ਸ ਤਂ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਮਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਮਲਯਂ ਭਰਤਰ੍षਭ। ਲਙ੍ਘਯਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਮਾਦ੍ਰੇਯਸ੍ਤਾਮ੍ਰਪਣੀਂ ਨਦੀਂ ਸ਼ੁਭਾਮ੍
ਉਸਨੇ ਮਲਯ ਪਹਾੜ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕੀਤੀ, ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਤੇ ਮਾਦਰੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੋਹਣੀ ਤਾਮ੍ਰਪਰਨੀ ਨਦੀ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਸਲਿਲਾਂ ਦਿਵ੍ਯਾਂ ਸੁਸ਼ੀਤਾਂ ਚ ਮਨੋਹਰਾਮ੍। ਸਮੁਦ੍ਰਤੀਰਮਾਸਾਦ੍ਯ ਨ੍ਯਵਿਸ਼ਤ੍ਪਾਣ੍ਡੁਨਨ੍ਦਨਃ
ਉਹ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕੰਢੇ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਪਾਣੀ ਸਾਫ, ਪਵਿੱਤਰ, ਠੰਢਾ ਤੇ ਮਨਮੋਹਣ ਸੀ, ਤੇ ਪਾਂਡੂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਉੱਥੇ ਆਰਾਮ ਕਰਨ ਲੱਗਾ।
ਸਹਦੇਵਸ੍ਤਤੋ ਰਾਜਾ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਭਿਃ ਸਹ ਭਾਰਤ। ਸਮ੍ਪ੍ਰਧਾਰ੍ਯ ਮਹਾਬਾਹੁਃ ਸਚਿਵੈਰ੍ਬੁਦ੍ਧਿਮਤ੍ਤਰੈਃ
ਸਹਦੇਵ ਰਾਜਾ, ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ ਦੇ, ਆਪਣੇ ਬੁਧੀਮਾਨ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਸ ਵਿਚਾਰ੍ਯ ਤਦਾ ਰਾਜਨ੍ਸਹਦੇਵਸ੍ਤ੍ਵਰਾਨ੍ਵਿਤਃ। ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾਸ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਭ੍ਰਾਤੁਃ ਪੁਤ੍ਰਂ ਘਟੋਤ੍ਕਚਮ੍
ਉਹ ਵਿਆਪਕ ਵਿਚਾਰ ਕਰ ਕੇ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਘਟੋਤਕਚ ਬਾਰੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਤਤਸ਼੍ਚਿਨ੍ਤਿਤਮਾਤ੍ਰੇ ਤੁ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਦृਸ਼੍ਯਤ। ਅਤਿਦੀਰ੍ਘੋ ਮਹਾਬਾਹੁ ਸਰ੍ਵਾਭਰਣਭੂषਿਤਃ
ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਉਸ ਨੇ ਘਟੋਤਕਚ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਬਹੁਤ ਲੰਮਾ ਤੇ ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਸਾਰੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਿਆ।
ਨੀਲਜੀਮੂਤਸਙ੍ਕਾਸ਼ਸ੍ਤਪ੍ਤਕਾਞ੍ਚਨਕੁਣ੍ਡਲਃ। ਵਿਚਿਤ੍ਰਹਾਰਕੇਯੂਰਃ ਕਿਙ੍ਕਿਣੀਮਣਿਭੂषਿਤਃ
ਉਹ ਕਾਲੀ ਬਦਲੀ ਵਾਂਗ ਦਿਖਦਾ ਸੀ, ਚਮਕਦੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਕੁੰਡਲ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਅਜੀਬ ਹਾਰ ਤੇ ਬਾਂਹ-ਬੰਦ, ਤੇ ਚਮਕਦੇ ਗਹਣਿਆਂ ਵਾਲੀ ਘੰਘਰੂ ਵਾਲੀ ਕਮਰਬੰਦ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਹੇਮਮਾਲੀ ਮਹਾਦਂष੍ਟ੍ਰਃ ਕਿਰੀਟੀ ਕੁਕ੍ਸ਼ਿਬਨ੍ਧਨਃ। ਤਾਮ੍ਰਕੇਸ਼ੋ ਹਰਿਸ਼੍ਮਸ਼੍ਰੁਰ੍ਭੀਮਾਙ੍ਗਃ ਕਟਕਾਙ੍ਗਦਃ
ਉਸ ਨੇ ਸੋਨੇ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਵੱਡੀਆਂ ਦੰਦਾਂ, ਮੋਤੀਆਂ ਵਾਲਾ ਮੁਕੁਟ, ਕਮਰ 'ਤੇ ਬੰਦ, ਲਾਲ ਰੰਗ ਦੇ ਵਾਲ, ਪੀਲੇ ਰੰਗ ਦੀ ਦਾਢੀ, ਭਿਆਨਕ ਸਰੀਰ, ਤੇ ਬਾਂਹਾਂ ਤੇ ਕਟਕ ਤੇ ਅੰਗਦ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਸੀ।
ਰਕ੍ਤਚਨ੍ਦਨਦਿਗ੍ਧਾਙ੍ਗਃ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਾਮ੍ਬਰਧਰੋ ਬਲੀ। ਬਲੇਨ ਸ ਯਯੌ ਤਤ੍ਰ ਚਾਲਯਨ੍ਨਿਵ ਮੇਦਿਨੀਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਲਾਲ ਚੰਦਨ ਲਗਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਪਤਲੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਸੀ; ਜਦ ਉਹ ਚਲਿਆ, ਲੱਗਦਾ ਸੀ ਧਰਤੀ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਕੰਬ ਰਹੀ ਹੋਵੇ।
ਤਤੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਜਨਾ ਰਾਜਨ੍ਨਾਯਾਨ੍ਤਂ ਪਰ੍ਵਤੋਪਮਮ੍। ਭਯਾਦ੍ਧਿ ਦੁਦ੍ਰੁਵੁਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਿਂਹਾਤ੍ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰਮृਗਾ ਯਥਾ
ਜਦ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਸਭ ਡਰ ਕੇ ਭੱਜ ਪਏ, ਜਿਵੇਂ ਛੋਟੇ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ ਸਿੰਘ ਤੋਂ ਡਰ ਕੇ ਭੱਜਦੇ ਹਨ।
ਆਸਸਾਦ ਚ ਮਾਦ੍ਰੇਯਂ ਪੁਲਸ੍ਤ੍ਯਂ ਰਾਵਣੋ ਯਥਾ। ਅਭਿਵਾਦ੍ਯ ਤਤੋ ਰਾਜਨ੍ਸਹਦੇਵਂ ਘਟੋਤ੍ਕਚਃ
ਉਹ ਮਾਦਰੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਸਹਦੇਵ ਕੋਲ ਆਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਰਾਵਣ ਪੂਲਸਤਿਆ ਕੋਲ ਗਿਆ ਸੀ; ਫਿਰ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰ ਕੇ, ਘਟੋਤਕਚ ਨੇ ਸਹਦੇਵ ਨੂੰ ਸਲਾਮ ਕੀਤਾ।
ਪ੍ਰਹ੍ਵਃ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਸ੍ਤਸ੍ਥੌ ਕਿਂ ਕਾਰ੍ਯਮਿਤਿ ਚਾਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਤਂ ਪਰਿष੍ਵਜ੍ਯ ਬਾਹੁਭ੍ਯਾਂ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨ੍ਯੁਪਾਘ੍ਰਾਯ ਪਾਣ੍ਡਵਃ
ਉਹ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਖੜਾ ਹੋਇਆ ਤੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਕੀ ਹੁਕਮ ਹੈ?' ਪਾਂਡਵ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦੋਹਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਸੁੰਘਿਆ।
ਤਂ ਮੇਰੁਸ਼ਿਖਰਾਕਾਰਮਾਗਤਂ ਪਾਣ੍ਡੁਨਨ੍ਦਨਃ। ਪੂਜਯਿਤ੍ਵਾ ਸਹਾਮਾਤ੍ਯਃ ਪ੍ਰੀਤੋ ਵਾਕ੍ਯਮੁਵਾਚ ਹ
ਪਾਂਡਵ ਪੁੱਤਰ ਨੇ, ਜੋ ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਦੇ ਚੋਟੀ ਵਾਂਗ ਆਇਆ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਸਮੇਤ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਗਚ੍ਛ ਲਙ੍ਕਾਂ ਪੁਰੀਂ ਵਤ੍ਸ ਕਰਾਰ੍ਥਂ ਮਮ ਸ਼ਾਸਨਾਤ੍। ।। ਤਤ੍ਰ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਬਿਭੀषਣਮ੍
ਮੇਰੇ ਹੁਕਮ 'ਤੇ, ਪੁੱਤਰ, ਲੰਕਾ ਸ਼ਹਿਰ ਚਲਾ ਜਾ; ਉੱਥੇ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ—
ਰਤ੍ਨਾਨਿ ਰਾਜਸੂਯਾਰ੍ਥਂ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਬਹੂਨਿ ਚ। ਉਪਾਦਾਯ ਚ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਗਚ੍ਛ ਮਹਾਬਲ
—ਰਾਜਸੂਯ ਯਜਨ ਲਈ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੀਮਤੀ ਰਤਨ ਲੈ ਆ, ਤੇ ਉਹ ਸਾਰੇ ਲੈ ਕੇ ਵਾਪਸ ਆ ਜਾ, ਬਲਵਾਨ।
ਪਾਣ੍ਡਵੇਨੈਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਮੁਦਾ ਯੁਕ੍ਤੋ ਘਟੋਤ੍ਕਚਃ। ਤਥੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਹਾਰਾਜ ਪ੍ਰਤਸ੍ਯੇ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂ ਦਿਸ਼ਮ੍
ਪਾਂਡਵ ਦੇ ਇੰਝ ਆਖਣ 'ਤੇ, ਘਟੋਤਕਚ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ, 'ਜਿਵੇਂ ਹੁਕਮ' ਆਖ ਕੇ, ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਯਯੌ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸਹਦੇਵਂ ਘਟੋਤ੍ਕਚਃ। ਲਙ੍ਕਾਮਭਿਮੁਕੋ ਰਾਜਨ੍ਸਮੁਦ੍ਰਂ ਸ ਵ੍ਯਲੋਕਯਤ੍
ਸਹਦੇਵ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰਕੇ, ਘਟੋਤਕਚ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਚੱਲ ਪਿਆ, ਤੇ ਲੰਕਾ ਵੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹੋਏ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਕੂਰ੍ਮਗ੍ਰਾਹਝषਾਕੀਰ੍ਣਂ ਮੀਨਨਕ੍ਰੈਸ੍ਤਥਾऽऽਕੁਲਮ੍। ਸ਼ੁਕ੍ਤਿਵ੍ਰਾਤਸਮਾਕੀਰ੍ਣਂ ਸ਼ਙ੍ਕਾਨਾਂ ਨਿਚਯਾਕੁਲਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਕਛੂਏ, ਘੜਿਆਲ ਤੇ ਵੱਡੀਆਂ ਮੱਛੀਆਂ, ਝੁੰਡਾਂ ਵਿਚ ਸੀਪ ਤੇ ਢੇਰਾਂ ਵਿਚ ਸ਼ੰਖਾਂ ਦੇਖੀਆਂ।
ਸ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਾਮਸੇਤੁਂ ਚ ਚਿਨ੍ਤਯਨ੍ਰਾਮਵਿਕ੍ਰਮਮ੍।। ਗਤ੍ਵਾ ਪਾਰਂ ਸਮੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਸ ਘਟੋਤ੍ਕਚਃ
ਉਸ ਨੇ ਰਾਮ ਦਾ ਪੁਲ ਵੇਖਿਆ ਤੇ ਰਾਮ ਦੀ ਵਿਰਤਾ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ; ਫਿਰ ਘਟੋਤਕਚ ਸਮੁੰਦਰ ਪਾਰ ਕਰਕੇ ਦੱਖਣੀ ਕੰਢੇ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਦਦਰ੍ਸ਼ ਲਙ੍ਕਾਂ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਨਾਕਪृष੍ਠੋਪਮਾਂ ਸ਼ੁਭਾਮ੍। ਪ੍ਰਾਕਾਰੇਣਾਵृਤਾਂ ਰਮ੍ਯਾਂ ਸ਼ੁਭਦ੍ਵਾਰੈਸ਼੍ਚ ਸ਼ੋਭਿਤਾਮ੍
ਉਥੇ ਉਸ ਨੇ ਲੰਕਾ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਰਾਜਾ, ਜੋ ਅਕਾਸ਼ ਦੀ ਚੋਟੀ ਵਾਂਗ ਸੁੰਦਰ ਸੀ, ਕਿਲਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਤੇ ਸੋਹਣੀਆਂ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ।
ਪ੍ਰਾਸਾਦੈਰ੍ਬਹੁਸਾਹਸ੍ਰੈਃ ਸ਼੍ਵੇਤਰਕ੍ਤੈਸ਼੍ਚ ਸਙ੍ਕੁਲਾਮ੍। ਦਿਵ੍ਯਦੁਨ੍ਦੁਭਿਨਿਰ੍ਹ੍ਰਾਦਾਮੁਦ੍ਯਾਨਵਨਸ਼ੋਭਿਤਾਮ੍
ਉਹ ਲੰਕਾ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਚਿੱਟੀਆਂ ਤੇ ਲਾਲ ਮਹਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਦਿਵਿਆ ਨਗਾਰੇ ਵੱਜ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਬਾਗਾਂ ਤੇ ਜੰਗਲਾਂ ਨਾਲ ਸੋਹਣੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਸਰ੍ਵਕਾਲਫਲੈਰ੍ਵृਕ੍ਸ਼ੈਃ ਪੁष੍ਪਿਤੈਰੁਪਸ਼ੋਭਿਤਾਮ੍। ਪੁष੍ਪਗਨ੍ਧੈਸ਼੍ਚ ਸਙ੍ਕੀਰ੍ਣਾਂ ਰਮਣੀਯਮਹਾਰਥਾਮ੍
ਹਰ ਵੇਲੇ ਫਲ ਲਾਉਣ ਵਾਲੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਹਕ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਤੇ ਵੱਡੇ ਰਥਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦੀ ਹੋਈ ਉਹ ਜਗ੍ਹਾ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣੀ ਲੱਗਦੀ ਸੀ।
ਨਾਨਾਰਤ੍ਨੈਸ਼੍ਚ ਸਮ੍ਪੂਰ੍ਣਾਮਿਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯੇਵਾਮਰਾਵਤੀਮ੍। ਵਿਵੇਸ਼ ਸ ਪੁਰੀਂ ਲਙ੍ਕਾਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੈਸ਼੍ਚ ਨਿषੇਵਿਤਾਮ੍
ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਅਮਰਾਵਤੀ ਵਾਂਗ, ਉਹ ਲੰਕਾ ਦੀ ਸ਼ਹਿਰ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਰਾਕਸ਼ਸ ਵੱਸਦੇ ਸਨ, ਉਹ ਅੰਦਰ ਗਿਆ।
ਦਦਰ੍ਸ਼ ਸ ਪੁਰੀਂ ਲਙ੍ਕਾਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੈਸ਼੍ਚ ਨਿषੇਵਿਤਾਮ੍।। ਨਾਨਾਵੇषਧਰਾਨ੍ਦਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਨਾਰੀਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਿਯਦਰ੍ਸ਼ਨਾਃ
ਉਹ ਲੰਕਾ ਦੀ ਸ਼ਹਿਰ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ, ਜਿੱਥੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਨਿਪੁੰਨ ਲੋਕ ਤੇ ਸੋਹਣੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਵੱਸਦੇ ਸਨ, ਉਹ ਦੇਖੀ।
ਦਿਵ੍ਯਮਾਲ੍ਯਾਮ੍ਬਰਧਰਾ ਦਿਵ੍ਯਭੂषਣਭੂषਿਤਾਃ। ਮਦਰਕ੍ਤਾਨ੍ਤਨਯਨਾਃ ਪੀਨਸ਼੍ਰੋਣਿਪਯੋਧਰਾਃ
ਉਹ ਔਰਤਾਂ ਸੁਗੰਧਤ ਮਾਲਾਵਾਂ ਤੇ ਵਧੀਆ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੀਆਂ, ਸੁੰਦਰ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ, ਮਦ ਵਿਚ ਲਾਲ ਹੋਈਆਂ ਅੱਖਾਂ, ਮੋਟੀਆਂ ਕਮਰਾਂ ਤੇ ਭਰਪੂਰ ਛਾਤੀਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਸਨ।
ਭੈਮਸੇਨਿਂ ਤਤੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਹृष੍ਟਾਸ੍ਤੇ ਵਿਸ੍ਮਯਂ ਗਤਾਃ। ਆਸਸਾਦ ਗृਹਂ ਰਾਜ੍ਞ ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਸਦਨੋਪਮਮ੍
ਭੀਮਸੇਨ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਉਹ ਸਭ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ ਤੇ ਹੈਰਾਨ ਵੀ ਹੋਏ; ਉਹ ਇੰਦਰ ਦੇ ਮਹਿਲ ਵਾਂਗ ਰਾਜਾ ਦੇ ਘਰ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ।
bਕੁਰੂਣਾਮृष੍ਟਬੋ ਰਾਜਾ ਪਾਣ੍ਡੁਰ੍ਨਾਮ ਮਹਾਬਲਃ।। aਕਨੀਯਾਂਸ੍ਤਸ੍ਯ ਦਾਯਾਦਃ ਸਹਦੇਵ ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤਃ। bਤੇਨਾਹਂ ਪ੍ਰੇषਿਤੋ ਦੂਤਃ ਕਰਾਰ੍ਥਂ ਕੌਰਵਸ੍ਯ ਚ
ਕੁਰੁਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਪਾਂਡੁ ਹੈ ਤੇ ਜੋ ਬੜੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਛੋਟਾ ਵਾਰਿਸ ਸਾਹਦੇਵ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੇ ਕਹਿਣ ਤੇ ਮੈਂ ਦੂਤ ਬਣ ਕੇ ਕੌਰਵਾਂ ਦੀ ਸਾਂਝ ਲਈ ਆਇਆ ਹਾਂ।
ਦ੍ਰष੍ਟੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਰਾਜੇਨਦ੍ਰਂ ਤ੍ਵਂ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਮਾਂ ਨਿਵੇਦਯ
ਮੈਂ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਮਿਲਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ; ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਜਲਦੀ ਅੰਦਰ ਜਾਣ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦੇ।
ਤਥੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਵਿਵੇਸ਼ਾਥ ਭਵਨਂ ਸ ਨਿਵੇਦਕਃ। ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਿਃ ਸ੍ਰਵਮਾਚष੍ਟ ਸ੍ਰਵਾਂ ਦੂਤਗਿਰਂ ਤਦਾ
‘ਠੀਕ ਹੈ’ ਕਹਿ ਕੇ, ਨਿਵੇਦਕ ਮਹਿਲ ਅੰਦਰ ਗਿਆ ਤੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਦੂਤ ਦੀ ਗੱਲ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ।
ਦ੍ਵਾਰਪਾਲਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਵਿਭੀषਣਃ। ਉਵਾਚ ਵਾਕ੍ਯਂ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਸਮੀਪਂ ਮੇ ਪ੍ਰਵੇਸ਼੍ਯਤਾਮ੍
ਦਰਵਾਜੇ ਵਾਲੇ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵਿਭੀਸ਼ਣ, ਜੋ ਧਰਮ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਕਿਹਾ, 'ਉਸ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਲਿਆਓ।'
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਰਾਜ੍ਞਾ ਸ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞੇਨ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ। ਅਥਨਿष੍ਕਮ੍ਯ ਸਮ੍ਭ੍ਰਾਨ੍ਤੋ ਦ੍ਵਾਰ੍ਸ੍ਥੋਹੈਡਿਮ੍ਬਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਣ ਵਾਲੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਨੇ ਐਸਾ ਕਹਿ ਕੇ, ਦਰਵਾਜੇ ਵਾਲਾ ਜਲਦੀ-ਜਲਦੀ ਹਿਡਿੰਬਾ ਕੋਲ ਗਿਆ।