ਮਨਃਸਂਹਰ੍षਜਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਪ੍ਸਰਸਾਂ ਪ੍ਰਿਯਮ੍। ਮਤ੍ਤਭ੍ਰਮਸ੍ਸਂਘੁष੍ਟਂ ਮਨੋਜ੍ਞਾਕृਤਿਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍
ਉਹ ਥਾਂ ਮਨ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੀ ਪਿਆਰੀ, ਮਸਤ ਭੌਰਿਆਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਭਰੀ, ਤੇ ਵੇਖਣ ਵਿੱਚ ਸੋਹਣੀ ਸੀ।
ਰਮਣੀਯਂ ਸ਼ਿਵਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵੈਰ੍ਜਨਮਨੋਹਰੈਃ। ਨਾਨਾਪਕ੍ਸ਼ਿਰੁਤਂ ਰਮ੍ਯਂ ਕਦ੍ਰੂਪੁਤ੍ਰਪ੍ਰਹਰ੍षਣਮ੍
ਉਹ ਜਗ੍ਹਾ ਮਨਮੋਹਣ, ਸ਼ੁਭ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ, ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਖਿੱਚਣ ਵਾਲੀ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀ, ਕਦਰੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਸੀ।
ਤਤ੍ਤੇ ਵਨਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਵਿਜਹ੍ਰੁਃ ਪਨ੍ਨਗਾਸ੍ਤਦਾ। ਅਬ੍ਰੁਵਂਸ਼੍ਚ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯਂ ਸੁਪਰ੍ਣਂ ਪਤਗੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਉਸ ਜੰਗਲ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਸੱਪਾਂ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਈ; ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਸੁਪਰਣ ਨੂੰ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਵਹਾਸ੍ਮਾਨਪਰਂ ਦ੍ਵੀਪਂ ਸੁਰਮ੍ਯਂ ਵਿਮਲੋਦਕਮ੍। ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਦੇਸ਼ਾਨ੍ਬਹੂਨ੍ਰਮ੍ਯਾਨ੍ਵ੍ਰਜਨ੍ਪਸ਼੍ਯਸਿ ਖੇਚਰ
"ਸਾਨੂੰ ਹੋਰ ਟਾਪੂ 'ਤੇ ਲੈ ਚੱਲ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣਾ ਤੇ ਸਾਫ ਪਾਣੀ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ; ਤੂੰ ਤਾਂ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਘੁੰਮਦਾ ਹੋਂ, ਤੇ ਬਹੁਤ ਸੁੰਦਰ ਥਾਵਾਂ ਵੇਖਦਾ ਹੋਂ।"
ਸ ਵਿਚਿਨ੍ਤ੍ਯਾਬ੍ਰਵੀਤ੍ਪਕ੍ਸ਼ੀ ਮਾਤਰਂ ਵਿਨਤੋ ਤਦਾ। ਕਿਂ ਕਾਰਣਂ ਮਯਾ ਮਾਤਃ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਸਰ੍ਪਭਾषਿਤਮ੍
ਫਿਰ ਪੰਛੀ ਨੇ ਸੋਚ ਕੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਵਿਨਤਾ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਮਾਂ, ਮੈਂ ਸੱਪਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਮੰਨਣ ਦਾ ਕਾਰਨ ਕੀ ਹੈ?"
ਦਾਸੀਭੂਤਾਸ੍ਮਿ ਦੁਰ੍ਯੋਗਾਤ੍ਸਪਤ੍ਨ੍ਯਾਃ ਪਤਗੋਤ੍ਤਮ। ਪਣਂ ਵਿਤਥਮਾਸ੍ਥਾਯ ਸਰ੍ਪੈਰੁਪਧਿਨਾ ਕृਤਮ੍
"ਮੈਂ ਦੁੱਖੀ ਹਾਲਤ ਤੇ ਆਪਣੀ ਸਹ-ਪਤਨੀ ਦੀ ਚਲਾਕੀ ਕਰਕੇ ਗੁਲਾਮ ਬਣ ਗਈ ਹਾਂ, ਸੱਪਾਂ ਨੇ ਝੂਠੀ ਸ਼ਰਤ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਫਸਾ ਲਿਆ।"
ਤਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤੁ ਕਥਿਤੇ ਮਾਤ੍ਰਾ ਕਾਰਣੇ ਗਗਨੇਤਰਃ। ਉਵਾਚ ਵਚਨਂ ਸਰ੍ਪਾਂਸ੍ਤੇਨ ਦੁਃਖੇਨ ਦੁਃਖਿਤਃ
ਜਦ ਮਾਂ ਨੇ ਕਾਰਨ ਦੱਸਿਆ, ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਉੱਡਣ ਵਾਲਾ, ਉਸ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਸੱਪਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਕਿਮਾਹृਤ੍ਯ ਵਿਦਿਤ੍ਵਾ ਵਾ ਕਿਂ ਵਾ ਕृਤ੍ਵੇਹ ਪੌਰੁषਮ੍। ਦਾਸ੍ਯਾਦ੍ਵੋ ਵਿਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯੇਯਂ ਤਥ੍ਯਂ ਵਦਤ ਲੇਲਿਹਾਃ
"ਕਿਹੜੀ ਚੀਜ਼ ਲਿਆ ਕੇ ਜਾਂ ਜਾਣ ਕੇ, ਜਾਂ ਕਿਹੜਾ ਵੱਡਾ ਕੰਮ ਕਰ ਕੇ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਗੁਲਾਮੀ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਦਿਵਾ ਸਕਦਾ ਹਾਂ? ਸੱਚ ਦੱਸੋ, ਝੁੰਝਣ ਵਾਲੋ।"
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸਮਬ੍ਰੁਵਨ੍ਸਰ੍ਪਾ ਆਹਰਾਮृਤਮੋਜਸਾ। ਤਤੋ ਦਾਸ੍ਯਾਦ੍ਵਿਪ੍ਰਮੋਕ੍ਸ਼ੋ ਭਵਿਤਾ ਤਵ ਖੇਚਰ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੱਪਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਸਾਨੂੰ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਲਿਆ ਦੇ; ਫਿਰ ਤੇਰੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਗੁਲਾਮੀ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲ ਜਾਵੇਗੀ, ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਉੱਡਣ ਵਾਲੇ।"
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੋ ਗਰੁਡਃ ਸਰ੍ਪੈਸ੍ਤਤੋ ਮਾਤਰਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਗਚ੍ਛਾਮ੍ਯਮृਤਮਾਹਰ੍ਤੁਂ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਵੇਦਿਤੁਮ੍
ਸੱਪਾਂ ਵੱਲੋਂ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਗਰੁੜ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਲਿਆਉਣ ਜਾਵਾਂਗਾ; ਦੱਸੋ, ਮੈਂ ਕੀ ਖਾ ਸਕਦਾ ਹਾਂ।"
ਸਮੁਦ੍ਰਕੁਕ੍ਸ਼ਾਵੇਕਾਨ੍ਤੇ ਨਿषਾਦਾਲਯਮੁਤ੍ਤਮਮ੍। `ਭਵਨਾਨਿ ਨਿषਾਦਾਨਾਂ ਤਤ੍ਰ ਸਨ੍ਤਿ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ
ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਉੱਤੇ ਨਿਸ਼ਾਦਾਂ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਠਿਕਾਣਾ ਹੈ; ਉਥੇ, ਦੋਵਾਂ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਨਿਸ਼ਾਦਾਂ ਦੇ ਘਰ ਹਨ।
ਪਾਪਿਨਾਂ ਨष੍ਟਲੋਕਾਨਾਂ ਨਿਰ੍ਘृਣਾਨਾਂ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਾਮ੍'। ਨਿषਾਦਾਨਾਂ ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਤਾਨ੍ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾऽਮृਤਮਾਨਯ
ਪਾਪੀ, ਦੁਨੀਆਂ ਤੋਂ ਖੋਏ ਹੋਏ, ਨਿਰਦਈ ਤੇ ਬੁਰੇ ਨਿਸ਼ਾਦਾਂ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਹਨ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਖਾ ਕੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਲਿਆ ਆ।
ਨ ਚ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਂ ਹਨ੍ਤੁਂ ਕਾਰ੍ਯਾ ਬੁਦ੍ਧਿਃ ਕਥਂਚਨ। ਅਵਧ੍ਯਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ਹ੍ਯਨਲੋਪਮਃ
ਕਦੇ ਵੀ, ਕਿਸੇ ਵੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦੀ ਸੋਚ ਨਾ ਕਰ; ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਅਵਧ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਨਿਰਮਲ ਹੈ।
ਅਗ੍ਨਿਰਰ੍ਕੋ ਵਿषਂ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਂ ਵਿਪ੍ਰੋ ਭਵਤਿ ਕੋਪਿਤਃ। ਗੁਰੁਰ੍ਹਿ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਃ ਪਰਿਕੀਰ੍ਤਿਤਃ
ਅੱਗ, ਸੂਰਜ, ਵਿਸ਼ ਤੇ ਹਥਿਆਰ—ਇਹ ਸਭ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵਾਂਗ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਗੁਰੂ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਏਵਮਾਦਿਸ੍ਵਰੂਪੈਸ੍ਤੁ ਸਤਾਂ ਵੈ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ਮਤਃ। ਸ ਤੇ ਤਾਤ ਨ ਹਨ੍ਤਵ੍ਯਃ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧੇਨਾਪਿ ਸਰ੍ਵਥਾ
ਇਹ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਗੁਣਾਂ ਕਰਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਚੰਗੇ ਲੋਕ ਵਧੀਆ ਮੰਨਦੇ ਹਨ; ਇਸ ਲਈ, ਪੁੱਤ, ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ—even ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ—ਮਾਰਿਆ ਨਾ ਜਾਵੇ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨਾਮਭਿਦ੍ਰੋਹੋ ਨ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਃ ਕਥਂਚਨ। ਨ ਹ੍ਯੇਵਮਗ੍ਨਿਰ੍ਨਾਦਿਤ੍ਯੋ ਭਸ੍ਮ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਤਥਾਨਘ
ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿਰੁੱਧ ਕਦੇ ਵੀ ਹਮਲਾ ਨਾ ਕਰ; ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਜਾਂ ਸੂਰਜ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਨੂੰ ਸੁੱਟ ਕੇ ਰਾਖ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਤੂੰ ਵੀ ਰੋਕ।
ਯਥਾ ਕੁਰ੍ਯਾਦਭਿਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਃ ਸਂਸ਼ਿਤਵ੍ਰਤਃ। ਤਦੇਤੈਰ੍ਵਿਵਿਧੈਰ੍ਲਿਙ੍ਗੈਸ੍ਤ੍ਵਂ ਵਿਦ੍ਯਾਸ੍ਤਂ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਪੱਕੇ ਵਚਨ ਵਾਲਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ ਰਾਹੀਂ, ਤੂੰ ਉਸ ਸਰਵੋਤਮ ਦੋਵਾਂ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਪਛਾਣ।
ਭੂਤਾਨਾਮਗ੍ਰਭੂਰ੍ਵਿਪ੍ਰੋ ਵਰ੍ਣਸ਼੍ਰੇष੍ਠਃ ਪਿਤਾ ਗੁਰੁਃ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲਾ, ਜਾਤੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਪਿਤਾ ਤੇ ਗੁਰੂ ਹੈ।
ਕਿਂਸ੍ਵਿਦਗ੍ਨਿਨਿਭੋ ਭਾਤਿ ਕਿਂਸ੍ਵਿਤ੍ਸੌਮ੍ਯਪ੍ਰਦਰ੍ਸ਼ਨਃ। ਯਥਾਹਮਭਿਜਾਨੀਯਾਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਂ ਲਕ੍ਸ਼ਣੈਃ ਸ਼ੁਭੈਃ
ਕੌਣ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੈ? ਕੌਣ ਨਰਮ ਸੁਭਾਵ ਦਿਖਾਉਂਦਾ ਹੈ? ਕਿਹੜੀਆਂ ਚੰਗੀਆਂ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ ਨਾਲ ਮੈਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਸਕਾਂ?
ਯਸ੍ਤੇ ਕਣ੍ਠਮਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਨਿਗੀਰ੍ਣਂ ਬਡਿਸ਼ਂ ਯਥਾ
ਜੋ ਤੇਰੇ ਗਲੇ ਤੱਕ ਆ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਕਾਂਡਾ ਨਿਗਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—
ਦਹੇਦਙ੍ਗਾਰਵਤ੍ਪੁਤ੍ਰਂ ਤਂ ਵਿਦ੍ਯਾਦ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਰ੍षਭਮ੍। ਵਿਪ੍ਰਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਨ ਹਨ੍ਤਵ੍ਯਃ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧੇਨਾਪਿ ਸਰ੍ਵਦਾ
ਜੇ ਉਹ ਜਿਉਂਦੇ ਅੰਗਾਰ ਵਾਂਗ ਸੜਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਸਰਵੋਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜਾਣ; ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਤੂੰ ਕਦੇ ਵੀ—even ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ—ਮਾਰਿਆ ਨਾ ਕਰ।
ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਚੈਨ ਵਿਨਤਾ ਪੁਤ੍ਰਹਾਰ੍ਦਾਦਿਦਂ ਵਚਃ। ਜਠਰੇ ਨ ਚ ਜੀਰ੍ਯੇਦ੍ਯਸ੍ਤਂ ਜਾਨੀਹਿ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਵਿਨਤਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਦਿਲੋਂ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ: ਜੋ ਤੇਰੇ ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਸੜਦਾ ਨਹੀਂ, ਉਸ ਨੂੰ ਵਧੀਆ ਦੋਵਾਂ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਜਾਣ।
ਪੁਨਃ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਵਿਨਤਾ ਪੁਤ੍ਰਹਾਰ੍ਦਾਦਿਦਂ ਵਚਃ। ਜਾਨਨ੍ਤ੍ਯਪ੍ਯਤੁਲਂ ਵੀਰ੍ਯਮਾਸ਼ੀਰ੍ਵਾਦਪਰਾਯਣਾ
ਵਿਨਤਾ ਨੇ ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਦਿਲੋਂ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ: ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਅਦੁੱਤੀ ਵਿਰਿਆ ਜਾਣਦੇ ਹੋਏ ਵੀ, ਜੋ ਅਸੀਸਾਂ ਨੂੰ ਅਪਣਾਉਂਦੇ ਹਨ—
ਪਕ੍ਸ਼ੌ ਤੇ ਮਾਰੁਤਃ ਪਾਤੁ ਚਨ੍ਦ੍ਰਸੂਰ੍ਯੌ ਚ ਪृष੍ਠਤਃ
ਤੇਰੇ ਪੰਖਾਂ ਨੂੰ ਹਵਾ ਰੱਖੇ, ਤੇ ਚੰਦ ਤੇ ਸੂਰਜ ਤੇਰੀ ਪਿੱਠ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ।
ਸ਼ਿਰਸ਼੍ਚ ਪਾਤੁ ਵਹ੍ਨਿਸ੍ਤੇ ਵਸਵਃ ਸਰ੍ਵਤਸ੍ਤਨੁਮ੍। `ਵਿष੍ਣੁਃ ਸਰ੍ਵਗਤਃ ਸਰ੍ਵਮਹ੍ਗਾਨਿ ਤਵ ਚੈਵ ਹ।' ਅਹਂ ਚ ਤੇ ਸਦਾ ਪੁਤ੍ਰ ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਸ੍ਵਸ੍ਤਿਪਰਾਯਣਾ
ਤੇਰੇ ਸਿਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਅੱਗ ਕਰੇ, ਤੇਰੀ ਸਾਰੀ ਦੇਹ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਵਸਵ ਕਰਣ, ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਜੋ ਹਰ ਥਾਂ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਸਾਰੇ ਅੰਗਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ; ਮੈਂ, ਤੇਰੀ ਮਾਂ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੇਰੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਤੇ ਭਲਾਈ ਲਈ ਸਮਰਪਿਤ ਰਹਾਂ।
ਇਹਾਸੀਨਾ ਭਵਿष੍ਯਾਮਿ ਸ੍ਵਸ੍ਤਿਕਾਰੇ ਰਤਾ ਸਦਾ। ਅਰਿष੍ਟਂ ਵ੍ਰਜ ਪਨ੍ਥਾਨਂ ਪੁਤ੍ਰ ਕਾਰ੍ਯਾਰ੍ਥਸਿਦ੍ਧਯੇ
ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਬੈਠੀ ਰਹਾਂਗੀ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਚੰਗੀ ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗੀ ਰਹਾਂਗੀ; ਪੁੱਤ, ਤੂੰ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰਾਹ ਤੇ ਚੱਲ, ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਲਈ।
ਤਤਃ ਸ ਮਾਤੁਰ੍ਵਚਨਂ ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਵਿਤਤ੍ਯ ਪਕ੍ਸ਼ੌ ਨਭ ਉਤ੍ਪਪਾਤ। ਤਤੋ ਨਿषਾਦਾਨ੍ਬਲਵਾਨੁਪਾਗਤੋ ਬੁਭੁਕ੍ਸ਼ਿਤਃ ਕਾਲ ਇਵਾਨ੍ਤਕੋऽਪਰਃ
ਮਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਪੰਖ ਫੈਲਾਏ ਤੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਉੱਡ ਗਿਆ; ਫਿਰ, ਤਾਕਤਵਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਨਿਸ਼ਾਦਾਂ ਵੱਲ ਗਿਆ, ਭੁੱਖਾ ਜਿਵੇਂ ਸਮੇਂ ਤੇ ਆਉਣ ਵਾਲਾ ਮੌਤ ਦਾ ਦੇਵਤਾ।
ਸ ਤਾਨ੍ਨਿषਾਦਾਨੁਪਸਂਹਰਂਸ੍ਤਦਾ ਰਜਃ ਸਮੁਦ੍ਧੂਯ ਨਭਃਸ੍ਪृਸ਼ਂ ਮਹਤ੍। ਸਮੁਦ੍ਰਕੁਕ੍ਸ਼ੌ ਚ ਵਿਸ਼ੋषਯਨ੍ਪਯਃ ਸਮੀਪਜਾਨ੍ਭੂਧਰਜਾਨ੍ਵਿਚਾਲਯਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਨਿਸ਼ਾਦਾਂ ਨੂੰ ਖਾ ਲਿਆ, ਵੱਡਾ ਧੂੜ ਉਠਾ ਕੇ ਜੋ ਅਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਛੂਹਦਾ ਸੀ; ਉਸ ਨੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਸੁੱਕਾ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਨੇੜਲੇ ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਃ ਸ ਚਕ੍ਰੇ ਮਹਦਾਨਨਂ ਤਦਾ ਨਿषਾਦਮਾਰ੍ਗਂ ਪ੍ਰਤਿਰੁਧ੍ਯ ਪਕ੍ਸ਼ਿਰਾਟ੍। ਤਤੋ ਨਿषਾਦਾਸ੍ਤ੍ਵਰਿਤਾਃ ਪ੍ਰਵਵ੍ਰਜੁ- ਰ੍ਯਤੋ ਮੁਖਂ ਤਸ੍ਯ ਭੁਜਂਗਭੋਜਿਨਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਮੂੰਹ ਬਣਾਇਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਨਿਸ਼ਾਦਾਂ ਦਾ ਰਸਤਾ ਰੋਕ ਲਿਆ। ਇਸ ਕਰਕੇ ਨਿਸ਼ਾਦ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਸ ਸੱਪਾਂ ਨੂੰ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਏ।
ਤਦਾਨਨਂ ਵਿਵृਤਮਤਿਪ੍ਰਮਾਣਵ- ਤ੍ਸਮਭ੍ਯਯੁਰ੍ਗਗਨਮਿਵਾਰ੍ਦਿਤਾਃ ਖਗਾਃ। ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ ਪਵਨਜੋਵਿਮੋਹਿਤਾ ਯਥਾ।ਞਨਿਲਪ੍ਰਚਲਿਤਪਾਦਪੇ ਵਨੇ
ਉਹ ਮੂੰਹ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ ਤੇ ਖੁੱਲਾ ਸੀ, ਨਿਸ਼ਾਦਾਂ ਨੇ ਉਸ ਵੱਲ ਇਉਂ ਜਾ ਪਏ ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਨਾਲ ਹੈਰਾਨ ਹੋਏ ਪੰਛੀ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਡਿੱਗਦੇ ਹਨ। ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਹਵਾ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਭਟਕ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਹਵਾ ਨਾਲ ਦਰੱਖਤ ਹਿਲਦੇ ਹਨ।