ੍ਰ ਸਾਮ੍ਪ੍ਰਤਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਮਿਤਰ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ, ਕਹਿ ਰਹੇ ਸਨ: 'ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਯਜਨ ਦਾ ਸਮਾਂ ਹੁਣ ਇੱਥੇ ਰੱਖੋ।'
ਅਥੈਵਂ ਬ੍ਰੁਵਤਾਮੇਵ ਤੇषਾਮਭ੍ਯਾਯਯੌ ਹਰਿਃ। ऋषਿਃ ਪੁਰਾਣੋ ਵੇਦਾਤ੍ਮਾ ਦृਸ਼੍ਯਸ਼੍ਚੈਵ ਵਿਜਾਨਤਾਮ੍
ਜਦ ਉਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੱਲ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਹਰੀ, ਜੋ ਪੁਰਾਣਾ ਰਿਸ਼ੀ, ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਸਰੂਪ ਤੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੂੰ ਦਿਖਾਈ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਆ ਗਿਆ।
ਜਗਤਸ੍ਤਸ੍ਥੁषਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਃ ਪ੍ਰਭਵਸ਼੍ਚਾਪ੍ਯਯਸ਼੍ਚ ਹ। ਭੂਤਭਵ੍ਯਭਵਨ੍ਨਾਥਃ ਕੇਸ਼ਵਃ ਕੇਸ਼ਿਸੂਦਨਃ
ਉਹ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ ਹੈ, ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਡੋਲ, ਉਤਪੱਤੀ ਤੇ ਨਾਸ ਦਾ ਸਰੂਤ, ਭੂਤ, ਭਵਿੱਖ ਤੇ ਵਰਤਮਾਨ ਦਾ ਮਾਲਕ—ਕੇਸ਼ਵ, ਕੇਸ਼ੀ ਦਾ ਸੰਘਾਰਕ।
ਪ੍ਰਾਕਾਰਃ ਸਰ੍ਵਵृष੍ਣੀਨਾਮਾਪਤ੍ਸ੍ਵਭਯਦੋऽਰਿਹਾ। ਬਲਾਧਿਕਾਰੇ ਨਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਸਮ੍ਯਗਾਨਕਦੁਨ੍ਦੁਭਿਮ੍
ਸਾਰੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਦੀ ਕਿਲ੍ਹਾ, ਜੋ ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਵਿੱਚ ਸੁਰੱਖਿਆ ਦਿੰਦੀ ਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦੀ ਸੀ, ਫੌਜ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਗਈ, ਤੇ ਸੰਗੀਤ ਤੇ ਡੋਲ ਦੀ ਪੂਰੀ ਵਿਵਸਥਾ ਕੀਤੀ ਗਈ।
ਉਚ੍ਚਾਵਚਮੁਪਾਦਾਯ ਧਰ੍ਮਰਾਜਾਯ ਮਾਧਵਃ। ਧਨੌਘਂ ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰੋ ਬਲੇਨ ਮਹਤਾ ਵृਤਃ
ਮਾਧਵ ਨੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਇਕੱਠੀ ਕਰਕੇ, ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਧਨ ਧਰਮਰਾਜ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਕੋਲ ਲੈ ਆਇਆ।