ਨष੍ਟਚਨ੍ਦ੍ਰਾਰ੍ਕਕਿਰਣਮਮ੍ਬਰਂ ਸਮਪਦ੍ਯਤ। ਨਾਗਾਨਾਮੁਤ੍ਤਮੋ ਹਰ੍षਸ੍ਤਥਾ ਵਰ੍षਤਿ ਵਾਸਵੇ
ਚੰਦ ਤੇ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਣਾਂ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਅੰਬਰ ਹਨੇਰਾ ਹੋ ਗਿਆ; ਤੇ ਇੰਦਰ ਦੇ ਮੀਂਹ ਲਿਆਉਣ ਨਾਲ ਸੱਪਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਆਪੂਰ੍ਯਤ ਮਹੀ ਚਾਪਿ ਸਲਿਲੇਨ ਸਮਨ੍ਤਤਃ। ਰਸਾਤਲਮਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਸ਼ੀਤਲਂ ਵਿਮਲਂ ਜਲਮ੍
ਧਰਤੀ ਹਰ ਪਾਸੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ; ਠੰਢਾ ਤੇ ਸਾਫ ਪਾਣੀ ਰਸਾਤਲ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਤਦਾ ਭੂਰਭਵਚ੍ਛਨ੍ਨਾ ਜਲੋਰ੍ਮਿਭਿਰਨੇਕਸ਼ਃ। ਰਾਮਣੀਯਕਮਾਗਚ੍ਛਨ੍ਮਾਤ੍ਰਾ ਸਹ ਭੁਜਂਗਮਾਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਧਰਤੀ ਕਈ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ ਪਾਣੀ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਸੱਪ ਆਪਣੇ ਮਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਸੁੰਦਰਤਾ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦੇ ਆਏ।
ਸਂਪ੍ਰਹृष੍ਟਾਸ੍ਤਤੋ ਨਾਗਾ ਜਲਧਾਰਾਪ੍ਲੁਤਾਸ੍ਤਦਾ। ਸੁਪਰ੍ਣੇਨੋਹ੍ਯਮਾਨਾਸ੍ਤੇ ਜਗ੍ਮੁਸ੍ਤਂ ਦ੍ਵੀਪਮਾਸ਼ੁ ਵੈ
ਫਿਰ ਖੁਸ਼ ਸੱਪ, ਪਾਣੀ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਨਾਲ ਭਿੱਜੇ ਹੋਏ, ਸੁਪਰਣ ਨੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਸ ਟਾਪੂ 'ਤੇ ਲੈ ਜਾਏ।
ਤਂ ਦ੍ਵੀਪਂ ਮਕਰਾਵਾਸਂ ਵਿਹਿਤਂ ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਣਾ। ਤਤ੍ਰ ਤੇ ਲਵਣਂ ਘੋਰਂ ਦਦृਸ਼ੁਃ ਪੂਰ੍ਵਮਾਗਤਾਃ
ਉਹ ਟਾਪੂ, ਜਿੱਥੇ ਮਕਰ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ, ਵਿਸ਼ਵਕਰਮ ਨੇ ਬਣਾਇਆ ਸੀ। ਉੱਥੇ ਪਹਿਲਾਂ ਆਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਡਰਾਉਣੀ ਲੂਣ ਵੇਖੀ।
ਸੁਪਰ੍ਣਸਹਿਤਾਃ ਸਰ੍ਪਾਃ ਕਾਨਨਂ ਚ ਮਨੋਰਮਮ੍। ਸਾਗਰਾਮ੍ਬੁਪਰਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਂ ਪਕ੍ਸ਼ਿਸਙ੍ਘਨਿਜਾਦਿਤਮ੍
ਸੱਪ ਸੁਪਰਣ ਦੇ ਨਾਲ, ਇੱਕ ਮਨਮੋਹਣ ਜੰਗਲ ਵੇਖਿਆ ਜੋ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜਦਾ।
ਵਿਚਿਤ੍ਰਫਲਪੁष੍ਪਾਭਿਰ੍ਵਨਰਾਜਿਭਿਰਾਵृਤਮ੍। ਭਵਨੈਰਾਵृਤਂ ਰਮ੍ਯੈਸ੍ਤਥਾ ਪਦ੍ਮਾਕਰੈਰਪਿ
ਉਹ ਜਗ੍ਹਾ ਅਜਬ ਫਲ ਤੇ ਫੁੱਲ ਵਾਲੀਆਂ ਜੰਗਲੀਆਂ ਲੜੀਆਂ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਸੋਹਣੇ ਘਰਾਂ ਅਤੇ ਕਮਲ ਦੇ ਪੰਡਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ।
ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਸਲਿਲੈਸ਼੍ਚਾਪਿ ਹ੍ਵਦੈਰ੍ਦਿਵ੍ਯੈਰ੍ਵਿਭੂषਿਤਮ੍। ਦਿਵ੍ਯਗਨ੍ਧਵਹੈਃ ਪੁਣ੍ਯੈਰ੍ਮਾਰੁਤੈਰੁਪਵੀਜਿਤਮ੍
ਉਹ ਥਾਂ ਸਾਫ ਪਾਣੀ ਅਤੇ ਦਿਵਿਆ ਝੀਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਪਵਿੱਤਰ ਹਵਾ ਜੋ ਸੁਗੰਧ ਲਿਆਉਂਦੀ ਸੀ, ਉੱਥੇ ਵਗਦੀ।
ਉਤ੍ਪਤਦ੍ਭਿਰਿਵਾਕਾਸ਼ਂ ਵृਕ੍ਸ਼ੈਰ੍ਮਲਯਜੈਰਪਿ। ਸ਼ੋਭਿਤਂ ਪੁष੍ਪਵਰ੍षਾਣਿ ਮੁਞ੍ਚਦ੍ਭਿਰ੍ਮਾਰੁਤੋਦ੍ਧਤੈਃ
ਮਲਯਾ ਦੇ ਰੁੱਖ ਆਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਉੱਡਦੇ ਜਾਪਦੇ, ਹਵਾ ਨਾਲ ਉਡਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਦੇ, ਉਸ ਥਾਂ ਨੂੰ ਚਮਕਾਉਂਦੇ।
ਵਾਯੁਵਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਕੁਸੁਮੈਸ੍ਤਥਾऽਨ੍ਯੈਰਪਿ ਪਾਦਪੈਃ। ਕਿਰਦ੍ਭਿਰਿਵ ਤਤ੍ਰਸ੍ਥਾਨ੍ਨਾਗਾਨ੍ਪੁष੍ਪਾਮ੍ਬੁਵृष੍ਟਿਭਿਃ
ਉੱਥੇ ਹੋਰ ਰੁੱਖ ਵੀ, ਹਵਾ ਨਾਲ ਉਡਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ, ਸੱਪਾਂ ਉੱਤੇ ਫੁੱਲ ਤੇ ਪਾਣੀ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਦੇ ਜਾਪਦੇ।
ਮਨਃਸਂਹਰ੍षਜਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਪ੍ਸਰਸਾਂ ਪ੍ਰਿਯਮ੍। ਮਤ੍ਤਭ੍ਰਮਸ੍ਸਂਘੁष੍ਟਂ ਮਨੋਜ੍ਞਾਕृਤਿਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍
ਉਹ ਥਾਂ ਮਨ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੀ ਪਿਆਰੀ, ਮਸਤ ਭੌਰਿਆਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਭਰੀ, ਤੇ ਵੇਖਣ ਵਿੱਚ ਸੋਹਣੀ ਸੀ।
ਰਮਣੀਯਂ ਸ਼ਿਵਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵੈਰ੍ਜਨਮਨੋਹਰੈਃ। ਨਾਨਾਪਕ੍ਸ਼ਿਰੁਤਂ ਰਮ੍ਯਂ ਕਦ੍ਰੂਪੁਤ੍ਰਪ੍ਰਹਰ੍षਣਮ੍
ਉਹ ਜਗ੍ਹਾ ਮਨਮੋਹਣ, ਸ਼ੁਭ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ, ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਖਿੱਚਣ ਵਾਲੀ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀ, ਕਦਰੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਸੀ।
ਤਤ੍ਤੇ ਵਨਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਵਿਜਹ੍ਰੁਃ ਪਨ੍ਨਗਾਸ੍ਤਦਾ। ਅਬ੍ਰੁਵਂਸ਼੍ਚ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯਂ ਸੁਪਰ੍ਣਂ ਪਤਗੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਉਸ ਜੰਗਲ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਸੱਪਾਂ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਈ; ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਸੁਪਰਣ ਨੂੰ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਵਹਾਸ੍ਮਾਨਪਰਂ ਦ੍ਵੀਪਂ ਸੁਰਮ੍ਯਂ ਵਿਮਲੋਦਕਮ੍। ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਦੇਸ਼ਾਨ੍ਬਹੂਨ੍ਰਮ੍ਯਾਨ੍ਵ੍ਰਜਨ੍ਪਸ਼੍ਯਸਿ ਖੇਚਰ
"ਸਾਨੂੰ ਹੋਰ ਟਾਪੂ 'ਤੇ ਲੈ ਚੱਲ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣਾ ਤੇ ਸਾਫ ਪਾਣੀ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ; ਤੂੰ ਤਾਂ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਘੁੰਮਦਾ ਹੋਂ, ਤੇ ਬਹੁਤ ਸੁੰਦਰ ਥਾਵਾਂ ਵੇਖਦਾ ਹੋਂ।"
ਸ ਵਿਚਿਨ੍ਤ੍ਯਾਬ੍ਰਵੀਤ੍ਪਕ੍ਸ਼ੀ ਮਾਤਰਂ ਵਿਨਤੋ ਤਦਾ। ਕਿਂ ਕਾਰਣਂ ਮਯਾ ਮਾਤਃ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਸਰ੍ਪਭਾषਿਤਮ੍
ਫਿਰ ਪੰਛੀ ਨੇ ਸੋਚ ਕੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਵਿਨਤਾ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਮਾਂ, ਮੈਂ ਸੱਪਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਮੰਨਣ ਦਾ ਕਾਰਨ ਕੀ ਹੈ?"
ਦਾਸੀਭੂਤਾਸ੍ਮਿ ਦੁਰ੍ਯੋਗਾਤ੍ਸਪਤ੍ਨ੍ਯਾਃ ਪਤਗੋਤ੍ਤਮ। ਪਣਂ ਵਿਤਥਮਾਸ੍ਥਾਯ ਸਰ੍ਪੈਰੁਪਧਿਨਾ ਕृਤਮ੍
"ਮੈਂ ਦੁੱਖੀ ਹਾਲਤ ਤੇ ਆਪਣੀ ਸਹ-ਪਤਨੀ ਦੀ ਚਲਾਕੀ ਕਰਕੇ ਗੁਲਾਮ ਬਣ ਗਈ ਹਾਂ, ਸੱਪਾਂ ਨੇ ਝੂਠੀ ਸ਼ਰਤ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਫਸਾ ਲਿਆ।"
ਤਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤੁ ਕਥਿਤੇ ਮਾਤ੍ਰਾ ਕਾਰਣੇ ਗਗਨੇਤਰਃ। ਉਵਾਚ ਵਚਨਂ ਸਰ੍ਪਾਂਸ੍ਤੇਨ ਦੁਃਖੇਨ ਦੁਃਖਿਤਃ
ਜਦ ਮਾਂ ਨੇ ਕਾਰਨ ਦੱਸਿਆ, ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਉੱਡਣ ਵਾਲਾ, ਉਸ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਸੱਪਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਕਿਮਾਹृਤ੍ਯ ਵਿਦਿਤ੍ਵਾ ਵਾ ਕਿਂ ਵਾ ਕृਤ੍ਵੇਹ ਪੌਰੁषਮ੍। ਦਾਸ੍ਯਾਦ੍ਵੋ ਵਿਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯੇਯਂ ਤਥ੍ਯਂ ਵਦਤ ਲੇਲਿਹਾਃ
"ਕਿਹੜੀ ਚੀਜ਼ ਲਿਆ ਕੇ ਜਾਂ ਜਾਣ ਕੇ, ਜਾਂ ਕਿਹੜਾ ਵੱਡਾ ਕੰਮ ਕਰ ਕੇ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਗੁਲਾਮੀ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਦਿਵਾ ਸਕਦਾ ਹਾਂ? ਸੱਚ ਦੱਸੋ, ਝੁੰਝਣ ਵਾਲੋ।"
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸਮਬ੍ਰੁਵਨ੍ਸਰ੍ਪਾ ਆਹਰਾਮृਤਮੋਜਸਾ। ਤਤੋ ਦਾਸ੍ਯਾਦ੍ਵਿਪ੍ਰਮੋਕ੍ਸ਼ੋ ਭਵਿਤਾ ਤਵ ਖੇਚਰ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੱਪਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਸਾਨੂੰ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਲਿਆ ਦੇ; ਫਿਰ ਤੇਰੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਗੁਲਾਮੀ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲ ਜਾਵੇਗੀ, ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਉੱਡਣ ਵਾਲੇ।"
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੋ ਗਰੁਡਃ ਸਰ੍ਪੈਸ੍ਤਤੋ ਮਾਤਰਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਗਚ੍ਛਾਮ੍ਯਮृਤਮਾਹਰ੍ਤੁਂ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਵੇਦਿਤੁਮ੍
ਸੱਪਾਂ ਵੱਲੋਂ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਗਰੁੜ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਲਿਆਉਣ ਜਾਵਾਂਗਾ; ਦੱਸੋ, ਮੈਂ ਕੀ ਖਾ ਸਕਦਾ ਹਾਂ।"
ਸਮੁਦ੍ਰਕੁਕ੍ਸ਼ਾਵੇਕਾਨ੍ਤੇ ਨਿषਾਦਾਲਯਮੁਤ੍ਤਮਮ੍। `ਭਵਨਾਨਿ ਨਿषਾਦਾਨਾਂ ਤਤ੍ਰ ਸਨ੍ਤਿ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ
ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਉੱਤੇ ਨਿਸ਼ਾਦਾਂ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਠਿਕਾਣਾ ਹੈ; ਉਥੇ, ਦੋਵਾਂ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਨਿਸ਼ਾਦਾਂ ਦੇ ਘਰ ਹਨ।
ਪਾਪਿਨਾਂ ਨष੍ਟਲੋਕਾਨਾਂ ਨਿਰ੍ਘृਣਾਨਾਂ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਾਮ੍'। ਨਿषਾਦਾਨਾਂ ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਤਾਨ੍ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾऽਮृਤਮਾਨਯ
ਪਾਪੀ, ਦੁਨੀਆਂ ਤੋਂ ਖੋਏ ਹੋਏ, ਨਿਰਦਈ ਤੇ ਬੁਰੇ ਨਿਸ਼ਾਦਾਂ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਹਨ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਖਾ ਕੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਲਿਆ ਆ।
ਨ ਚ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਂ ਹਨ੍ਤੁਂ ਕਾਰ੍ਯਾ ਬੁਦ੍ਧਿਃ ਕਥਂਚਨ। ਅਵਧ੍ਯਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ਹ੍ਯਨਲੋਪਮਃ
ਕਦੇ ਵੀ, ਕਿਸੇ ਵੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦੀ ਸੋਚ ਨਾ ਕਰ; ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਅਵਧ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਨਿਰਮਲ ਹੈ।
ਅਗ੍ਨਿਰਰ੍ਕੋ ਵਿषਂ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਂ ਵਿਪ੍ਰੋ ਭਵਤਿ ਕੋਪਿਤਃ। ਗੁਰੁਰ੍ਹਿ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਃ ਪਰਿਕੀਰ੍ਤਿਤਃ
ਅੱਗ, ਸੂਰਜ, ਵਿਸ਼ ਤੇ ਹਥਿਆਰ—ਇਹ ਸਭ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵਾਂਗ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਗੁਰੂ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਏਵਮਾਦਿਸ੍ਵਰੂਪੈਸ੍ਤੁ ਸਤਾਂ ਵੈ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ਮਤਃ। ਸ ਤੇ ਤਾਤ ਨ ਹਨ੍ਤਵ੍ਯਃ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧੇਨਾਪਿ ਸਰ੍ਵਥਾ
ਇਹ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਗੁਣਾਂ ਕਰਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਚੰਗੇ ਲੋਕ ਵਧੀਆ ਮੰਨਦੇ ਹਨ; ਇਸ ਲਈ, ਪੁੱਤ, ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ—even ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ—ਮਾਰਿਆ ਨਾ ਜਾਵੇ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨਾਮਭਿਦ੍ਰੋਹੋ ਨ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਃ ਕਥਂਚਨ। ਨ ਹ੍ਯੇਵਮਗ੍ਨਿਰ੍ਨਾਦਿਤ੍ਯੋ ਭਸ੍ਮ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਤਥਾਨਘ
ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿਰੁੱਧ ਕਦੇ ਵੀ ਹਮਲਾ ਨਾ ਕਰ; ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਜਾਂ ਸੂਰਜ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਨੂੰ ਸੁੱਟ ਕੇ ਰਾਖ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਤੂੰ ਵੀ ਰੋਕ।
ਯਥਾ ਕੁਰ੍ਯਾਦਭਿਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਃ ਸਂਸ਼ਿਤਵ੍ਰਤਃ। ਤਦੇਤੈਰ੍ਵਿਵਿਧੈਰ੍ਲਿਙ੍ਗੈਸ੍ਤ੍ਵਂ ਵਿਦ੍ਯਾਸ੍ਤਂ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਪੱਕੇ ਵਚਨ ਵਾਲਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ ਰਾਹੀਂ, ਤੂੰ ਉਸ ਸਰਵੋਤਮ ਦੋਵਾਂ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਪਛਾਣ।
ਭੂਤਾਨਾਮਗ੍ਰਭੂਰ੍ਵਿਪ੍ਰੋ ਵਰ੍ਣਸ਼੍ਰੇष੍ਠਃ ਪਿਤਾ ਗੁਰੁਃ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲਾ, ਜਾਤੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਪਿਤਾ ਤੇ ਗੁਰੂ ਹੈ।
ਕਿਂਸ੍ਵਿਦਗ੍ਨਿਨਿਭੋ ਭਾਤਿ ਕਿਂਸ੍ਵਿਤ੍ਸੌਮ੍ਯਪ੍ਰਦਰ੍ਸ਼ਨਃ। ਯਥਾਹਮਭਿਜਾਨੀਯਾਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਂ ਲਕ੍ਸ਼ਣੈਃ ਸ਼ੁਭੈਃ
ਕੌਣ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੈ? ਕੌਣ ਨਰਮ ਸੁਭਾਵ ਦਿਖਾਉਂਦਾ ਹੈ? ਕਿਹੜੀਆਂ ਚੰਗੀਆਂ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ ਨਾਲ ਮੈਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਸਕਾਂ?
ਯਸ੍ਤੇ ਕਣ੍ਠਮਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਨਿਗੀਰ੍ਣਂ ਬਡਿਸ਼ਂ ਯਥਾ
ਜੋ ਤੇਰੇ ਗਲੇ ਤੱਕ ਆ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਕਾਂਡਾ ਨਿਗਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—